![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2026/02/28/against-all-wars_front_black_and_white.jpg\")
\nΗ επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν είναι ηθικά αποκρουστική. Έχει σχεδιαστεί για να ωφελήσει αποκλειστικά μια ελίτ ρατσιστών και ισλαμοφοβικών πολεμοκάπηλων. Δεν θα ωφελήσει κανέναν απλό άνθρωπο — ούτε στο Ιράν ούτε οπουδήποτε αλλού στον κόσμο.
\n\nΥπάρχουν αυθεντικά κινήματα βάσης που αντιστέκονται στην ιρανική κυβέρνηση, η οποία είναι ένα αιματοβαμμένο αυταρχικό καθεστώς — όπως είναι και οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ που της επιτίθενται. Όμως οι συμμετέχοντες στα ιρανικά κοινωνικά κινήματα δεν θέλουν ο Ντόναλντ Τραμπ να επιτεθεί στο Ιράν. Όπως έγραψαν κάποιοι από αυτούς τον περασμένο μήνα:
\n\n\n\n\n«κάθε στρατιωτική ή ιμπεριαλιστική επέμβαση δεν μπορεί παρά να αποδυναμώσει τον αγώνα από τα κάτω και να ενισχύσει τη δυνατότητα της Ισλαμικής Δημοκρατίας να συνεχίσει την καταστολή.»
\n
Τα κοινωνικά κινήματα στο Ιράν αντιστέκονται εδώ και δεκαετίες σε μια καταπιεστική κυβέρνηση. Όμως η εγκαθίδρυση ενός καθεστώτος-μαριονέτας που θα υπηρετεί τις ΗΠΑ και το Ισραήλ δεν θα τα βοηθήσει. Επιτιθέμενος στο Ιράν, ο Τραμπ δεν επιδιώκει κατ’ ανάγκη την ανατροπή της κυβέρνησης, αλλά την υποταγή της στη δική του βούληση, απομακρύνοντας τα πρόσωπα στην κορυφή για να καταλάβει ο ίδιος τη θέση τους. Αυτό ακριβώς έκανε στη Βενεζουέλα τον Ιανουάριο του 2026. Η απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο δεν άλλαξε τίποτα στην κατανομή της εξουσίας στη βενεζουελάνικη κοινωνία· το βασικό αποτέλεσμα της παρέμβασής του ήταν να ανοίξει το δρόμο για τη λεηλασία των φυσικών πόρων της χώρας προς όφελος τμημάτων της άρχουσας τάξης των Ηνωμένων Πολιτειών.
\n\nΌπως και άλλοι αυταρχικοί ηγέτες σε όλο τον κόσμο, ο Τραμπ επιδιώκει να παραμερίσει τους απλούς ανθρώπους, περιορίζοντας όλη την πολιτική σε μια σύγκρουση τυράννων για την εξουσία εις βάρος όσων βρίσκονται υπό την κυριαρχία τους. Θα θυσιάσει πρόθυμα τις ζωές Ιρανών, Ισραηλινών και πολιτών των ΗΠΑ για το δικό του όφελος.
\n\nΚαθώς η καπιταλιστική κερδοσκοπία προσκρούει στα εγγενή της όρια σε ολόκληρο τον κόσμο, οι κυρίαρχες ελίτ επιστρέφουν στη συσσώρευση πλούτου με τον παλιό τρόπο — μέσω της ωμής κρατικής βίας. Ένα από τα στοιχεία που συντήρησαν την παγκόσμια οικονομία τα τελευταία χρόνια είναι η έκρηξη χρηματιστηριακής κερδοσκοπίας γύρω από λίγες τεχνολογικές εταιρείες που επιχειρούν να πουλήσουν προϊόντα «τεχνητής νοημοσύνης». Στην πραγματικότητα, πρόκειται για έναν αγώνα επενδύσεων στην επόμενη γενιά στρατιωτικής τεχνολογίας, ενόψει μιας εποχής κατά την οποία αυτή θα είναι ακόμη πιο καθοριστική για τον τρόπο με τον οποίο κατανέμονται ο πλούτος και η εξουσία. Απόδειξη αποτελεί η κόντρα αυτής της εβδομάδας σχετικά με το αν ο αμερικανικός στρατός θα πρέπει να μπορεί να χρησιμοποιεί εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης που παράγει η Anthropic για μαζική εσωτερική επιτήρηση πολιτών των ΗΠΑ και για την ανάπτυξη πλήρως αυτόνομων όπλων.
\n\nΟ ισραηλινός στρατός έκανε εκτεταμένη χρήση τεχνητής νοημοσύνης για να διαπράξει γενοκτονία στη Γάζα. Αυτό — και όχι η «διευκόλυνση» γραφειοκρατών να συντάσσουν τα email τους — είναι η κύρια εφαρμογή της τεχνητής νοημοσύνης.
\n\nΓια την ισραηλινή κυβέρνηση, ολόκληρη η Μέση Ανατολή αντιμετωπίζεται πλέον σαν μια διευρυμένη Δυτική Όχθη. Η επίθεση στο Ιράν δείχνει ότι είναι αποφασισμένοι να υποτάξουν εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους στη βία που ήδη έχουν ασκήσει στους Παλαιστίνιους, τους Λιβανέζους και τους Σύρους.
\n\nΣτις ΗΠΑ, η απόφαση του Τραμπ να κηρύξει πόλεμο χωρίς να συμβουλευτεί το Κογκρέσο δείχνει ότι ήδη αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως δικτάτορα. Η επίθεση στους Ιρανούς αποσκοπεί στο να σπείρει τρόμο στους αντιπάλους του σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων εντός των Ηνωμένων Πολιτειών.
\n\nΠρέπει να κατανοήσουμε αυτή την επίθεση και ως απειλή εναντίον μας. Από το Καράκας και τις Δίδυμες Πόλεις μέχρι την Τεχεράνη, είναι εύκολο να διακρίνει κανείς τον κόσμο που επιχειρούν να οικοδομήσουν. Τα ίδια όπλα που χρησιμοποιούνται σήμερα εναντίον των Ιρανών θα στραφούν αύριο εναντίον οποιουδήποτε αντισταθεί στον Τραμπ και τους αυλοκόλακές του, αν δεν σταθούμε απέναντί τους από κοινού πριν να είναι αργά.
\n\nΠρέπει να οικοδομήσουμε τη δύναμη των κινημάτων βάσης ώστε να διακόψουμε τη λειτουργία της πολεμικής μηχανής. Οι εκατοντάδες χιλιάδες που σφαγιάστηκαν παράλογα στη Γάζα, τη Συρία, το Σουδάν, την Υεμένη, το Ιράκ, τη Μιανμάρ, και την Ουκρανία δείχνουν τι μας περιμένει σε αυτόν τον δρόμο, αν δεν τον σταματήσουμε.
\n\nΗ πραγματική απελευθέρωση μπορεί να προκύψει μόνο μέσα από την αλληλεγγύη μεταξύ κινημάτων βάσης. Πρέπει να αντισταθούμε στον πολεμοχαρή Τραμπ με κάθε μέσο.
\n\nΠορείες διαμαρτυρίας στο Ιράν εν μέσω πολιορκίας από εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς: Αναφορά για την πρόσφατη μαζική εξέγερση
\nΕξέγερση στο Ιράν μετά την δολοφονία της Mahsa Amini από την αστυνομία ηθών
\nΤο PKK Αυτοδιαλύεται: Τέλος εποχής ή νέα αρχή για τη Μέση Ανατολή;
\nΣυρία: «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία» ή «Άνδρες, Κράτος και Βία»: Μια ανάλυση από την Jineolojî Academy / Ακαδημία Γυναιολογίας
\nΓάζα Αγαπημένη: Κατανοώντας την γενοκτονία στην Παλαιστίνη
\nΜε αφορμή την εξέγερση στο Ιράν: ένα ακόμα σχίσμα διαφαίνεται στον κινηματικό χώρο.
\nΣτο γύρισμα της παλίρροιας: Πώς να παλέψουμε για να βγούμε από την εποχή Τραμπ
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2026/02/28/no-war-with-iran-maryjane-satrapi.jpg\")
\nΗ ακόλουθη ανάλυση είναι συνεισφορά της Roja, μιας ανεξάρτητης, αριστερής, φεμινιστικής συλλογικότητας με έδρα το Παρίσι. Η Roja γεννήθηκε μετά τη γυναικοκτονία της Τζίνα (Μάχσα) Αμινί, παράλληλα με την απαρχή της εξέγερσης «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία» τον Σεπτέμβριο του 2022. Η συλλογικότητα αποτελείται από πολιτικές/ούς ακτιβίστριες/ές διαφορετικών εθνικοτήτων και πολιτικών γεωγραφιών εντός του Ιράν, μεταξύ άλλων Κούρδισσες, Χαζάρες, Πέρσες και άλλες. Οι δραστηριότητες της Roja δεν συνδέονται μόνο με τα κοινωνικά κινήματα στο Ιράν και τη Μέση Ανατολή, αλλά και με τοπικούς αγώνες στο Παρίσι, σε συντονισμό με διεθνιστικούς αγώνες, συμπεριλαμβανομένης της αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη. Το όνομα «Roja» εμπνέεται από τη συνήχηση διαφόρων λέξεων σε διαφορετικές γλώσσες: στα ισπανικά, roja σημαίνει «κόκκινη»· στα κουρδικά, roj σημαίνει «φως» και «ημέρα»· στα μαζανταρανί, roja σημαίνει «αυγερινός» ή «Αφροδίτη», που θεωρείται το λαμπρότερο ουράνιο σώμα της νύχτας.
\n\nΗ παρούσα πολιτική παρέμβαση γράφτηκε από τη Roja στις 4 Ιανουαρίου 2026, την έκτη ημέρα των πανεθνικών διαδηλώσεων στο Ιράν. Έκτοτε έχουν μεσολαβήσει πολλά — κυρίως η άνευ προηγουμένου ιστορικά νύχτα της 8ης Ιανουαρίου, της δωδέκατης ημέρας της εξέγερσης. Η ημέρα ξεκίνησε με γενική απεργία των καταστηματαρχών και του εμπορικού τομέα, ιδίως στο Κουρδιστάν, κατόπιν καλέσματος κουρδικών κομμάτων. Το κλείσιμο των καταστημάτων συνέκλινε με κινητοποιήσεις στους δρόμους και στα πανεπιστήμια σε ολόκληρη τη χώρα. Οι συγκρούσεις με τις δυνάμεις ασφαλείας εξαπλώθηκαν σε δεκάδες πόλεις, από την πρωτεύουσα έως τις παραμεθόριες επαρχίες˙ μια έκθεση οργανισμού παρακολούθησης ανθρωπίνων δικαιωμάτων κατέγραψε εκείνη την ημέρα δράσεις διαμαρτυρίας σε τουλάχιστον 46 πόλεις, σε 21 επαρχίες. Μέχρι να πέσει η νύχτα, το υλικό που κυκλοφορούσε έδειχνε πλήθη σε εξαιρετικά συγκλονιστική κλίμακα, την οποία η συνήθης αστυνόμευση δεν μπορούσε να συγκρατήσει: εκατομμύρια άνθρωποι κατέλαβαν τους δρόμους και, σε πολλά σημεία, ανάγκασαν τις δυνάμεις ασφαλείας σε υποχώρηση — μια ατμόσφαιρα που, για πολλούς, έφερε στη μνήμη τους μήνες που προηγήθηκαν της επανάστασης του 1979. Το βράδυ της 8ης Ιανουαρίου, καθώς ο κατασταλτικός μηχανισμός της Ισλαμικής Δημοκρατίας κλονιζόταν και οι δρόμοι ξέφευγαν από τον έλεγχό της, επιβλήθηκε σχεδόν καθολικό μπλακάουτ στο διαδίκτυο. Η διακοπή συνεχίζεται τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, ως απόπειρα να κοπούν τα δίκτυα συντονισμού και να προληφθεί η τεκμηρίωση των δολοφονιών.
\n\nΤαυτόχρονα, ο Ντόναλντ Τραμπ επανέλαβε τις απειλές για αντίποινα σε περίπτωση που η Ισλαμική Δημοκρατία κλιμακώσει τις δολοφονίες, ενώ παράλληλα —αν και μόνο εν μέρει— πήρε αποστάσεις από τον Ρεζά Παχλαβί, δηλώνοντας ότι δεν είναι βέβαιος αν μια συνάντηση θα ήταν σκόπιμη και ότι «θα πρέπει να αφήσουμε τους πάντες να βγουν στο προσκήνιο και να δούμε ποιος θα αναδυθεί». Η εμμονή με τον «γιο του Σάχη» συσκοτίζει μια άλλη τάση, εξίσου υπαρκτή, στην οποία εστιάζουμε σε αυτό το κείμενο: το ενδεχόμενο μιας ελεγχόμενης μετάβασης μέσω εσωτερικής αναδιάρθρωσης —μιας αλλαγής χωρίς ρήξη— κατά τα πρότυπα όσων εκτυλίχθηκαν πρόσφατα στη Βενεζουέλα.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2026/01/07/3.jpg\")
\nΑπό τις 28 Δεκεμβρίου 2025, το Ιράν φλέγεται ξανά από τον πυρετό εκτεταμένων διαδηλώσεων. Συνθήματα όπως «Θάνατος στον δικτάτορα» και «Θάνατος στον Χαμενεΐ» αντήχησαν στους δρόμους σε τουλάχιστον 222 σημεία, σε 78 πόλεις και 26 επαρχίες. Οι διαμαρτυρίες δεν στρέφονται μόνο ενάντια στη φτώχεια, την εκτόξευση των τιμών, τον πληθωρισμό και την απώλεια περιουσίας, αλλά ενάντια σε ένα ολόκληρο πολιτικό σύστημα, σαπισμένο μέχρι το μεδούλι. Η ζωή έχει καταστεί αβίωτη για την πλειονότητα —ιδίως για την εργατική τάξη, τις γυναίκες, τα κουίρ άτομα και τις μη περσικές εθνοτικές μειονότητες. Αυτό οφείλεται όχι μόνο στην ελεύθερη πτώση του ιρανικού νομίσματος ως συνέπεια του Πολέμου των Δώδεκα Ημερών, αλλά και στην κατάρρευση βασικών κοινωνικών υπηρεσιών, συμπεριλαμβανομένων των επαναλαμβανόμενων διακοπών ρεύματος˙ στην όξυνση της περιβαλλοντικής κρίσης (ατμοσφαιρική ρύπανση, ξηρασία, αποψίλωση των δασών και κακοδιαχείριση των υδάτινων πόρων)˙ καθώς και στις μαζικές εκτελέσεις (τουλάχιστον 2.063 άνθρωποι το 2025) —όλα αυτά μαζί έχουν επιδεινώσει δραματικά τις συνθήκες διαβίωσης.
\n\nΗ κρίση κοινωνικής αναπαραγωγής αποτελεί το επίκεντρο των σημερινών διαδηλώσεων και ο τελικός τους ορίζοντας είναι η επαναδιεκδίκηση της ζωής.
\n\nΑυτή η εξέγερση αποτελεί το πέμπτο κύμα σε μια αλυσίδα διαμαρτυριών που ξεκίνησε τον Δεκέμβριο του 2017 με την εξέγερση που έγινε γνωστή ως «Εξέγερση του Ψωμιού». Ακολούθησε η αιματηρή εξέγερση του Νοεμβρίου 2019, μια έκρηξη λαϊκής οργής ενάντια στην αύξηση της τιμής των καυσίμων και την αδικία. Η εξέγερση του 2021 έμεινε γνωστή ως η «εξέγερση των διψασμένων», η οποία ξεκίνησε και καθοδηγήθηκε από αραβικές εθνοτικές μειονότητες. Αυτό το κύμα κορυφώθηκε με την εξέγερση «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία» το 2022, η οποία έφερε στο προσκήνιο τους αγώνες για τη γυναικεία απελευθέρωση και τους αντιαποικιακούς αγώνες καταπιεσμένων εθνοτήτων όπως οι Κούρδοι και οι Μπαλούχοι, ανοίγοντας νέους ορίζοντες. Η σημερινή εξέγερση επαναφέρει στο κέντρο την κρίση κοινωνικής αναπαραγωγής —αυτή τη φορά σε ένα πιο ριζοσπαστικό, μεταπολεμικό έδαφος. Πρόκειται για διαμαρτυρίες που ξεκινούν από αιτήματα βιοπορισμού, αλλά με εντυπωσιακή ταχύτητα στρέφονται ενάντια στις δομές εξουσίας και στη διεφθαρμένη κυβερνώσα ολιγαρχία.
\n\nΟι συνεχιζόμενες διαδηλώσεις στο Ιράν πολιορκούνται από παντού, τόσο από εξωτερικές όσο και από εσωτερικές απειλές. Μόλις μία ημέρα πριν από την ιμπεριαλιστική επίθεση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, ο Ντόναλντ Τραμπ, ντυμένος με τη γλώσσα της «στήριξης των διαδηλωτών», εξέδωσε μια προειδοποίηση: αν η ιρανική κυβέρνηση «σκοτώσει ειρηνικούς διαδηλωτές, όπως συνηθίζει, οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής θα σπεύσουν να τους σώσουν. Είμαστε οπλισμένοι και έτοιμοι να δράσουμε». Πρόκειται για το παλαιότερο σενάριο του ιμπεριαλισμού, που χρησιμοποιεί τη ρητορική της «διάσωσης ζωών» για να νομιμοποιήσει τον πόλεμο —είτε στο Ιράκ είτε στη Λιβύη. Οι ΗΠΑ εξακολουθούν να ακολουθούν αυτό το σενάριο και σήμερα: μόνο το 2025 εξαπέλυσαν άμεσες στρατιωτικές επιθέσεις εναντίον επτά χωρών.
\n\nΗ γενοκτονική ισραηλινή κυβέρνηση, αφού προηγουμένως εξαπέλυσε τη δωδεκαήμερη επίθεσή της κατά του Ιράν υπό το όνομα «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία», γράφει τώρα στα περσικά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης: «Διαδηλωτές, στεκόμαστε στο πλευρό σας». Οι μοναρχικοί, ως τοπικός βραχίονας του σιωνισμού, οι οποίοι φέρουν το στίγμα και την ντροπή της στήριξης του Ισραήλ κατά τον Πόλεμο των Δώδεκα Ημερών, επιχειρούν πλέον να παρουσιαστούν στους δυτικούς αφέντες τους ως η μοναδική εναλλακτική λύση. Το κάνουν αυτό μέσω της επιλεκτικής αναπαράστασης και της χειραγώγησης της πραγματικότητας, εξαπολύοντας μια κυβερνοεκστρατεία ώστε να ιδιοποιηθούν τις διαδηλώσεις, κατασκευάζοντας, διαστρεβλώνοντας και αλλοιώνοντας τον ήχο των συνθημάτων στον δρόμο προς όφελος της μοναρχίας. Αυτό αποκαλύπτει τη δολιότητά τους, τις μονοπωλιακές τους φιλοδοξίες, τη μιντιακή τους ισχύ και, κυρίως, την αδυναμία τους στο εσωτερικό της χώρας, καθώς στερούνται υλικής δύναμης στο Ιράν. Με το σύνθημα «Make Iran Great Again», αυτή η ομάδα χαιρέτισε την ιμπεριαλιστική επιχείρηση του Τραμπ στη Βενεζουέλα και πλέον αναμένει την απαγωγή των ηγετών της Ισλαμικής Δημοκρατίας από Αμερικανούς και Ισραηλινούς εκτελεστές.
\n\nΚαι, φυσικά, υπάρχει ο ψευδοαριστερός στρατοπεδισμός —οι αυτοαποκαλούμενοι «αντιιμπεριαλιστές»— που ξεπλένει τη δικτατορία της Ισλαμικής Δημοκρατίας προβάλλοντας πάνω στο πρόσωπό της μια αντιιμπεριαλιστική μάσκα. Αμφισβητούν τη νομιμότητα των σημερινών διαδηλώσεων επαναλαμβάνοντας την κουρασμένη κατηγορία ότι «μια εξέγερση υπό αυτές τις συνθήκες δεν είναι τίποτε άλλο παρά παιχνίδι στο γήπεδο του ιμπεριαλισμού», επειδή μπορούν να διαβάσουν το Ιράν μόνο μέσα από το πρίσμα των γεωπολιτικών ανταγωνισμών —σαν κάθε εξέγερση να είναι απλώς ένα συγκαλυμμένο σχέδιο των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Με αυτόν τον τρόπο, αρνούνται την πολιτική υποκειμενικότητα του λαού του Ιράν και παρέχουν στην Ισλαμική Δημοκρατία λογοθετική και πολιτική ασυλία, την ώρα που σφαγιάζει και καταστέλλει τον ίδιο της τον πληθυσμό.
\n\n«Οργισμένοι με τον ιμπεριαλισμό» αλλά «φοβισμένοι απέναντι στην επανάσταση» —για να θυμηθούμε την εμβληματική διατύπωση του Αμίρ Παρβίζ Πουγιάν— η στάση τους αποτελεί μια μορφή συντηρητικής αντι-αντίδρασης. Μας λένε μάλιστα ότι δεν πρέπει να γράφουμε για τις πρόσφατες διαδηλώσεις, τις δολοφονίες και την καταστολή στο Ιράν σε καμία άλλη γλώσσα πέρα από τα περσικά στους διεθνείς χώρους, ώστε να μη δώσουμε στους ιμπεριαλιστές κάποιο «πρόσχημα» —λες και, πέρα από τα περσικά, δεν υπάρχουν άνθρωποι στην περιοχή ή στον κόσμο ικανοί για κοινές μοίρες, κοινές εμπειρίες, σύνδεση και αλληλεγγύη στον αγώνα. Για τους στρατοπεδιστές, δεν υπάρχει κανένα υποκείμενο πέρα από τις δυτικές κυβερνήσεις και καμία κοινωνική πραγματικότητα πέρα από τη γεωπολιτική.
\n\nΣε αντιπαράθεση με αυτούς τους εχθρούς, επιμένουμε στη δικαιότητα αυτών των διαδηλώσεων —στη διασταύρωση των καταπιέσεων και στο κοινό πεπρωμένο των αγώνων. Το αντιδραστικό μοναρχικό ρεύμα επεκτείνεται στο εσωτερικό της ιρανικής ακροδεξιάς αντιπολίτευσης, και η ιμπεριαλιστική απειλή απέναντι στους ανθρώπους στο Ιράν —συμπεριλαμβανομένου του κινδύνου ξένης επέμβασης— είναι πραγματική. Αλλά εξίσου πραγματική είναι και η οργή του λαού, σφυρηλατημένη μέσα από τέσσερις δεκαετίες σκληρής καταστολής, εκμετάλλευσης και της κρατικής «εσωτερικής αποικιοκρατίας» που στοχοποιεί τις μη περσικές κοινότητες.
\n\nΔεν έχουμε άλλη επιλογή από το να αντιμετωπίσουμε αυτές τις αντιφάσεις όπως ακριβώς είναι. Αυτό που βλέπουμε σήμερα είναι μια εξεγερσιακή δύναμη που αναδύεται από τα βάθη της κοινωνικής κόλασης του Ιράν: άνθρωποι που ρισκάρουν τη ζωή τους για να επιβιώσουν, ερχόμενοι σε άμεση σύγκρουση με τη μηχανή της καταστολής.
\n\nΔεν έχουμε κανένα δικαίωμα να χρησιμοποιούμε το πρόσχημα μιας εξωτερικής απειλής για να αρνηθούμε τη βία που ασκείται πάνω σε εκατομμύρια ανθρώπους στο Ιράν — ούτε για να αρνηθούμε το δικαίωμα να εξεγερθούν ενάντια σε αυτήν.
\n\nΕκείνοι που κατεβαίνουν στους δρόμους έχουν κουραστεί από αφηρημένες, απλουστευτικές και πατερναλιστικές αναλύσεις. Αγωνίζονται μέσα από αντιφάσεις: ζουν υπό καθεστώς κυρώσεων, ενώ ταυτόχρονα βιώνουν τη λεηλασία από μια εγχώρια ολιγαρχία. Φοβούνται τον πόλεμο και φοβούνται την εσωτερική δικτατορία. Ομως δεν παραλύουν από τον φόβο. Επιμένουν να είναι ενεργά υποκείμενα της ίδιας τους της μοίρας —και ο ορίζοντάς τους, τουλάχιστον από τον Δεκέμβριο του 2017, δεν είναι πλέον η μεταρρύθμιση, αλλά η πτώση της Ισλαμικής Δημοκρατίας.
\n\nΟι διαδηλώσεις πυροδοτήθηκαν από την ελεύθερη πτώση του ριάλ —αρχικά από τους καταστηματάρχες της πρωτεύουσας, ιδιαίτερα στις αγορές κινητών τηλεφώνων και υπολογιστών— αλλά γρήγορα εξελίχθηκαν σε μια ευρεία, ετερόκλητη εξέγερση που παρέσυρε μισθωτούς εργαζόμενους, πλανόδιους πωλητές, αχθοφόρους και εργαζόμενους στις υπηρεσίες σε ολόκληρη την εμπορική οικονομία της Τεχεράνης. Στη συνέχεια, η εξέγερση μεταφέρθηκε γρήγορα από τους δρόμους της Τεχεράνης στα πανεπιστήμια και σε άλλες πόλεις, ιδίως μικρότερες, οι οποίες έχουν πλέον καταστεί το επίκεντρο αυτού του κύματος διαμαρτυρίας.
\n\nΑπό την πρώτη στιγμή, τα συνθήματα στόχευαν την Ισλαμική Δημοκρατία στο σύνολό της. Σήμερα, η εξέγερση προχωράει πάνω απ’ όλα από τους φτωχούς και τους αποστερημένους: τη νεολαία, τις άνεργες, τους πλεονάζοντες πληθυσμούς, τις επισφαλείς εργαζόμενες και τους φοιτητές.
\n\nΟρισμένοι απέρριψαν τις διαδηλώσεις επειδή ξεκίνησαν από το Μπαζάρ (την εμπορική οικονομία της Τεχεράνης), το οποίο συχνά θεωρείται σύμμαχος του καθεστώτος και σύμβολο του εμπορικού καπιταλισμού. Τις χαρακτήρισαν «μικροαστικές» ή «συνδεδεμένες με το καθεστώς». Αυτό το αντανακλαστικό θυμίζει τις πρώιμες αντιδράσεις στο κίνημα των Κίτρινων Γιλέκων στη Γαλλία το 2018: επειδή η εξέγερση αναδύθηκε έξω από την «παραδοσιακή» εργατική τάξη και τα αναγνωρισμένα δίκτυα της Αριστεράς, και επειδή έφερε αντιφατικά συνθήματα, πολλοί έσπευσαν να τη θεωρήσουν καταδικασμένη σε μια αντιδραστική έκβαση.
\n\nΌμως, το πού ξεκινά μια εξέγερση δεν καθορίζει το πού θα καταλήξει. Το σημείο εκκίνησής της δεν προδιαγράφει την τροχιά της. Οι σημερινές διαδηλώσεις στο Ιράν θα μπορούσαν να είχαν αναζωπυρωθεί από οποιονδήποτε σπινθήρα, όχι μόνο από το Μπαζάρ. Και εδώ, ό,τι ξεκίνησε στο Μπαζάρ εξαπλώθηκε γρήγορα στις γειτονιές των φτωχών των πόλεων σε ολόκληρη τη χώρα.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2026/01/07/2.jpg\")
\nΑν η καρδιά του «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία» το 2022 χτυπούσε στις περιθωριοποιημένες περιοχές —το Κουρδιστάν και το Μπαλουχιστάν— σήμερα μικρότερες πόλεις στη δυτική και νοτιοδυτική χώρα έχουν καταστεί κεντρικοί κόμβοι της αναταραχής: η Χαμεντάν, το Λορεστάν, το Κογκιλούγιε και η Μπογιέρ-Αχμάντ, η Κερμανσάχ και το Ιλάμ. Οι μειονότητες Λορ, Μπαχτιάρι και Λακ σε αυτές τις περιοχές συνθλίβονται διπλά κάτω από τις επικαλυπτόμενες κρίσεις της Ισλαμικής Δημοκρατίας: την πίεση των κυρώσεων και τη σκιά του πολέμου, την εθνοτική καταπίεση και εκμετάλλευση, καθώς και την οικολογική καταστροφή που απειλεί τις ζωές τους —ιδίως σε ολόκληρη την οροσειρά του Ζάγκρος. Πρόκειται για την ίδια περιοχή όπου ο Mojahid Korkor (Λορ διαδηλωτής κατά την εξέγερση της Τζίνα Μάχσα Αμινί) εκτελέστηκε από την Ισλαμική Δημοκρατία μία ημέρα πριν από την ισραηλινή επίθεση, και όπου ο Kian Pirfalak, ένα παιδί εννέα ετών, σκοτώθηκε από πραγματικά πυρά των δυνάμεων ασφαλείας κατά την εξέγερση του 2022.
\n\nΩστόσο, σε αντίθεση με την εξέγερση της Τζίνα —η οποία από την αρχή αναπτύχθηκε συνειδητά κατά μήκος έμφυλων/σεξουαλικών και εθνοτικών διαχωριστικών γραμμών— στις πρόσφατες διαδηλώσεις ο ταξικός ανταγωνισμός έχει εκφραστεί πιο άμεσα και ρητά, και μέχρι στιγμής η εξάπλωσή τους ακολουθεί μια λογική περισσότερο βασισμένη στις μάζες.
\n\nΜεταξύ 28 Δεκεμβρίου και 4 Ιανουαρίου 2025, τουλάχιστον 17 άνθρωποι σκοτώθηκαν από τις κατασταλτικές δυνάμεις της Ισλαμικής Δημοκρατίας με τη χρήση πραγματικών πυρών και καραμπινών με σκάγια —οι περισσότεροι εξ αυτών Λορ (με την ευρεία έννοια, ιδίως στο Λορεστάν και στο Τσαχαρμαχάλ και Μπαχτιαρί) και Κούρδοι (ιδίως στο Ιλάμ και την Κερμανσάχ). Εκατοντάδες έχουν συλληφθεί (τουλάχιστον 580 άτομα, συμπεριλαμβανομένων τουλάχιστον 70 ανηλίκων) και δεκάδες έχουν τραυματιστεί. Καθώς οι διαδηλώσεις προχωρούν, η αστυνομική βία κλιμακώνεται: την έβδομη ημέρα στο Ιλάμ, οι δυνάμεις ασφαλείας εισέβαλαν στο Νοσοκομείο Ιμάμ-Χομεϊνί για να συλλάβουν τους τραυματίες˙ στο Μπιρτζάντ, επιτέθηκαν σε γυναικεία φοιτητική εστία. Ο αριθμός των νεκρών συνεχίζει να αυξάνεται όσο η εξέγερση βαθαίνει και τα πραγματικά μεγέθη είναι αναμφίβολα υψηλότερα από όσα ανακοινώνονται επισήμως.
\n\nΗ κατανομή αυτής της βίας είναι, φυσικά, άνιση: η καταστολή είναι σκληρότερη στις μικρότερες πόλεις —ιδίως στις περιθωριοποιημένες κοινότητες μειονοτήτων που έχουν ωθηθεί στην περιφέρεια. Οι αιματηρές δολοφονίες στο Μαλεκσαχί του Ιλάμ και στο Τζαφαραμπάντ στην Κερμανσάχ μαρτυρούν αυτή τη δομική ανισότητα στην καταπίεση και την καταστολή.
\n\nΤην τέταρτη ημέρα των διαδηλώσεων, η κυβέρνηση —με συντονισμό μεταξύ των θεσμών— ανακοίνωσε εκτεταμένα κλεισίματα σε 23 επαρχίες με το πρόσχημα του «ψυχρού καιρού» ή των «ελλείψεων ενέργειας». Στην πραγματικότητα, επρόκειτο για μια προσπάθεια να σπάσουν τα κυκλώματα μέσω των οποίων εξαπλώνεται η εξέγερση —το Μπαζάρ, το πανεπιστήμιο, ο δρόμος. Παράλληλα, τα πανεπιστήμια μετέφεραν ολοένα και περισσότερα μαθήματα διαδικτυακά, προκειμένου να διακόψουν τους οριζόντιους δεσμούς μεταξύ των χώρων αντίστασης.
\n\nΜετά τον Πόλεμο των Δώδεκα Ημερών, η κυρίαρχη εξουσία στο Ιράν —επιδιώκοντας να αντισταθμίσει την κατάρρευση της νομιμοποίησής της— στράφηκε ακόμη πιο ανοιχτά στη βία. Οι ισραηλινές επιθέσεις σε στρατιωτικούς στόχους και αμάχους στο Ιράν συνέβαλαν περαιτέρω στη στρατιωτικοποίηση και την υπεραστυνόμευση του πολιτικού και κοινωνικού χώρου, ιδίως μέσω της ρατσιστικής εκστρατείας μαζικών απελάσεων Αφγανών μεταναστών. Και ενώ το κράτος μιλά αδιάκοπα στο όνομα της «εθνικής ασφάλειας», έχει το ίδιο μετατραπεί σε κεντρικό παραγωγό ανασφάλειας: εντείνει την ανασφάλεια της ζωής μέσω μιας άνευ προηγουμένου αύξησης των εκτελέσεων, της συστηματικής κακομεταχείρισης των κρατουμένων και της όξυνσης της οικονομικής ανασφάλειας διαμέσου της βίαιης αποδόμησης των μέσων βιοπορισμού του πληθυσμού.
\n\nΟ Πόλεμος των Δώδεκα Ημερών —ακολουθούμενος από την εντατικοποίηση των κυρώσεων των ΗΠΑ και της ΕΕ και την ενεργοποίηση του μηχανισμού επαναφοράς (snapback) κυρώσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ— ενέτεινε την πίεση στα έσοδα από το πετρέλαιο, στο τραπεζικό σύστημα και στον χρηματοπιστωτικό τομέα, στραγγαλίζοντας τις εισροές ξένου συναλλάγματος και βαθαίνοντας τη δημοσιονομική κρίση.
\n\nΑπό τις 24 Ιουνίου 2025, όταν έληξε ο πόλεμος, έως τη νύχτα που ξέσπασαν οι πρώτες διαδηλώσεις στο Μπαζάρ της Τεχεράνης, στις 18 Δεκεμβρίου, το ριάλ έχασε περίπου το 40% της αξίας του. Δεν επρόκειτο για μια «φυσική» διακύμανση της αγοράς. Ηταν το συνδυαστικό αποτέλεσμα της κλιμάκωσης των κυρώσεων και της συνειδητής προσπάθειας της Ισλαμικής Δημοκρατίας να μετακυλήσει τις επιπτώσεις της κρίσης από τα πάνω προς τα κάτω, μέσω της ελεγχόμενης υποτίμησης του εθνικού νομίσματος.
\n\nΟι κυρώσεις πρέπει να καταδικαστούν άνευ όρων. Στο σημερινό Ιράν, ωστόσο, λειτουργούν επίσης ως εργαλείο εσωτερικής ταξικής εξουσίας. Το ξένο συνάλλαγμα συγκεντρώνεται ολοένα και περισσότερο στα χέρια μιας στρατιωτικό-αστυνομικής ολιγαρχίας, η οποία βγάζει κέρδος από την αποφυγή των κυρώσεων και την αδιαφανή προμήθεια από το πετρέλαιο. Τα έσοδα από τις εξαγωγές κρατούνται ουσιαστικά όμηροι και απελευθερώνονται στην επίσημη οικονομία μόνο σε επιλεγμένες στιγμές και με χειραγωγημένες ισοτιμίες. Ακόμη και όταν οι πωλήσεις πετρελαίου αυξάνονται, τα έσοδα κυκλοφορούν εντός παρακρατικών θεσμών και ενός «παράλληλου κράτους» (κυρίως των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης), αντί να εισέρχονται στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων.
\n\nΓια να καλύψει το έλλειμμα που προκύπτει από τη μείωση των εσόδων και τον αποκλεισμό των αποδόσεων, το κράτος καταφεύγει στην άρση των επιδοτήσεων και στη λιτότητα. Σε αυτό το πλαίσιο, η αιφνίδια πτώση του ριάλ μετατρέπεται σε δημοσιονομικό εργαλείο: εξαναγκάζει το «όμηρο» συνάλλαγμα να επιστρέψει σε κυκλοφορία με όρους του κράτους και διευρύνει ταχύτατα τους κρατικούς πόρους σε ριάλ —δεδομένου ότι το ίδιο το κράτος συγκαταλέγεται στους μεγαλύτερους κατόχους δολαρίων. Το αποτέλεσμα είναι άμεση αφαίμαξη από τα εισοδήματα των κατώτερων και μεσαίων τάξεων και μεταφορά των κερδών από την παράκαμψη των κυρώσεων και τη νομισματική πρόσοδο σε μια μικρή μειοψηφία —βαθαίνοντας τον ταξικό διαχωρισμό, τη βιοποριστική αβεβαιότητα και την κοινωνική οργή. Με άλλα λόγια, το κόστος των κυρώσεων το πληρώνουν άμεσα οι κατώτερες τάξεις και τα συρρικνωμένα μεσαία στρώματα.
\n\nΗ κατάρρευση του εθνικού νομίσματος πρέπει, επομένως, να γίνει κατανοητή ως οργανωμένη κρατική λεηλασία μέσα σε μια οικονομία σημαδεμένη από τον πόλεμο και στραγγαλισμένη από τις κυρώσεις: ως σκόπιμη χειραγώγηση της συναλλαγματικής ισοτιμίας προς όφελος των δικτύων των χρηματομεσιτών που συνδέονται με την κυβερνώσα ολιγαρχία, στην υπηρεσία ενός κράτους που έχει μετατρέψει τη νεοφιλελεύθερη απελευθέρωση των τιμών σε ιερό δόγμα.
\n\nΟι ψευδοαριστεροί στρατοπεδιστές ανάγουν την κρίση αποκλειστικά στις αμερικανικές κυρώσεις και την ηγεμονία του δολαρίου, διαγράφοντας τον ρόλο της άρχουσας τάξης της Ισλαμικής Δημοκρατίας ως ενεργού φορέα απαλλοτρίωσης και χρηματοπιστωτικής συσσώρευσης. Οι δεξιοί στρατοπεδιστές, γενικά ευθυγραμμισμένοι με τον Δυτικό ιμπεριαλισμό, επιρρίπτουν την ευθύνη μόνο στην Ισλαμική Δημοκρατία και αντιμετωπίζουν τις κυρώσεις ως κάτι αμελητέο. Αυτές οι θέσεις κατοπτρίζουν η μία την άλλη —και κάθε πλευρά έχει σαφή συμφέροντα να τις υιοθετεί. Ενάντια και στις δύο, επιμένουμε στην αναγνώριση της διεμπλοκής της παγκόσμιας και της τοπικής λεηλασίας και εκμετάλλευσης. Ναι, οι κυρώσεις καταστρέφουν τις ζωές των ανθρώπων —μέσω των ελλείψεων στα φάρμακα, της απουσίας βιομηχανικών ανταλλακτικών, της ανεργίας και της ψυχολογικής αποσάθρωσης— όμως το βάρος τους κοινωνικοποιείται και μετακυλίεται στον λαό, όχι στη στρατιωτικό-αστυνομική ολιγαρχία που συσσωρεύει τεράστιο πλούτο ελέγχοντας τα άτυπα κυκλώματα συναλλάγματος και πετρελαίου.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2026/01/07/4.jpg\")
\nΣτον δρόμο ακούγονται αντιφατικά συνθήματα, από καλέσματα για την ανατροπή της Ισλαμικής Δημοκρατίας έως νοσταλγικές εκκλήσεις υπέρ της μοναρχίας. Ταυτόχρονα, οι φοιτητές φωνάζουν συνθήματα που στοχεύουν τόσο τον δεσποτισμό της Ισλαμικής Δημοκρατίας όσο και τη μοναρχική απολυταρχία. Τα συνθήματα υπέρ του Σάχη και υπέρ του Παχλαβί αντανακλούν πραγματικές αντιφάσεις στο έδαφος —όμως ταυτόχρονα ενισχύονται και κατασκευάζονται μέσω δεξιών μιντιακών παραμορφώσεων, συμπεριλαμβανομένης της ντροπιαστικής αντικατάστασης της φωνής των διαδηλωτών με μοναρχικά συνθήματα. Ο κύριος φορέας αυτής της μιντιακής χειραγώγησης είναι το Iran International, το οποίο έχει μετατραπεί σε ντουντούκα σιωνιστικής και μοναρχικής προπαγάνδας. Ο ετήσιος προϋπολογισμός του φέρεται να ανέρχεται περίπου στα 250 εκατομμύρια δολάρια, χρηματοδοτούμενος από πρόσωπα και θεσμούς που συνδέονται με τις κυβερνήσεις της Σαουδικής Αραβίας και του Ισραήλ.
\n\nΤην τελευταία δεκαετία, η γεωγραφία του Ιράν έχει μετατραπεί σε πεδίο έντασης ανάμεσα σε δύο κοινωνικοπολιτικούς ορίζοντες, που διαμεσολαβούνται από δύο διαφορετικά μοντέλα οργάνωσης ενάντια στην Ισλαμική Δημοκρατία. Από τη μία πλευρά βρίσκεται η απτή, ένθετη κοινωνική οργάνωση κατά μήκος των διαχωριστικών γραμμών της τάξης, του φύλου/της σεξουαλικότητας και της εθνοτικής ταυτότητας —πιο ξεκάθαρα, στα διασταυρούμενα δίκτυα που σφυρηλατήθηκαν κατά την εξέγερση της Τζίνα το 2022, εκτεινόμενα από τη φυλακή Εβίν έως τη διασπορά, και που παρήγαγαν μια άνευ προηγουμένου ενότητα ανάμεσα σε ετερόκλητες δυνάμεις, από τις γυναίκες έως τις κουρδικές και μπαλουχικές εθνοτικές μειονότητες, οι οποίες αντιτάχθηκαν στη δικτατορία προβάλλοντας ταυτόχρονα φεμινιστικούς και αντιαποικιακούς ορίζοντες. Από την άλλη πλευρά βρίσκεται μια λαϊκιστική κινητοποίηση, σκηνοθετημένη ως «εθνική επανάσταση», που αποσκοπεί στην παραγωγή μιας ομογενοποιημένης μάζας εξατομικευμένων ατόμων μέσω δορυφορικών τηλεοπτικών δικτύων. Με τη στήριξη του Ισραήλ και της Σαουδικής Αραβίας, αυτό το σχέδιο επιδιώκει να συναρμολογήσει ένα σώμα του οποίου η «κεφαλή» —ο γιος του έκπτωτου Σάχη— θα μπορεί αργότερα να εισαχθεί απ’ έξω, μέσω ξένης υποστηριζόμενης παρέμβασης, και να προσαρτηθεί πάνω του. Κατά την τελευταία δεκαετία, οι μοναρχικοί, οπλισμένοι με τεράστια μιντιακή ισχύ, έχουν ωθήσει τη δημόσια σφαίρα προς έναν ακραίο, ρατσιστικό εθνικισμό —βαθαίνοντας τα εθνοτικά ρήγματα και κατακερματίζοντας τη συλλογική πολιτική φαντασία των λαών του Ιράν.
\n\nΗ μεγέθυνση αυτού του ρεύματος τα τελευταία χρόνια δεν αποτελεί σημάδι πολιτικής «καθυστέρησης» του λαού, αλλά αποτέλεσμα της απουσίας μαζικής αριστερής οργάνωσης και μιντιακής ισχύος ικανής να παράγει έναν εναλλακτικό, αντι-ηγεμονικό λόγο. Πρόκειται για μια απουσία και αδυναμία που προκλήθηκαν εν μέρει από την καταστολή και την ασφυξία, ανοίγοντας χώρο σε αυτόν τον αντιδραστικό λαϊκισμό. Ελλείψει ενός ισχυρού αφηγήματος από αριστερές, δημοκρατικές και μη εθνικιστικές δυνάμεις, ακόμη και οικουμενικά συνθήματα και ιδανικά όπως η ελευθερία, η δικαιοσύνη και τα δικαιώματα των γυναικών μπορούν εύκολα να ιδιοποιηθούν από τους μοναρχικούς και να επιστραφούν στον λαό μέσα σε ένα φαινομενικά προοδευτικό περίβλημα που κρύβει έναν αυταρχικό πυρήνα. Σε ορισμένες περιπτώσεις, αυτό μάλιστα συσκευάζεται σε σοσιαλιστικό λεξιλόγιο —ακριβώς εκεί όπου η ακροδεξιά επίσης, καταβροχθίζει το πεδίο της πολιτικής οικονομίας.
\n\nΤαυτόχρονα, καθώς η αντιπαράθεση με την Ισλαμική Δημοκρατία οξύνεται, οξύνονται και οι εντάσεις ανάμεσα σε αυτούς τους δύο ορίζοντες και τα δύο μοντέλα˙ σήμερα, το ρήγμα μεταξύ τους μπορεί να διακριθεί στη γεωγραφική κατανομή των συνθημάτων των διαδηλώσεων. Εφόσον το σχέδιο της «επιστροφής των Παχλαβί» αντιπροσωπεύει έναν πατριαρχικό ορίζοντα, βασισμένο στον περσικό εθνοτικό-εθνικισμό και σε έναν βαθιά δεξιό προσανατολισμό, σε περιοχές όπου έχει αναπτυχθεί οργανωμένη εργατική και φεμινιστική δράση από τα κάτω —όπως στα πανεπιστήμια και στις κουρδικές, αραβικές, μπαλουχικές, τουρκμενικές και τουρκικές περιοχές— τα φιλομοναρχικά συνθήματα απουσιάζουν σε μεγάλο βαθμό και συχνά προκαλούν αρνητικές αντιδράσεις. Αυτή η αντιφατική κατάσταση έχει οδηγήσει σε ποικίλους τρόπους παρερμηνείας της πρόσφατης εξέγερσης.
\n\nΤο Ιράν βρίσκεται σε μια καθοριστική ιστορική στιγμή. Η Ισλαμική Δημοκρατία βρίσκεται σε μία από τις πιο αδύναμες θέσεις της στην ιστορία της —διεθνώς, μετά τις 7 Οκτωβρίου 2023 και την αποδυνάμωση του λεγόμενου «Άξονα της Αντίστασης», και εσωτερικά, έπειτα από χρόνια επαναλαμβανόμενων εξεγέρσεων και ξεσηκωμών. Το μέλλον αυτού του νέου κύματος παραμένει αβέβαιο, όμως η κλίμακα της κρίσης και το βάθος της λαϊκής δυσαρέσκειας διασφαλίζουν ότι ένας νέος γύρος διαδηλώσεων μπορεί να ξεσπάσει ανά πάσα στιγμή. Ακόμη κι αν η σημερινή εξέγερση κατασταλεί, θα επιστρέψει. Σε αυτή τη συγκυρία, κάθε στρατιωτική ή ιμπεριαλιστική επέμβαση δεν μπορεί παρά να αποδυναμώσει τον αγώνα από τα κάτω και να ενισχύσει τη δυνατότητα της Ισλαμικής Δημοκρατίας να συνεχίσει την καταστολή.
\n\nΤην τελευταία δεκαετία, η ιρανική κοινωνία επανεφευρίσκει τη συλλογική πολιτική δράση από τα κάτω. Από το Μπαλουχιστάν και το Κουρδιστάν κατά την εξέγερση της Τζίνα έως τις μικρότερες πόλεις του Λορεστάν και του Ισφαχάν στο τρέχον κύμα διαδηλώσεων, η πολιτική δράση —χωρίς καμία επίσημη εκπροσώπηση από τα πάνω— έχει μετατοπιστεί στον δρόμο, στις απεργιακές επιτροπές και στα τοπικά, άτυπα δίκτυα. Παρά τη βίαιη καταστολή, αυτές οι ικανότητες και οι συνδέσεις παραμένουν ζωντανές μέσα στην κοινωνία˙ η δυνατότητά τους να επιστρέφουν και να κρυσταλλώνονται σε πολιτική δύναμη εξακολουθεί να υπάρχει. Αλλά, η συσσώρευση της οργής δεν είναι το μόνο στοιχείο που θα καθορίσει τη συνέχειά τους και την κατεύθυνσή τους. Η δυνατότητα οικοδόμησης ενός ανεξάρτητου πολιτικού ορίζοντα και μιας πραγματικής εναλλακτικής θα αποδειχθεί επίσης καθοριστική.
\n\nΑυτός ο ορίζοντας αντιμετωπίζει δύο παράλληλες απειλές. Από τη μία πλευρά, μπορεί να ιδιοποιηθεί ή να περιθωριοποιηθεί από δεξιές δυνάμεις με έδρα εκτός της χώρας — δυνάμεις που εργαλειοποιούν τα δεινά του λαού για να δικαιολογήσουν κυρώσεις, πόλεμο ή στρατιωτική επέμβαση. Από την άλλη πλευρά, τμήματα της άρχουσας τάξης —είτε από στρατιωτικο-αστυνομικές φράξεις είτε από ρεφορμιστικά ρεύματα— εργάζονται παρασκηνιακά για να προωθήσουν τον εαυτό τους προς τη Δύση ως μια «πιο λογική», «χαμηλότερου κόστους», «πιο αξιόπιστη» επιλογή: μια εναλλακτική εκ των έσω της Ισλαμικής Δημοκρατίας, όχι για να σπάσει την υπάρχουσα τάξη κυριαρχίας, αλλά για να την αναδιαμορφώσει υπό διαφορετικό προσωπείο. (Ο Ντόναλντ Τραμπ επιχειρεί κάτι αντίστοιχο στη Βενεζουέλα, κάμπτοντας στοιχεία της κυβερνώσας εξουσίας προς τη θέλησή του αντί να επιδιώξει μια αλλαγή καθεστώτος.) Πρόκειται για έναν ψυχρό υπολογισμό διαχείρισης της κρίσης: τον περιορισμό της κοινωνικής οργής, την αναπροσαρμογή των εντάσεων με τις παγκόσμιες δυνάμεις και την αναπαραγωγή μιας τάξης πραγμάτων στην οποία οι λαοί στερούνται το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης.
\n\nΕνάντια σε αυτά τα δύο ρεύματα, η αναβίωση μιας διεθνιστικής πολιτικής απελευθέρωσης είναι πιο αναγκαία από ποτέ. Δεν πρόκειται για έναν αφηρημένο «τρίτο δρόμο», αλλά για μια δέσμευση να τεθούν οι αγώνες των ανθρώπων στο κέντρο της ανάλυσης και της δράσης: οργάνωση από τα κάτω, αντί για σενάρια γραμμένα από τα πάνω από αυτοανακηρυγμένους ηγέτες˙ αντί για ψευδείς αντιθέσεις που κατασκευάζονται απ’ έξω. Σήμερα, διεθνισμός σημαίνει να κρατάμε ενωμένα το δικαίωμα των λαών στην αυτοδιάθεση και την υποχρέωση να αγωνιζόμαστε ενάντια σε κάθε μορφή κυριαρχίας —τόσο εσωτερικής όσο και εξωτερικής. Ένα πραγματικά διεθνιστικό μπλοκ πρέπει να οικοδομηθεί μέσα από τη βιωμένη εμπειρία, τις απτές πράξεις αλληλεγγύης και την οικοδόμηση ανεξάρτητων δυνατοτήτων.
\n\nΑυτό απαιτεί την ενεργή συμμετοχή αριστερών, φεμινιστικών, αντιαποικιακών, οικολογικών και δημοκρατικών δυνάμεων στην οικοδόμηση μιας πλατιάς, ταξικά θεμελιωμένης οργάνωσης μέσα στο κύμα των διαδηλώσεων —τόσο για την επαναδιεκδίκηση της ζωής όσο και για το άνοιγμα εναλλακτικών οριζόντων κοινωνικής αναπαραγωγής. Ταυτόχρονα, αυτή η οργάνωση οφείλει να τοποθετείται σε συνέχεια του χειραφετητικού ορίζοντα προηγούμενων αγώνων, και ειδικότερα του κινήματος «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία», η ενέργεια του οποίου εξακολουθεί να φέρει τη δυνατότητα διάρρηξης ταυτόχρονα των λόγων της Ισλαμικής Δημοκρατίας, των μοναρχικών, των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης και εκείνων των πρώην μεταρρυθμιστών που σήμερα ονειρεύονται μια ελεγχόμενη μετάβαση και επανένταξη στους αμερικανοϊσραηλινούς κύκλους συσσώρευσης στην περιοχή.
\n\nΠρόκειται επίσης για μια καθοριστική στιγμή για την ιρανική διασπορά: μπορεί να συμβάλει στον επαναπροσδιορισμό μιας πολιτικής απελευθέρωσης ή μπορεί να αναπαράγει το εξαντλημένο δίπολο «εσωτερικός δεσποτισμός» έναντι «ξένης επέμβασης» και, έτσι, να παρατείνει το πολιτικό αδιέξοδο. Σε αυτό το πλαίσιο, είναι αναγκαίο οι δυνάμεις της διασποράς να προχωρήσουν σε βήματα προς τη συγκρότηση ενός πραγματικού διεθνιστικού πολιτικού μπλοκ —ενός μπλοκ που χαράσσει σαφείς γραμμές τόσο απέναντι στον εσωτερικό δεσποτισμό όσο και απέναντι στην ιμπεριαλιστική κυριαρχία. Αυτή η στάση συνδέει την αντίθεση στην ιμπεριαλιστική επέμβαση με μια ρητή ρήξη με την Ισλαμική Δημοκρατία, απορρίπτοντας κάθε δικαιολόγηση της καταστολής στο όνομα της αντιμετώπισης ενός εξωτερικού εχθρού.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2026/01/07/6.jpg\")
\nΈναν χρόνο μετά την έναρξη της δεύτερης εποχής Τραμπ, ακραίοι εξουσιαστές ελέγχουν την ομοσπονδιακή κυβέρνηση χωρίς να έχουν ακόμη κατακτήσει τον έλεγχο της κοινωνίας στο σύνολό της. Η ζημιά που έχουν προκαλέσει είναι τεράστια, όμως η επίθεσή τους έχει φτάσει σε ένα όριο — αν όχι ήδη σε αδιέξοδο. Αναγκάζονται να επιδεικνύουν ισχύ διαρκώς, ακριβώς επειδή δεν είναι ανίκητοι. Για πρώτη φορά, γίνεται ρεαλιστικό να φανταστούμε όχι μόνο πώς μπορούμε να τους νικήσουμε, αλλά και πώς θα αξιοποιήσουμε τη συγκυρία για αλλαγές βαθύτερες απ’ όσες μέχρι τώρα θεωρούσαμε δυνατές.
\n\nΣε αυτό το κείμενο επιστρέφουμε στις δομικές αιτίες της επιστροφής του Τραμπ στην εξουσία, εξετάζουμε τι συνέβη μέσα στο 2025 και προτείνουμε μια συλλογική στρατηγική για το πώς μπορούμε να βγούμε από την εποχή Τραμπ.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2025/12/16/2.jpg\")
Όταν η κοινωνική ειρήνη γίνεται επισφαλής χρειάζεται περισσότερη βία για να διατηρηθεί.
\nΗ πολιτική κρίση στις Ηνωμένες Πολιτείες σήμερα αποτελεί το αποτέλεσμα οικονομικών διαδικασιών που εξελίσσονται εδώ και γενιές. Η άνοδος του φασισμού δεν είναι μια ιστορική παρέκκλιση που οφείλεται στη δημαγωγία ενός και μόνο χαρισματικού δημαγωγού, αλλά η λογική κατάληξη ενός οικονομικού συστήματος οργανωμένου γύρω από το κέρδος.
\n\nΟ νεοφιλελευθερισμός προετοίμασε το έδαφος: βάθυνε τις ανισότητες, στρατιωτικοποίησε την αστυνόμευση για να τις διασφαλίσει και δημιούργησε έναν πληθυσμό σε διαρκή κοινωνική υποβάθμιση, πρόθυμο να στραφεί σε αποδιοπομπαίους τράγους. Σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία οι κυβερνήσεις έχουν ελάχιστα περιθώρια να προστατεύσουν τους πολίτες τους χωρίς να δουν το κεφάλαιο να φεύγει αλλού.1 Ως αποτέλεσμα, τα «αριστερά» κόμματα αποτυγχάνουν συστηματικά να τηρήσουν τις υποσχέσεις τους, ενώ τα αντιδραστικά μετατοπίζουν σταθερά τόσο την πολιτική όσο και τα όρια του αποδεκτού λόγου προς τα δεξιά. Οι κεντρώοι απλώς λειτουργούν ως μηχανισμός που εμποδίζει κάθε επιστροφή προς τα πίσω.
\n\nΗ συγκέντρωση του πλούτου που εξελίσσεται εδώ και δεκαετίες έχει φτάσει σε σημείο ποιοτικής τομής. Το 2003, ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο είχε περίπου 40 δισ. δολάρια. Το 2025, η περιουσία του Έλον Μασκ έφτασε τα 500 δισ. Σήμερα, οι δέκα πλουσιότεροι άνδρες ελέγχουν περισσότερο πλούτο από τα φτωχότερα τρία δισεκατομμύρια ανθρώπων. Όταν η ανισότητα φτάνει σε αυτό το επίπεδο, η αντιπροσωπευτική δημοκρατία παύει να λειτουργεί όπως πριν. Ένα μόνο άτομο μπορεί να επηρεάσει καθοριστικά τις εκλογές αγοράζοντας τα μέσα επικοινωνίας και χειραγωγώντας τη δημόσια σφαίρα.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2025/12/16/1.jpg\")
\nΣε αυτό το πλαίσιο, δεν είναι παράλογο που ακούγονται φωνές που ζητούν να αναγνωριστεί και θεσμικά η πολιτική κυριαρχία των δισεκατομμυριούχων. Η ιδέα ότι κάποιος πρέπει να «διοικήσει τη χώρα σαν επιχείρηση» —δηλαδή αυταρχικά— ήταν πάντα μια εξουσιαστική φαντασίωση. Έχοντας εξοικειωθεί με τον αυταρχισμό στην οικονομική σφαίρα, ολοένα και περισσότεροι είναι διατεθειμένοι να τον αποδεχτούν και στην πολιτική. Έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος: όσο αυξάνεται η ανισότητα, τόσο πιο ελκυστικός γίνεται ο αυταρχισμός, καθώς άνθρωποι από κάθε πολιτικό στρατόπεδο καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι, αδυνατώντας να υπερασπιστούν οι ίδιοι τα συμφέροντά τους, χρειάζονται έναν ισχυρό προστάτη να το κάνει για λογαριασμό τους.
\n\nΓια περισσότερο από έναν αιώνα, η δημοκρατία λειτούργησε ως το πολιτικό συμπλήρωμα του καπιταλισμού της ελεύθερης αγοράς. Και τα δύο υπόσχονταν κοινωνική κινητικότητα, διατηρώντας όμως τις βαθιές ανισότητες που κληρονόμησαν από τη μοναρχία και τη φεουδαρχία.2 Για ένα διάστημα, η δημοκρατία περιόρισε τη βία της οικονομίας και του κράτους —τουλάχιστον για τους σχετικά προνομιούχους. Όμως, καθώς οι οικονομικές και πολιτικές ανισότητες βαθαίνουν, ούτε ο καπιταλισμός ούτε η δημοκρατία μπορούν πλέον να συντηρήσουν την κοινωνική ειρήνη.
\n\nΤαυτόχρονα, ο τρόπος με τον οποίο παράγεται ο πλούτος έχει αλλάξει. Σήμερα, οι δισεκατομμυριούχοι πλουτίζουν ολοένα και περισσότερο μέσω του χρηματιστηρίου. Εκεί όπου ο Χένρυ Φορντ έκανε περιουσία από την πώληση αυτοκινήτων,3 ο Έλον Μασκ έκανε τη δική του κυρίως από τις εκτινάξεις τιμών μετοχών και χρηματοπιστωτικά παιχνίδια. Ο Τραμπ και ο Μασκ είναι και οι δύο της τακτικής του υψηλού ντόρου και των επιθετικών στοιχημάτων, διπλά ή τίποτα, πριν προλάβει κανείς να αποτιμήσει τις προηγούμενες κινήσεις τους. Όπως και η φούσκα των κρυπτονομισμάτων, πρόκειται για συμπτώματα μιας εποχής όπου το ποσοστό κέρδους μειώνεται, καθιστώντας τον χρηματιστικό τζόγο πιο αποδοτικό από το παραδοσιακό εμπόριο.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2025/12/16/6.jpg\")
\nΟ καπιταλισμός είναι μια φωτιά που πρέπει διαρκώς να την ταΐζεις πόρους για να συνεχίσει να παράγει κέρδη για τους νικητές. Τελικά, οι καπιταλιστές αναγκάζονται να στρέφονται στο ίδιο το κράτος — που υποτίθεται προστατεύει το πεδίο του ανταγωνισμού — ως χώρο εξόρυξης κερδοφορίας. Όταν τα κέρδη φθίνουν, το ύστατο στοίχημα είναι ποιος θα καταλάβει για να λεηλατήσει το ίδιο το κράτος.
\n\nΓια δεκαετίες ακούγαμε ότι τέτοια φαινόμενα συνέβαιναν σε αυταρχικά καθεστώτα «εκτός Δύσης» — στη Ρωσία, Λευκορωσία, Τουρκία, Ουγγαρία. Νεοφιλελεύθεροι σχολιαστές, όπως ο Τόμας Φρίντμαν και ο Φράνσις Φουκουγιάμα, πίστευαν ότι επρόκειτο για λιγότερο «ανεπτυγμένες» κοινωνίες, που αργά ή γρήγορα θα έφταναν το επίπεδο της Δύσης καθώς η ελεύθερη αγορά θα τις «εκπολίτιζε». Στην πραγματικότητα, ήταν οι ευρωπαϊκές και βορειοαμερικανικές δημοκρατίες που είχαν μείνει πίσω από την εποχή τους. Ο Ντόναλντ Τραμπ και οι αυλικοί του μελέτησαν προσεκτικά το μοντέλο που πρόσφεραν αυτά τα αυταρχικά καθεστώτα, με στόχο να το εισαγάγουν στις Ηνωμένες Πολιτείες.4
\n\nΚαι πάλι, δεν πρόκειται απλώς για το έργο λίγων κακόβουλων προσώπων, αλλά για το αποτέλεσμα βαθύτερων, δομικών εξελίξεων. Τη δεκαετία του 1950, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Σοβιετική Ένωση μπορούσαν να χρηματοδοτούν κοινωνικά δίχτυα ασφαλείας για τους πολίτες τους, εν μέρει χάρη στην απροκάλυπτη εξόρυξη πόρων από περιοχές του κόσμου που υφίσταντο τις ιμπεριαλιστικές τους επεμβάσεις. Μετά την κατάρρευση του σοβιετικού μπλοκ, ο κόσμος χωρίστηκε σε πλούσιες χώρες-καταναλωτές του ιμπεριαλιστικού πυρήνα — όπου οι περισσότεροι απολάμβαναν τα προνόμια της δημοκρατίας — και σε φτωχές χώρες-παραγωγούς της περιφέρειας, όπου η πλειονότητα αντιμετωπιζόταν ως φθηνό εργατικό δυναμικό και ζούσε αντίστοιχα υπό καταπιεστικά καθεστώτα.
\n\nΚαθώς οι οικονομικές ανισότητες διευρύνονται και η ζωή γίνεται ολοένα πιο επισφαλής ακόμη και στον ιμπεριαλιστικό πυρήνα, δεν είναι περίεργο που οι πολιτικές ελευθερίες διαβρώνονται και εδώ, ενώ οι μορφές καταστολής που εφαρμόζονταν «εκεί έξω» επιστρέφουν στο εσωτερικό. Αυτήν ακριβώς την τάση ο Αιμέ Σεζέρ την είχε περιγράψει ως το «ιμπεριαλιστικό μπούμερανγκ».
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2025/12/16/18.jpg\")
Φασίστες της ομάδας Patriot Front σε πορεία το 2021. Η άνοδος του φασισμού είναι το λογικό αποτέλεσμα των συνεπειών του νεοφιλελευθερισμού.
\nΌμως η μετάβαση στον ανελέητο καπιταλισμό, σε πολιτικές καμένης γης και σε διακυβέρνηση μέσω ωμής βίας δεν είναι χωρίς ρίσκο για την άρχουσα τάξη — όπως θα δούμε παρακάτω.
\n\n\n\n\nΕλλείψει μιας παγκόσμιας επανάστασης, οι κρίσεις που παράγει ο καπιταλισμός θα συνεχίσουν να πυροδοτούν κοινωνικές αναταραχές, μέχρι να εμφανιστεί κάποιος νέος, μαζικός μηχανισμός ελέγχου ή κατευνασμού.
\n\nΣε έναν παγκοσμιοποιημένο κόσμο, τα κρατικά σχήματα είναι αναγκασμένα να επιβάλλουν και να αναπαράγουν αυτές τις κρίσεις, ενώ ταυτόχρονα γίνονται όλο και πιο ανίκανα να περιορίσουν τις συνέπειές τους. Έτσι, το κράτος μετατρέπεται σε μια «καυτή πατάτα»: όποιο κόμμα κρατά τα ηνία το κάνει με δικό του ρίσκο, όπως έδειξε και η πτώση του Μόρσι στην Αίγυπτο. Από την άλλη πλευρά, σε στιγμές κρίσης, όποιος καταφέρει να δράσει αποτελεσματικά απέναντι στις κατασταλτικές δυνάμεις του κράτους αποκτά λαϊκή αξιοπιστία.
\n\n–Η Ουκρανική Επανάσταση και το Μέλλον των Κοινωνικών Κινημάτων
\n
![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2022/01/12/5.jpg\")
Ένας θρόνος μετά τη λεηλασία της προεδρικής κατοικίας στο Αλμάτι, κατά τη διάρκεια της εξέγερσης στο Καζακστάν τον Ιανουάριο του 2022.
\nΌσοι παρακολούθησαν την άνοδο της απολυταρχίας στη Ρωσία ξέρουν τι να περιμένουν στη συνέχεια. Όλα δείχνουν πάνω–κάτω να μένουν ίδια: η αστυνομία συνεχίζει να αστυνομεύει, οι ιδιοκτήτες να εισπράττουν ενοίκια, οι άνθρωποι να πηγαίνουν στη δουλειά τους. Η μετάβαση γίνεται τόσο ομαλά επειδή όλα τα απαραίτητα στοιχεία του φασισμού υπήρχαν ήδη μέσα στη δημοκρατία. Παρόλα αυτά, υπάρχουν τα σημάδια που προδίδουν. Στους δρόμους εμφανίζονται όλο και συχνότερα κρατικοί μισθοφόροι ντυμένοι στο χακί, με μάσκα και βαρύ οπλισμό. Η διαμαρτυρία γίνεται σταδιακά πιο δύσκολη και επίφοβη, μέχρι που οι τελευταίοι διαδηλωτές συλλαμβάνονται κρατώντας λευκές κόλλες χαρτί. Και αργά ή γρήγορα, μόλις οι μηχανισμοί ασφαλείας ελέγξουν το εσωτερικό, το καθεστώς στρέφεται στον πόλεμο προς τα έξω — γιατί ο φασισμός χρειάζεται πάντα έναν εχθρό για να τον κινητοποιεί.
\n\nΗ δεύτερη κυβέρνηση Τραμπ αποτελεί ένα πείραμα αυταρχισμού χωρίς προηγούμενο στη ζώσα μνήμη των Ηνωμένων Πολιτειών. Αυτή τη φορά, ο Τραμπ ελέγχει σχεδόν ολόκληρη την εκτελεστική εξουσία και το Ανώτατο Δικαστήριο, ενώ έχει και τη στήριξη της Σίλικον Βάλεϊ. Ναι, οι Ηνωμένες Πολιτείες οικοδομήθηκαν πάνω στη λευκή υπεροχή, την πατριαρχία και την αποικιακή βία — αλλά όσοι αρνούνται να επικαιροποιήσουν τις αναλύσεις τους ώστε να αντανακλούν τη νέα πραγματικότητα απλώς εθελοτυφλούν.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2025/12/16/9.jpg\")
Ο Γκρέγκορι Μποβίνο, τον οποίο η υπουργός Εσωτερικής Ασφάλειας Κρίστι Νόεμ βάφτισε «Διοικητή άνευ χαρτοφυλακίου» της Συνοριακής Περιπολίας (τίτλος χωρίς καμία νομική βάση), επέβλεψε επιδρομές της Υπηρεσίας Μετανάστευσης και Τελωνειακής Επιβολής (ICE) στο Λος Άντζελες, το Σικάγο, τη Σάρλοτ και τη Νέα Ορλεάνη κατά το δεύτερο μισό του 2025. Η μετάβαση από τη δημοκρατία στην απολυταρχία συνοδεύεται από την εμφάνιση νέων παραστρατιωτικών ομάδων που δρουν έξω από τα παλιά πρωτόκολλα.
\nΓια τους σκοπούς αυτής της ανάλυσης, δεν θα σταθούμε αναλυτικά στα στρατηγικά πλαίσια και τους στόχους που κινούν διαφορετικά τμήματα του συνασπισμού Τραμπ — τη «Θεωρία της Ενιαίας Εκτελεστικής Εξουσίας» του Heritage Foundation, που αποσκοπεί στη συγκέντρωση δικτατορικής ισχύος στα χέρια του Τραμπ· την Δόγμα των Επτά Βουνών των χριστιανών εθνικιστών, που στοχεύει στον συνολικό έλεγχο της κοινωνίας· τις στρατηγικές αντιεξέγερσης που τελειοποιήθηκαν στο Ιράκ και το Αφγανιστάν και σήμερα εφαρμόζονται από στρατό και αστυνομία απέναντι σε κινήματα διαμαρτυρίας και «απείθαρχες» κοινότητες στις ΗΠΑ· τις προσπάθειες χριστιανών και εβραίων σιωνιστών να χρησιμοποιήσουν την Παλαιστίνη ως πεδίο δοκιμών, ώστε να παγιωθεί η γενοκτονία ως εργαλείο εξευγενισμού· ούτε τα συμφέροντα των εταιρειών της Σίλικον Βάλεϊ, των πετρελαϊκών κολοσσών και των κερδοσκόπων των κρυπτονομισμάτων, που όλοι επιδιώκουν την άδεια να λεηλατούν χωρίς συνέπειες.
\n\nΘα περιοριστούμε να εντοπίσουμε ορισμένους από τους αρχικούς στόχους του καθεστώτος:
\n\nΌταν οι Ναζί πήραν τον έλεγχο της Γερμανίας, το πρόγραμμά τους για τη Ναζιστικοποίηση (που οι Εθνικοσοσιαλιστές ονόμασαν Gleichschaltung = “ευθυγράμμιση, συγχρονισμός”, ένας όρος δανεισμένος από την ηλεκτρολογία, που παραπέμπει στην πλήρη ενοποίηση) εξάλειψε γρήγορα όλα τα υπόλοιπα πολιτικά κόμματα και τις οργανώσεις. Η κυβέρνηση Τραμπ γνώριζε ότι αν επιχειρούσε κάτι αντίστοιχο, θα προκαλούσε μια αντίδραση που δεν θα μπορούσε να ελέγξει. Το παραπάνω πρόγραμμα αντιπροσωπεύει όσα πίστευαν πως μπορούσαν να επιβάλουν χωρίς να ξεσπάσει ανεξέλεγκτη αντίσταση.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2025/12/16/11.jpg\")
Η συγκέντρωση πόρων στα χέρια της ICE λειτουργεί ταυτόχρονα ως μέσο βίαιης αλλοίωσης της πληθυσμιακής σύνθεσης και ως τρόπος καθιέρωσης της μισθοφορικής βίας ως κερδοφόρου βιομηχανίας, μέσα σε μια κοινωνία όπου οι προοπτικές για τους περισσότερους συρρικνώνονται συνεχώς.
\nΣτο τέλος του 2025, η κυβέρνηση έχει υλοποιήσει την πλειονότητα αυτών των στόχων. Το ερώτημα είναι αν διαθέτει ακόμη την απαραίτητη ορμή για να προχωρήσει στο επόμενο στάδιο αυτής της επιχείρησης.
\n\nΗ πρώτη θητεία Τραμπ ξεκίνησε με χιλιάδες διαδηλωτές να κατακλύζουν τους δρόμους της Ουάσινγκτον, σε μια ανοιχτή πράξη ανυπακοής που έθεσε το πλαίσιο για τέσσερα χρόνια σκληρής αντίστασης και κατέληξε τελικά στην αποχώρηση του Τραμπ από την εξουσία. Η δεύτερη κυβέρνηση Τραμπ ξεκίνησε πολύ διαφορετικά: με τους Proud Boys να παρελαύνουν στους δρόμους της Ουάσινγκτον, εκεί όπου είχε κινηθεί το αναρχικό black bloc στις 20 Ιανουαρίου 2017. Ήταν η πρώτη εμφάνιση των Proud Boys στην πρωτεύουσα μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα της 6ης Ιανουαρίου 2021, για το οποίο ο Τραμπ είχε μόλις εκδώσει γενική προεδρική χάρη.
\n\nΠού ήταν οι αναρχικοί και οι υπόλοιποι διαδηλωτές στις 20 Ιανουαρίου 2025; Στην έναρξη της δεύτερης θητείας του Τραμπ, πολλοί είχαν παραλύσει από την ιδέα ότι κάθε μορφή αντίστασης θα έπαιζε απλώς το παιχνίδι του. Ενόψει των ήπιων κινητοποιήσεων που οργάνωσε η ομάδα 50501 για τις 5 Φεβρουαρίου, ορισμένοι πανικόβλητοι φιλελεύθεροι έφτασαν να υποστηρίζουν ότι επρόκειτο για παγίδα, με στόχο την κήρυξη στρατιωτικού νόμου:
\n\n\n\n\n«Το Project 2025 προβλέπει συγκεκριμένα σχέδια για τη χρήση οποιωνδήποτε μαζικών διαδηλώσεων ως πρόσχημα για την ανάπτυξη του στρατού σε ρόλο εσωτερικής αστυνόμευσης, φτάνοντας ακόμη και στη χρήση φονικής βίας.»
\n
Σήμερα είναι εύκολο να ξεχνάμε πόσοι ριζοσπάστες υιοθέτησαν τότε κάποια εκδοχή αυτού του αφηγήματος. Ο Τραμπ και οι υποστηρικτές του έμοιαζαν με ασταμάτητη δύναμη, βγαλμένη από εφιάλτη. Σαν να μην είχαμε περάσει τέσσερα χρόνια ρισκάροντας τα πάντα για να τους νικήσουμε, μόνο και μόνο για να τους δούμε τώρα να επιστρέφουν ακόμη πιο ισχυροί. Καθώς καταλάμβαναν τον κρατικό μηχανισμό με όλες τις άλλες πολιτικές δυνάμεις σε αποσύνθεση, ο τρόμος που ενέπνεαν έγινε το βασικό τους πλεονέκτημα. Ο φασισμός βασίζεται στη διαχείριση των αντιλήψεων.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2025/12/16/7.jpg\")
Οι Proud Boys και άλλες φασιστικές ομάδες επέστρεψαν στους δρόμους της Ουάσινγκτον στις 20 Ιανουαρίου 2025.
\n\n\n\nΗ «άλωση του κράτους» είναι μια μορφή συστηματικής διαφθοράς, κατά την οποία στενά συμφέροντα καταλαμβάνουν τους θεσμούς και τις διαδικασίες μέσω των οποίων διαμορφώνεται η δημόσια πολιτική, απομακρύνοντάς τη από το δημόσιο συμφέρον και προσανατολίζοντάς τη στην εξυπηρέτηση των δικών τους στόχων. Ο Τζόελ Σ. Χέλμαν και οι συνεργάτες του. ισήγαγαν την έννοια τη δεκαετία του 1990 για να περιγράψουν πρότυπα συμπεριφοράς που παρατηρήθηκαν κατά την πρώτη δεκαετία της «μετάβασης» σε περιοχές της πρώην Σοβιετικής Ένωσης και της Ανατολικής Ευρώπης…
\n\nΟι «καταληψίες» του κράτους ήταν επιχειρηματίες — αυτοί που σύντομα έγιναν γνωστοί ως «ολιγάρχες» — οι οποίοι αγόραζαν επιρροή στη χάραξη πολιτικής μέσω άμεσων δωροδοκιών ή υποσχέσεων ανταλλαγμάτων, αξιοποιώντας προσωπικές σχέσεις με πρόσωπα και κόμματα που κατείχαν την πολιτική εξουσία. Αυτή η οπτική, που παρουσιάζει τις επιχειρήσεις ως τους κατακτητές της πολιτικής, πιθανότατα υπερέβαλλε εξαρχής ως προς τον βαθμό διαχωρισμού ανάμεσα στις δύο σφαίρες.
\n\n— Ελίζαμπεθ Ντέιβιντ-Μπάρετ, Άλωση του Κράτους και Ανάπτυξη: Ένα Εννοιολογικό Πλαίσιο
\n
Ο Έλον Μασκ και οι άνθρωποί του έπιασαν αμέσως δουλειά, διαλύοντας κάθε κομμάτι του κράτους που δεν τους βοηθούσε είτε να συσσωρεύουν πλούτο είτε να κρατούν τον πληθυσμό πειθαρχημένο. Οι περικοπές που επέβαλαν έχουν ήδη οδηγήσει σε εκατοντάδες χιλιάδες θανάτους, χωρίς να μειώσουν ουσιαστικά τον ομοσπονδιακό προϋπολογισμό. Η «αποτελεσματική διακυβέρνηση» δεν ήταν ποτέ το ζητούμενο· αυτό που ήθελαν να δείξουν ήταν ότι είχε ξεκινήσει μια νέα εποχή, στην οποία το κράτος θα εξέφραζε νέες αξίες.
\n\nΩς αναρχικοί, δεν μπορούμε να μη σημειώσουμε ότι αν όλα αυτοί οι μηχανισμοί κοινωνικής στήριξης είχαν στηριχθεί σε αυτόνομα εγχειρήματα βάσης, θα ήταν αδύνατο για έναν φασίστα που χαιρετά με Sieg Heil και τους πρόθιμους μπράβους του να τα διαλύσουν μέσα σε λίγους μήνες. Αν κάνουμε ένα βήμα πίσω και δούμε τη μεγαλύτερη εικόνα, μπορούμε να κατανοήσουμε την «άλωση του κράτους» με δύο τρόπους: αφενός ως τη διαδικασία μέσω της οποίας οι κρατικοί θεσμοί εκτοπίζουν τις πρωτοβουλίες της βάσης, καθιστώντας την κοινωνία ολοένα και πιο εξαρτημένη από το κράτος· και αφετέρου ως τη δεύτερη φάση αυτής της διαδικασίας, κατά την οποία ολιγάρχες καταλαμβάνουν το κράτος χωρίς να τους ενδιαφέρει πια να φαίνεται ότι λειτουργεί ως ουδέτερος διαιτητής ή ότι επιτελεί οποιονδήποτε ευρύτερα ωφέλιμο ρόλο.
\n\nΌμως είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι εκείνοι οι κρατικοί παράγοντες που ενσωμάτωσαν εξαρχής αυτές τις πρωτοβουλίες στο κράτος — όχι μόνο τα προγράμματα βοήθειας και την κοινωνική ασφάλιση, αλλά και την ίδια την αντιπροσωπευτική δημοκρατία — είχαν πλήρη επίγνωση ότι επρόκειτο για κατασταλτικές παραχωρήσεις, δηλαδή παραχωρήσεις αναγκαίες για να κατευναστεί η κοινωνική αναταραχή. Ο Μασκ και οι συνεργάτες του ποντάρουν στο ότι οι τεχνολογίες της καταστολής — ή αλλιώς η απάθεια και η απόγνωση — έχουν προχωρήσει τόσο, ώστε αυτές οι παραχωρήσεις να μην θεωρούνται πλέον απαραίτητες.
\n\nΠοντάρουν στο ότι η σκληρή ισχύς αξίζει περισσότερο από την ήπια ισχύ. Προτιμούν οι άνθρωποι να ζουν με τον τρόμο ότι μπορεί να σκοτωθούν σε ένα τυχαίο ναυτικό πλήγμα, παρά να στηρίζουν την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ. Για να δώσουμε ένα πρόσφατο παράδειγμα, ο Τραμπ θεωρεί ότι τα οφέλη που αποκομίζει δίνοντας χάρη στον Χουάν Ορλάντο Ερνάντες, τον διεφθαρμένο πρώην πρόεδρο της Ονδούρας που έβγαλε εκατομμύρια πλημμυρίζοντας τις Ηνωμένες Πολιτείες με κοκαΐνη, αξίζουν περισσότερο από την αξιοπιστία που θυσιάζει, τη στιγμή μάλιστα που εμφανίζεται να διεξάγει μια στρατιωτική εκστρατεία κατά της διακίνησης ναρκωτικών.
\n\nΚαταστρέφοντας απροκάλυπτα κάθε πτυχή του κράτους που θα μπορούσε να διατηρήσει την αντιληπτή του νομιμοποίηση στα μάτια ενός μεγάλου μέρους της κοινωνίας, παίρνουν ένα ρίσκο — ίσως μεγαλύτερο απ’ όσο οι ίδιοι αντιλαμβάνονται.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2025/12/16/5.jpg\")
Διαδηλωτές στο Βερολίνο. Παρότι οι Γερμανοί είναι διαβόητα διστακτικοί να αναγνωρίσουν τον φασισμό εκτός των συνόρων τους («φασισμός είναι μόνο αν προέρχεται από την περιοχή του φασισμού στη Γερμανία — αλλιώς είναι απλώς αυταρχισμός»), ο Έλον Μασκ κατάφερε να τους πείσει ότι εδώ πρόκειται για τον αυθεντικό.
\nΟ ποιητής Γιουβενάλης έγραφε ότι ο λαός της αρχαίας Ρώμης εξαγοράστηκε με άρτο και θεάματα ώστε να αποδεχτεί το τέλος της δημοκρατίας και την εγκαθίδρυση της δικτατορίας που έγινε γνωστή ως Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Το δοκιμασμένο και αποτελεσματικό εγχειρίδιο για να συνηθίσει μια κοινωνία την απολυταρχία είναι να καλύπτονται οι βασικές υλικές της ανάγκες, ενώ η προσοχή της διοχετεύεται σε δραστηριότητες που υποκαθιστούν την αυτοδιάθεση.
\n\nΟ Ντόναλντ Τραμπ επιχειρεί κάτι πιο ασυνήθιστο: φιλοδοξεί να επιβλέψει την καταστροφή και των τελευταίων υπολειμμάτων του κοινωνικού κράτους και τη φτωχοποίηση μεγάλου μέρους όσων απομένουν από τη μεσαία τάξη, εξαγοράζοντας ταυτόχρονα τη βάση στήριξής του αποκλειστικά με θέαμα. Η κυβέρνησή του δεν ενίσχυσε την οικονομία· αντίθετα, τη αποσταθεροποίησε ακόμη περισσότερο, σαν να επιδιώκει συνειδητά να κάνει τους ανθρώπους πιο επισφαλείς, πιο απελπισμένους και πιο εύκολα εκμεταλλεύσιμους. Και σε αντάλλαγμα γι’ αυτό, υποτίθεται ότι πρέπει να αρκεστούμε στο να παρακολουθούμε το βίαιο ριάλιτι της προεδρίας του. Λιγότερος άρτος, περισσότερο θέαμα.
\n\nΌ,τι κι αν ισχυρίζονται τα ακροδεξιά προπαγανδιστικά μέσα, οι δασμοί και η καταστολή της μετανάστευσης δεν πρόκειται να βελτιώσουν τις οικονομικές προοπτικές των λευκών πολιτών των ΗΠΑ. Ήδη, μια φτωχοποιημένη αμερικανική εργατική τάξη διατηρούνταν σε σχετική ανοχή μόνο χάρη στα φθηνά καταναλωτικά αγαθά που παράγονταν στο εξωτερικό από κακοπληρωμένη εργασία. Η μεταφορά αυτής της παραγωγής πίσω στις ΗΠΑ θα ήταν εφικτή μόνο αν απελπισμένοι Αμερικανοί εργαζόμενοι εξαναγκάζονταν να δουλεύουν για ακόμη χαμηλότερους μισθούς απ’ ό,τι σήμερα. Αντίστοιχα, η απέλαση όσων έχουν εξωθηθεί να εργάζονται στις πιο κακοπληρωμένες θέσεις της αγοράς θα κάνει απλώς τα αγαθά και τις υπηρεσίες ακριβότερα για όλους τους υπόλοιπους.
\n\nΟ πραγματικός λόγος πίσω από τους δασμούς και τις απελάσεις είναι ότι λειτουργούν ως μηχανισμοί απολυταρχίας: προσφέρουν τρόπους να μεγιστοποιήσει ο Ντόναλντ Τραμπ τη μόχλευση που ασκεί από το Οβάλ Γραφείο πάνω σε κυβερνήσεις, επιχειρήσεις και απλούς ανθρώπους. Οι δασμοί του επιτρέπουν να διαπραγματεύεται συναλλακτικές συμφωνίες με κράτη και εταιρείες προς ίδιον όφελος· οι απελάσεις, να συγκροτεί μια πιστή παραστρατιωτική δύναμη, επιφορτισμένη με την επίθεση σε όποιον εκείνος ορίζει ως «εσωτερικό εχθρό».
\n\nΜε τον ίδιο τρόπο ο Τραμπ έχει χρησιμοποιήσει και τους μηχανισμούς προστασίας του ανταγωνισμού, όπως και το λεγόμενο Υπουργείο Δικαιοσύνης και τη δικαστική οδό γενικότερα. Αντίστοιχα, η διακοπή της χρηματοδότησης στην υγεία και την εκπαίδευση δεν πρόκειται να ενισχύσει τις Ηνωμένες Πολιτείες ούτε πολιτικά ούτε οικονομικά· στόχος της είναι αποκλειστικά η περαιτέρω συγκέντρωση εξουσίας στα χέρια του Τραμπ, αφήνοντας τους απλούς ανθρώπους παγιδευμένους στον αγώνα για την ίδια τους την επιβίωση.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2025/12/16/23.jpg\")
«Άνθρωποι, χρήματα, προϊόντα, ιδέες: αν περνούν παράνομα τα σύνορα των ΗΠΑ, είναι δουλειά μας να τα σταματήσουμε.» Διαφήμιση της ICE.
\nΠάνω απ’ όλα, ο στόχος είναι να συνηθίσει ο γενικός πληθυσμός στον πόνο — τόσο στον πόνο των άλλων όσο και στον δικό του. Αυτός είναι ο σκοπός των εξωδικαστικών δολοφονιών στην Καραϊβική και στον ανατολικό Ειρηνικό, των επιδεικτικά βίαιων συλλήψεων του Μαχμούντ Χαλίλ και άλλων κατόχων πράσινης κάρτας, καθώς και των προσπαθειών του Τραμπ να οπλοποιήσει το νομικό σύστημα. Γι’ αυτό και τα χειρότερα εγκλήματά τους δεν τα διαπράττουν κρυφά, αλλά τα μετατρέπουν σε θεάματα για τα μέσα ενημέρωσης.
\n\nΚαι πάλι, αντί να το δούμε απλώς ως την αυθάδεια λίγων κακόβουλων προσώπων, χρειάζεται να το κατανοήσουμε ως απάντηση σε δομικούς παράγοντες. Οι προηγούμενες γενιές απολυταρχών φρόντιζαν να κατευθύνουν πόρους προς το σκέλος του «άρτου» στο σχήμα «άρτος και θεάματα». Αν οι σημερινές απολυταρχίες δεν το κάνουν, αυτό δεν οφείλεται σε απερισκεψία, αλλά στους περιορισμούς που επιβάλλουν οι σύγχρονες συνθήκες. Εκεί ακριβώς πρέπει να αναζητήσουμε τις ρωγμές και τα ευάλωτα σημεία τους.
\n\nΜε την έναρξη της δεύτερης εποχής Τραμπ, τα ισχυρά κινήματα βάσης που είχαν συγκρουστεί το 2020, τόσο από τη ριζοσπαστική πλευρά όσο και από την ακροδεξιά, είχαν περιοριστεί σε μέγεθος και ένταση. Η κρατική καταστολή πιθανότατα έπαιξε ρόλο σε αυτό — από την αντιμετώπιση της απόπειρας πραξικοπήματος της 6ης Ιανουαρίου 2021 έως τη δικαστική δίωξη του κινήματος Stop Cop City Παρ’ όλα αυτά, η ύφεση αυτών των κινημάτων παραμένει ένα από τα αινίγματα της εποχής μας. Είχε άραγε ολόκληρος ο πληθυσμός των Ηνωμένων Πολιτειών μετατραπεί σε ψηφιακούς θεατές, απομονωμένους ο καθένας στον εαυτό του;
\n\nΠολλοί περίμεναν ότι οι προεδρικές χάρες του Τραμπ θα έφερναν τους Proud Boys και τις ακροδεξιές πολιτοφυλακές ξανά στους δρόμους με πλήρη ισχύ. Ίσως αρκετοί από όσους θα εντάσσονταν σε αυτές να προτίμησαν τελικά να στρατολογηθούν στην ICE ή να περιμένουν από τους κρατικούς θεσμούς να υλοποιήσουν τις υποσχέσεις του Τραμπ. Τι απέγιναν όμως τα εκατομμύρια ανθρώπων που είχαν συμμετάσχει στην εξέγερση για τον Τζορτζ Φλόιντ?
\n\nΟι πρώτες απείθαρχες κινητοποιήσεις, με αποκλεισμούς αυτοκινητοδρόμων και μαθητικές–φοιτητικές αποχές, σημειώθηκαν στο Λος Άντζελες στις αρχές Φεβρουαρίου. Αργότερα μέσα στον ίδιο μήνα ακολούθησαν οι πρώτες διαδηλώσεις έξω από αντιπροσωπείες της Tesla. Καθ’ όλη τη διάρκεια της άνοιξης, οι μεγαλύτερης ηλικίας, μεσοαστοί φιλελεύθεροι ήταν αναμφίβολα η κοινωνική ομάδα με τη μεγαλύτερη παρουσία στις κινητοποιήσεις. Αυτό δείχνει πόσο η επιστροφή του Τραμπ στην εξουσία διευκολύνθηκε από μια γενικευμένη απογοήτευση και αποξένωση. Σχεδόν κάθε άλλο κομμάτι της κοινωνίας είχε ήδη βυθιστεί στον κυνισμό. Οι σχετικά άνετοι φιλελεύθεροι ήταν οι μόνοι που ένιωθαν ακόμη ότι είχαν κάτι να χάσουν: την ιδέα ότι ζούσαν σε μια δημοκρατία.5
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2025/12/16/4.jpg\")
«Όλοι μισούν τον Έλον»
\nΌσο ειρηνικοί κι αν ήταν οι συμμετέχοντες, οι διαμαρτυρίες κατά της Tesla είχαν αποτέλεσμα. Οι εβδομαδιαίες κινητοποιήσεις έξω από καταστήματα της Tesla σε όλη τη χώρα, σε συνδυασμό με βανδαλισμούς και εμπρησμούς, συνέβαλαν σε μια σταθερή πτώση της υπερτιμημένης μετοχής της εταιρείας· στις 10 Μαρτίου κατρακύλησε κατά 15%. Την επόμενη μέρα, ο Τραμπ έστησε ουσιαστικά μια διαφημιστική φιέστα για την Tesla στον Λευκό Οίκο, σε αντάλλαγμα για άλλα 100 εκατομμύρια δολάρια από τον Μασκ. Η μετοχή ανέκαμψε, αλλά το επεισόδιο έδειξε ότι οι διαμαρτυρίες έπιαναν τόπο. Πιθανόν, μάλιστα, να προκάλεσε και πρόσθετες εντάσεις στη μεταξύ τους σχέση.
\n\nΈνα από τα πρώτα σημάδια ότι ο μηχανισμός Τραμπ δεν ήταν ανίκητος εμφανίστηκε την 1η Απριλίου, όταν ο εκλεκτός του Έλον Μασκ για το Ανώτατο Δικαστήριο του Ουισκόνσιν έχασε τις εκλογές, παρά το γεγονός ότι ο Μασκ είχε ρίξει πάνω από 25 εκατομμύρια δολάρια στην καμπάνια. Την επόμενη μέρα, ο Τραμπ ανακοίνωσε τους δασμούς του — μια αδέξια προσπάθεια να επαναφέρει την εμπορική πολιτική των ΗΠΑ στο 1930, κάτι που μάλλον δεν είχαν κατά νου οι διακρατικοί καπιταλιστές τύπου Έλον Μασκ όταν τον στήριξαν. Οι διαμαρτυρίες κατά της Tesla δεν είχαν κοπάσει. Στις 22 Απριλίου, ο Μασκ δήλωσε σε ανήσυχους επενδυτές της Tesla ότι θα απομακρυνόταν από την Ουάσινγκτον και θα μετέφερε αλλού την προσοχή του.
\n\nΣτις 27 Μαΐου, την ίδια ημέρα που κάτοικοι του Σαν Ντιέγκο συγκρούστηκαν με πράκτορες της ICE σε ένα από τα πρώτα δημόσια καταγεγραμμένα περιστατικά αντίστασης, ο Μασκ επέκρινε το «Μεγάλο Όμορφο Νομοσχέδιο» του Τραμπ. Στις 30 Μαΐου, ο Τραμπ διοργάνωσε μια τελετή αποχαιρετισμού για τον Μασκ — την τελευταία ημέρα που οι δυο τους μπόρεσαν να διατηρήσουν την εικόνα ότι βρίσκονταν σε καλές σχέσεις.
\n\nΣτις 3 Ιουνίου, κάτοικοι της Μινεάπολης ανάγκασαν την ICE να αποχωρήσει από μια γειτονιά. Την επόμενη μέρα, άνθρωποι ήρθαν αντιμέτωποι με πράκτορες της ICE την ώρα που πραγματοποιούσαν εφόδους στο Σικάγο και στο Γκραντ Ράπιντς.
\n\nΣτις 5 Ιουνίου, η σύγκρουση ανάμεσα στον Έλον Μασκ και τον Ντόναλντ Τραμπ ξέσπασε δημόσια, με τον Μασκ να δηλώνει ότι ο Τραμπ περιλαμβάνεται στους φακέλους Έπσταϊν και να υποστηρίζει ότι θα έπρεπε να παραπεμφθεί σε τρίτη διαδικασία καθαίρεσης.
\n\nΣτις αρχές της δεύτερης κυβέρνησης Τραμπ, κάποιοι υπέθεταν ότι καπιταλιστές όπως ο Έλον Μασκ ήταν οι πραγματικοί εξουσιαστές στο παρασκήνιο και ότι τελικά θα αποδεικνύονταν ισχυρότεροι από τον ίδιο τον Τραμπ. Όμως, αν κοιτάξουμε το παράδειγμα της Ρωσίας, βλέπουμε ότι ο Βλαντίμιρ Πούτιν χρησιμοποίησε με επιτυχία τα εργαλεία του κράτους για να συντρίψει κάθε αντίπαλο, όσο πλούσιος κι αν ήταν. Μέχρι στιγμής, ο Μασκ έχει παίξει πολύ πιο αδύναμο χαρτί από τον Τραμπ. Όσο το κράτος καθορίζει τους όρους που επικρατούν στην αγορά και διατηρεί το μονοπώλιο της οργανωμένης βίας, ο έλεγχος του κράτους παραμένει το νόμισμα ισχύος που υπερισχύει όλων των άλλων.
\n\nΤην αμέσως επόμενη μέρα —την Παρασκευή 6 Ιουνίου— άνθρωποι στο Λος Άντζελες αντέδρασαν σε μια επιδρομή της ICE, πυροδοτώντας ημέρες σφοδρών ταραχών. Ο Τραμπ ανέπτυξε την Εθνοφρουρά στην πόλη, επιβεβαιώνοντας τους φόβους όσων υποστήριζαν ότι ακριβώς αυτό επεδίωκε: βίαιες συγκρούσεις. Ωστόσο, οι κινητοποιήσεις δεν κόπασαν με την άφιξη της Εθνοφρουράς στο Λος Άντζελες. Αντίθετα, συνεχίστηκαν και ενέπνευσαν εκδηλώσεις αλληλεγγύης σε όλη τη χώρα — το πρώτο κύμα συγκρουσιακών διαδηλώσεων από τότε που ο Τραμπ ανέλαβε την εξουσία.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2025/12/16/20.jpg\")
Διαδηλωτές στο Λος Άντζελες, Ιούνιος 2025.
\nΟι διαδηλώσεις No Kings είχαν προγραμματιστεί για τις 14 Ιουνίου, την ημέρα που ο Τραμπ είχε κανονίσει μια στρατιωτική παρέλαση στην Ουάσινγκτον για τα γενέθλιά του. Με την Εθνοφρουρά ήδη στους δρόμους, ορισμένοι φοβήθηκαν ότι η μέρα αυτή θα σηματοδοτούσε την αρχή στρατιωτικής διακυβέρνησης.
\n\nΗ 14η Ιουνίου ξεκίνησε με έναν υποστηρικτή του Τραμπ να πυροβολεί πολλούς Δημοκρατικούς πολιτικούς στη Μινεσότα. Παρ’ όλα αυτά, πάνω από πέντε εκατομμύρια άνθρωποι κατέβηκαν σε διαδηλώσεις σε χιλιάδες διαφορετικά σημεία. Όπως τον Αύγουστο του 2014 και τον Μάϊο του 2020, η μαχητική σύγκρουση προηγήθηκε της μαζικής κινητοποίησης: αντί να αποθαρρύνει τον κόσμο, έφερε περισσότερους στους δρόμους, υπογραμμίζοντας το κατεπείγον της κατάστασης και αφαιρώντας τον έλεγχο της ειδησεογραφικής ατζέντας από τον Τραμπ. Αντίθετα, τη στρατιωτική παρέλαση του Τραμπ παρακολούθησαν μόνο λίγες χιλιάδες θεατές.
\n\nΣτην ιστορία της δεύτερης κυβέρνησης Τραμπ, το πρώτο κεφάλαιο κλείνει με τις διαδηλώσεις της 14ης Ιουνίου. Μέχρι εκείνη τη μέρα, δεν ήταν σαφές πόση λαϊκή στήριξη υπήρχε για την αντίσταση, πόσο περιορισμένος ήταν ο ενθουσιασμός για την επιθυμία του Τραμπ να στραφεί ο στρατός ενάντια στην κοινωνία, ούτε τι θα συνέβαινε αν ο κόσμος έβγαινε μαζικά στους δρόμους.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2025/12/16/14.jpg\")
\nΦυσικά, η ICE δεν έφυγε από το Λος Άντζελες. Ακολούθησε ένας παρατεταμένος πόλεμος φθοράς, στον οποίο οι μισθοφόροι της ICE ανακύκλωσαν τακτικές που είχαν χρησιμοποιήσει παλαιότερα νεοναζιστικές ομάδες σε κινητοποιήσεις δρόμου. Την ίδια στιγμή, τοπικοί οργανωτές ανέπτυξαν ένα πρακτικό εγχειρίδιο δράσης: παρακολουθούσαν τις μετακινήσεις τους, τους πίεζαν να εγκαταλείπουν ξενοδοχεία και εξόπλιζαν δίκτυα άμεσης αντίδρασης για να τους αντιμετωπίζουν.
\n\nΣτις 4 Ιουλίου σημειώθηκε ένοπλο περιστατικό κατά τη διάρκεια διαδήλωσης στο Κέντρο Κράτησης Prairieland, νότια του Φορτ Γουόρθ στο Τέξας. Η αστυνομία συνέλαβε τελικά 18 άτομα, απαγγέλλοντάς τους μια σειρά κατηγοριών, μεταξύ των οποίων και η «μεταφορά υλικού της Antifa». Η κυβέρνηση Τραμπ παρουσίασε την υπόθεση ως την πρώτη δικαστική δίωξη κατά της «Antifa», επιδιώκοντας να δημιουργήσει δεδικασμένο για τη συνολική ποινικοποίηση της διαμαρτυρίας. Η δίωξη παραμένει σε εξέλιξη.
\n\nΣτις αρχές Αυγούστου, ένας έφηβος που είχε εργαστεί δίπλα στον Έλον Μασκ για τη διάλυση της Υπηρεσίας Διεθνούς Ανάπτυξης των ΗΠΑ (USAID) ισχυρίστηκε ότι δέχτηκε επίθεση στο κέντρο της Ουάσινγκτον. Ο Μασκ τον είχε προσλάβει αρχικά στη Neuralink· μόλις που είχε τελειώσει το λύκειο και, μέχρι τον Αύγουστο, αυτό το παιδί είχε ήδη περάσει από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, το Υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας, την Υπηρεσία Κυβερνοασφάλειας και Υποδομών (CISA), την Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Διαχείρισης Εκτάκτων Αναγκών (FEMA), τη Διοίκηση Ασφάλειας Μεταφορών (TSA) και τη Διοίκηση Κοινωνικής Ασφάλισης. Αυτό το βιογραφικό λέει πολλά για το είδος της «εξειδίκευσης» —και της ασφάλειας— που συναντά κανείς στις ομοσπονδιακές υπηρεσίες επί Ντόναλντ Τραμπ.
\n\nΟ Τραμπ αξιοποίησε την ευκαιρία για να αναπτύξει την Εθνοφρουρά στην Ουάσινγκτον. Ωστόσο, η παρουσία στρατιωτών στους δρόμους της πρωτεύουσας δεν κατέστειλε τις εκφράσεις διαφωνίας. Αντίθετα, λειτούργησε απομυθοποιητικά: έδειξε ότι η στρατιωτικοποίηση του δημόσιου χώρου δεν αρκεί για να παγιώσει τον έλεγχο, ενώ την ίδια στιγμή ενθάρρυνε τα σώματα ενόρκων να αψηφούν ανοιχτά τους εισαγγελείς.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2025/12/16/3.jpg\")
Μισθοφόροι της ICE ανακύκλωσαν τακτικές που είχαν χρησιμοποιήσει παλαιότερα νεοναζιστικές ομάδες σε κινητοποιήσεις δρόμου.
\nΣτις 10 Σεπτεμβρίου, ο ρατσιστής προπαγανδιστής Τσάρλι Κερκ πυροβολήθηκε ενώ προωθούσε την ατζέντα του Τραμπ σε πανεπιστήμιο της Γιούτα. Παρότι ο νεαρός που σκότωσε τον Κερκ είχε μεγαλώσει ο ίδιος σε συντηρητική οικογένεια, ο Τραμπ και οι υποστηρικτές του έσπευσαν να εκμεταλλευτούν την ευκαιρία για να ζητήσουν καταστολή «της αριστεράς», με έναν υποστηρικτή του Τραμπ να δηλώνει\nχωρίς ίχνος ειρωνείας ότι ο πυροβολισμός του Τσάρλι Κερκ ήταν «ο αμερικανικός εμπρησμός του Ράιχσταγκ». Για πρώτη φορά από τότε που ο Τραμπ ανέλαβε την εξουσία, φασιστικές ομάδες βάσης σε όλη τη χώρα πραγματοποίησαν δημόσιες κινητοποιήσεις.6
\n\nΟι κεντρώοι προσέφεραν πολιτική κάλυψη στον Τραμπ και τους υποστηρικτές του, συντασσόμενοι με τη χορωδία των Ρεπουμπλικανών που αντιμετώπισαν τον θάνατο του Κερκ ως τραγωδία μεγαλύτερης σημασίας από τις δεκάδες χιλιάδες ζωές που χάνονται κάθε χρόνο στις ΗΠΑ από την ένοπλη βία — ανάμεσά τους και οι Δημοκρατικοί πολιτικοί που δολοφονήθηκαν τρεις μήνες νωρίτερα. Είτε παρακινούνταν από φόβο είτε από μια υποτιθέμενη αγωνία για την ανθρώπινη ζωή —κάτι αμφίβολο αν αναλογιστεί κανείς τη σιωπή τους απέναντι στη γενοκτονία στη Γάζα— το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο: έδωσαν στην κυβέρνηση Τραμπ και στους υποστηρικτές της ελεύθερο πεδίο δράσης.
\n\nΟ Τραμπ και οι αυλικοί του επιταχύνουν την πορεία προς τον φασισμό όσο πιο γρήγορα μπορούν. Οι σκηνές του έργου έχουν ήδη γραφτεί από πριν. Δεν υπάρχει κάτι όπως το «να τους δώσεις αφορμή» για να καταστείλουν· είναι αποφασισμένοι να αξιοποιήσουν κάθε ευκαιρία που θα παρουσιαστεί, όσο τραβηγμένη κι αν είναι. Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν οι υπόλοιποι θα τους διευκολύνουν να το κάνουν.
\n\nΟ εμπρησμός του Ράιχσταγκ τον Φεβρουάριο του 1933 επέτρεψε στους Ναζί να εδραιώσουν την εξουσία τους στη Γερμανία μόνο επειδή οι άλλες πολιτικές δυνάμεις αντέδρασαν παραχωρώντας τους έκτακτες εξουσίες. Ο τρόπος να αποτραπεί ένας «εμπρησμός του Ράιχσταγκ» δεν είναι να επιχειρήσουμε να ελέγξουμε όσους αντιδρούν στη βία του κράτους, αλλά να αρνηθούμε, χωρίς καμία εξαίρεση, να νομιμοποιήσουμε φασιστικές πρωτοβουλίες ή αφηγήσεις. Οτιδήποτε λιγότερο από αυτό είναι συνενοχή — απλή και καθαρή.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2025/12/16/12.jpg\")
Τσάρλι Κερκ, γνώρισε τον Χορστ Βέσελ. (ΣτΜ: Συγκέντρωση της ακροδεξιάς οργάνωσης Turning Point USA, που ίδρυσε ο Τσάρλι Κερκ, με συμμετοχή χιλιάδων υποστηρικτών του Τραμπ. Τα πλακάτ με το σύνθημα «This Is Our Turning Point» παραπέμπουν σε αφήγημα «ιστορικής καμπής», θυματοποίησης και εθνικής αναγέννησης — βασικά μοτίβα της σύγχρονης αμερικανικής ακροδεξιάς. Ο Χορστ Βέσελ ήταν στέλεχος των ναζιστικών Ταγμάτων Εφόδου που δολοφονήθηκε το 1930 και στη συνέχεια ανακηρύχθηκε σε «μάρτυρα» του ναζιστικού κινήματος. Η περίπτωσή του χρησιμοποιήθηκε από τους Ναζί για την κατασκευή αφηγήματος περί «αριστερής τρομοκρατίας» και τη νομιμοποίηση της μαζικής καταστολής.)
\nΣτις 17 Σεπτεμβρίου, ο Τραμπ ανακοίνωσε ότι χαρακτήριζε την «Antifa» ως «μεγάλη τρομοκρατική οργάνωση». Ικανοποιημένη από την πρόοδο της πρώτης φάσης του σχεδίου της —«πρώτα ήρθαν για τους μετανάστες»— η κυβέρνηση Τραμπ περνούσε στο επόμενο στάδιο: «έπειτα ήρθαν για τους αντιφασίστες». Μια κυβέρνηση δεν ανακοινώνει ότι ασπάζεται τον φασισμό· απλώς κηρύσσει τους αντιφασίστες εχθρούς του κράτους.
\n\nΣτις 21 Σεπτεμβρίου, σχεδόν 100.000 άνθρωποι κατέκλυσαν ένα στάδιο στην Αριζόνα για μια συγκέντρωση του Τραμπ που παρουσιάστηκε ως τελετή μνήμης για τον Τσάρλι Κερκ. Η ομιλία του Στίβεν Μίλερ αντλούσε ευθέως από τη ρητορική του ναζιστή προπαγανδιστή Γιόζεφ Γκέμπελς. Ο Τραμπ και ο Μασκ εμφανίστηκαν μαζί για πρώτη φορά μετά τον Μάιο. Παρουσιάζοντας τους εαυτούς τους ως θύματα, ο Τραμπ και οι υποστηρικτές του κατάφεραν να ανακτήσουν δυναμική μετά τις ανατροπές του Ιουνίου. Οι φασίστες οφείλουν να εμφανίζονται ταυτόχρονα ως Übermensch — ως “υπεράνθρωποι”— και ως κατατρεγμένοι· αυτή η κινητήρια αντίφαση βρίσκεται στον πυρήνα του εγχειρήματός τους.
\n\nΗ Εθνοφρουρά εξακολουθούσε να αναπτύσσεται στους δρόμους του Λος Άντζελες και της Ουάσινγκτον. Ο Τραμπ είχε ανακοινώσει ότι θα ανέπτυσσε την Εθνοφρουρά και στο Σικάγο, όπου βρισκόταν σε εξέλιξη μια εκτεταμένη επιχείρηση της ICE, καθώς και στο Πόρτλαντ του Όρεγκον. Στις 30 Σεπτεμβρίου, συγκάλεσε στρατιωτικούς αξιωματούχους των ΗΠΑ από όλο τον κόσμο για να τους δώσει οδηγίες να χρησιμοποιούν αμερικανικές πόλεις ως «πεδία εκπαίδευσης».
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2025/12/16/26.jpg\")
«Δεχόμαστε εισβολή εκ των έσω», δήλωσε ο Τραμπ σε συγκέντρωση της στρατιωτικής ηγεσίας των ΗΠΑ στις 30 Σεπτεμβρίου. «Καμία διαφορά από έναν ξένο εχθρό.»
\nΣτις 8 Οκτωβρίου, ο Τραμπ φιλοξένησε ένα πάνελ ακροδεξιών απατεώνων, των οποίων το επιχειρηματικό μοντέλο βασιζόταν στη διάδοση φόβου και ψεμάτων για τους αντιφασίστες. Ένας από τους καλεσμένους, ο Τζακ Ποσόμπιετς, δήλωσε ρητά —με την επιδοκιμασία του Τραμπ και των αυλικών του— ότι η «Antifa» προέρχεται από τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης, καθιστώντας απολύτως σαφές ότι η κυβέρνηση θεωρούσε εχθρούς της όσους αντιστάθηκαν στην άνοδο του Αδόλφου Χίτλερ.
\n\nΉταν μια τρομακτική στιγμή για όποιον αντιστεκόταν στον φασισμό. Εκατοντάδες άνθρωποι είχαν χάσει τη δουλειά τους επειδή δεν αντέδρασαν στον θάνατο του Τσάρλι Κερκ με τρόπο που να ικανοποιεί τους εργοδότες τους· η οργάνωση Turning Point στοχοποιούσε τον έναν πανεπιστημιακό μετά τον άλλον, απαιτώντας την αναστολή τους. Ο Μαρκ Μπρέι, συγγραφέας του Antifa: Το Αντίφασιστικό Εγχειρίδιο, εγκατέλειψε τη χώρα. Η αντιφασιστική πλατφόρμα ενημέρωσης It’s Going Down ανέστειλε τη λειτουργία της.
\n\nΣε μια τέτοια κατάσταση, είναι δελεαστικό να εγκαταλείψει κανείς τις πρωτοβουλίες δράσης και να επικεντρωθεί αποκλειστικά στην προετοιμασία για την καταστολή — όμως αυτό σημαίνει ότι παραχωρεί την πρωτοβουλία στις αρχές, επιτρέποντάς τους να συνεχίσουν να κερδίζουν δυναμική.
\n\nΗ κυβέρνηση Τραμπ ετοίμαζε την επόμενη φάση της επίθεσής της. Πόσο μακριά ήταν διατεθειμένη να φτάσει — και πόσο γρήγορα;
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2025/12/16/10.jpg\")
Πράκτορας της ICE στο Σικάγο σημαδεύει απευθείας έναν φωτογράφο. Φθινόπωρο 2025.
\nΕνόψει της επανάληψης των διαδηλώσεων No Kings στις 18 Οκτωβρίου, ο Τραμπ και οι αυλικοί του χαρακτήρισαν τους συμμετέχοντες «υποστηρικτές της Χαμάς», «antifa» και «πληρωμένους διαδηλωτές», που εκπροσωπούν «την τρομοκρατική πτέρυγα» του Δημοκρατικού Κόμματος — μια «μικρή αλλά εξαιρετικά βίαιη και θορυβώδη ομάδα». Φαίνεται πως αυτό δεν αποθάρρυνε κανέναν. Ξεπερνώντας κάθε προσδοκία, σχεδόν επτά εκατομμύρια άνθρωποι κατέβηκαν στους δρόμους στις διαδηλώσεις του Οκτωβρίου, αισθητά περισσότεροι από τον Ιούνιο.
\n\nΠαρότι οι ίδιες οι κινητοποιήσεις ήταν ως επί το πλείστον ήπιες και ελεγχόμενες από τοπικούς Δημοκρατικούς, προσέλκυσαν ένα ευρύ φάσμα ανθρώπων — ανάμεσά τους και πολλούς που ήταν πρόθυμοι να εμπλακούν σε πιο απτές μορφές διαμαρτυρίας, ιδιαίτερα σε περιοχές όπου η ICE ήταν ενεργή.
\n\nΟι αναπτύξεις της Εθνοφρουράς από τον Τραμπ προσέκρουαν σε νομικά εμπόδια. Την τελευταία στιγμή, ακύρωσε μια απειλούμενη ανάπτυξη στρατευμάτων στο Σαν Φρανσίσκο. Η αντίσταση στις επιχειρήσεις της ICE συνεχίστηκε στο Σικάγο και αλλού σε όλη τη χώρα, τροφοδοτώντας νέα δίκτυα βάσης και νέες τακτικές.
\n\nΤα εκλογικά αποτελέσματα της 4ης Νοεμβρίου έδειξαν ότι, κάθε άλλο παρά να οικοδομεί συναίνεση υπέρ της διακυβέρνησής του, το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα έχανε στήριξη. Η «καυτή πατάτα» άλλαξε ξανά χέρια: ψηφοφόροι που είχαν ρίξει ψήφο διαμαρτυρίας εναντίον του Μπάιντεν τώρα καταλόγιζαν την οικονομία στον Τραμπ. Με την εκλογή του Ζόχραν Μαμντάνι στη δημαρχία της Νέας Υόρκης, οι ψηφοφόροι απέρριψαν τους κεντρώους Δημοκρατικούς που, για ακόμη μία φορά, υποστήριζαν ότι η νίκη του Τραμπ σήμαινε πως οι δημοκρατικές πολιτικές έπρεπε να μετατοπιστούν ακόμη πιο δεξιά. Η νίκη του Μαμντάνι έδωσε επίσης στον Τραμπ έναν επιπλέον αντίπαλο να παρακολουθεί, αποσπώντας την προσοχή του από την «Antifa» προς άλλες απειλές.
\n\nΣτον απόηχο των εκλογών, άρχισαν να γίνονται ορατά νέα ρήγματα στο εσωτερικό του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Η λεγόμενη «ομάδα εργασίας για τον αντισημιτισμό» του Heritage Foundation παραιτήθηκε, όταν ο πρόεδρος του ιδρύματος υπερασπίστηκε τον ακροδεξιό podcaster Τάκερ Κάρλσον επειδή έδινε βήμα σε έναν δηλωμένο αντισημίτη. Οι σιωνιστές Εβραίοι που είχαν συμμαχήσει με τους χριστιανούς εθνικιστές στο όνομα της εξόντωσης των Παλαιστινίων πιθανότατα γνώριζαν ήδη ότι αυτή η συμμαχία περιλάμβανε και ανθρώπους που επιθυμούσαν την εξόντωση των Εβραίων. Όμως, μέχρι τον Νοέμβριο είχε γίνει σαφές ότι οι εβραίοι σιωνιστές δεν ήταν αυτοί που κρατούσαν το τιμόνι· και καθώς το ενδεχόμενο εκλογικών απωλειών γινόταν πιο απτό, μειωνόταν και το κίνητρό τους να ανεχτούν αυτή την κατάσταση στο όνομα της διατήρησης της εξουσίας.
\n\nΗ Μάρτζορι Τέιλορ Γκριν αναγκάστηκε να παραιτηθεί από το Κογκρέσο ύστερα από σύγκρουση με τον Ντόναλντ Τραμπ για την άρνησή του να δημοσιοποιήσει τους φακέλους Έπσταϊν, δηλώνοντας ότι «αρνούμαι να είμαι μια “κακοποιημένη σύζυγος” που ελπίζει ότι όλα θα περάσουν και θα βελτιωθούν». Παρότι η αποχώρησή της από το αξίωμα υποδηλώνει αναβρασμό σε ορισμένα τμήματα της βάσης του Τραμπ, επιβεβαιώνει ταυτόχρονα ότι ο Ντόναλντ Τραμπ εξακολουθεί να κρατά στα χέρια του εξουσία ζωής και θανάτου πάνω στους Ρεπουμπλικανούς πολιτικούς.
\n\nΓια να παγιώσει έναν βαθμό ελέγχου πάνω στην κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών αντίστοιχο με εκείνον που εγκαθίδρυσαν ο Πούτιν, ο Όρμπαν και ο Ερντογάν στη Ρωσία, την Ουγγαρία και την Τουρκία, ο Τραμπ πρέπει να δείχνει ότι μπορεί να θυσιάσει ακόμη και τους πιο φανατικούς συμμάχους του. Κάθε επιτυχημένη απολυταρχία περιλαμβάνει αυτού του τύπου τις φαρσικές εσωτερικές συγκρούσεις και το διαρκές παζάρι για θέσεις ισχύος. Δεν είναι τυχαίο που το ονομάζουν «ανταγωνιστικό αυταρχισμό».
\n\nΣε ένα πολωμένο πολιτικό κλίμα, τέτοιου είδους ρήγματα δύσκολα θα στρέψουν ένα ουσιαστικό κομμάτι της βάσης του Τραμπ εναντίον του· δείχνουν όμως γιατί ο Τραμπ είναι υποχρεωμένος να προβάλλει ισχύ ανά πάσα στιγμή. Οι υποστηρικτές του έχουν εξευτελιστεί για χάρη της λατρείας του — έχουν υιοθετήσει ψεύδη, έχουν δικαιολογήσει θηριωδίες, έχουν ανεχτεί κραυγαλέες γνωστικές αντιφάσεις. Τη στιγμή που τα ανταλλάγματα για αυτή τη στάση θα πάψουν να υφίστανται, θα ακολουθήσει κόλαση.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2025/12/16/22.jpg\")
Δικαιοσύνη που καθυστερεί είναι δικαιοσύνη που δεν δίδεται.
\nΤο Bitcoin είχε εκτοξευτεί όταν ο Τραμπ ανέλαβε την εξουσία, ενόψει της απορρύθμισης των κρυπτονομισμάτων που είχε υποσχεθεί. Έφτασε στο υψηλότερο σημείο του ακριβώς πριν από το πάνελ του Λευκού Οίκου που διέσπειρε φόβο γύρω από την «Antifa». Τον Νοέμβριο, όμως, κατέρρευσε, χάνοντας σχεδόν το ένα τρίτο της αξίας του. Την ίδια περίοδο, άρχισαν να κυκλοφορούν φήμες ότι η επενδυτική φούσκα της τεχνητής νοημοσύνης μπορεί να σκάσει, συμπαρασύροντας το χρηματιστήριο. Ορισμένοι Ρεπουμπλικανοί πιθανότατα φοβήθηκαν ότι οι δασμοί του Τραμπ και η γενικευμένη απερισκεψία του θα μπορούσαν να συμβάλουν σε μια οικονομική κρίση. Αυτό ενδέχεται να μείωσε την προθυμία τους να συγκαταλέγονται στους πιο δουλοπρεπείς υποστηρικτές του.
\n\nΣτις 26 Νοεμβρίου, δύο άνδρες της Εθνοφρουράς πυροβολήθηκαν στην Ουάσινγκτον από έναν απογοητευμένο βετεράνο του πολέμου στο Αφγανιστάν. Ο Τραμπ επιχείρησε για άλλη μια φορά να αξιοποιήσει το γεγονός για να εντείνει την εκστρατεία του κατά των μεταναστών, όμως η στρατηγική του «εμπρησμού του Ράιχσταγκ» απέδιδε πλέον ολοένα και λιγότερα. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο πυροβολισμός δεν θα είχε συμβεί αν ο Τραμπ δεν είχε αναπτύξει εξαρχής την Εθνοφρουρά. «Κατάπιε την αράχνη για να πιάσει τη μύγα… δεν ξέρω γιατί κατάπιε τη μύγα.» (ΣτΜ: Αναφορά στο αγγλικό παιδικό τραγούδι There Was an Old Lady Who Swallowed a Fly, όπου μια γυναίκα προσπαθεί να διορθώσει ένα λάθος προκαλώντας διαδοχικά μεγαλύτερες καταστροφές.)
\n\nΣτις 29 Νοεμβρίου, η ICE επιχείρησε να πραγματοποιήσει μια μεγάλης κλίμακας επιχείρηση στη Νέα Υόρκη, μόνο για να\nματαιωθεί πλήρως από τη λαϊκή αντίσταση. Άνθρωποι περικύκλωσαν τους πράκτορες της ICE, τους μπλόκαραν και τους συνόδευσαν εκτός πόλης. Αντί να υποτάξει τον πληθυσμό, η βαριά και απροκάλυπτη προσπάθεια του Τραμπ να μετατρέψει τις ομοσπονδιακές υπηρεσίες σε πολιτικό όπλο εξόργισε τον κόσμο, τραβώντας τον έξω από την απόγνωση και τον φόβο και ωθώντας τον σε παθιασμένη συλλογική δράση.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2025/12/16/16.jpg\")
Ζήτω ο λαός / Μην δαγκώνεις τα χέρια που σε ταΐζουν / Ο Ιησούς μάς είπε να αγαπάμε τον πλησίον μας, όχι να τον απελαύνουμε
\nΣτις 15 Δεκεμβρίου κυκλοφόρησαν ειδήσεις ότι, ως απάντηση στη ραγδαία πτώση της κοινής γνώμης απέναντι στις επιδρομές κατά μεταναστών, οι ομοσπονδιακές υπηρεσίες θα περνούσαν σε μια πιο συγκρατημένη στρατηγική. Την ίδια ημέρα, το FBI του Κας Πατέλ ανακοίνωσε ότι συνέλαβε πέντε φερόμενα μέλη «ενός αντικαπιταλιστικού, αντικυβερνητικού κινήματος», εκ των οποίων οι τέσσερις κατηγορήθηκαν για συμμετοχή σε συνωμοσία κατασκευής βομβών. Το κατηγορητήριο φέρει όλα τα χαρακτηριστικά μιας κλασικής υπόθεσης παγίδευσης.
\n\nΤο τέλος του 2025 μας βρίσκει σε ακόμη ένα σημείο καμπής. Αν οι ομοσπονδιακές υπηρεσίες δεν έχουν ακόμη κινηθεί με πλήρη ισχύ εναντίον κάποιου άλλου στόχου πέρα από τους μετανάστες, αυτό οφείλεται μόνο στο ότι ο κόσμος πάλεψε τόσο σκληρά για να μπλοκάρει την ICE. Εδώ αποκαλύπτεται το πραγματικό νόημα της αλληλεγγύης: ο καλύτερος τρόπος να προστατεύσουμε τους εαυτούς μας αύριο είναι να προστατεύσουμε ο ένας τον άλλον σήμερα. Ο Τραμπ και οι αυλικοί του θα πραγματοποιούσαν ήδη εξωδικαστικές δολοφονίες στις κοινότητές μας, αν μπορούσαν. Και μπορεί ακόμη να το κάνουν.
\n\nΈχοντας ήδη στήσει το σκηνικό για τη στοχοποίηση των αντιφασιστών, είναι σχεδόν αναπόφευκτο ότι οι ομοσπονδιακές υπηρεσίες θα προχωρήσουν σε διώξεις. Κάθε πράκτορας του FBI που θέλει σήμερα να κάνει καριέρα έχει κίνητρο να στήσει μια υπόθεση παγίδευσης, ενώ είναι πιθανό να ακολουθήσουν και πιο φιλόδοξες επιθέσεις. Αν αυτές καταφέρουν να επιβάλουν τη σιωπή, αν οι σκευωρίες «πουλήσουν» καλά στην τηλεόραση και στρέψουν την κοινή γνώμη ενάντια στη λαϊκή αντίσταση, αυτό θα ενθαρρύνει όχι μόνο το καθεστώς Τραμπ, αλλά και Δημοκρατικούς πολιτικούς που θα ήθελαν ευχαρίστως να ξεφορτωθούν τους ενοχλητικούς τους αντιπάλους. Πρέπει να απαντήσουμε στον επόμενο γύρο καταστολής με τρόπους που φέρνουν τους ανθρώπους κοντά, για να πειραματιστούν με νέες τακτικές — όπως ακριβώς συγκροτήθηκαν δίκτυα άμεσης αντίδρασης απέναντι στις επιδρομές της ICE.
\n\nΔεν είναι η πρώτη φορά — ούτε καν η πρώτη φορά σε αυτόν τον αιώνα — που ομοσπονδιακές υπηρεσίες ανακηρύσσουν τους αναρχικούς ως τον υπ’ αριθμόν ένα «εσωτερικό εχθρό». Το FBI έκανε ακριβώς το ίδιο τον Μάιο του 2005. Μέσα σε επτά μήνες, είχε δρομολογήσει την «Επιχείρηση Backfire», μία από τις εμβληματικές υποθέσεις του Green Scare δίπλα στη δίωξη των SHAC 7. Κοιτώντας πίσω είκοσι χρόνια μετά, μπορούμε να δούμε ότι το να αρνηθούμε να αφήσουμε τα κινήματά μας να διαρραγούν υπό πίεση είναι εξίσου κρίσιμο για την ασφάλειά μας όσο και οποιαδήποτε συγκεκριμένη πρακτική «κουλτούρας ασφάλειας».
\n\nΑν η στήριξη προς τον Τραμπ συνεχίσει να καταρρέει, αυτό μπορεί να τον εμποδίσει να στοχοποιήσει τους αντιπάλους του με συστηματικό τρόπο, δεν θα μειώσει όμως τον κίνδυνο που συνιστά. Αν η θέση του γίνει πιο επισφαλής, θα υπάρξουν περισσότεροι «εμπρησμοί του Ράιχσταγκ», περισσότερα Σάρλοτσβιλ. Όπως ο Μπενιαμίν Νετανιάχου, μπορεί να υποκινήσει πολέμους — ή και κάτι χειρότερο — ως μέσο για να αποφύγει την ώρα της λογοδοσίας του.
\n\nΩστόσο, η μόνη οδός διαφυγής περνά μέσα από τη σύγκρουση. Σήμερα είναι πια ξεκάθαρο σε όλους ότι δεν υπάρχει πορεία προς ένα καλύτερο μέλλον που να μην ξεκινά από την οικοδόμηση της ικανότητας να αντιστεκόμαστε στη βία του κράτους.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2025/12/16/15.jpg\")
\nΜε κύριο μέλημα την καρέκλα, οι Δημοκρατικοί πολιτικοί επιχειρούν να στρέψουν την προσοχή στις εκλογές του 2026, την ώρα που το ίδιο το Κογκρέσο έχει σε μεγάλο βαθμό παραγκωνιστεί από την εκτελεστική και τη δικαστική εξουσία. Οι εκλογές του 2026 θα μπορούσαν να αποδειχθούν για τη δεύτερη θητεία του Τραμπ ό,τι ήταν η έρευνα Μιούλερ για την πρώτη: ένα θέαμα που αποσπά τον κόσμο από το επείγον καθήκον της οικοδόμησης πραγματικής ισχύος. Ανεξάρτητα από το πώς θα ψηφίσουν οι άνθρωποι, οι εκλογές θα έχουν σημασία μόνο αν ο συσχετισμός δυνάμεων μετατοπιστεί εναντίον του Τραμπ — τόσο στους δρόμους όσο και στο εσωτερικό του κράτους.
\n\nΤο 2022, συντρόφια μας στην Τουρκία περιέγραφαν μια παρόμοια δυναμική υπό τον Τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν:
\n\n\n\n\nΤα τελευταία δέκα χρόνια, υπάρχει πάντα μια εκλογική αναμέτρηση στον ορίζοντα, στην οποία οι άνθρωποι ελπίζουν ότι θα αποτελέσει το τελειωτικό χτύπημα για τον Ερντογάν… έχουν προηγηθεί τουλάχιστον έξι τέτοιες εκλογές, από δημοψήφισμα έως προεδρικές, βουλευτικές και δημοτικές εκλογές. Κάποιες από αυτές επαναλήφθηκαν μέχρι να προκύψει το «σωστό» αποτέλεσμα.
\n
Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει καταστήσει απολύτως σαφές ότι δεν πρόκειται να αποχωρήσει από την εξουσία οικειοθελώς. Στις 23 Οκτωβρίου, ο Στιβ Μπάνον δήλωσε ότι υπάρχει σχέδιο ώστε να εξασφαλιστεί μια τρίτη θητεία για τον Τραμπ. Αν δεν είχε προηγηθεί η εξέγερση για τον Τζορτζ Φλόιντ, ο Τραμπ θα μπορούσε κάλλιστα να είχε καταφέρει να επιστρατεύσει περισσότερα τμήματα του κρατικού μηχανισμού στην απόπειρα πραξικοπήματος του 2020. Αυτή τη φορά, έχει τοποθετήσει πιστούς του επικεφαλής σε όλες τις υπηρεσίες που τότε αρνήθηκαν να τον στηρίξουν. Είναι πιθανό να ολοκληρώσει αυτή τη θητεία με μια κυβέρνηση ακόμη πιο κατακερματισμένη από την προηγούμενη — αλλά μόνο αν ασκήσουμε σημαντική πίεση.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2025/12/16/24.jpg\")
Αλλαγή τακτικής, πριν να είναι πολύ αργά.
\nΑν ο Τραμπ δεν πρόκειται να εγκαταλείψει την εξουσία οικειοθελώς, τότε οφείλουμε να επανεκτιμήσουμε ανάλογα τις στρατηγικές διαμαρτυρίας μας. Πρέπει να οικοδομήσουμε την ικανότητα να ασκούμε πίεση με τρόπους που οι στρατιωτικοποιημένοι μηχανισμοί κατοχής δεν μπορούν εύκολα να αντιμετωπίσουν. Οι Δημοκρατικοί που υποστήριξαν ότι οι αναπτύξεις της Εθνοφρουράς από τον Τραμπ δεν ήταν αναγκαίες, με το σκεπτικό ότι οι διαδηλωτές δεν ήταν αρκετά «απείθαρχοι» ώστε να τις δικαιολογούν, σκέφτονται με έναν τρόπο που εξυπηρετεί μόνο τον ίδιο τον Τραμπ. Η παραμονή σε μια ήρεμη, πειθαρχημένη και «καθωσπρέπει» στάση δεν θα κάνει τίποτε άλλο από το να ανοίξει τον δρόμο στον φασισμό. Το ερώτημα δεν είναι πώς θα κρατηθούν τα πλήθη υπό έλεγχο, αλλά πώς θα γίνουμε αδύνατο να ελεγχθούμε.
\n\nΑκόμη και όσοι ενδιαφέρονται αποκλειστικά για εκλογικές νίκες οφείλουν να κατανοήσουν τη σημασία της εξέγερσης από τα κάτω, όπως είδαμε το 2020:
\n\n\n\n\nΣε σειρά άρθρων γνώμης, κεντρώοι εξέφραζαν την ανησυχία ότι οι συγκρούσεις στους δρόμους τον Μάιο και τον Ιούνιο του 2020 θα μπορούσαν να γείρουν τις εκλογές υπέρ του Ντόναλντ Τραμπ. Στην πραγματικότητα, η εγγραφή ψηφοφόρων στους Δημοκρατικούς αυξήθηκε τον Ιούνιο του 2020 κατά 50%, ενώ η αντίστοιχη αύξηση στους Ρεπουμπλικανούς ήταν μόλις 6% εκείνον τον μήνα. Όσοι δήλωσαν ότι οι διαδηλώσεις επηρέασαν την ψήφο τους το 2020 ψήφισαν τον Τζο Μπάιντεν με διαφορά ολόκληρων 7 ποσοστιαίων μονάδων.
\n\nΜε άλλα λόγια, η εξέγερση για τον Τζορτζ Φλόιντ συνέβαλε καθοριστικά στην εκλογή του Μπάιντεν.
\n\nΚαι να θυμόμαστε: η εξέγερση για τον Τζορτζ Φλόιντ δεν ξεκίνησε με καμπάνια εγγραφής ψηφοφόρων. Ξεκίνησε με τον εμπρησμό ενός αστυνομικού τμήματος. Σύμφωνα με δημοσκόπηση του Newsweek, το 54% όσων ερωτήθηκαν πίστευαν ότι αυτό ήταν δικαιολογημένο. Αν αυτό δεν είχε συμβεί, το κίνημα δεν θα είχε καταφέρει να φέρει τις δολοφονίες των Τζορτζ Φλόιντ, Μπριόνα Τέιλορ και άλλων στο επίκεντρο του δημόσιου λόγου και δεν θα υπήρχε κανένα εκλογικό όφελος για το Δημοκρατικό Κόμμα. Δεν υπάρχει τρόπος να οικοδομηθούν ισχυρά κινήματα χωρίς πραγματική δράση ενάντια στις αιτίες της αδικίας.
\n
Ακόμη κι αν ο Τραμπ απομακρυνθεί από την εξουσία, είτε μέσω εκλογών είτε με άλλον τρόπο, ο αυταρχισμός ήρθε για να μείνει. Τώρα που αυτό είναι το ανερχόμενο μοντέλο, βλέπουμε πολιτικούς από όλο το πολιτικό φάσμα να σπεύδουν να συναγελαστούν με τους εν ενεργεία δεσπότες — όχι μόνο τον Έρικ Άνταμς, αλλά ακόμη και τον Ζόχραν Μαμντάνι – ή να δανείζονται σελίδες από το εγχειρήδιο του Γκάβιν Νιούσομ. Το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα έχει επανεφευρεθεί ως το ιδιωτικό όχημα ενός και μόνο ανθρώπου· και οι Δημοκρατικοί που κοπίασαν τόσο για να αυτοπαρουσιαστούν ως αυτάρεσκοι θεματοφύλακες των κανόνων σπεύδουν τώρα να μιμηθούν τους αντιπάλους τους.
\n\nΑν ή όταν ο Τραμπ χάσει τον έλεγχο, θα ακολουθήσει αγώνας εξουσίας, και ο νικητής θα μπορούσε να είναι ένας αυταρχικός ηγέτης σαν κι αυτόν — από οποιοδήποτε από τα δύο κόμματα. Αυτός είναι ένας ακόμη λόγος για τον οποίο, αν θέλουμε να δούμε πραγματική κοινωνική αλλαγή, πρέπει να οικοδομήσουμε κινήματα βάσης που δεν εξαρτώνται από την αντιπροσωπευτική πολιτική και που μπορούν να δρουν αποτελεσματικά ανεξάρτητα από το ποιος βρίσκεται στο αξίωμα.
\n\nΠρέπει να γίνει ξεκάθαρο σε όλους ότι ακόμη και οι πιο καλοπροαίρετοι Δημοκρατικοί δεν συνιστούν πραγματική εναλλακτική, όσο κι αν ανανεώνουν τα προεκλογικά τους προγράμματα. Η κυβέρνηση Μπάιντεν ώθησε εκατομμύρια ανθρώπους να ψηφίσουν τον Τραμπ επειδή οι Δημοκρατικοί απέτυχαν να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα που παράγει ο καπιταλισμός. Αν καταφέρουμε να εκδιώξουμε τον Τραμπ από την εξουσία για άλλη μια φορά μόνο και μόνο για να επαναλάβουμε ξανά τον ίδιο κύκλο, το επόμενο κύμα φασισμού θα είναι πιο φρικτό απ’ όσο μπορούμε να φανταστούμε.
\n\nΤο κίνημα ενάντια στον Τραμπ οφείλει να σκάψει βαθύτερα και να κοιτάξει πέρα από την εκλογική πολιτική. Πρέπει να βάλουμε στο κέντρο πρακτικές που τοποθετούν την εξουσία στα χέρια των απλών ανθρώπων, ακολουθώντας μια στρατηγική που παρακάμπτει και απονομιμοποιεί την κομματική πολιτική, μαζί με τον καπιταλισμό και τη βία που τον στηρίζει. Πρέπει να αποδομήσουμε τους ίδιους τους μηχανισμούς που παράγουν δισεκατομμυριούχους εξαρχής. Έχουμε ήδη πάρει μια γεύση από το πώς θα μπορούσε να μοιάζει αυτό.
\n\nΤο πρόβλημα είναι πολύ μεγαλύτερο από έναν και μόνο πολιτικό, κόμμα ή κυβέρνηση. Οι ίδιες δυνάμεις που έφεραν τον Τραμπ στην εξουσία στις Ηνωμένες Πολιτείες φέρνουν αντίστοιχες φιγούρες στην εξουσία στην Αργεντινή, τη Χιλή, την Ευρώπη. Ζούμε τους επιθανάτιους σπασμούς μιας κοινωνικής τάξης αιώνων, που απειλεί να μας καταστρέψει μαζί με τον εαυτό της. Θα επιβιώσουμε μόνο αν καταφέρουμε να αντιμετωπίσουμε τα άμεσα προβλήματα που έχουμε μπροστά μας με τρόπους που να μας επιτρέπουν να χτίσουμε όλοι μαζί έναν νέο τρόπο ζωής. Αυτή είναι η κρυφή υπόσχεση των δικτύων άμεσης δράσης.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2025/12/16/17.jpg\")
Μέλη της κοινότητας σε βάρδια επιτήρησης κατά της ICE κοντά σε σχολείο.
\nΠώς ανατρέπουμε έναν μονάρχη;
\n\nΠρώτα, εντοπίζουμε τα τμήματα της βάσης στήριξής του που δεν είναι μόνιμα δεσμευμένα στην κυριαρχία του, αλλά των οποίων η υποστήριξη είναι απαραίτητη για να παραμείνει στην εξουσία. Αναλύουμε τα συμφέροντά τους. Εντοπίζουμε τι είναι για αυτούς πιο σημαντικό από τη διατήρηση της εξουσίας του. Σκεφτόμαστε για να εντοπίσουμε τα ευάλωτα σημεία τους. Έπειτα, βρίσκουμε μια μορφή δράσης που θα μπορούσε να φέρει αυτό το τμήμα των υποστηρικτών του μονάρχη σε μια κατάσταση όπου θα προτιμήσουν να αποσύρουν τη στήριξή τους.
\n\nΕμπλεκόμαστε σε αυτή τη δράση — μέχρι όσο πάει. Επαναλαμβάνουμε όσο απαιτείται, μέχρι αρκετοί τομείς της κοινωνίας να μετατοπίσουν τις δεσμεύσεις τους.
\n\nΚάτι ανάλογο συνέβη το καλοκαίρι του 2020, όταν ο Τραμπ συγκέντρωσε ομοσπονδιακούς πράκτορες στο Πόρτλαντ σε μια προσπάθεια να δείξει στους υποστηρικτές του από την καπιταλιστική τάξη ότι μπορούσε να επιβάλει την τάξη και να διασφαλίσει τη «συνέχιση της κανονικότητας» για τις επιχειρήσεις. Ουσιαστικά, προσπαθούσε να πείσει πιθανούς επενδυτές σε ένα πραξικόπημα ότι μπορούσε να το φέρει εις πέρας. Επειδή απέτυχε, οι περισσότεροι μεγάλοι καπιταλιστές δεν στήριξαν την απόπειρα πραξικοπήματος του 2021. Τα εύσημα γι’ αυτό ανήκουν στα πλήθη που εμφανίζονταν κάθε βράδυ· οι θαρραλέες προσπάθειές τους όχι μόνο νίκησαν τους ομοσπονδιακούς πράκτορες, αλλά έπεισαν και τμήματα της άρχουσας τάξης ότι οι προσπάθειες του Τραμπ να παραμείνει στην εξουσία θα τους έθεταν απλώς σε κίνδυνο.
\n\nΟι αντι-Tesla διαδηλώσεις της άνοιξης του 2025 έδειξαν στην πράξη την αποτελεσματικότητα αυτής της στρατηγικής. Απέναντι σε ένα ενιαίο μέτωπο φασιστών δημαγωγών, χριστιανών εθνικιστών και δισεκατομμυριούχων της τεχνολογίας, οι διαδηλωτές άσκησαν πίεση σε αντιπροσωπείες της Tesla και πέτυχαν εντυπωσιακά αποτελέσματα μέσα σε μόλις τρεις μήνες. Τυχαία ή όχι, η ρήξη της συμμαχίας ανάμεσα στον Ντόναλντ Τραμπ και τον Έλον Μασκ — έναν από τους ισχυρότερους παίκτες του συνασπισμού του Τραμπ — σημειώθηκε ακριβώς πριν από την εξέγερση του Ιουνίου 2025 στο Λος Άντζελες, αποσπώντας την προσοχή του Τραμπ σε μια κρίσιμη στιγμή.
\n\nΑν δεν θέλουμε να ζήσουμε το υπόλοιπο της ζωής μας υπό την απολυταρχική διακυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ ή των διαδόχων του, θα χρειαστεί να χρησιμοποιήσουμε την άμεση δράση για να διαλύσουμε τη βάση στήριξής του, αναγκάζοντας όσους μέχρι τώρα παρέμεναν παθητικοί να πάρουν θέση εναντίον του.
\n\nΚαι έπειτα, θα πρέπει να φτάσουμε στη ρίζα του προβλήματος.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2025/12/16/21.jpg\")
\nΜε τους παλιούς θεσμούς σε αποσύνθεση και την εμπιστοσύνη στους πολιτικούς στο χαμηλότερο σημείο της ιστορίας της, αυτή θα μπορούσε πράγματι να είναι μια ευνοϊκή στιγμή για ένα ισχυρό απελευθερωτικό κίνημα — αν μόνο υπήρχε ένα τέτοιο κίνημα. Το βασικό πρόβλημα δεν είναι η δύναμη των εχθρών μας, αλλά η δική μας αδυναμία.
\n\nΑμέτρητοι άνθρωποι που πλήττονται από τις πολιτικές του Τραμπ βιώνουν καθημερινά μια συναισθηματική πραγματικότητα οργής που συγκρατείται από τον τρόμο, όπου ο φόβος της κρατικής βίας αυξάνεται με ρυθμό που μόλις και μετά βίας συμβαδίζει με τον φόβο για το μέλλον. Αν ο έλεγχος του Τραμπ αρχίσει να ραγίζει — για παράδειγμα, αν αναδυθεί ένα κίνημα που μπορεί σταθερά να τον ξεπερνά στο πεδίο — θα μπορούσε να απελευθερωθεί ένα τεράστιο απόθεμα συσσωρευμένης ενέργειας. Όποια πολιτική πρόταση καταφέρει να φέρει τους ανθρώπους κοντά πάνω σε αυτή τη βάση θα ανοίξει έναν δρόμο που εκατομμύρια θα σπεύσουν να ακολουθήσουν.
\n\nΔεν υπάρχει επιστροφή στην Αμερική του Μπάιντεν. Η καταστροφή που προκάλεσαν ο Έλον Μασκ και ο Ντόναλντ Τραμπ δεν μπορεί να αναιρεθεί. Όμως έδειξαν σε εκατομμύρια ανθρώπους πόσο επείγουσα είναι η ανάγκη για πραγματική αλλαγή. Μέσα στα ερείπια που άφησαν πίσω τους, θα έπρεπε πλέον να είναι αυτονόητο ότι οι θεσμοί της μνήμης και της φροντίδας μας δεν πρέπει ποτέ ξανά να βρεθούν στο έλεος λίγων ναρκισσιστών. Όλοι μπορούν πια να αναγνωρίσουν ότι το νομικό σύστημα ανέκαθεν απείχε μόλις λίγους διορισμούς από την τυραννία — ότι ολόκληρο το πολιτικό σύστημα λειτουργούσε πάντα με τρόπο που κρατούσε τους περισσότερους ανθρώπους σε απόσταση από την ίδια τους τη δυνατότητα δράσης.
\n\nΑν μη τι άλλο, τώρα οι γραμμές έχουν χαραχθεί καθαρά. Η ακροδεξιά δεν μπορεί πια να προσποιείται ότι αντιτίθεται στους δισεκατομμυριούχους που τη χρηματοδοτούν· οι δισεκατομμυριούχοι δεν μπορούν πια να προσποιούνται ότι δημιουργούν ευημερία για όλους· οι σιωνιστές που συμμάχησαν με το Heritage Foundation δεν μπορούν πια να παριστάνουν ότι εκπροσωπούν την αντίσταση στον φασισμό. Ποιος μπορεί ακόμη να ισχυριστεί ότι η Silicon Valley ενισχύει τους κοινωνικούς μας δεσμούς, ότι η τεχνητή νοημοσύνη μας κάνει πιο δημιουργικούς, ότι τα κρυπτονομίσματα μας πλουτίζουν; Όσοι το 2020 έβρισκαν δικαιολογίες για την ICE και την αστυνομία οφείλουν τώρα να τις δουν γι’ αυτό που είναι: έναν εφεδρικό στρατό έτοιμο να υπηρετήσει οποιονδήποτε δεσπότη — όπως ακριβώς οφείλουν να δουν ότι τα σύνορα δεν είναι γραμμές ανάμεσα σε κοινότητες, αλλά ανοιχτές πληγές στο εσωτερικό τους.
\n\nΚαθώς προετοιμαζόμαστε για το χειρότερο, οφείλουμε ταυτόχρονα να κινηθούμε προληπτικά για να καταστήσουμε δυνατό το καλύτερο σενάριο. Όσο τρομακτική κι αν είναι αυτή η κατάσταση, αν επιβιώσουμε, θα φτάσουμε σε έναν διαφορετικό κόσμο. Τώρα, εν μέσω της σύγκρουσης, ας προσδιορίσουμε τι απαιτείται για να φτάσουμε εκεί, ας κάνουμε τις προτάσεις μας ευρύτερα γνωστές και ας αρχίσουμε να τις υλοποιούμε μαζί.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2025/12/16/19.jpg\")
Διαδηλωτές μπλοκάρουν έναν αυτοκινητόδρομο στο Λος Άντζελες.
\n\n\n\nΕίμαστε μόνοι απέναντι στους δισεκατομμυριούχους. Στη διάθεσή τους έχουν όλον τον πλούτο και την ισχύ της πιο τρομακτικής αυτοκρατορίας στην ιστορία του ηλιακού συστήματος. Εμείς έχουμε μόνο την εφευρετικότητά μας, την αλληλεγγύη των συντρόφων μας και την απελπισία εκατομμυρίων σαν και μας. Οι δισεκατομμυριούχοι πετυχαίνουν συγκεντρώνοντας την εξουσία στα χέρια τους, εις βάρος όλων των άλλων. Για να πετύχουμε εμείς, πρέπει να αναδείξουμε τρόπους με τους οποίους όλοι μπορούμε να γίνουμε πιο ισχυροί. Σε αυτή τη σύγκρουση αντιπαρατίθενται δύο αρχές: από τη μία, η ατομική μεγέθυνση εις βάρος κάθε ζωντανού όντος· από την άλλη, η δυνατότητα του ατόμου να αυξάνει την αυτοδιάθεση όλων των ανθρώπων, όλων των έμβιων πλασμάτων.
\n\n \n
![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2025/12/16/13.jpg\")
\n«Μια οικονομία που κινείται από το κέρδος αναπόφευκτα συγκεντρώνει τον πλούτο σε όλο και λιγότερα χέρια. Σε έναν παγκοσμιοποιημένο κόσμο, κάθε χώρα που προσπαθεί να αναστρέψει αυτή τη διαδικασία τρομάζει τους επενδυτές· γι’ αυτό σήμερα ακόμη και τα πλουσιότερα κράτη αναγκάζονται να ρίχνουν όλη την υποδομή της σοσιαλδημοκρατίας στη φωτιά, διατηρώντας την “υγεία” της αγοράς εις βάρος του γενικού πληθυσμού. Το πρόβλημα αυτό θα μπορούσε να λυθεί με την επαναστατική κατάργηση της ιδιωτικής ιδιοκτησίας και του κράτους που τη θωρακίζει· όμως υπάρχει μόνο ένας τρόπος να διατηρηθεί η υποδομή στήριξης της σοσιαλδημοκρατίας διατηρώντας ταυτόχρονα τον καπιταλισμό, και αυτός είναι να περιοριστεί δραστικά το ποιοι δικαιούνται να επωφελούνται από αυτήν.» –Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να σώσει την Ελλάδα: γιατί δεν υπάρχει εκλογική διέξοδος από την κρίση ↩
\n«Όπως ακριβώς ο καπιταλισμός διαδέχθηκε τη φεουδαρχία στην Ευρώπη, έτσι και η αντιπροσωπευτική δημοκρατία αποδείχθηκε πιο βιώσιμη από τη μοναρχία, επειδή προσέφερε κινητικότητα μέσα στις ιεραρχίες του κράτους. Το δολάριο και η ψήφος είναι και τα δύο μηχανισμοί ιεραρχικής κατανομής της εξουσίας, με τρόπο που αποσυμπιέζει τις ίδιες τις ιεραρχίες. Σε αντίθεση με την πολιτική και οικονομική ακινησία της φεουδαρχικής εποχής, ο καπιταλισμός και η δημοκρατία αναδιανέμουν διαρκώς την εξουσία. Χάρη σε αυτή τη δυναμική ευελιξία, ο εν δυνάμει εξεγερμένος έχει καλύτερες πιθανότητες να βελτιώσει τη θέση του μέσα στο υπάρχον σύστημα παρά να το ανατρέψει. Ως αποτέλεσμα, η αντιπολίτευση τείνει να αναζωογονεί το πολιτικό σύστημα εκ των έσω αντί να το απειλεί.» –Από τη Δημοκρατία στην Ελευθερία ↩
\n«Παρότι ο Χένρι Φορντ και ο Έλον Μασκ μοιράζονται μια συγγένεια προς τον φασισμό και τη λευκή υπεροχή, είναι ευραίως γνωστό ότι ο Φορντ αγόρασε όλες τις μετοχές της εταιρείας του το 1919 για να την αποσύρει από το χρηματιστήριο. Αντίθετα, ο Μασκ απέκτησε τα δισεκατομμύριά του σε μεγάλο βαθμό ως αποτέλεσμα χρηματιστηριακής κερδοσκοπίας, γεγονός που έχει αφήσει τις μετοχές της Tesla δραματικά υπερτιμημένες σε σχέση με τα πραγματικά έσοδα που αποφέρουν οι πωλήσεις της». ↩
\n«Όσοι αναμετρώνται με τον Ντόναλντ Τραμπ στις Ηνωμένες Πολιτείες θα έκαναν καλά να μελετήσουν τις μορφές αντίστασης στην Κίνα, τη Ρωσσία, το Καζακστάν και σε άλλα αυταρχικά καθεστώτα. ↩
\nΤο ρεφρέν του κάθε καλού δημοκράτη: “Πάρτε μου τα πάντα, αρκεί να μου αφήσετε την ιδέα ότι επέλεξα αυτή την κατάσταση από ελεύθερη βούληση!”» ↩
\nΤον Αύγουστο, ένας δημοσιογράφος είχε αναρωτηθεί: Πού πήγαν οι Proud Boys;? Η οργάνωση του Τσάρλι Κερκ, Turning Point, επιχείρησε να αξιοποιήσει την ευκαιρία για να στήσει παραρτήματα σε όλη τη χώρα. Το κατά πόσο θα καταφέρουν να επεκτείνουν τη λαϊκή απήχηση της ακροδεξιάς μένει να φανεί — ιδίως τώρα που δεν έχει πια το πλεονέκτημα να παριστάνει την αντι-καθεστωτική. ↩
\nΣτις 12 Μαΐου 2025, το Κουρδικό Εργατικό Κόμμα (Partiya Karkerên Kurdistanê, PKK) ανακοίνωσε τη διάλυσή του, έπειτα από περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες ένοπλου αγώνα ενάντια στην τουρκική κυβέρνηση. Αυτό συνέβη λίγο μετά από δημόσια έκκληση του φυλακισμένου ηγέτη του κόμματος Αμπντουλάχ Οτζαλάν, για διάλυση της οργάνωσης. Στις 11 Ιουλίου, μαχητές του PKK συμμετείχαν σε τελετή συμβολικής κατάθεσης των όπλων. Τι σημαίνει αυτό για τα κουρδικά απελευθερωτικά κινήματα και, ευρύτερα, για τη Μέση Ανατολή;
\n\nΣτην παρακάτω ανάλυση, η Soma.r, μια Κούρδισσα φεμινίστρια αγωνίστρια με πάνω από δέκα χρόνια πολιτικής και ερευνητικής εμπλοκής στο κουρδικό απελευθερωτικό κίνημα, εξετάζει αυτά τα ερωτήματα. Mεγαλωμένη στο Ιράν και εγκατεστημένη στη διασπορά, βρίσκεται σε στενή επαφή με συμμετέχουσες στο κίνημα και παραμένει ενεργά συνδεδεμένη μαζί του.
\n\nΜια ομάδα μαχητών του PKK προχώρησε σε συμβολικό αφοπλισμό στις 11 Ιουλίου 2025, στο Σπήλαιο Τζάσνα, στην αυτόνομη κουρδική περιοχή του Ιράκ. Ο χώρος αυτός έχει βαθιά ιστορική και πολιτική σημασία: το 1923 λειτούργησε ως καταφύγιο και βάση διοίκησης κατά τη διάρκεια των αποικιοκρατικών επιθέσεων των Βρετανών. Την ίδια χρονιά, έγινε το μυστικό τυπογραφείο της εφημερίδας Bangî Haq («Κάλεσμα της Αλήθειας»), της πρώτης επαναστατικής κουρδικής εφημερίδας που ίδρυσε ο δημοσιογράφος Αχμάντ Χουάτζα. Αυτή η πράξη συνέδεσε την αντι-αποικιακή αντίσταση με την πολιτική πάλη και την παράνομη δημοσιογραφία.
\n\nΈναν αιώνα αργότερα, ο αφοπλισμός σε αυτό το σημείο δεν είναι παράδοση—είναι πολιτική δήλωση, που αντηχεί μέσα στον χρόνο. Χαράζει μια γραμμή ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, χρησιμοποιώντας τη μνήμη ως στρατηγική. Επιλέγοντας την Τζάσνα, οι μαχητές μας θυμίζουν: οι επαναστάσεις μπορεί να αλλάζουν μορφή, αλλά οι ρίζες τους είναι βαθιές. Εκεί όπου η αυτοκρατορία επεδίωκε τη σιωπή, οι Κούρδοι τύπωναν την αλήθεια. Εκεί που σήμερα κατατίθενται τα όπλα, μπορούν να αναδυθούν νέοι αγώνες—ριζωμένοι στην ίδια γη, αλλά διαμορφωμένοι από νέα φαντασιακά.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2025/07/13/1.jpg\")
Το Σπήλαιο Τζάσνα, ο τόπος της συμβολικής κατάθεσης των όπλων του PKK στις 11 Ιούλη του 2025
\nΗ πράξη αυτή αποκτά επιπλέον βαρύτητα στο φως των πρόσφατων γεγονότων. Δύο ημέρες νωρίτερα, ο θρυλικός ηγέτης του PKK Αμπντουλάχ Οτζαλάν εμφανίστηκε με βιντεοσκοπημένο μήνυμα—στην πρώτη του δημόσια εμφάνιση από το 1999—καλώντας σε τερματισμό του ένοπλου αγώνα και σε αποφασιστική στροφή προς τη δημοκρατική πολιτική. Η στιγμή αυτή δεν καλεί απλώς για μνήμη, αλλά για ερμηνεία: πώς ένα αντάρτικο κίνημα, που άλλοτε ταυτιζόταν με την ένοπλη αντίσταση, πραγματοποιεί μια πολιτική μεταμόρφωση μέσω συμβολικών πράξεων;
\n\nΓια να κατανοήσουμε την αυτοδιάλυση του PKK, πρέπει να λάβουμε υπόψη την ευρύτητα της κοινωνικής του βάσης, η οποία εκτείνεται σε δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους. Από τότε που ο Οτζαλάν φυλακίστηκε το 1999, το κουρδικό κίνημα στην Τουρκία έχει εξελιχθεί πέρα από τις αντάρτικες του ρίζες, σε ένα σύνθετο πολιτικό σχέδιο που είναι βαθιά ριζωμένο σε ποικίλες κοινωνικές και γεωγραφικές πραγματικότητες — αστικές και αγροτικές, κοσμικές και θρησκευτικές, κουρδικές και μη κουρδικές — με το προλεταριάτο να παραμένει κεντρικός άξονας. Το κίνημα λειτουργεί πλέον μέσω μιας υβριδικής δομής που συνδυάζει μια ένοπλη πτέρυγα στο Καντίλ με ένα ευρύ πολιτικό και κοινωνικό δίκτυο που περιλαμβάνει συνδικάτα, δήμους, νόμιμα πολιτικά κόμματα, γυναικείες οργανώσεις, μέσα ενημέρωσης και πλατφόρμες διεθνιστικής αλληλεγγύης. Η πολιτική του πρακτική είναι ταυτόχρονα τοπική και διακρατική, νόμιμη και μυστική, στρατιωτικοποιημένη και βαθιά κοινωνική. Ανάμεσα στις πιο μεταμορφωτικές εξελίξεις συγκαταλέγεται η άνοδος του Κουρδικού Κινήματος Γυναικείας Απελευθέρωσης (KWLM), το οποίο έχει αναδείξει την έμφυλη χειραφέτηση όχι μόνο ως σύμβολο, αλλά και ως στρατηγικό πυρήνα. Στις επιστολές του Οτζαλάν, στο εγχείρημα της Ροζάβα και στον διευρυνόμενο ρόλο του KWLM, αναγνωρίζεται σταθερά ως το πιο σημαντικό επίτευγμα του PKK στη σύγχρονη εποχή.
\n\nΜια σημαντική εξέλιξη για το κουρδικό πολιτικό τοπίο αποτέλεσε η ανακοίνωση της διάλυσης του PKK, μετά το 12ο Συνέδριό του. Η απόφαση αυτή προέκυψε από μια σειρά διαλόγων που ξεκίνησαν τον Οκτώβριο του 2024, με τη μεσολάβηση του ανιψιού του Οτζαλάν και της αντιπροσωπείας του Κόμματος Ισότητας και Δημοκρατίας των Λαών (HEDEP). Οι συζητήσεις πυροδοτήθηκαν επίσης από δηλώσεις του ηγέτη του ακροδεξιού εθνικιστικού κόμματος (Milliyetçi Hareket Partisi, MHP) Ντεβλέτ Μπαχτσελί. Ο Οτζαλάν τόνισε την ανάγκη μετάβασης του κουρδικού ζητήματος από την ένοπλη πάλη στη δημοκρατική πολιτική, δηλώνοντας ότι έχει την ικανότητα να ηγηθεί αυτής της μεταστροφής — εφόσον υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες.
\n\nΩς απάντηση, το PKK ξεκίνησε εσωτερικές διαβουλεύσεις και εξέφρασε τη διαθεσιμότητά του να συγκαλέσει συνέδριο με την καθοδήγηση του Οτζαλάν. Στις 27 Φεβρουαρίου 2025, ο Οτζαλάν εξέδωσε επίσημα το “Κάλεσμα για Ειρήνη και Δημοκρατική Κοινωνία”, προτρέποντας το PKK να τερματίσει τις ένοπλες δραστηριότητές του και να αναλάβει την ευθύνη για την επίτευξη ειρηνικής λύσης. Το PKK ανταποκρίθηκε με τη μονομερή κήρυξη εκεχειρίας την 1η Μαρτίου. Στο επακόλουθο 12ο Συνέδριο, η απόφαση για τη διάλυση του PKK και τον τερματισμό του ένοπλου αγώνα εγκρίθηκε επίσημα από την ηγεσία τόσο του PKK όσο και του Κουρδικού Κόμματος Ελεύθερων Γυναικών (PAJK).1
\n\nΤο στρατηγικό όραμα του Οτζαλάν αναπτύχθηκε εκτενώς στο τεύχος Μαΐου 2025 (αρ. 521) του Serxwebûn, του επίσημου μηνιαίου εντύπου του PKK. Σε αυτό το τελευταίο τεύχος δημοσιεύτηκε το πλήρες 20σέλιδο έγγραφο που ο Οτζαλάν υπέβαλε στο Συνέδριο, καθώς και μια τετρασέλιδη επιστολή προς τους αντιπροσώπους, στην οποία περιγράφεται το πολιτικό πλαίσιο της μετάβασης σε μια ειρηνική και δημοκρατική φάση του κουρδικού κινήματος. Ανακοινώνοντας το τέλος μιας αδιάκοπης 44χρονης πορείας, το περιοδικό διακήρυξε: «Όλα είναι έτοιμα για ένα νέο και πιο δυνατό ξεκίνημα».
\n\nΣτην επιστολή της 27ης Απριλίου, ο Οτζαλάν σκιαγραφεί ένα μετασχηματιστικό όραμα για την μετα-PKK εποχή, με επίκεντρο τη δημοκρατική εθνότητα, την οικολογική και κοινοτική οικονομία, και τη δημοκρατική νεωτερικότητα ως εναλλακτικές τόσο προς το καπιταλιστικό έθνος-κράτος όσο και προς τον υπαρκτό σοσιαλισμό. Προτάσει τη δημοκρατική κοινωνία ως το πολιτικό πρόγραμμα της νέας εποχής. Αντί για την κατάληψη του κράτους, προτείνει τη δημιουργία αυτόνομων, οριζόντιων δομών βάσης όπως οι κομμούνες. Στο πλαίσιο αυτό, έννοιες όπως ο δημοκρατικός σοσιαλισμός, ο κοινοτισμός και η περιφερειακή συνομοσπονδία αποτελούν τον πυρήνα όχι μόνο για την κουρδική απελευθέρωση αλλά και για έναν ευρύτερο περιφερειακό μετασχηματισμό. Ο Οτζαλάν ονομάζει αυτό το σχέδιο νέο διεθνισμό και καλεί όλα τα πολιτικά υποκείμενα να αναλάβουν ευθύνη για την υλοποίησή του, υποστηρίζοντας ότι μια επιτυχία στο Κουρδιστάν θα μπορούσε να πυροδοτήσει αλυσιδωτές εξελίξεις σε Τουρκία, Συρία, Ιράκ και Ιράν. 2 Τα κείμενα αυτού του τεύχους —συμπεριλαμβανομένων ομιλιών, ψηφισμάτων και εγγράφων του Συνεδρίου— αποτελούν μια προσπάθεια αναδιαμόρφωσης του στρατηγικού ορίζοντα του κινήματος.
\n\nΤο κάλεσμα του Οτζαλάν για διάλυση δεν είναι πρωτοφανές — το PKK εδώ και καιρό ταλαντεύεται μεταξύ ένοπλου αγώνα και διαλόγου. Ωστόσο, αυτή η στιγμή σηματοδοτεί μια βαθύτερη ιδεολογική μετατόπιση: από το 2004, το κίνημα έχει αναδομηθεί γύρω από την έννοια της «δημοκρατικής συνομοσπονδίας» μέσω της Ένωσης Κουρδικών Δημοκρατικών Κοινοτήτων (KCK)— ενός σχηματισμού ομπρέλα που περιλάμβανε το PKK, αλλά απουσιάζει εντυπωσιακά από το παρόν σχέδιο διάλυσης.
\n\nΤο ίδιο το νόημα της «διάλυσης» παραμένει εξαιρετικά αμφίσημο. Σηματοδοτεί το οριστικό τέλος του PKK; Αποτελεί απλώς μια αλλαγή ονόματος (rebranding); Ή μήπως μια τακτική αναδίπλωση εντός μιας μακροπρόθεσμης πολιτικής προσαρμογής; Και πιο ουσιαστικά: τι σημαίνει για τους αντι-κρατικούς και απο-αποικιοκρατικούς αγώνες στην περιοχή η διάλυση μιας δομής που ιστορικά συγχώνευσε την ένοπλη αντίσταση με τη λαϊκή κινητοποίηση;
\n\nΑκόμη και εντός του PKK, οι ερμηνείες διίστανται. Ο Ζάγκρος Χίβα, εκπρόσωπος Εξωτερικών Σχέσεων της KCK, δήλωσε στο Sterk TV ότι τα ψηφίσματα κάνουν λόγο για τερματισμό της ένοπλης σύγκρουσης, όχι για αφοπλισμό, και εξέφρασε σκεπτικισμό για τη δυνατότητα υλοποίησης, δεδομένου ότι τουρκικά στρατεύματα και αντάρτες βρίσκονται σε απόσταση μόλις 100 μέτρων σε κάποια σημεία. Άλλοι διαφωνούν. Ο Αμίρ Καρίμι, από τον κλάδο του PKK στο Ιράν, δήλωσε: «Όσοι έχουν πολεμήσει και υποφέρει περισσότερο έχουν και το μεγαλύτερο δικαίωμα να μιλούν για ειρήνη». Την ίδια ώρα, ο Πρόεδρος της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης Νουμάν Κουρτουλμούς, τοποθέτησε τη διαδικασία στο πλαίσιο μιας εθνικής προσπάθειας για την αποτροπή της ιμπεριαλιστικής αποσύνθεσης:
\n\n\n\n\n«Το Ιράκ και η Συρία έχουν διαμελιστεί, ο Λίβανος είναι ακυβέρνητος. Η Λιβύη, το Σουδάν και η Σομαλία έχουν διαιρεθεί. Αυτές οι χώρες έγιναν πεδία μάχης λόγω φυλετικών, εθνοτικών και θρησκευτικών συγκρούσεων, και κάποιες διαλύθηκαν από τρομοκρατικές οργανώσεις. Θα μπορούσαμε είτε να περιμένουμε παθητικά σαν πρόβατα για σφαγή, είτε να ενωθούμε Τούρκοι, Κούρδοι και όλοι οι άλλοι για να νικήσουμε αυτή την ιμπεριαλιστική ατζέντα. Επιλέξαμε το δεύτερο και προχωράμε μαζί.»
\n
Όπως ήταν αναμενόμενο η ανακοίνωση προκάλεσε διχασμό, αβεβαιότητα και ένα ευρύ φάσμα αντιδράσεων ανάμεσα σε Κούρδους και Κούρδισσες αγωνιστές. Στην επόμενη ενότητα του άρθρου θα εξετάσουμε την ιστορική εξέλιξη της ένοπλης αντίστασης του PKK σε σχέση της με τις διαδοχικές αποτυχημένες ειρηνευτικές πρωτοβουλίες, και θα εξερευνήσουμε τις ευρύτερες επιπτώσεις της αυτοδιάλυσης του στα σημερινά αντι-κρατικά, αντι-καπιταλιστικά και αντι-αποικιακά κινήματα.
\n\nΘα ξεκινήσουμε με μια σύντομη επισκόπηση του πώς η επαναστατική βία αναδύθηκε μέσα από τον ένοπλο αγώνα στο κουρδικό κίνημα, και πώς αυτή η διαδρομή μπλέχτηκε σε μια αλληλουχία αποτυχημένων ειρηνευτικών πρωτοβουλιών, οι οποίες συχνά αναπαρήγαγαν νέους κύκλους πολέμου. Κατόπιν, θα στραφούμε στο κεντρικό ερώτημα: γιατί το PKK προχώρησε σε μονομερή αφοπλισμό; Θα εξετάσουμε την απόφαση αυτή σε σχέση με τις μεταβαλλόμενες πολιτικές δυναμικές σε περιφερειακό, εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο. Τέλος, θα αναλογιστούμε τα διακυβεύματα, τις αβεβαιότητες και τους στρατηγικούς υπολογισμούς που συνοδεύουν αυτή την κίνηση, καταλήγοντας με μια φεμινιστική ανάγνωση που αναδεικνύει τον ρόλο του κουρδικού κινήματος γυναικείας απελευθέρωσης στη διαμόρφωση τόσο των ορίων όσο και των δυνατοτήτων αυτής της διαδικασίας.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2025/07/13/8.jpg\")
Ο Αμπντουλάχ Οτζαλάν ανακοινώνει τη διάλυση του PKK σε βιντεοσκοπημένο μήνυμα τον Ιούλιο του 2025.
\nΌπως δήλωσε το PKK στις 12 Μαΐου 2025:
\n\n\n\n\nΤο PKK γεννήθηκε ως κίνημα απελευθέρωσης ενάντια στην πολιτική άρνησης του κουρδικού λαού, όπως αυτή καθιερώθηκε με τη Συνθήκη της Λωζάνης και το Σύνταγμα της Τουρκίας του 1924.
\n
Από την ιδιότητα του αναγνωρισμένου «έθνους» σε ιμπεριαλιστικά συμφραζόμενα, οι Κούρδοι μετατράπηκαν σε «εθνοτικές μειονότητες» μέσα σε κράτη που τους καταπίεσαν, τους αφομοίωσαν και τους εξαφάνισαν. Παρόλο που αριθμούν σχεδόν 40 εκατομμύρια — δηλαδή περίπου το 20% του πληθυσμού της Τουρκίας — οι Κούρδοι παραμένουν ο μεγαλύτερος λαός χωρίς δικό τους κράτος στον κόσμο, αποκλεισμένοι από πολιτική και πολιτισμική αναγνώριση.
\n\nΗ κρατική καταστολή έχει λάβει συχνά γενοκτονικές μορφές: η εκστρατεία Ανφάλ του Ιράκ (1987–1988) στοίχισε τη ζωή σε 180.000 Κούρδους· οι πολιτικές αποεθνικοποίησης της Συρίας τη δεκαετία του 1960 άφησαν δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους χωρίς ιθαγένεια· το Ιράν παρουσιάζει τις στρατιωτικές του επιθέσεις στις κουρδικές περιοχές ως τζιχάντ· και η Τουρκία για δεκαετίες απαγόρευε τις λέξεις «Κούρδος» και «Κουρδιστάν», χαρακτηρίζοντας τους Κούρδους ως «ορεινούς Τούρκους». Ο πόλεμος ανάμεσα στο PKK και τον τουρκικό στρατό έχει μόνος του προκαλέσει πάνω από 40.000 θανάτους, στο πλαίσιο ενός ευρύτερου κουρδικού πολέμου που έχει στοιχίσει περισσότερες από 250.000 ζωές από τη δεκαετία του 1960.
\n\nΗ Τουρκική Δημοκρατία οικοδομήθηκε πάνω στη γενοκτονία των Αρμενίων και στην άρνηση της κουρδικής ταυτότητας, και τα δύο βασικά εργαλεία για την επιβολή ενός ομογενοποιητικού εθνικιστικού σχεδίου. Το PKK γεννήθηκε τη δεκαετία του 1970 σε άμεση αντίδραση σε αυτό το καθεστώς αποκλεισμών. Η αντίστασή του δεν ήταν μόνο στρατιωτική, αλλά και πολιτισμική και πολιτική — κάτι που συμβολίζεται από τον όρκο της Λέιλα Ζάνα στο Κοινοβούλιο το 1991 («Δίνω αυτόν τον όρκο για την αδελφοσύνη των λαών της Τουρκίας και του Κουρδιστάν»), τον οποίο έδωσε στα κουρδικά, και για τον οποίο φυλακίστηκε για δέκα χρόνια.
\n\nΣήμερα, ο τουρκικός ιμπεριαλισμός συνδυάζει εσωτερική αποικιοκρατία με περιφερειακή νεο-ιμπεριαλιστική επέκταση. Από το 2016, η Άγκυρα έχει αναπτύξει ισλαμικές παραστρατιωτικές ομάδες δι’ αντιπροσώπων — όπως ο λεγόμενος «Εθνικός Στρατός της Συρίας» (SNA) — σε όλη τη βόρεια Συρία (Αφρίν, Αλ-Μπαμπ, Αζάζ, Τζαραμπλούς, Ιντλίμπ). Αυτές οι πολιτοφυλακές επιτρέπουν στην Τουρκία να αναθέτει τον πόλεμο σε τρίτους, ενώ ταυτόχρονα προωθεί μια νεο-οθωμανική ατζέντα εξαναγκασμένης αραβοποίησης, ισλαμοποίησης και δημογραφικής μηχανικής. Υποσχέσεις για μισθούς έως και 2.500 δολάρια προσελκύουν νεαρούς άνδρες που ζουν με μερικές δεκάδες δολάρια τον μήνα, μετατρέποντας τον πόλεμο σε επισφαλή απασχόληση.
\n\nΑπό το 2015, η Τουρκία έχει εξαπολύσει αλλεπάλληλες επιχειρήσεις — Ασπίδα του Ευφράτη, Κλάδος Ελαίας, Πηγή Ειρήνης — καταλαμβάνοντας κουρδικές περιοχές, εκτοπίζοντας πληθυσμούς και επιτρέποντας λεηλασίες, μαζική βία και εθνο-πολιτική αναδιάρθρωση. Οι αεροπορικές επιδρομές στο Ιράκ, σε περιοχές όπως Καντίλ και Σιντζάρ, έχουν ενταθεί — με ελάχιστη διεθνή αντίδραση. Αυτό το πολεμικό μοντέλο — ιδιωτικοποιημένο, επισφαλές και υπερεθνικό — έχει εξαπλωθεί και στη Λιβύη (2019–2020), στο Αζερμπαϊτζάν (2020), στην Υεμένη, στον Νίγηρα και στο Πακιστάν. Παραστρατιωτικά δίκτυα που συνδέονται με τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες, όπως η Ταξιαρχία Σουλτάν Μουράτ, επιχειρούν ακόμη και μέσα από κουρδικά χωριά, όπως το Σινάρα κοντά στο Αφρίν.
\n\nΗ τουρκική επιρροή δεν περιορίζεται εντός των συνόρων: στην Ευρώπη, Κούρδοι ακτιβιστές παρακολουθούνται, συλλαμβάνονται ή δολοφονούνται. Οι στοχευμένες δολοφονίες σημαντικών φεμινιστικών μορφών, όπως η Σακινέ Τζανσίς (Παρίσι), Χεβρίν Χελέφ (Συρία) και Ναγκιχάν Ακάρσελ (Ιράκ), αποκαλύπτουν μια έμφυλη στρατηγική αποκεφαλισμού της επαναστατικής ηγεσίας και φίμωσης του διεθνιστικού φεμινιστικού λόγου. Ο τουρκικός ιμπεριαλισμός συγχωνεύει ισλαμιστικοποίηση μέσω παραστρατιωτικών, υπερεθνικές πολεμικές οικονομίες, και κατακερματισμένες ηγεμονίες, παράγοντας ένα απορρυθμισμένο καθεστώς βίας στο οποίο η λογική της αγοράς υπερισχύει του κρατικού συμφέροντος.
\n\nΑυτή η υπερεθνική βία δεν είναι μια μεμονωμένη προέκταση της κρατικής ισχύος, αλλά κεντρικός μηχανισμός μιας ευρύτερης γεωπολιτικής ατζέντας. Η επιθετική αυτή προβολή ισχύος δεν είναι απλώς ευκαιριακή· αποτελεί μέρος ενός νεο-οθωμανικού, νεο-αποικιακού σχεδίου, που στοχεύει στην επανεπιβολή του τουρκικού ελέγχου σε πρώην οθωμανικά εδάφη. Κεντρικό στοιχείο αυτού του οράματος είναι η ενσωμάτωση της γεωγραφίας και των πόρων του Κουρδιστάν στη νέα αρχιτεκτονική του παγκόσμιου εμπορίου — ιδίως μέσω του λεγόμενου Μεσαίου Διαδρόμου (Middle Corridor), όπως αναλύεται παρακάτω.
\n\nΚι όμως, αυτή η βία έχει γεννήσει μια εξίσου διεθνή αντίσταση. Το PKK πολιτικοποίησε το κουρδικό ζήτημα, μετασχηματίζοντας έναν άοπλο, χωρίς κράτος πληθυσμό σε οργανωμένο πολιτικό υποκείμενο. Μεγάλο μέρος του έργου του καθοδηγείται από γυναίκες και αποτελεί ένα από τα ελάχιστα σύγχρονα επαναστατικά σχέδια που τοποθετούν στο επίκεντρο την κοινωνική δικαιοσύνη, τον πλουραλισμό και τη ριζική κριτική της εξουσίας. Σε αντίθεση με κρατικιστικές, στρατοπεδικές ή εθνοκεντρικές εκδοχές της αριστεράς — οι οποίες διαμορφώνονται κυρίως από ιεραρχικά, στρατιωτικοποιημένα και ανδροκεντρικά παραδείγματα — το κουρδικό κίνημα, και ιδιαίτερα η φεμινιστική του διάσταση, μετατοπίζει την πολιτική από το κρατοκεντρικό μοντέλο σε ενσωματωμένες, τοπικοποιημένες και αλληλέγγυες μορφές. Το σύνθημά του, Jin, Jiyan, Azadî («Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία»), σφυρηλατημένο μέσα από δεκαετίες αγώνα των υποτελών της μετά-αποικιογρατίας, έγινε παγκόσμια κραυγή κατά τη διάρκεια της εξέγερσης στο Ιράν το 2022.
\n\nΌμως, αυτή η αντίσταση κατέστη δυνατή χάρη στον ένοπλο αγώνα. Και αυτό μας φέρνει στο κομβικό ερώτημα: Τι απογίνεται ο κουρδικός επαναστατικός ορίζοντας μετά την ανακοινωθείσα διάλυση του PKK;
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2025/07/13/6.jpg\")
\nΗ επαναλαμβανόμενη κατάρρευση των ειρηνευτικών διαδικασιών στο Κουρδιστάν δεν αποκαλύπτει έλλειψη δέσμευσης από πλευράς των Κούρδων, αλλά τη βαθιά ριζωμένη άρνηση των κρατών της περιοχής να αναγνωρίσουν τα κουρδικά δικαιώματα. Στο Ιράν, οι συνομιλίες της Βιέννης το 1989 κατέληξαν στη δολοφονία του Κούρδου ηγέτη Αμπντουλραχμάν Γκασσεμλού και των συνεργατών του — μια ενέργεια που επαναλήφθηκε με τη δολοφονία του διαδόχου του, Σαντέχ Σαραφκαντί, στο Βερολίνο το 1992. Στο Ιράκ, η παραβίαση από τη Βαγδάτη της Συμφωνίας Αυτονομίας του 1970 οδήγησε στην γενοκτονική εκστρατεία Ανφάλ.
\n\nΗ Τουρκία ακολούθησε παρόμοια πορεία. Παρότι το κουρδικό κίνημα επιδίωξε διαρκώς τον διάλογο, η τουρκική κρατική πολιτική ταλαντεύεται μεταξύ σύντομων συμβολικών κινήσεων ειρήνης και συστηματικής καταστολής. Η πρωτοβουλία του προέδρου Τουργκούτ Οζάλ στις αρχές της δεκαετίας του 1990 πέθανε μαζί του, και η δεκαετία που ακολούθησε χαρακτηρίστηκε από μαζική κρατική βία με βασανιστήρια, αναγκαστικούς εκτοπισμούς και πολιτιστική εξάλειψη. Η σύλληψη του Αμπντουλάχ Οτζαλάν το 1999 σηματοδότησε μια καμπή: κάλεσε σε εκεχειρία και διάλυση του PKK. Ωστόσο, η τιμωρητική απάντηση του κράτους απλώς βάθυνε την κουρδική καχυποψία.
\n\nΠαρά την καταστολή, το κουρδικό κίνημα μετασχηματίστηκε. Μέχρι το 2004, η δημοκρατική συνομοσπονδία είχε αναδειχθεί ως νέο πολιτικό όραμα, απορρίπτοντας τον εθνικισμό υπέρ ενός πλουραλισμού από τα κάτω. Η ένοπλη αντίσταση συνεχίστηκε παράλληλα με νομικές και πολιτικές στρατηγικές, κορυφούμενη με τις εκλογικές επιτυχίες του Κόμματος Δημοκρατίας των Λαών (Halkların Demokratik Partisi, HDP). Ωστόσο, οι ειρηνευτικές προσπάθειες — περιλαμβανομένων των συνομιλιών του Όσλο (2008–2011)3 και της Διαδικασίας του Ιμραλί (2013–2015) — υπονομεύτηκαν από το κράτος. Πρώτα, η διαρροή των διαπραγματεύσεων προκάλεσε εθνικιστική αντίδραση το 2009· αργότερα, το 2015, ο πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εγκατέλειψε το Μνημόνιο του Ντολμαμπαχτσέ ως απάντηση στις κουρδικές προόδους στη Συρία, ιδιαίτερα στη νίκη των Μονάδων Προστασίας του Λαού και των Γυναικών (YPG και YPJ) στο Κομπανί. Η κατάρρευση της ειρηνευτικής διαδικασίας πυροδότησε μια άγρια καταστολή, η οποία εκτόπισε πάνω από 350.000 ανθρώπους και οδήγησε στον θάνατο περίπου 1.700 άτομα, ενώ η Τουρκία κατατάχθηκε στους κορυφαίους φυλακιστές δημοσιογράφων παγκοσμίως. Μέχρι τον Αύγουστο του 2016, ο Ερντογάν αρνιόταν ότι υπήρξαν ποτέ διαπραγματεύσεις. Από αυτήν την οπτική, οι τουρκικές κινήσεις προς ειρηνευτικό διάλογο συχνά λειτουργούν ως προκάλυμμα για στρατιωτικές επιχειρήσεις, είτε με τη μορφή πολέμου είτε με πραξικοπήματα.
\n\nΓια πολλούς Κούρδους, ο ένοπλος αγώνας έχει καταστεί υπαρξιακή αναγκαιότητα απέναντι σε αυτό που αντιλαμβάνονται ως αποικιακή κυριαρχία, ακριβώς εξαιτίας της ασύμμετρης φύσης της σύγκρουσης, την οποία κάποιοι περιγράφουν ως «πόλεμο ενάντια στην ειρήνη». Εμπνευσμένο από τον Φραντς Φανόν, το PKK ερμηνεύει τη βία ως στρατηγική αυτοάμυνα. Παρότι εσωτερικές κριτικές έχουν εκφραστεί σχετικά με το αντάρτικο πόλης και τη διαρκή στρατιωτικοποίηση, η ευρεία υποστήριξη από την κουρδική κοινωνία παραμένει, θεμελιωμένη στο ιστορικό τραύμα και στην αποτυχία των πολιτικών οδών. Η διαρκής ποινικοποίηση της κουρδικής ταυτότητας από το κράτος αναπαράγει αυτό το αδιέξοδο.
\n\nΜέχρι το 2025, οποιοσδήποτε επαναστατικός ορίζοντας φαινόταν πιο μακρινός και ασαφής από ποτέ. Κι όμως, όπως είπε και ο Μαρξ, «όλα τα στερεά διαλύονται στον αέρα». Όπως επισημαίνει ο Κούρδος μελετητής Adnan Çelik και άλλες φωνές μέσα στο κίνημα, το μήνυμα του Οτζαλάν κατά στο 12ο Συνέδριο του PKK, αν και απρόσμενο, σήμανε μια ρήξη: σε αντίθεση με το κάλεσμά του για «δημοκρατικό άνοιγμα» το 2015, η δήλωση του 2025 απογυμνώθηκε από τη θεωρητική της πυκνότητα, παραλείποντας την κριτική στο έθνος-κράτος, τον νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό, την εσωτερική αποικιοκρατία και την πατριαρχία. Ενώ η αρχική δήλωση παρουσίασε το PKK ως κατάλοιπο του Ψυχρού Πολέμου, χωρίς στρατηγική ή ιδεολογική νομιμοποίηση, καλώντας στον αφοπλισμό χωρίς πολιτικά ανταλλάγματα ή αναγνώριση των ιστορικών κουρδικών αιτημάτων, η στάση αυτή αναθεωρήθηκε εν μέρει στην επιστολή της 27ης Απριλίου, η οποία αφιερώνει σημαντικό χώρο στην ιστορία της καταπίεσης των Κούρδων από τα κράτη της περιοχής και στην παρακαταθήκη αντίστασης του PKK.
\n\nΗ στροφή του Οτζαλάν έγινε ευρέως αντιληπτή ως μονομερής υποχώρηση, προκαλώντας σοκ εντός του κινήματος — πολλοί, σύμφωνα με τον Τσελίκ, την ερμήνευσαν ως σιωπηρή ταπείνωση και διαγραφή των θυσιών του παρελθόντος. Κι όμως, αντί να οδηγήσει σε κατάρρευση, προκάλεσε άμεσες οργανωτικές αντιδράσεις — όπως η πρόταση για συνέδριο διάλυσης — αλλά και μια έντονη πολιτικο-θεωρητική προσπάθεια να διατηρηθούν οι κρίσιμες παρακαταθήκες. Η στιγμή αυτή σηματοδοτεί έναν βαθύ στρατηγικό αναπροσανατολισμό: από την επιδίωξη ενός κοινωνικοπολιτικού σχεδίου στη διαχείριση της πολιτικής μνήμης, της αγωνιστικής κληρονομιάς και της ανθεκτικότητας μέσα σε ένα μεταβαλλόμενο γεωπολιτικό τοπίο.
\n\nΣήμερα, το κουρδικό ζήτημα παραμένει δομικά άλυτο. Η συμφιλίωση είναι ανέφικτη όσο το τουρκικό κράτος ανακυκλώνει κενές προσφορές ειρήνης και ωμή καταστολή. Καθώς το κράτος προσκολλάται σε εθνικιστικά παραδείγματα, το κουρδικό κίνημα συνεχίζει να εξελίσσεται — ανάμεσα σε εξέγερση και φαντασία, μνήμη και προσαρμοστικότητα.
\n\nΗ ένταση αυτή μεταξύ κρατικής άρνησης και κουρδικής επιμονής ήρθε στο προσκήνιο με την ιστορική ομιλία του Ερντογάν στις 12 Ιουλίου, μία ημέρα μετά τον συμβολικό αφοπλισμό του PKK. Στην ομιλία του, αναγνώρισε επίσημα ότι το τουρκικό κράτος προέβη σε μαζικές δολοφονίες Κούρδων, τους στέρησε τα δικαιώματά τους και ξεκίνησε τη βία σε τόπους όπως οι φυλακές του Ντιγιαρμπακίρ. Παραδέχθηκε το κάψιμο χωριών, την ποινικοποίηση απλών ανθρώπων, την απαγόρευση της κουρδικής γλώσσας και την απαγόρευση των μητέρων να μιλούν κουρδικά στα παιδιά τους. Η ομιλία αυτή, που ακολούθησε τον αφοπλισμό του PKK, συνοδευόταν από επίκληση στην ενότητα Τούρκων, Κούρδων και Αράβων. Ωστόσο, δεν αποτέλεσε αυθεντικό βήμα συμφιλίωσης· λειτούργησε ως κρατικά σκηνοθετημένο θέαμα, μέσα από το οποίο το τουρκικό κράτος επαναβεβαίωσε την κυριαρχία του, ελέγχοντας τη μνήμη, την αλήθεια και τη ιστορική νομιμότητα. Πλασαρισμένη ως πράξη «κάθαρσης», αυτή η στιγμή ισχυροποιεί την κρατική εξουσία. Ο τερματισμός του ένοπλου κουρδικού αγώνα δεν εγκαινιάζει πολιτικό μετασχηματισμό, αλλά συμβολικό περιορισμό. Αυτό που παρουσιάζεται ως «ειρήνη» είναι στην πραγματικότητα αναβαπτισμένη κυριαρχία, που προετοιμάζει νέες μορφές ελέγχου με το προσωπείο της συμφιλίωσης.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2025/07/13/4.jpg\")
Γυναίκες συμμετέχουν στον συμβολικό αφοπλισμό του PKK, 11 Ιουλίου 2025
\nΣε επιστολή με ημερομηνία 25 Απριλίου 2025, ο Αμπντουλάχ Οτζαλάν ανέπτυξε τη συλλογιστική πίσω από την προτεινόμενη διάλυση του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος (PKK), πλαισιώνοντάς την όχι ως ήττα, αλλά ως συνειδητή αλλαγή παραδείγματος. Τόνισε ότι η διαδικασία αυτή — μακριά από έναν άμεσο αφοπλισμό που επιβάλλει το τουρκικό κράτος — απαιτεί βαθιά ιδεολογική κριτική, αυτοστοχασμό και ουσιαστικό διάλογο, ώστε να αναδιαμορφωθούν τόσο η προσωπικότητα όσο και η νοοτροπία. Το PKK, το οποίο ιδρύθηκε για να ανυψώσει την κουρδική εθνική συνείδηση και να αποκαλύψει τη συστημική καταπίεση, φτάνει τώρα σε ένα στάδιο όπου το επόμενο βήμα προς την ελευθερία πρέπει να οικοδομηθεί πάνω σε δημοκρατικούς θεσμούς, πολιτισμική αναγέννηση και κοινοτισμό4— μετασχηματισμοί που μια ένοπλη, ιεραρχική οργάνωση όπως το PKK ίσως να μην μπορεί πλέον να ενσαρκώσει. Μέσα σε αυτή την πορεία πρέπει να γίνει κατανοητή η διάλυση: ως αποκορύφωμα μιας θεωρητικής ρήξης με το μοντέλο του εθνικού κράτους του 20ού αιώνα και του μιλιταρισμού του — μια δομή βίας που πλέον έχει «χάσει τη raison d’être της» (λόγο ύπαρξης). Το όραμα του Οτζαλάν για δημοκρατικό συνομοσπονδισμό, βασισμένο στην τοπική αυτονομία, την ισότητα των φύλων και μια οικολογική οικονομία, σηματοδοτεί μια καθοριστική ρήξη με τα κρατικιστικά, στρατιωτικοποιημένα μοντέλα του παρελθόντος, και μεταβαίνει σε ένα μετα-κρατικό κοινωνικό σχέδιο.
\n\nΑυτή η ιδεολογική εξέλιξη, ωστόσο, δεν είναι ούτε ξαφνική ούτε αδιαμφισβήτητη. Από τη δεκαετία του 1990, το PKK έχει περάσει από βαθιές εσωτερικές μεταμορφώσεις, καθώς αναμετρήθηκε με την κατάρρευση του σοσιαλισμού και τις εξουσιαστικές τάσεις των κρατικιστικών παραδειγμάτων. Η επιβίωση του κινήματος βασίστηκε στην ευελιξία και την κριτική αυτοαξιολόγηση, που κορυφώθηκαν στην απόφαση του 12ου Συνεδρίου να υιοθετήσει τη διάλυση όχι ως υποχώρηση, αλλά ως ριζικό αναπροσανατολισμό. Η επιστολή τονίζει ότι η αποτυχία ενσωμάτωσης δημοκρατικών, οικολογικών και φεμινιστικών αρχών στις οργανωτικές δομές επί δύο δεκαετίες οδήγησε σε αυτήν την καθοριστική καμπή.
\n\nΣε στρατηγικό επίπεδο, η κουρδική πολιτική παρουσία έχει ενισχυθεί σε όλη την Τουρκία και τη Μέση Ανατολή, ιδίως μέσω φεμινιστικών πρωτοβουλιών και πολιτικών επιτυχιών στις τέσσερις κουρδικές περιοχές. Αυτή η πρόοδος υπονομεύει την προηγούμενη τουρκική αφήγηση, η οποία περιέγραφε το PKK απλώς ως τρομοκρατική οργάνωση. Η πρόσφατη δήλωση του συμβούλου του Ερντογάν Μεχμέτ Ουτσούμ ότι «οι Κούρδοι είναι αναπόσπαστο κομμάτι του τουρκικού έθνους», σηματοδοτεί μια ιδεολογική μετατόπιση στο επίπεδο του κράτους.
\n\nΜέσα σε αυτό το πλαίσιο, η διάλυση του PKK μπορεί να ιδωθεί ως τακτική κίνηση που αποσκοπεί στο να αφαιρέσει εμπόδια από τη διεθνή αναγνώριση, ιδίως των κουρδικών δομών στη Ροζάβα, όπου η ετικέτα της «τρομοκρατίας» έχει χρησιμοποιηθεί για να νομιμοποιήσει τις τουρκικές στρατιωτικές επεμβάσεις. Ο αφοπλισμός στοχεύει στην προστασία της Ροζάβα ως αυτόνομου πολιτικού εγχειρήματος, διασφαλίζοντας την επιβίωση και τη νομιμότητά του στην περιφερειακή και διεθνή σκηνή. Κυκλοφορούν αναφορές ότι προγραμματίζεται συνάντηση ανάμεσα στον Οτζαλάν και τον Μασούντ Μπαρζανί (ιστορικό ηγέτη του Δημοκρατικού Κόμματος του Κουρδιστάν στο Ιρακινό Κουρδιστάν) — μια εξέλιξη που ενισχύει την υπόθεση ότι διαμορφώνεται μια νέα κουρδική περιφερειακή συμμαχία με στόχο τη σταθεροποίηση της Ροζάβα στο παρόν γεωπολιτικό πλαίσιο.
\n\nΠαρά τα διπλωματικά οφέλη από τη συμβολή των κουρδικών δυνάμεων στην καταπολέμηση του ISIS, η διεθνής υποστήριξη παραμένει ασταθής και επιλεκτική. Η έκκληση του Οτζαλάν για εθελοντική διάλυση ενδέχεται να λειτουργεί ως προληπτική στρατηγική αποφυγής μιας συνολικής ήττας, εν μέσω αυξανόμενης στρατιωτικής απομόνωσης. Από την κατάρρευση της ειρηνευτικής διαδικασίας το 2015, η εντατικοποιημένη τουρκική στρατιωτική πίεση — διασυνοριακές επιχειρήσεις, πολεμικά drones, παρακολούθηση — έχει περιορίσει τις δραστηριότητες του PKK σχεδόν αποκλειστικά στο Καντίλ, διαβρώνοντας την επιχειρησιακή του παρουσία εντός Τουρκίας. Ακόμη και το 12ο Συνέδριο του PKK, που πραγματοποιήθηκε πρόσφατα, έγινε 12 χρόνια μετά το προηγούμενο, κυρίως εξαιτίας της έλλειψης ασφάλειας και της συνεχούς τουρκικής στρατιωτικής πίεσης. Το PKK αναφέρθηκε σε αυτό το ζήτημα σε επιστολή που εκδόθηκε στις 4 Μαΐου, απευθυνόμενη προς τον λαό και τους αγωνιστές του κινήματος:
\n\n\n\n\nΜια αναδρομική ματιά στις δύο τελευταίες δεκαετίες αποκαλύπτει το εξής: παρόλο που το νέο μοντέλο είχε στόχο την βαθύτερη ενσωμάτωση στην κοινωνία, στην πράξη ήταν τα στελέχη του κινήματος που βίωσαν τη μεγαλύτερη αποσύνδεση από αυτήν — ακόμη κι όταν το ευρύτερο κίνημα κινούνταν προς την αποποινικοποίηση. Ενώ σκοπός ήταν η ενίσχυση των οργανωτικών δομών και η προώθηση κοινοτικών και σοσιαλιστικών μορφών ζωής, αυτό που στην πράξη αναδύθηκε ήταν μια άνοδος του ατομικισμού και του υλισμού. Είναι προφανές ότι αποτύχαμε να προσφέρουμε επαρκή πολιτική παιδεία και να καλλιεργήσουμε τη συγκρότηση μιας πραγματικά δημοκρατικής κοινωνίας. Στο στρατιωτικό πεδίο, δεν καταφέραμε να αναπτύξουμε ούτε να εφαρμόσουμε επαρκή εκπαίδευση και οργάνωση για κοινωνική αυτοάμυνα. Παραμείναμε στα βουνά, στο επίπεδο αποκομμένων αντάρτικων μονάδων, περικυκλωμένων από παντού. Αυτή η συνθήκη οδήγησε όχι μόνο σε αυξημένες απώλειες, αλλά αποδυνάμωσε και τον πολιτικό και προπαγανδιστικό αντίκτυπο του ένοπλου αγώνα. Σταδιακά, η ικανότητά μας για αποτελεσματική αντίσταση περιορίστηκε γεωγραφικά σε ελάχιστες ζώνες.
\n
Οι τεχνολογικές εξελίξεις — ιδιαίτερα ο αλγοριθμικός πόλεμος και οι παρακολουθήσεις σε πραγματικό χρόνο — βάθυναν αυτή την απομόνωση, ενώ τα κράτη του ΝΑΤΟ δίνουν προτεραιότητα στις σχέσεις τους με την Άγκυρα. Παράλληλα, η κουρδική αυτονομία στη Συρία απειλείται από την επιβολή του κεντρικού συριακού κράτους, ενώ η τουρκική επιρροή αυξάνεται στο βόρειο Ιράκ με σιωπηρή τοπική συναίνεση. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, το πολιτικό κέντρο βάρους του PKK μετατοπίστηκε από τον ένοπλο αγώνα προς την αναζήτηση πολιτικής και θεσμικής νομιμοποίησης σε ολόκληρη την περιοχή του Κουρδιστάν. Η διάλυση αντιπροσωπεύει συμβολικό αφοπλισμό και στρατηγική μετατόπιση, μεταφέροντας τον κουρδικό αγώνα στο πολιτικό και υπερεθνικό πεδίο, όπου η λαϊκή ισχύς επαναπροσδιορίζεται πέρα από το πεδίο της στρατιωτικής αντιπαράθεσης.
\n\nΗ μείωση στον ρυθμό εγγραφής νέων μελών και η αποτυχία μετατροπής των συμμαχιών ενάντια στο ISIS σε διαρκή διεθνή υποστήριξη υπογραμμίζουν την ανάγκη για αυτή τη στρατηγική αναδιάρθρωση. Η πρόταση του Οτζαλάν δεν εκλαμβάνεται ως παράδοση, αλλά ως στοχευμένη προσαρμογή στις μεταβαλλόμενες γεωπολιτικές και στρατιωτικές συνθήκες, συμπεριλαμβανομένου του ενδεχομένου προσωρινής εκεχειρίας στο Καντίλ και τη Ροζάβα.
\n\nΣύμφωνα με αρκετούς Κούρδους αναλυτές, η στάση του Οτζαλάν αντανακλά τη διαρκή του αντίθεση στο Ισραήλ και τη διστακτικότητά του να δει το κουρδικό κίνημα να εξωθείται — λόγω στρατηγικής ανάγκης — σε τακτική ή πραγματιστική συμμαχία με αυτό. Υποστηρίζουν ότι αυτό υποκινεί τις προληπτικές πολιτικές λύσεις που προτείνει. Άλλοι υπέρμαχοι του κουρδικού κινήματος βλέπουν την απόφαση του Οτζαλάν και του PKK ως στρατηγική απόπειρα αποφυγής της μετατροπής του Κουρδιστάν σε μια νέα Γάζα της Μέσης Ανατολής. Τονίζουν πως οι στρατιωτικοί περιορισμοί του PKK απέναντι σε έναν υπερτεχνολογικά εξοπλισμένο διεθνή πόλεμο — μαζί με τη διαρκή τουρκική εκστρατεία εξόντωσης του Κουρδιστάν και της Ροζάβα — καθιστούσαν αναγκαία μια πολιτική αναπροσαρμογή. Αυτή η στροφή, επισημαίνουν, τροφοδοτείται επίσης από τη φθίνουσα υλική και συμβολική δύναμη της διεθνούς αλληλεγγύης προς το κουρδικό ζήτημα, η οποία υστερεί σημαντικά σε σχέση με την υποστήριξη που κινητοποιείται για τους Παλαιστίνιους. Από αυτή την οπτική, εάν η Τουρκία εφάρμοζε ένα σενάριο τύπου Γάζας στους Κούρδους, η διεθνής ικανότητα ή βούληση παρέμβασης θα ήταν ανύπαρκτη. Μπροστά σε συρρικνούμενα υλικά μέσα αντίστασης και απουσία συγκρίσιμης περιφερειακής ή διεθνούς κινητοποίησης, οι Κούρδοι αγωνιστές οφείλουν να αναπτύξουν εναλλακτικές στρατηγικές επιβίωσης. Από αυτή τη σκοπιά, η απόφαση δεν είναι μια υποχώρηση, αλλά ένας υπολογισμένος και πραγματιστικός ελιγμός για να επιβιώσει το κίνημα σε ένα όλο και πιο αφόρητο γεωπολιτικό περιβάλλον.
\n\nΑυτή η στρατηγική στροφή δεν μπορεί να γίνει κατανοητή χωρίς την αναγνώριση του βαθύτατου ανθρώπινου κόστους της σύγκρουσης. Οι Κούρδοι αντάρτες, τα στελέχη του PKK και — κυρίως — οι άμαχοι είναι εξαντλημένοι· το σωρευτικό τίμημα του πολέμου έχει καταστεί αφόρητο. Χιλιάδες ζωές χάθηκαν, πόλεις ισοπεδώθηκαν, οικογένειες διαλύθηκαν, σώματα χαράχτηκαν ανεξίτηλα, και ολόκληρες γενιές διαμορφώθηκαν μέσα από τη φυλακή, την εξορία, την επισφάλεια και το στίγμα. Αυτή η συσσωρευμένη οδύνη σαράντα και πλέον ετών προσδίδει στη λέξη “ειρήνη” ένα νέο, βαρύτερο νόημα: όχι ως συνθηκολόγηση, αλλά ως ζωτική αναγκαιότητα — μια ανάσα καθυστερημένη μέσα σε δεκαετίες ασφυξίας.
\n\nΑπό την οπτική του τουρκικού κράτους, η διάλυση του PKK ευθυγραμμίζεται με μια πολιτική στρατηγική ενορχηστρωμένη από τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος επιδιώκει να επεκτείνει την εξουσία του πέρα από το συνταγματικά προβλεπόμενο όριο του 2028. Προβάλλοντας τον εαυτό του ως αρχιτέκτονα μιας νέας ειρηνευτικής διαδικασίας, ο Ερντογάν ελπίζει να κερδίσει μερίδα του κουρδικού εκλογικού σώματος, ενώ ταυτόχρονα διασπά την αντιπολίτευση. Πλαισιωμένο ως «συμφιλίωση», το κάλεσμα για τον τερματισμό του ένοπλου αγώνα είναι, στην πραγματικότητα, μια κίνηση αποσταθεροποίησης των αναδυόμενων συμμαχιών μεταξύ των κουρδικών δυνάμεων και των προοδευτικών αντιπολιτευτικών ρευμάτων. Το 2019, η τακτική στήριξη των Κούρδων ψηφοφόρων — κυρίως μέσω του HDP (νυν Κόμμα Ισότητας των Λαών, DEM) — ήταν κρίσιμη για τη νίκη της αντιπολίτευσης σε μητροπολιτικά κέντρα όπως η Κωνσταντινούπολη και η Άγκυρα. Η τρέχουσα στρατηγική αποσκοπεί στο να απομονώσει τα κοσμικά-εθνικιστικά στελέχη του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (Cumhuriyet Halk Partisi, CHP) από εκείνα που είναι ανοιχτά στον διάλογο με το κουρδικό κίνημα, διατηρώντας παράλληλα μια αφήγηση περί δημόσιας ασφάλειας για εσωτερική πολιτική κατανάλωση. Αυτή η εκλογική μηχανική βασίζεται σε διπλό υπολογισμό: να αποδυναμώσει τη συλλογική κινητοποίηση της αντιπολίτευσης, και να αποτρέψει τις κουρδικές δυνάμεις από το να επικρίνουν ανοιχτά το καθεστώς, υπό τον φόβο ότι μπορεί να υπονομεύσουν μια ενδεχόμενη ειρηνευτική ευκαιρία.
\n\nΜέσα σε αυτή την περίπλοκη συγκυρία, το κουρδικό κίνημα βρίσκεται σε μια θέση παρόμοια με εκείνη των διαδηλώσεων του Πάρκου Γκεζί το 2013. Όπως και τότε, κάθε άνοιγμα προς τον διάλογο με το κράτος συνεπάγεται, παραδόξως, και την αναγνώριση της νομιμότητάς του, παρόλο που το κράτος παραμένει ο κύριος αποδέκτης της κριτικής και της αμφισβήτησης. Αυτή η ένταση απαιτεί από το κουρδικό κίνημα να υιοθετήσει μια ισορροπημένη στάση: να συμμετάσχει στις ειρηνευτικές διαδικασίες χωρίς να απορροφηθεί από το τουρκικό θεσμικό πλαίσιο, αλλά και χωρίς να αποξενωθεί από τα ευρύτερα κοινωνικά κινήματα. Το αποτέλεσμα είναι μια μορφή στρατηγικής απομόνωσης, η οποία όμως μπορεί επίσης να προσφέρει μια ευκαιρία: τη δυνατότητα οικοδόμησης ενός αυτόνομου πολιτικού χώρου, μέσα στον οποίο το κουρδικό ζήτημα μπορεί να διατυπωθεί χωρίς όπλα — αλλά και χωρίς παραίτηση.
\n\nΣτο μεταξύ, ο Ερντογάν συνεχίζει να εκμεταλλεύεται τη ρητορική της δημόσιας ασφάλειας, ποινικοποιώντας κουρδικές πολιτικές φυσιογνωμίες και αναπαράγοντας το αφήγημα του “εσωτερικού εχθρού”, για να συσπειρώσει τη συντηρητική του εκλογική βάση. Η αντίθεση ανάμεσα στην συνεχιζόμενη καταστολή και στη “συμφιλιωτική” γλώσσα της ειρήνης αποκαλύπτει τον κυνισμό της πρωτοβουλίας: δεν πρόκειται για ειλικρινή δέσμευση επίλυσης, αλλά για τακτική κίνηση μεταμφιεσμένη σε διάλογο.
\n\nΤόσο ο Ερντογάν όσο και το τουρκικό κράτος επιδιώκουν να εντάξουν το Κουρδιστάν και τους πόρους του στις σύγχρονες καπιταλιστικές αγορές. Σε ομιλία του για τη νέα «ειρηνευτική διαδικασία του 2025», ο Ερντογάν διατύπωσε ξεκάθαρα τους καπιταλιστικούς στόχους που κρύβονται πίσω από αυτή την πρωτοβουλία:
\n\n\n\n\nΜια Τουρκία απαλλαγμένη από την τρομοκρατία θα ανυψώσει την τουρκική οικονομία πάνω απ’ όλα. Όταν το πετύχουμε, η Ένωση Επιμελητηρίων και Ανταλλακτηρίων Εμπορευμάτων (TOBB) θα είναι ο πρώτος ωφελημένος. Από εδώ και πέρα, η Τουρκία θα αγωνιστεί σε μια νέα κατηγορία.
\n
Ομοίως, ο υπουργός Οικονομικών Μεχμέτ Σιμσέκ δήλωσε πως η Τουρκία έχει ξοδέψει σχεδόν 1,8 τρισεκατομμύρια δολάρια τα τελευταία πενήντα χρόνια στον «αγώνα κατά της τρομοκρατίας», και ότι ο τερματισμός της σύγκρουσης θα μπορούσε να αποφέρει σημαντικά οικονομικά οφέλη για τη χώρα.
\n\nΩστόσο, αυτοί οι οικονομικοί στόχοι δεν περιορίζονται σε εσωτερικές τουρκικές προτεραιότητες. Είναι βαθιά ενσωματωμένοι στις ευρύτερες γεωπολιτικές φιλοδοξίες της Τουρκίας. Η αποκαλούμενη «ειρηνευτική διαδικασία του 2025» ανάμεσα στην Τουρκία και το PKK δεν αποτελεί αυθεντικό βήμα προς τη συμφιλίωση, αλλά μια γεωπολιτική κίνηση με σκοπό την εξουδετέρωση της κουρδικής στρατιωτικής, πολιτικής και οικονομικής ισχύος ως προϋπόθεση για την ένταξη της Τουρκίας στον νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό των υποδομών. Κεντρικό στοιχείο αυτής της στρατηγικής είναι η υλοποίηση του λεγόμενου «Μεσαίου Διαδρόμου», ενός διαευρασιατικού διαδρόμου εμπορίου που συνδέει την Κίνα με την Ευρώπη μέσω της Κεντρικής Ασίας, του Καυκάσου και της Τουρκίας. Αυτός ο διάδρομος τοποθετεί την Τουρκία ως κομβικό λογιστικό κόμβο στην παγκόσμια καπιταλιστική κυκλοφορία. Αποτελεί κρίσιμη υποδομή τόσο για το κινεζικό σχέδιο Belt and Road Initiative (BRI - σχέδιο τρισεκατομμυρίων για τη διασύνδεση της Κίνας με την Ευρώπη, την Αφρική και τη Μέση Ανατολή μέσω στεριάς και θάλλασας) όσο και για τον ανταγωνιστικό Ινδο-Μέσο-Ανατολικό-Ευρωπαϊκό Διάδρομο (IMEC) που υποστηρίζεται από τις ΗΠΑ, με στόχο τη γεωπολιτική και εμπορική κυριαρχία της Δύσης.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2025/07/13/10.png\")
Ο «Μεσαίος Διάδρομος».
\nΠιο πρόσφατα, αυτό το όραμα ενισχύθηκε με την πρωτοβουλία “Αναπτυξιακός Δρόμος” — ένα έργο αξίας 17 δισεκατομμυρίων δολαρίων, με επικεφαλής το Ιράκ, την Τουρκία και κράτη του Κόλπου, που συνδέει τον Περσικό Κόλπο (μέσω του Μεγάλου Λιμένα Αλ-Φο του Ιράκ) με την Ευρώπη μέσω Τουρκίας. Η προτεινόμενη διαδρομή διέρχεται απευθείας από τις κουρδικές περιοχές της νοτιοανατολικής Τουρκίας, εντείνοντας ακόμη περισσότερο τα γεωπολιτικά διακυβεύματα του “ελέγχου των Κούρδων”. Μετά την 7η Οκτωβρίου και τη συνεχιζόμενη γενοκτονία των Παλαιστινίων από το Ισραήλ, οι περιφερειακές γεωπολιτικές ισορροπίες αποσταθεροποιήθηκαν ακόμα περισσότερο — προκαλώντας ένα νέο κύμα πολιτικής των “διαδρόμων”, στο οποίο η λογιστική και διπλωματική κεντρικότητα της Τουρκίας ενισχύθηκε περαιτέρω. Καθώς οι παραδοσιακές ισορροπίες ισχύος στην Ανατολική Μεσόγειο και τον Περσικό Κόλπο καταρρέουν, ο έλεγχος της Τουρκίας επί αυτών των υποδομών — ιδίως όσων παρακάμπτουν το Ιράν και τη Συρία — έχει καταστεί αναγκαίος τόσο για δυτικά όσο και μη δυτικά μπλοκ.
\n\nΌμως, για να εμπεδωθεί ο τουρκικός έλεγχος αυτών των διαδρομών, πρέπει να εκκαθαριστούν όλοι οι υποτελείς ή μη κρατικοί παράγοντες, ιδίως οι κουρδικές δυνάμεις. Ο αφοπλισμός του PKK δεν πρέπει να ιδωθεί ως “αποστρατιωτικοποίηση”, αλλά ως τερματισμός του κουρδικού ένοπλου αγώνα κάτω από ένα νέο καθεστώς “ασφάλειας των υποδομών”. Με την ουδετεροποίηση του σιιτικού διαδρόμου του Ιράν (άξονας Τεχεράνη–Δαμασκός–Βηρυτός), την ανατροπή του Άσαντ και την διάρρηξη του άξονα PKK–SDF υπό πίεση από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, το κουρδικό στοιχείο απομακρύνθηκε συστημικά από κάθε περιφερειακή διαπραγμάτευση εξουσίας. Με τη σιωπηλή στήριξη του ΝΑΤΟ, η Τουρκία έχει προχωρήσει σε στρατιωτικές εκστρατείες και δημογραφική μηχανική για να εδραιώσει τον έλεγχό της στις κουρδικές περιοχές. Σε αυτό το πλαίσιο, η “ειρήνη” μετατρέπεται σε ευφημισμό της καπιταλιστικής εξημέρωσης· η πολιτική συμφιλίωση αντικαθίσταται από χωρικό και στρατιωτικό εγκλεισμό, ώστε να διευκολυνθεί η αδιάλειπτη ροή κεφαλαίου, αγαθών και γεωπολιτικής ισχύος κατά μήκος ιμπεριαλιστικών διαδρόμων εξαγωγής και ελέγχου.
\n\nΗ αποδοχή του αφοπλισμού του PKK από τον Ερντογάν πρέπει να ιδωθεί στο πλαίσιο των μεταβαλλόμενων γεωπολιτικών ισορροπιών της Μέσης Ανατολής και της εξέλιξης της περιφερειακής κατανομής ισχύος. Αντανακλά επίσης τη στρατηγική εργαλειοποίηση του κουρδικού ζητήματος από την Τουρκία για αντιπαράθεση με αντιπάλους όπως το Ισραήλ και το Ιράν. Αυτός ο πολύπλοκος συσχετισμός εσωτερικών και περιφερειακών πολιτικών υπολογισμών οδήγησε την Τουρκία να υιοθετήσει αυτή τη “στρατηγική τακτική”. Αυτό διατυπώνεται ξεκάθαρα στην επιστολή της Κεντρικής Επιτροπής του PKK, ημερομηνίας 4 Μαΐου:
\n\n\n\n\nΗ κλιμάκωση του Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου στη Μέση Ανατολή, τα αποτελέσματα της σύγκρουσης στη Γάζα που ξεκίνησε στις 7 Οκτωβρίου 2023, τα σημαντικά πλήγματα της Χαμάς και της Χεζμπολά κατά των ισραηλινών επιθέσεων, και η κατάρρευση του καθεστώτος Μπαάθ στη Συρία — επεκτείνοντας τον περιφερειακό μετασχηματισμό και στο Ιράν και την Τουρκία — όλα αυτά έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στο να φτάσουμε σε αυτό το στάδιο. Ο φόβος και το υπαρξιακό άγχος που δημιουργήθηκαν στο τουρκικό κράτος και την κυβέρνηση AKP–MHP, σε συνδυασμό με τις εσωτερικές πιέσεις για δημοκρατική αλλαγή από το κίνημά μας και τον τουρκικό λαό, αλλά και τις εξωτερικές πιέσεις από το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα, αποτελούν τους βασικούς παράγοντες που οδήγησαν την κυβέρνηση [Ντεβλέτ] Μπαχτσελί στη γνωστή της ρητορική και στις σχετικές εκκλήσεις. Συνεπώς, φτάσαμε στο παρόν στάδιο ως αποτέλεσμα των προαναφερθέντων πολιτικών και στρατιωτικών εξελίξεων.
\n
Το παράδοξο είναι βαθύ: ένα κίνημα με σημαντική εδαφική και οργανωτική ισχύ εξαναγκάζεται να επανεφεύρει τον εαυτό του, ακριβώς επειδή αυτή η ισχύς το καθιστά ευάλωτο σε αλγοριθμική εξόντωση. Τελικά, η πρόταση του Οτζαλάν καλεί σε έναν θεμελιώδη αναστοχασμό της έννοιας της επαναστατικής πάλης σε μια εποχή με drones, metadata και ολοκληρωτική παρακολούθηση. Προκαλεί το κουρδικό κίνημα να φανταστεί μια μορφή αντίστασης που να υπερβαίνει την ένοπλη σύγκρουση — να βρει τη δύναμη στη σιωπή, αντί για τις σφαίρες.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2025/07/13/3.jpg\")
Όπλα παραδίδονται στις φλόγες στην τελετή της 11ης Ιουλίου 2025, ως συμβολικός αφοπλισμός του PKK.
\nΗ ανακοίνωση του Φεβρουαρίου 2025 για ενδεχόμενη απεμπλοκή του PKK από την ένοπλη δράση γεννά κρίσιμα ερωτήματα: υπό ποιες συνθήκες μπορεί ένας μακρόχρονος ανταρτοπόλεμος να μετατραπεί σε πολιτική διαδικασία, ειδικά σε ένα πλαίσιο βαθιάς αυταρχικότητας, καταστολής και ιδεολογικού αδιεξόδου; Αν και ορισμένοι ερμηνεύουν αυτή την κίνηση ως στρατηγική και ιδεολογική ανασυγκρότηση, παραμένει βαθιά αμφίσημη. Η τουρκική κυβέρνηση δεν την παρουσιάζει ως “ειρηνευτική διαδικασία”, αλλά ως “διαδικασία εκκαθάρισης από την τρομοκρατία” (“Terörden arındırma süreci”), σηματοδοτώντας τιμωρητική στάση που αποκλίνει από τη συμφιλιωτική γλώσσα του 2015 και αμφισβητεί την πιθανότητα μιας δίκαιης και συνολικής επίλυσης.
\n\nΑναδύονται έτσι πιεστικά ερωτήματα. Μπορεί η “εκδημοκρατικοποίηση” στην Τουρκία να περιορίζεται σε συμβολικές κινήσεις (όπως η υπό όρους απελευθέρωση του Οτζαλάν, πιθανόν με παρουσία του στο κοινοβούλιο για να καλέσει τους Κούρδους να αποσυρθούν από το Καντίλ και να ακολουθήσουν ειρηνική πορεία), ή πρέπει να περιλαμβάνει βαθιές συνταγματικές μεταρρυθμίσεις, μαζικές απελευθερώσεις πολιτικών κρατουμένων και επίσημη αναγνώριση των συλλογικών κουρδικών δικαιωμάτων, όπως η περιφερειακή αυτονομία και η εκπαίδευση στη μητρική γλώσσα; Αρκεί η αποκατάσταση των ακυρωμένων δημαρχιακών εκλογών, η επιστροφή των εξορίστων, ή μια γενική αμνηστία για να πειστεί το PKK ότι υπάρχει βιώσιμη πολιτική προοπτική; Πολλοί φοβούνται πως ο Ερντογάν μπορεί να υπαναχωρήσει στις δεσμεύσεις του μόλις εξασφαλίσει την απαραίτητη πολιτική επιρροή, επαναλαμβάνοντας την προδοσία του 2015 — θέτοντας το κίνημα ξανά αντιμέτωπο με τον πόλεμο, αυτή τη φορά κατακερματισμένο και με λιγότερη νομιμοποίηση.
\n\nΣε αντίθεση με άλλες ειρηνευτικές διαδικασίες — όπως με τον Ιρλανδικό Ρεπουμπλικανικό Στρατό (Irish Republican Army - IRA) στη Βόρεια Ιρλανδία, τις Επαναστατικές Ένοπλες Δυνάμεις της Κολομβίας (Fuerzas Armadas Revolucionarias de Colombia - FARC) ή την Εθνικιστική Βασκική Οργάνωση (Euzkadi ta Azkatasuna - ETA) στην Ισπανία — το τουρκικό κράτος αρνείται συστηματικά να αναγνωρίσει πολιτικά την ύπαρξη κουρδικού ζητήματος, να προχωρήσει σε συνταγματικές αναδιαρθρώσεις ή σε διαδικασίες αποκατάστασης της ιστορικής αλήθειας και συμφιλίωσης. Στην Κολομβία, για παράδειγμα, η αποστράτευση συνοδεύτηκε από πρωτοβουλίες αποκαταστατικής δικαιοσύνης, συχνά με πρωτοβουλία γυναικών και επιζώντων της κρατικής βίας. Ένα αντίστοιχο δυναμικό υπάρχει εντός του κουρδικού γυναικείου κινήματος — ωστόσο η κουρδική περίπτωση παραμένει εξαιρετική ως προς την ποινικοποίηση και την άρνηση πολιτικής υπόστασης. Ταυτόχρονα, σε αντίθεση με πολλές άλλες περιπτώσεις, το PKK υποστηρίζεται από ένα ισχυρό λαϊκό, πολιτικό και κοινωνικό κίνημα. Ο αγώνας δεν περιορίστηκε στο στρατιωτικό πεδίο, αλλά έχει ενσωματωθεί βαθιά στον πολιτικό και κοινωνικό ιστό.
\n\nΩστόσο, η απόφαση του PKK να προχωρήσει σε αφοπλισμό ανέδειξε και εσωτερικές αντιφάσεις. Παρά τη φυλάκισή του από το 1999, ο Οτζαλάν παραμένει ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης του κινήματος, εστιάζοντας τη λήψη αποφάσεων σε μια κάθετη δομή που περιορίζει την εσωτερική πολυφωνία. Η πρόσφατη δήλωσή του — «Μπορώ να πω με βεβαιότητα πως όσοι εναντιώνονται σε αυτή τη διαδικασία στερούνται ουσιαστικών αξιών — και στο τέλος θα αποτύχουν» — αποτυπώνει ένα μοντέλο στο οποίο το χαρισματικό κύρος υπερισχύει της συλλογικής διαδικασίας, προκαλώντας κρίση νομιμοποίησης: οι μαχητές και οι ακτιβιστές καλούνται να υπακούσουν σε άνωθεν εντολές, απουσία θεσμών συμμετοχικής λήψης αποφάσεων. Αυτή η συγκέντρωση εξουσίας αναπαράγει μια αποπολιτικοποιημένη βάση στρατευμένων και εμποδίζει τη δημοκρατική ανασυγκρότηση που είναι αναγκαία για μια ουσιαστική μετάβαση.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2025/07/13/7.jpg\")
\nΜέσα σε αυτό το μεταβαλλόμενο τοπίο, ορισμένοι αναλυτές επισημαίνουν δύο εξελίξεις που ίσως σηματοδοτούν προκαταρκτικά βήματα προς την αποστράτευση και τη δημοκρατική μετάβαση. Πρώτον, σε μια συμβολική κίνηση, ομάδα ανταρτών — μερικοί εκ των οποίων είχαν διατελέσει ηγετικά στελέχη — κατέθεσαν δημόσια τα όπλα μπροστά στα ΜΜΕ, δηλώνοντας:
\n\n\n\n\nΕίμαστε έτοιμοι να συμμετάσχουμε στην δημοκρατική πολιτική.
\n
Δεύτερον, το τουρκικό κοινοβούλιο αναμένεται να συγκροτήσει μια επιτροπή με προσωρινό τίτλο “Επιτροπή για την Κοινωνική Ειρήνη και τη Δημοκρατική Μετάβαση”, με σκοπό τη διαμόρφωση ενός νομικού και θεσμικού πλαισίου που θα υποστηρίζει τον αφοπλισμό και ευρύτερες δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις.
\n\nΑν και αυτές οι πρωτοβουλίες μπορεί αρχικά να εξελιχθούν σε περιορισμένη και συμβολική κλίμακα, οι υποστηρικτές τους τις θεωρούν ενδείξεις αμοιβαίας βούλησης να προχωρήσει η ειρηνευτική διαδικασία. Ωστόσο, η εμπειρία του παρελθόντος—όπως η συμβολική παράδοση τριών ομάδων ανταρτών στο τουρκικό κράτος μεταξύ 2000 και 2007—υπενθυμίζει την ευαλωτότητα τέτοιων προσπαθειών απέναντι στις κατασταλτικές πολιτικές του κράτους και την παρατεταμένη δομική δυσπιστία που εξακολουθεί να εμποδίζει μια σταθερή επίλυση. Ούτε οι αντάρτες, ούτε η ηγεσία του PKK φαίνεται να τρέφουν αυταπάτες για τους κινδύνους. Φαίνεται πως προσεγγίζουν τη διαδικασία με στρατηγική επιφυλακτικότητα και πολιτική διορατικότητα, διατηρώντας σκόπιμα το ενδεχόμενο επιστροφής στον ένοπλο αγώνα αν χρειαστεί. Όπως δήλωσε η Μπεσέ Χοζάτ,5 συμπρόεδρος του Εκτελεστικού Συμβουλίου της KCK, σε συνέντευξη μετά τον συμβολικό αφοπλισμό 30 ανταρτών στο ιρακινό Κουρδιστάν τον Ιούλιο:
\n\n\n\n\nΑν συμμορφωνόμασταν άνευ όρων με κάθε απαίτηση του κράτους, το αποτέλεσμα θα ήταν το εξής: άλλες ομάδες θα αναμενόταν να κάνουν το ίδιο—να καταστρέψουν τα όπλα τους, να επιστρέψουν στην Τουρκία, να παραδοθούν. Αν αυτή η προσέγγιση καθιερωθεί ως κανόνας, το μέλλον που μας περιμένει εμάς και τους συντρόφους μας είναι είτε η φυλακή είτε ο θάνατος. Αυτό το μέλλον δεν το αποδεχόμαστε. Το τουρκικό κράτος πρέπει να το καταλάβει.
\n
Την ίδια στιγμή, ορισμένα μέλη του κινήματος βλέπουν σε αυτή τη συγκυρία μια ευκαιρία υπέρβασης της στρατιωτικοποιημένης λενινιστικής κληρονομιάς. Μια στροφή προς ευρύτερη λαϊκή συμμετοχή και εσωτερική ανανέωση θα μπορούσε να επανατοποθετήσει το PKK μέσα σε ένα ευρύτερο δημοκρατικό πλαίσιο. Η ανάδειξη του Κόμματος Δημοκρατίας των Λαών (DEM) ως σημαντικού πολιτικού παράγοντα υποδηλώνει την πιθανότητα μετασχηματισμού του κουρδικού εθνικιστικού κινήματος σε πλουραλιστική δύναμη με δυνατότητα συγκρότησης ευρύτερων δημοκρατικών συμμαχιών στην Τουρκία. Ωστόσο, ο κίνδυνος εγκατάλειψης—τόσο από το τουρκικό κράτος όσο και από τους διεθνείς υποστηρικτές—παραμένει μεγάλος. Η υπόσχεση ανανέωσης εξαρτάται από δομικές μεταρρυθμίσεις, όχι από ρητορικές παραχωρήσεις.
\n\nΈνα πλαίσιο μεταβατικής δικαιοσύνης είναι ζωτικής σημασίας. Χωρίς αναγνώριση των εγκλημάτων του παρελθόντος—ιδίως της δεκαετία του 1990 και της βίαιης περιόδου 2015–2016—κάθε κατάπαυση του πυρός παραμένει εύθραυστη. Η αλήθεια, η επανόρθωση και η αποαποικιοποίηση της εθνικής αφήγησης αποτελούν προϋποθέσεις για ουσιαστική ειρήνη. Διαφορετικά, η συλλογική κουρδική μνήμη θα συνεχίσει να φέρει τραύματα που ενδέχεται να αναζωπυρώσουν τη σύγκρουση.
\n\nΗ τρέχουσα γεωπολιτική συγκυρία στη Μέση Ανατολή καθιστά την αποστράτευση αβέβαιη. Η Συρία παραμένει ασταθής, και η εύθραυστη κατάπαυση του πυρός μεταξύ κουρδικών δυνάμεων και του Χαγιάτ Ταχρίρ αλ-Σαμ (HTS) μετά το πρόσφατο Συνέδριο Κουρδικής Ενότητας δείχνει να εξασθενεί. Οι συνεχιζόμενες στρατιωτικές επιχειρήσεις της Τουρκίας εναντίων κουρδικών θέσεων στο Ιράκ και τη Συρία —με πάνω από 500 αεροπορικές επιθέσεις μόνο τον Μάιο του 2025 στις ζώνες ελέγχου του PKK στο ιρακινό Κουρδιστάν— υπονομεύουν τη δυνατότητα ειρηνικής μετάβασης. Παράλληλα, οι υποτιθέμενες παρασκηνιακές προσφορές της Άγκυρας —όπως η αναγνώριση κουρδικής αυτονομίας στη Συρία με αντάλλαγμα τη διάλυση του PKK—παραμένουν ασαφείς και αναξιόπιστες. Μια ευρείας κλίμακας επίθεση στη Ροζάβα θα μπορούσε να αποδιαρθρώσει πλήρως την πολιτικοστρατιωτική αρχιτεκτονική του κουρδικού εγχειρήματος.
\n\nΜέσα σε αυτό το διεθνές περιβάλλον, το PKK δεν είναι μια απομονωμένη αντάρτικη ομάδα, αλλά μέρος ενός ευρύτερου δικτύου που συγκροτήθηκε το 2002 με τη μορφή της Ένωσης Κοινοτήτων του Κουρδιστάν (KCK). Στο δίκτυο αυτό περιλαμβάνονται το PYD στη Συρία (2003), το PJAK στο Ιράν (2004), και το PÇDK στο Ιράκ (2002). Αυτές οι αδελφές οργανώσεις, αν και ονομαστικά αυτόνομες, είναι ιδεολογικά ευθυγραμμισμένες με το όραμα του Οτζαλάν για δημοκρατικό συνομοσπονδισμό, και βαθιά ριζωμένες στις κοινωνίες τους, ιδιαίτερα μέσα από φεμινιστικές πρωτοβουλίες. Η ασάφεια της έκκλησης του Οτζαλάν για αφοπλισμό —αν αφορά μόνο το τουρκικό PKK ή εκτείνεται και στις σύμμαχες δομές— εντείνει τη ρευστότητα. Ορισμένοι αναλυτές εκτιμούν ότι στελέχη μπορεί να επανατοποθετηθούν σε άλλα μέτωπα, όπως το PJAK ή τη Ροζάβα, αντί να αποστρατευθούν πλήρως, εγείροντας το ενδεχόμενο τακτικής και όχι στρατηγικής διάλυσης. Το μέλλον των ανταρτών στα βουνά του Καντίλ παραμένει αβέβαιο, καθώς τα μηνύματα της Άγκυρας είναι αμφίσημα και αντιφατικά, θολώνοντας τη γραμμή μεταξύ φήμης και πραγματικότητας. Για παράδειγμα, ο βουλευτής του AKP Σαμίλ Ταϊγιάρ ισχυρίστηκε πως περίπου 300 ανώτερα στελέχη του PKK θα μεταφερθούν σε τρίτες χώρες όπως η Νότια Αφρική και η Νορβηγία, ενώ περίπου 4000 μαχητές θα μεταβούν σταδιακά στα σύνορα. Ωστόσο, πέρα από τέτοιες ανεπίσημες δηλώσεις, ποια συγκεκριμένα βήματα—πέρα από ρητορικές κινήσεις—θα αναλάβει πραγματικά το τουρκικό κράτος;
\n\nΕσωτερικά, η καταστολή του CHP από τον Ερντογάν—ενός κόμματος που ιστορικά έχει υπάρξει κοσμικό εθνικιστικό και συνένοχο σε αντικουρδικές πολιτικές—αποκαλύπτει τις αντιφάσεις στο εσωτερικό της τουρκικής αντιπολίτευσης. Για πολλούς Κούρδους, το CHP εξακολουθεί να αποτελεί μέρος του προβλήματος και όχι μια εναλλακτική, περιπλέκοντας τη δυνατότητα συγκρότησης μιας δημοκρατικής συμμαχίας με συμπερίληψη. Την ίδια ώρα, οι εσωτερικές εντάσεις εντός του κουρδικού κινήματος, σε συνδυασμό με τη συγκεντρωτική απολυταρχία του Ερντογάν, συνεχίζουν να κατακερματίζουν το πολιτικό πεδίο, καθιστώντας αβέβαιη την προοπτική ενός πλουραλιστικού επαναπροσανατολισμού.\nΠαρά αυτές τις προκλήσεις, το κουρδικό κίνημα επιδεικνύει αξιοσημείωτη ανθεκτικότητα και στρατηγική προσαρμοστικότητα. Εξακολουθεί να αρθρώνει ένα πολιτικό όραμα που αντιστέκεται στη μιλιταριστική λογική, ενώ ταυτόχρονα υπερασπίζεται το δικαίωμα στην αυτοάμυνα—ευθυγραμμιζόμενο με παγκόσμιους αποικιοαπελευθερωτικούς αγώνες. Στη Ροζάβα, για παράδειγμα, η Αυτόνομη Διοίκηση διατηρεί μια ισχυρή δομή ασφάλειας, που περιλαμβάνει τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF), τις YPG-YPJ και τις δυνάμεις ασφαλείας Asayish, με εκτιμώμενη δύναμη άνω των 80.000 μελών. Στο Ροζιλατ, το PJAK συνεχίζει να οργανώνει αντίσταση ενάντια στο ιρανικό καθεστώς. Αυτοί οι σχηματισμοί αντανακλούν ένα βαθιά ριζωμένο, υπερεθνικό κίνημα, το οποίο δεν μπορεί να περιοριστεί σε ένα απλό αντάρτικο φαινόμενο.
\n\nΗ υλική αυτή υποδομή δείχνει ότι, ακόμη και αν η παρούσα διαδικασία καταρρεύσει, το PKK και οι σύμμαχοί του θα μπορούσαν να στραφούν σε μια νέα, ίσως περισσότερο κατακερματισμένη και μακρόχρονη φάση αντίστασης. Δεκαετίες ασύμμετρου πολέμου, ιδεολογικής εδραίωσης και κοινωνικής ενσωμάτωσης έχουν προσδώσει στο κίνημα μια ικανότητα επιβίωσης που σπάνια συναντάται σε άλλους επαναστατικούς σχηματισμούς. Η νομιμοποίησή του δεν προκύπτει μόνο από τη στρατιωτική του ισχύ, αλλά και από την καλλιέργεια πολιτικής συνείδησης, την απελευθέρωση των φύλων και την κοινοτική αυτονομία.
\n\nΣτον πυρήνα αυτής της ελπίδας αναδύεται ένα βαθύτερο ηθικό ερώτημα. Δεν είναι βαθιά άδικο—ίσως και κυνικό—να προβάλουμε τα οράματά μας για ριζοσπαστική δημοκρατία, αντικαπιταλισμό, φεμινιστικό διεθνισμό και αντι-κρατικό αντιφασισμό πάνω σε έναν λαό ήδη καταβεβλημένο από περιθωριοποίηση, καταστολή, δομική φτώχεια και αδιάκοπη ποινικοποίηση; Μπορούμε, με καλή πίστη, να ζητούμε από έναν γεωπολιτικά ευάλωτο και πολιορκημένο λαό να φέρει μόνος του το βάρος των επαναστατικών μας ουτοπιών; Πώς μπορεί μια περιθωριοποιημένη επαναστατική δύναμη—πολιτικά και στρατιωτικά απομονωμένη, χωρίς κρατική ή διεθνή στήριξη—να επιβιώσει όχι μόνο ως οργάνωση, αλλά ως φορέας πολιτικού οράματος και χειραφετικής πρακτικής; Πώς μπορεί να διατηρήσει τα ιδανικά της σε ένα περιβάλλον που κυριαρχείται από ισχυρά κράτη και ιμπεριαλιστικούς δρώντες που είναι διατεθειμένοι να τη συντρίψουν με σφαγές, εθνοκαθάρσεις και συστηματική σεξουαλική βία; Αυτό το κρίσιμο σταυροδρόμι μας καλεί να επανεξετάσουμε τους ίδιους τους όρους της αλληλεγγύης μας. Πώς μπορούμε να διατηρήσουμε μια ριζοσπαστική πολιτική στάση σε μια παγκόσμια τάξη πραγμάτων που κυριαρχείται όλο και περισσότερο από μιλιταρισμό και αυταρχισμό, χωρίς να καταλήξουμε είτε στη ρομαντική αφαίρεση είτε στην πολιτική παραίτηση;
\n\nΑυτό που διακυβεύεται δεν είναι απλώς η τύχη μιας ένοπλης οργάνωσης, αλλά η βιωσιμότητα ενός πολιτικού εγχειρήματος που έχει αναδιαμορφώσει τις παραμέτρους του αγώνα στη Μέση Ανατολή. Καθώς το φάσμα ενός νέου πολέμου πλανάται εν μέσω αθετημένων υποσχέσεων και στρατιωτικής κλιμάκωσης, το κουρδικό κίνημα εξακολουθεί να θέτει ένα παγκόσμιο ερώτημα: πώς μπορεί μια επαναστατική δύναμη, στερημένη κρατικής υπόστασης και αντιμέτωπη με συντριπτική καταστολή, να διατηρήσει την χειραφετική της πράξη χωρίς να υποκύψει στην εξάλειψη ή στον συμβιβασμό;
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2025/07/13/5.jpg\")
\nΓια μεγάλο διάστημα στη σκιά του PKK, το κουρδικό φεμινιστικό κίνημα αναδείχθηκε από τη δεκαετία του 1990 ως ένας ισχυρός ιδεολογικός και οργανωτικός πόλος—αυτό που πολλοί περιγράφουν ως μια «επανάσταση μέσα στην επανάσταση». Αρχικά περιθωριοποιημένες σε μια στρατιωτικοποιημένη και ανδροκρατούμενη δομή, οι γυναίκες μαχήτριες μετέτρεψαν αυτόν τον αποκλεισμό σε στρατηγική ευκαιρία, δημιουργώντας μια διαλεκτική και αμοιβαία σχέση με τον ηγέτη του PKK, Αμπντουλάχ Οτζαλάν. Αυτή η σχέση, μακριά από πατριαρχική υποταγή, επέτρεψε και στα δύο μέρη να λειτουργήσουν ως πολιτικοί πόροι το ένα για το άλλο: ο Οτζαλάν αξιοποίησε το γυναικείο κίνημα για να επεκτείνει και να αναμορφώσει το PKK, ενώ οι γυναίκες χρησιμοποίησαν την συμβολική του εξουσία για να τοποθετήσουν την απελευθέρωση των φύλων στο κέντρο του κουρδικού αγώνα.
\n\nΗ αναγνώριση των γυναικών από τον Οτζαλάν ως «δύναμης πρωτοπορίας της επανάστασης» υπήρξε καθοριστική για τον επαναπροσδιορισμό της ηγεσίας και της νομιμοποίησης σε ένα κίνημα διαμορφωμένο από τη μιλιταριστική ανδρική κυριαρχία (virilism). Ενθάρρυνε τη δημιουργία παράλληλων γυναικείων δομών και υποστήριξε τη δημιουργία της γυναιολογίας (jineolojî), μιας φεμινιστικής επιστημολογίας που θεωρείται κεντρική στο όραμά του για δημοκρατικό συνομοσπονδισμό. Από την πλευρά τους, οι γυναίκες του Κουρδιστάν ενίσχυσαν τη νομιμοποίηση της ιδεολογικής του ηγεσίας. Ειδικά μετά τη σύλληψή του το 1999, επανέλαβαν την έκκλησή του για αναστολή του ένοπλου αγώνα—σε μια περίοδο βαθειάς κρίσης για το PKK, που σημαδεύτηκε από μαζικές αποχωρήσεις μαχητών το 2002–2004 (περίπου 1500 μαχητές εγκατέλειψαν τον αγώνα εν μέσω ιδεολογικής αναδιάρθρωσης και εσωτερικών συγκρούσεων, που κατέληξαν σε επιστροφή στον ένοπλο αγώνα στα μέσα του 2004). Η σταθερότητα και η πίστη των γυναικών εκείνη την περίοδο ήταν στρατηγική επιλογή για τη διατήρηση της ιδεολογικής συνέχειας εν μέσω κατακερματισμού και καταστολής.
\n\nΩστόσο, αυτή η πίστη είχε όρια. Προτάσεις για μεγαλύτερη αυτονομία—όπως η δημιουργία ενός Κουρδικού Εργατικού Γυναικείου Κόμματος—μπλοκαρίστηκαν από την Κεντρική Επιτροπή του PKK, αποκαλύπτοντας τις επίμονες δομικές αντιστάσεις. Παρ’ όλα αυτά, η συμμαχία άντεξε, ιδιαίτερα καθώς η ιδεολογική στροφή του Οτζαλάν το 2005 προς τον δημοκρατικό συνομοσπονδισμό έθεσε την ισότητα των φύλων στο επίκεντρο ενός νέου πολιτικού μοντέλου. Το 2012, ο Οτζαλάν αρνήθηκε να συναντήσει αντιπροσωπεία ειρηνευτικών συνομιλιών αν δεν υπήρχε συμμετοχή του γυναικείου κινήματος, υπογραμμίζοντας την αναντικατάστατη παρουσία του. Συμβολικά, το 2013, γυναίκες στη Ροζάβα ανακοίνωσαν τη δημιουργία των YPJ (Μονάδες Προστασίας Γυναικών) στα γενέθλια του Οτζαλάν, επαναβεβαιώνοντας τόσο την εμπιστοσύνη τους στο όραμά του όσο και τη διεκδίκηση της αυτόνομης ένοπλης παρουσίας τους.
\n\nΑυτό το παράδοξο—οικοδόμηση της γυναικείας πολιτικής αυτονομίας μέσω ενός άνδρα ηγέτη—αναδεικνύει κρίσιμες εντάσεις. Ενώ ο λόγος του Οτζαλάν προωθεί την αποστρατιωτικοποίηση και την αποκέντρωση, η χαρισματική του εξουσία παραμένει κεντρική. Ο φεμινιστικός ορίζοντας του κινήματος είναι έτσι μπλεγμένος με μια στρατηγική εξάρτηση. Οι επανειλημμένες εκκλήσεις του Οτζαλάν για αφοπλισμό του PKK, ειδικά τα τελευταία χρόνια, εντείνουν αυτή την αντίφαση: αμφισβητούν τη μιλιταριστική αρρενωπότητα που ενσωματώθηκε στον επαναστατικό αγώνα, αλλά προκαλούν επίσης αβεβαιότητα σχετικά με την επιρροή των γυναικών σε μια αποστρατιωτικοποιημένη πολιτική διαδικασία.
\n\nΙστορικά, η ένοπλη αντίσταση επέτρεψε στις γυναίκες του Κουρδιστάν να αποκτήσουν ορατότητα, ηγεσία και νομιμοποίηση. Η συμμετοχή στον πόλεμο διέλυσε κοινωνικά ταμπού γύρω από το φύλο και δημιούργησε συμβολικό κεφάλαιο, παρ’ όλο που ενίοτε αναπαρήγαγε αυτό που κάποιες θεωρητικοί ονομάζουν «υιοθετημένη αρρενωπότητα»—μια αναπαραγωγή πατριαρχικών προτύπων υπό το προσωπείο της επαναστατικής ισότητας. Η τρέχουσα στροφή προς την αποστρατιωτικοποίηση, ενώ ανοίγει χώρο για κοινοτικά, μη ιεραρχικά φεμινιστικά εγχειρήματα, ενδέχεται επίσης να διαλύσει τις δομές που προστάτευαν και ενδυνάμωναν τις γυναίκες υπό καθεστώς κρατικής βίας. Αυτή η ένταση βρίσκεται στο επίκεντρο των σημερινών συζητήσεων για το μέλλον του κινήματος.
\n\nΗ πιθανή διάλυση του PKK εγείρει επείγοντα ερωτήματα: Θα καταφέρει το γυναικείο κουρδικό κίνημα να αδράξει τη στιγμή για να διεκδικήσει πλήρη αυτονομία; Θα αναπτύξει μια διακριτή φεμινιστική τοποθέτηση απέναντι σε αυτή τη στρατηγική στροφή; Η διάλυση αποδυναμώνει ή ενδυναμώνει τις γυναίκες μέσα στον κουρδικό αγώνα; Η αποστρατιωτικοποίηση θα μπορούσε να αποτελέσει είτε ένα βήμα προς μια φεμινιστική ειρήνη είτε μια στρατηγική ευαλωτότητα. Ορισμένες αγωνίστριες προτείνουν προσεκτική, υπό όρους αποστρατιωτικοποίηση—υπό την προϋπόθεση θεσμικής εδραίωσης, διεθνούς αναγνώρισης και εγγυήσεων για τα δικαιώματα των γυναικών—καθώς ο μιλιταρισμός εδραίωσε τις ανδροκρατικές πολεμικές νοοτροπίες, και η αποστρατιωτικοποίηση μπορεί να ανοίξει χώρο για ριζοσπαστικές, κοινοτικές, μη ιεραρχικές φεμινιστικές πρακτικές. Ιστορικά ριζωμένη σε ματσίστικα ιδεώδη—όπου ο ηρωισμός, ο θάνατος στο πεδίο της μάχης (martyrdom) και η στρατιωτική αρετή καθόριζαν τη νομιμοποίηση—η κουρδική επαναστατική βία αμφισβητείται πλέον από το κάλεσμα του Οτζαλάν για αποστρατιωτικοποίηση, που στοχεύει στη μετάβαση προς έναν φεμινιστικό ορίζοντα αποσυνδεδεμένο από τη στρατιωτικοποιημένη αρρενωπότητα. Ωστόσο, άλλες προειδοποιούν ότι η αποστρατιωτικοποίηση μπορεί να εκθέσει τις γυναίκες σε νέα πατριαρχική και κρατική βία, ειδικά εάν τα επιτεύγματα των YPJ ή YJA-Star (Ελεύθερες Μονάδες Γυναικών, Yekîneyên Jinên Azad ên Star) δεν διασφαλιστούν πολιτικά.
\n\nΠέρα από τον ένοπλο αγώνα, Κούρδισσες και Τουρκάλες έχουν διαδραματίσει κρίσιμο ρόλο στη συλλογική αντίσταση και στις δεσμεύσεις για ειρήνη. Οι Μητέρες της Ειρήνης (Dayikên Aşîtîyê)—μητέρες που έχασαν παιδιά στη σύγκρουση PKK–τουρκικού κράτους—αναδείχθηκαν σε σύμβολα μη βίαιης αντίστασης στις δεκαετίες του 1990 και 2000. Καμπάνιες όπως το «Μην Πειράξεις τον Φίλο μου» (1990) και το «Οι Γυναίκες Περπατούν Μαζί» κινητοποίησαν κοινοτικά δίκτυα ενάντια στον εθνικισμό, τον ρατσισμό και τον πόλεμο. 6 Το 2009, η Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την Ειρήνη (BİKG) ένωσε γυναίκες διαφορετικών εθνοτήτων σε κοινό αίτημα για αποστρατιωτικοποίηση, κοινωνική ανασυγκρότηση και συμμετοχικές ειρηνευτικές διαδικασίες. Τα κινήματα αυτά ανέδειξαν τον τρόπο με τον οποίο οι γυναίκες μετέτρεψαν την απώλεια και τον αποκλεισμό σε πολιτική δράση.
\n\nΣε επιστολή του με ημερομηνία 30 Μαΐου από τη φυλακή του Ιμραλί προς την Ακαδημία Γυναιολογίας (Jineolojî Academy), ο Οτζαλάν επανέλαβε πως η απελευθέρωση των γυναικών είναι το αληθινό μέτρο του σοσιαλισμού, αποκαλώντας την το θεμέλιο του επαναστατικού του οράματος. Περιέγραψε τη γυναιολογία ως ένα συνεχιζόμενο μετασχηματιστικό πρόταγμα και τις γυναίκες ως πιθανές ηγέτιδες της ειρήνης και της δημοκρατίας στη Μέση Ανατολή. Στην πραγματικότητα, ο Οτζαλάν βασίζεται στις γυναίκες για να οδηγήσουν αυτή τη μετάβαση, δεδομένου του κεντρικού τους ρόλου σε προηγούμενες ειρηνευτικές προσπάθειες στο Κουρδιστάν.
\n\nΗ επιλογή της Μπεσέ Χοζάτ—μακροχρόνιας διοικήτριας και συμπροέδρου της Ένωσης Κοινοτήτων του Κουρδιστάν (KCK), και στενής συντρόφισσας της Σακινέ Τζανσίζ, της εμβληματικής φεμινίστριας του PKK που δολοφονήθηκε στο Παρίσι το 2013—ως κεντρικής φιγούρας στην τελετή συμβολικού αφοπλισμού του PKK στις 11 Ιουλίου υπογραμμίζει τη διαρκή σημασία της ηγεσίας των γυναικών στο κουρδικό κίνημα. Ακόμα και σε μια μεταβατική στιγμή, αυτή η συμβολική κίνηση επανεπιβεβαιώνει τη δέσμευση του κινήματος στην έμφυλη απελευθέρωση και τιμά την κληρονομιά της επαναστατικής κουρδικής φεμινιστικής σκέψης.
\n\nΗ πρόκληση τώρα βρίσκεται στην πλοήγηση των αντιφάσεων της αποστρατιωτικοποίησης: να ισορροπηθεί η φεμινιστική ηθική με την ανάγκη αυτοάμυνας, η αυτονομία με τις στρατηγικές συμμαχίες, και η ειρηνευτική διαδικασία με την πολιτική πράξη.
\n\nΟποιαδήποτε μελλοντική ειρηνευτική διαδικασία οφείλει να τοποθετήσει τις βιωμένες εμπειρίες και τα πολιτικά οράματα των Κούρδισσων γυναικών στο επίκεντρο. Ο ρόλος τους δεν υπήρξε περιφερειακός αλλά θεμελιώδης—και είναι οι δικές τους στρατηγικές επιλογές, όχι μόνο του Οτζαλάν, που θα διαμορφώσουν το επόμενο κεφάλαιο του κουρδικού κινήματος.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2025/07/13/9.jpg\")
Η Μπεσέ Χοζάτ ηγείται της συμβολικής τελετής αφοπλισμού του PKK στις 11 Ιουλίου 2025.
\nΑπό τη σκοπιά των υποστηρικτών του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος (PKK), η ενδεχόμενη διάλυσή του δεν πρέπει να ερμηνευτεί ως το τέλος του κουρδικού αγώνα, αλλά μάλλον ως η απαρχή μιας νέας και ακόμη ακαθόριστης φάσης αντίστασης. Αν και αυτή η προσέγγιση ενσαρκώνει μια στρατηγική αισιοδοξία, απαιτεί επίσης προσεκτικό στοχασμό. Ο αναπροσδιορισμός της αντίστασης μέσα σε ένα τόσο σύνθετο πλαίσιο προϋποθέτει μια λεπτομερή κατανόηση των ορίων, των αντιφάσεων και των κινδύνων της. Με άλλα λόγια, αν και αυτή η μετάβαση μπορεί να ανοίξει νέους δρόμους για το κίνημα, δεν πρέπει να γίνει άκριτα αποδεκτή ως οριστική λύση χωρίς εις βάθος ανάλυση. Είναι απαραίτητοι μηχανισμοί που να ενσωματώνουν την εποικοδομητική κριτική των μελών και ακτιβιστ(ρι)ών του PKK—ιδίως τις φωνές των γυναικών πολιτικών κρατουμένων—ώστε η διαδικασία αυτή να έχει νομιμοποίηση.
\n\nΤο PKK βρίσκεται αντιμέτωπο με έναν συνδυασμό πολύπλοκων προκλήσεων, όπως η εντεινόμενη στρατιωτική και τεχνολογική πίεση, καθώς και πολιτικοί περιορισμοί τόσο σε εσωτερικό όσο και σε περιφερειακό επίπεδο. Οι συνθήκες αυτές περιορίζουν σοβαρά τη δυνατότητα του κινήματος να διατηρήσει τον ένοπλο αγώνα και να επιτύχει δομικό μετασχηματισμό. Η μετατόπιση προς μορφές οργάνωσης με επίκεντρο την κοινωνία των πολιτών και εντός νομικού πλαισίου αποτελεί ένα σημαντικό στρατηγικό στοίχημα. Αν και αυτή η μετάβαση αξίζει σοβαρή εξέταση και πειραματισμό, η επιτυχία της εξαρτάται από την εκπλήρωση ορισμένων κρίσιμων προϋποθέσεων· αν αυτές απουσιάζουν, ο κίνδυνος αποτυχίας ή περιθωριοποίησης παραμένει ουσιαστικός. Επιπλέον, η ένταση ανάμεσα στις άμεσες πιέσεις του κράτους και το μακροπρόθεσμο όραμα του PKK για μια παρατεταμένη πολιτική διαδικασία εγείρει ερωτήματα για τη βιωσιμότητα και το χρονοδιάγραμμα αυτής της στροφής.
\n\nΕάν η πολιτική διαδικασία υπονομευθεί ξανά από τον Ερντογάν, το PKK δηλώνει έτοιμο να επανεκκινήσει τον ένοπλο αγώνα—όχι από απόγνωση, αλλά ως συνέχεια μιας βαθιά ριζωμένης πολιτικής λογικής που βασίζεται στην συλλογική αξιοπρέπεια και την αυτοδιάθεση. Ωστόσο, μια τέτοια αναζωπύρωση θα συνοδευόταν πιθανότατα από σοβαρές δυσκολίες και κόστος, το οποίο θα βάρυνε δυσανάλογα τον κουρδικό πληθυσμό.
\n\nΤο κουρδικό απελευθερωτικό κίνημα δεν παίζει απλώς έναν τακτικό ρόλο στο γεωπολιτικό σκηνικό, αλλά ενσαρκώνει ένα ριζοσπαστικό πολιτικό σχέδιο που αμφισβητεί ριζικά τις κυρίαρχες έννοιες περί εθνικής κυριαρχίας και νομιμότητας στην περιοχή. Οποιαδήποτε ουσιαστική αλλαγή στον στρατηγικό του προσανατολισμό απαιτεί κατανόηση της διαπλοκής ανάμεσα σε δομικούς περιορισμούς, γεωπολιτικούς κινδύνους και ασύμμετρες σχέσεις εξουσίας σε τοπικό, περιφερειακό και διεθνές επίπεδο. Στην καλύτερη περίπτωση, η στροφή προς την θεσμική συγκρότηση μπορεί όχι μόνο να ενισχύσει την πολιτική νομιμοποίηση του κινήματος, αλλά και να ανοίξει δρόμους για ενδοκουρδική συμφιλίωση—ιδίως με παλιούς αντιπάλους όπως το Δημοκρατικό Κόμμα Κουρδιστάν (KDP). Μια τέτοια στρατηγική αναδιάταξη θα μπορούσε να θέσει τα θεμέλια για μια υπερεθνική κουρδική πολιτική αρχιτεκτονική—πιο κατανοητή και διπλωματικά αποδεκτή από διεθνείς παράγοντες, ιδίως τις δυτικές δυνάμεις που ιστορικά περιθωριοποίησαν τις κουρδικές διεκδικήσεις προς όφελος των στρατηγικών τους δεσμών με την Άγκυρα.
\n\nΑυτή η διαρκής επαναδιατύπωση της κουρδικής αντίστασης έρχεται επίσης αντιμέτωπη με σημαντικές εσωτερικές προκλήσεις, όπως οι εντάσεις ανάμεσα σε φατρίες και η ανάγκη για πολιτική συμφιλίωση—που πρέπει να συμβαδίζουν με την αποδοχή του κινήματος σε περιφερειακό και διεθνές επίπεδο. Ωστόσο, η διαδικασία αυτή ενέχει τη δυνατότητα καλλιέργειας πιο συμπεριληπτικών και νομιμοποιημένων πολιτικών δομών.
\n\nΤέλος, ο προτεινόμενος μετασχηματισμός στη γλώσσα και τους τρόπους της αντίστασης—όπως αρθρώνεται από τον Αμπντουλάχ Οτζαλάν και τους υποστηρικτές του PKK—ανταποκρίνεται στις πραγματικότητες των σύγχρονων μορφών τεχνολογικής επιτήρησης και πολέμου. Αυτό θέτει υπό αμφισβήτηση τις παραδοσιακές μορφές ένοπλης αντίστασης και αναδεικνύει την ανάγκη για προσαρμοστικότητα, ανθεκτικότητα και επαναπροσδιορισμό της ισχύος με νέους, λιγότερο ορατούς τρόπους.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2025/07/13/2.jpg\")
Καύση όπλων κατά τη διάρκεια της τελετής που σηματοδότησε τον συμβολικό αφοπλισμό του PKK, στις 11 Ιουλίου 2025.
\n«Η διαδικασία που κορυφώθηκε με το Δωδέκατο Συνέδριό μας ξεκίνησε με μια συνάντηση στις 23 Οκτωβρίου 2024, ανάμεσα στον ανιψιό του Ηγέτη Άπο και την αντιπροσωπεία μας. Η συνάντηση αυτή πραγματοποιήθηκε σε απάντηση σε δηλώσεις και εκκλήσεις του Ντεβλέτ Μπαχτσελί, ηγέτη του Κόμματος Εθνικιστικής Δράσης (MHP), από τις αρχές Οκτωβρίου. Κατά τη διάρκεια της συνάντησης, ο Ηγέτης Άπο δήλωσε δημόσια ότι “αν πληρούνται οι αναγκαίες προϋποθέσεις, διαθέτει τόσο τη θεωρητική όσο και την πρακτική ικανότητα να μεταφέρει το Κουρδικό ζήτημα από το πλαίσιο της βίας και της σύγκρουσης σε εκείνο της δημοκρατικής πολιτικής και της νομικής επίλυσης.” Τους επόμενους μήνες, πραγματοποιήθηκε σειρά συναντήσεων ανάμεσα στην αντιπροσωπεία του Κόμματος Ισότητας και Δημοκρατίας των Λαών (Κόμμα DEM) και τον Ηγέτη Άπο στο νησί Ιμραλί. Αυτές οι συναντήσεις συνοδεύτηκαν από μηνύματα του Ηγέτη Άπο, που διαμόρφωσαν περαιτέρω τη διαδικασία. Αρχικά απηύθυνε επιστολές προς την ηγεσία των πολιτικών κομμάτων στην Τουρκία και ακολούθως προς εμάς. Σε αυτές τις επιστολές, διατύπωσε τη θέση του για την ολοκλήρωση των δραστηριοτήτων υπό την ονομασία του PKK και τον τερματισμό του ένοπλου αγώνα, υποστηρίζοντας ότι η ιστορική αποστολή του PKK έχει πλέον ολοκληρωθεί. Στην απάντησή μας, εκφράσαμε την ετοιμότητά μας να συγκαλέσουμε το προτεινόμενο συνέδριο, τονίζοντας ωστόσο ότι τόσο θεμελιώδεις αποφάσεις μπορούν να ληφθούν μόνο με την άμεση παρουσία και ηγεσία του Ηγέτη Άπο κατά τη διάρκεια του ίδιου του συνεδρίου. Σε επόμενο στάδιο, ο Ηγέτης Άπο, μέσω της αντιπροσωπείας του Κόμματος DEM, απηύθυνε την “Έκκληση για Ειρήνη και Δημοκρατική Κοινωνία” στις 27 Φεβρουαρίου. Σε αυτήν, μας κάλεσε να συγκαλέσουμε το συνέδριο και να λάβουμε αποφάσεις για την επίσημη ολοκλήρωση των δραστηριοτήτων του PKK και τον τερματισμό του ένοπλου αγώνα. Δήλωσε επίσης ότι αναλαμβάνει πλήρως την ιστορική ευθύνη για την πρωτοβουλία αυτή. Κατόπιν αυτής της έκκλησης, με δημόσια δήλωση που εκδώσαμε την 1η Μαρτίου, επαναβεβαιώσαμε τη θέση που είχαμε ήδη εκφράσει στην επιστολή μας προς τον Ηγέτη Άπο. Για την υποστήριξη της διαδικασίας, ανακοινώσαμε μονομερή κατάπαυση του πυρός, την οποία κοινοποιήσαμε στο κοινό. Οι εξελίξεις αυτές προκάλεσαν έντονο δημόσιο διάλογο, τόσο εντός όσο και εκτός Τουρκίας. Συμμετείχαμε ενεργά σε αυτές τις συζητήσεις, παρουσιάζοντας τις απόψεις μας και επιδιώκοντας να προσφέρουμε τόσο γραπτές όσο και προφορικές αξιολογήσεις ώστε ο λαός μας και οι σύμμαχοί μας να κατανοήσουν σε βάθος τη διαδικασία. Επιπλέον, μεταβιβάσαμε τόσο τα πρακτικά των συναντήσεων με τον Ηγέτη Άπο όσο και τις κατευθυντήριες οδηγίες που καταρτίστηκαν εκ μέρους της ηγεσίας του PKK και του PAJK (Κουρδικό Κόμμα Ελεύθερων Γυναικών) σχετικά με την οργάνωση του κόμματός μας. Όλες αυτές οι ενέργειες πραγματοποιήθηκαν με πλήρη γνώση και συναίνεση της αντιπροσωπείας του συνεδρίου. (Για ολόκληρη τη δήλωση, βλ. την ανακοίνωση της Κεντρικής Επιτροπής του PKK με ημερομηνία 4 Μαΐου 2025.. ↩
\n«Το όραμά μας για τη νέα εποχή θεμελιώνεται στην ανασυγκρότηση της κοινωνίας με βάση τη δημοκρατική εθνότητα, τις αρχές της οικολογικής οικονομίας (eco-economic principles) και τον κοινοτισμό. Για να εδραιώσουμε φιλοσοφικά αυτή τη δομή—τις ιδεολογικές της διαστάσεις και την ενσάρκωσή της μέσα στην κοινωνία—φέρομε την ευθύνη της διατύπωσης του θεωρητικού και εννοιολογικού της πλαισίου… Βρισκόμαστε στη διαδικασία διαμόρφωσης των ιδεολογικών στοιχείων, του πρακτικού προγράμματος και των τακτικο-στρατηγικών διαστάσεων του μέλλοντος. Η δημοκρατική κοινωνία αποτελεί το πολιτικό πρόγραμμα αυτής της εποχής. Δεν στοχεύει το κράτος ως πρωταρχικό της αντικείμενο. Η πολιτική της δημοκρατικής κοινωνίας είναι η δημοκρατική πολιτική… Ο δημοκρατικός σοσιαλισμός, επίσης, συνιστά μια κοινωνικά θεμελιωμένη δημοκρατία… Η ελεύθερη ζωή των λαών είναι δυνατή μέσω της κοινότητας… Στην προσπάθειά μας να υπερβούμε τη νεωτερικότητα και τον ‘πραγματικό σοσιαλισμό’ που την υπηρέτησε, αναπτύξαμε μια νέα ανάλυση και μια εναλλακτική σοσιαλιστική θεωρία. Ονομάσαμε αυτό το πλαίσιο “Δημοκρατική Νεωτερικότητα.” Σε αυτήν, το δημοκρατικό έθνος προτείνεται ως εναλλακτική στο έθνος-κράτος· η κοινότητα και ο κοινοτισμός αντικαθιστούν τον καπιταλισμό· και η οικο-οικονομία προβάλλεται ως εναλλακτική της εκβιομηχάνισης. Αναπτύχθηκαν αντίστοιχες αναλύσεις για να υποστηρίξουν αυτές τις εννοιολογικές μετατοπίσεις… Η νίκη στο Κουρδιστάν θα επηρεάσει επίσης τη Συρία, το Ιράν και το Ιράκ. Η Τουρκική Δημοκρατία θα έχει την ευκαιρία να ανανεωθεί, να αγκαλιάσει τη δημοκρατία και να αναλάβει ηγετικό ρόλο στην περιοχή… Μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι οι αντίπαλοι αυτής της διαδικασίας στερούνται ουσιαστικών αξιών—και τελικά θα αποτύχουν. Ωστόσο, η υλοποίηση αυτού του οράματος φέρει μεγάλη ευθύνη για όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές. Η περιφερειακή συνομοσπονδία αποκαλύπτεται ως απόλυτη αναγκαιότητα· και ταυτόχρονα, αυτός ο δρόμος καλεί αναπόφευκτα στην ανάδυση μιας νέας μορφής διεθνισμού.» Διάβασε ολόκληρη την επιστολή εδώ. ↩
\nΤο Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (Adalet ve Kalkınma Partisi, AKP) απάντησε με εντατικοποίηση της καταστολής. Το 2009, οι «δίκες KCK» οδήγησαν στη σύλληψη σχεδόν 10.000 ατόμων—πολιτικών, υπερασπιστών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, συνδικαλιστών και φεμινιστριών—με γενικές κατηγορίες περί τρομοκρατίας. ↩
\nΗ έννοια της «κομούνας» γίνεται κεντρική. Για τον Οτζαλάν, αποτελεί το αυθεντικό όργανο του λαού, σε αντίθεση με το έθνος-κράτος, το οποίο βλέπει ως ένοπλη προέκταση του καπιταλισμού. Η οικοδόμηση μιας κοινοτικής κοινωνίας μέσω δημοκρατικών δήμων είναι εφικτή μόνο με έναν συνεκτικό αντικαπιταλιστικό αγώνα, υποστηριζόμενο από πολιτική σαφήνεια και αταλάντευτη αποφασιστικότητα. Χωρίς αυτά, το εγχείρημα θα αποτύχει. ↩
\nΗ οικογένεια της Μπεσέ Χοζάτ υπήρξε θύμα της σφαγής που διέπραξε το τουρκικό κράτος κατά την εξέγερση του Ντερσίμ το 1938. Όπως δήλωσε η ίδια, η οικογένειά της ήταν θύμα γενοκτονίας: τόσο ο πατέρας όσο και ο παππούς της σκοτώθηκαν, ενώ ο αδελφός και η αδελφή της δολοφονήθηκαν επίσης από το τουρκικό κράτος. Η γιαγιά της, επιζήσασα της σφαγής, κατάφερε να δραπετεύσει αφού υπέμεινε ακραίες κακουχίες από Τούρκους στρατιώτες. ↩
\nΔες, για παράδειγμα, αυτό το άρθρο της Σόμα Νεγανταρινία. ↩
\nΟ συριακός εμφύλιος πόλεμος παραμένει σε μεγάλο βαθμό παγωμένος από το 2020, λόγω της επισφαλούς ισορροπίας δυνάμεων μεταξύ διαφόρων φατριών με διάφορους βαθμούς υποστήριξης από τη Ρωσία, την Τουρκία, το Ιράν και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Τις τελευταίες μέρες, ωστόσο, εκμεταλλευόμενοι τους τρόπους με τους οποίους το Ιράν και η Χεζμπολάχ έχουν δεσμευτεί από τη σύγκρουση με το Ισραήλ, ενώ η Ρωσία έχει αποσπαστεί στην Ουκρανία, οι αντικυβερνητικές δυνάμεις Hayat Tahrir al-Sham (HTS) κατέλαβαν το Χαλέπι και ενέτειναν την εκστρατεία τους κατά της δικτατορίας του Μπασάρ αλ Άσαντ. Ενώ ο Άσαντ είναι υπεύθυνος για το θάνατο εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων και η πτώση του θα ήταν ευπρόσδεκτη, αυτή η εξέλιξη εγκυμονεί νέους κινδύνους.
\n\nΌπως έχουμε ερευνήσει προηγουμένως, η κατάσταση στη Συρία είναι περίπλοκη και τα ίδια γεγονότα μπορεί να φαίνονται πολύ διαφορετικά από διαφορετικές οπτικές. Προκειμένου να τριγωνίσουμε μια πραγματικότητα που βασίζεται σε πολλές απόψεις, παρουσιάζουμε εδώ μια προοπτική από συμμετέχοντες στην επανάσταση στη δυτική Συρία μαζί με μια αναφορά από αναρχικούς στη Ροζάβα, τη βορειοανατολική περιοχή της Συρίας.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2024/12/02/1.jpg\")
Χαλέπι, 2024.
\nΑυτή είναι μια μετάφραση μιας ανακοίνωσης από το Cantine Syrienne de Montreuil, μία πρωτοβουλία που δημιουργήθηκε από συμμετέχοντες στη συριακή επανάσταση στην εξορία. Μπορείτε να διαβάσετε μια συνέντευξη μαζί τους εδώ.
\n\nΜια συμμαχία διαφόρων «αντάρτικων» ομάδων (τζιχαντιστές, ισλαμιστές, μισθοφόροι υπό την κηδεμονία της Τουρκίας και παρόμοια) έχει εξαπολύσει μια μεγάλη επίθεση τις τελευταίες ημέρες για να σπάσει την περικύκλωση της πόλης Ιντλίμπ από το καθεστώς και τους συμμάχους του και να απαντήσει στις δολοφονικές επιθέσεις τους. Η επιχείρηση ανέκτησε εδαφικό έλεγχο στο Χαλέπι (τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Συρίας) και στη γύρω περιοχή.
\n\nΑυτή η επίθεση έρχεται σαν συνέχεια μετά την αποσταθεροποίηση του ιρανικού καθεστώτος και της Χεζμπολάχ ως συνέπεια των επιθέσεων του Ισραήλ. Οι επί μακρόν σύμμαχοι του Άσαντ, οι πολιτοφυλακές που ελέγχονται από το Ιράν συνέχισαν να σφυροκοπούν περιοχές ανταρτών της Συρίας μετά τις 7 Οκτωβρίου 2023. Ακόμη και μετά την επίθεση με βομβητές που ενορχηστρώθηκε από το Ισραήλ στον Λίβανο, η Χεζμπολάχ επιτέθηκε στην Ιντλίμπ (στις 20 και 23 Σεπτεμβρίου 2024) πριν αποσύρει μερικά από τα στρατεύματά της στον Λίβανο.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2024/12/02/4.jpg\")
Διαμαρτυρία στην Ιντλίμπ.
\nΣε ένα καταστροφικό ανθρωπιστικό και οικονομικό πλαίσιο, η στρατιωτική επιχείρηση από τις ομάδες «επαναστατών» ανάγκασε εκατοντάδες ανθρώπους να εγκαταλείψουν τις περιοχές που έπεσαν πρόσφατα υπό τον έλεγχό τους (για τον φόβο των αντιποίνων), αλλά έδωσε επίσης τη δυνατότητα σε εκατοντάδες εκτοπισμένους να επιστρέφουν στα εδάφη και τα σπίτια τους και να δουν τις οικογένειές τους μετά από πολλά χρόνια χωρισμού και σκληρής επιβίωσης στους προσφυγικούς καταυλισμούς.
\n\nΠριν από χρόνια, το Χαλέπι είχε ήδη απελευθερωθεί από το καθεστώς Άσαντ και αυτοδιαχειριζόταν από τους κατοίκους του από το 2012 έως το 2016 προτού ξαναπέσει στα χέρια του καθεστώτος χάρη στην υποστήριξη της Ρωσίας, του Ιράν και της Χεζμπολάχ στον Λίβανο. Μετά από μια βάναυση πολιορκία, έναν ανελέητο βομβαρδισμό στον οποίο σκοτώθηκαν 21.000 άμαχοι και τη σχεδόν ολοκληρωτική καταστροφή του ανατολικού τμήματος της πόλης, η πτώση του Χαλεπίου σηματοδότησε μια αποφασιστική στρατιωτική ήττα για τη συριακή επανάσταση.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2024/12/02/2.jpg\")
«Θα επιστρέψουμε.» Γκράφιτι την πρώτη ημέρα της συμφωνίας εκκένωσης των πολιτών όταν το Χαλέπι έπεσε στα χέρια του καθεστώτος.
\nΣήμερα, δεν μπορούμε παρά να χαιρόμαστε που βλέπουμε τις δυνάμεις του καθεστώτος να αναγκάζονται να φύγουν από το Χαλέπι: εικόνες κρατουμένων που απελευθερώθηκαν από τις φυλακές, αγάλματα της οικογένειας Άσαντ ανατράπηκαν, πορτρέτα του [Ανώτατου Ηγέτη του Ιράν Αλί] Χαμεϊνί, [δολοφονημένου γενικού γραμματέα της Χεζμπολάχ Χασάν ] Nasrallah, ή [δολοφονημένος Ιρανός στρατιωτικός αξιωματούχος Qasem] Soleimani σκισμένα σε κομμάτια. Αλλά ας είμαστε ξεκάθαροι, δεν υπάρχει λόγος ελπίδας για το μέλλον της Συρίας στις περιοχές που «απελευθερώθηκαν» από αυτές τις στρατιωτικές ομάδες, είτε είναι τζιχαντιστές είτε «μετριοπαθείς».
\n\nΑυτή η επιχείρηση, αν και αποφασίστηκε και συντονίστηκε στη Συρία, δεν θα μπορούσε να δει το φως της δημοσιότητας χωρίς το πράσινο φως από την Τουρκία, η οποία και η ίδια φαίνεται να έχει κατακλυστεί από το μέγεθος της επίθεσης. Ας το παραδεχτούμε, λίγοι εξακολουθούν να πιστεύουν ότι ο [Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ] Ερντογάν είναι πια φίλος του συριακού λαού. Η Τουρκία σφαγιάζει κουρδικούς πληθυσμούς στη Συρία και αλλού, οργανώνει αναγκαστικές απελάσεις Σύριων προσφύγων, προσπαθεί εδώ και χρόνια να εξομαλύνει τις σχέσεις με τον Άσαντ και χρησιμοποιεί Σύρους μαχητές ως μισθοφόρους για τα γεωπολιτικά της συμφέροντα, για να μην αναφέρουμε την καταστολή κάθε εσωτερικής διαφωνίας.
\n\nΌσο για τις ισλαμιστικές ομάδες, η εξουσία τους αμφισβητείται εδώ και χρόνια από τον άμαχο πληθυσμό των περιοχών που βρίσκονται υπό τον έλεγχό τους. Το 2024, μεγάλης κλίμακας διαδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν στην Ιντλίμπ για να απαιτηθεί η αποχώρηση του [Abu Mohammad] al-Joulani, του ηγέτη της Hayat Tahrir al-Cham (HTC), της ομάδας που κυβερνά τον θύλακα. Χωρίς λαϊκή νομιμότητα, η HTC κυβερνά με τη βία. Απέτυχε να εκπληρώσει τις ελπίδες της επανάστασης του 2011. Οι Σύριοι που ξεσηκώθηκαν ενάντια στην τυραννία του Άσαντ και θυσίασαν τόσα πολλά για να μπορέσουν να ζήσουν ελεύθεροι δεν μπορούν να ζήσουν υπό την ηγεσία ομάδων όπως η HTC μακροπρόθεσμα.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2024/12/02/5.jpg\")
Αλ-Τζουλάνι = Αλ Άσαντ.
\nΜια πικρή και διφορούμενη χαρά, λοιπόν. Πολλά παραμένουν αβέβαια. Οι ανθρωπιστικές συνέπειες είναι πιθανό να είναι καταστροφικές. Το καθεστώς και οι σύμμαχοί του έχουν εντείνει τις επιθέσεις στις περιοχές που ήδη ελέγχονται από τους «αντάρτες», καθώς και στις περιοχές που μόλις ανακατέλαβαν. Τα νοσοκομεία στο Χαλέπι έχουν ήδη κατακλυστεί από την έλλειψη πόρων και προσωπικού. Δεν γνωρίζουμε ακόμη ποια θα είναι η θέση των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων υπό την ηγεσία των Κούρδων. Το μόνο για το οποίο μπορούμε να είμαστε σίγουροι είναι η αιώνια επιστροφή των υποστηρικτών του «άξονα της αντίστασης», οι οποίοι, υπό το πρόσχημα της αντιπολίτευσης στο Ισραήλ και στον Δυτικό ιμπεριαλισμό, θα ξεπλύνουν ξανά τους χασάπηδες που έχουν δολοφονήσει και εκτοπίσει τις οικογένειές μας και τους φίλους μας.
\n\nΜέσα σε όλα αυτά, στερούμαστε σε μεγάλο βαθμό την επανάστασή μας και τη δυνατότητα αυτοδιάθεσης στη χώρα μας. Μεταξύ των ξένων δυνάμεων που παίζουν τα παιχνίδια επιρροής τους με το αίμα μας και των ισλαμιστών πολιτοφυλακών που μιλούν μόνο τη γλώσσα των όπλων, προς το παρόν, η ωμή βία και οι γεωπολιτικοί υπολογισμοί θα κρίνουν το μέλλον μας. Η κατάσταση δεν είναι εξαιρετική, αλλά η πτώση του καθεστώτος παραμένει η προϋπόθεση για οποιαδήποτε αλλαγή στη χώρα. Ξανά και ξανά ο λαός θέλει την πτώση του καθεστώτος.
\n\nΖήτω η ελεύθερη Συρία!
\nΗ Γάζα θα ζήσει, η Παλαιστίνη θα είναι ελεύθερη!
\n«Όλοι σημαίνει να φύγουν όλοι» για έναν ελεύθερο Λίβανο!
![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2024/12/02/6.jpg\")
Η ταμπέλα γράφει: «Η εγγύηση της νίκης μας είναι η αναχώρηση της Τουρκίας από τα εδάφη μας».
\nΜια γενική επισκόπηση των βασικών εξελίξεων των δύο τελευταίων ημερών, που συνέγραψαν διεθνιστές αναρχικοί στη Συρία.
\n\nΗ επίθεση της Hayat Tahrir al-Sham (HTS) κέρδισε σημαντικά εδάφη τις πρώτες ημέρες προς τα ανατολικά (Χαλέπι) και τα νότια (Hama) και επιβραδύνθηκε στις 1-2 Δεκεμβρίου. Οι δυνάμεις του καθεστώτος Άσαντ φαίνεται ότι ανακατέλαβαν την πόλη Χάμα και σταμάτησαν την προέλαση του HTS προς την πόλη Χομς. Οι ρωσικές αεροπορικές δυνάμεις πραγματοποιούν εκτεταμένη εκστρατεία βομβαρδισμών, στοχεύοντας μονάδες HTS αλλά και πολιτικές και στρατιωτικές υποδομές στο Idlib, στο Χαλέπι, και κατά μήκος της διαδρομής της προέλασης του HTS. Υπάρχουν αναφορές για απώλειες αμάχων και στρατιωτών. Αεροπορικά αεροσκάφη που ανήκουν στο καθεστώς Άσαντ έχουν επίσης πραγματοποιήσει αεροπορικές επιδρομές, αλλά σε μικρότερη κλίμακα. Στο Χαλέπι, στην κουρδική συνοικία Sheikh Maqsood, οι κάτοικοι έχουν προετοιμαστεί για αυτοάμυνα.
\n\nΒόρεια του Χαλεπίου, το καντόνι Şehba καταλαμβάνεται από τον [υποστηριζόμενο από την Τουρκία] Συριακό Εθνικό Στρατό (SNA). Χιλιάδες άνθρωποι που ζούσαν σε καταυλισμούς προσφύγων από την τουρκική εισβολή στο Αφρίν το 2018 εκκενώνονται τώρα. Οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF) οργανώνουν έναν ανθρωπιστικό διάδρομο για να μπορέσουν οι άνθρωποι να βγουν από το Χαλέπι και τη Şehba. Δεν έχουν αναφερθεί μεγάλες συγκρούσεις μεταξύ των SDF και του SNA προς το παρόν.
\n\nΣε ορισμένες άλλες περιοχές της Δημοκρατικής Αυτόνομης Διοίκησης της Βόρειας και Ανατολικής Συρίας (DAANES), σημειώθηκαν βομβαρδισμοί πυροβολικού και δραστηριότητα drone, αλλά όχι περισσότερο από το συνηθισμένο.
\n\nΥπάρχουν αναφορές για την υποστηριζόμενη από το Ιράν πολιτοφυλακή Hashd Ash-Shaabi που μετακινείται σε συριακό έδαφος στην περιοχή Deir-Ez-Zor σε μεγάλους αριθμούς. Στην ίδια περιοχή, οι SDF και το στρατιωτικό συμβούλιο της Deir-Ez-Zor κάνουν κινήσεις για να θέσουν υπό έλεγχο ορισμένες πόλεις και χωριά.
\n\nΟι δυνάμεις του Ισλαμικού Κράτους που παραμένουν στην έρημο της κεντρικής Συρίας δεν φαίνεται να κάνουν σημαντικές κινήσεις, αλλά αναμένεται ότι θα χρησιμοποιήσουν την κατάσταση στο μέγιστο των δυνατοτήτων τους.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2024/12/02/7.jpg\")
Ένας χάρτης που δημοσιεύτηκε από το Al Jazeera (1/12/24) δείχνει την κατανομή του εδαφικού ελέγχου στη Συρία.
\nΟι SDF ζήτησαν μαζική κινητοποίηση, ζητώντας από τους νέους να ενταχθούν στις SDF και να είναι έτοιμοι να αποκρούσουν τις επερχόμενες επιθέσεις στην απελευθερωμένη περιοχή. Είναι κοινή προσδοκία ότι η κλιμάκωση θα ενταθεί και οι υποστηριζόμενες από την Τουρκία φατρίες θα χρησιμοποιήσουν την ευκαιρία για να επιτεθούν στις δυτικές περιοχές του DAANES, όπως το Minbij.
\n\nΑρχικά, υπήρξαν φήμες για απόπειρα πραξικοπήματος στη Δαμασκό. Εάν συνέβη μια τέτοια προσπάθεια, φαίνεται ότι απέτυχε γρήγορα. Η Αίγυπτος, η Ρωσία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Ιράν έχουν εκφράσει την υποστήριξή τους στο καθεστώς Άσαντ.
\n\nΗ Δημοκρατική Αυτόνομη Διοίκηση της Βόρειας και Ανατολικής Συρίας, γνωστή και ως Rojava, βρίσκεται στη μέση της νέας αναταραχής. Ο αριθμός των προσφύγων που φθάνουν στα δυτικά καντόνια, μετρημένος μαζί με τον αριθμό των ανθρώπων που έφτασαν από τον Λίβανο τους τελευταίους μήνες, θα μπορούσε εύκολα να ξεπεράσει τις 200.000 τις επόμενες εβδομάδες.
\n\nΤις πρώτες ημέρες της επίθεσης του HTS και της ώθησης του SNA κατά της Şehba, καθώς και της πολιορκίας του Sheikh Maqsood, είναι σαφές ότι το καθεστώς Άσαντ βρίσκεται σε πολύ δύσκολη κατάσταση και φαίνεται πιθανό ότι θα καταρρεύσει. Ωστόσο, οποιαδήποτε πιθανή διακυβέρνηση από το HTS δεν θα είναι σταθερή και δεν θα είναι σε θέση να επιλύσει τα πιεστικά προβλήματα που δημιούργησε και επιδείνωσε στη Συρία η δικτατορία του Μπασάρ Αλ Άσαντ. Ωστόσο, η πτώση του Άσαντ μπορεί να ανοίξει ένα παράθυρο πιθανότητας για αλλαγή στην περιοχή, εάν οι Σύριοι -τόσο αυτοί που παραμένουν στη χώρα όσο και εκείνοι που θα αποφασίσουν να επιστρέψουν μετά την εξορία- καταφέρουν να αναβιώσουν τις αρχικές ιδέες της συριακής επανάστασης.
\n\nΜεγάλες παγκόσμιες δυνάμεις όπως η Τουρκία, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ θα επωφεληθούν από την επίθεση του HTS. Το HTS καλύπτει όλες τις ανάγκες τους ως δύναμη που αντιτίθεται στο Ιράν, τον Άσαντ και τη Ρωσία. Δεδομένης της ευκαιρίας να αναλάβουν τη συγκρότηση κράτους εάν κερδίσουν, σύμφωνα με το μοντέλο των Ταλιμπάν, είναι πιθανό οι κύριοι παράγοντες του HTS να ασκήσουν την επιρροή τους σε μια πιθανή μελλοντική νέα κυβέρνηση. Είναι ακόμη πιθανό τα προαναφερθέντα κράτη να υποστηρίξουν το HTS στην ανάληψη της εξουσίας, δεδομένου ότι αυτά δεν ενδιαφέρονται να αποφασίσουν οι συριακοί λαοί ανεξάρτητα από μόνοι τους.
\n\nΗ πτώση του καθεστώτος Άσαντ θα μπορούσε να ήταν καλή για την DAANES με διάφορους τρόπους, αλλά θέτει επίσης και κάποια μεγάλα ερωτήματα:
\n\nΑ) Υπάρχει σοβαρός κίνδυνος, απαλλαγμένο από την ανάγκη να πολεμήσει ενάντια στη Ρωσία και τον Άσαντ, το Ισλαμικό Κράτος να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία να αναπτυχθεί ξανά, αν και θα είναι επίσης σε σύγκρουση με το HTS.
\n\nΒ) Μπορούμε να περιμένουμε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα είναι ολοένα και πιο επεμβατικές και χειριστικές εάν η DAANES εξαρτηθεί περισσότερο από τις Ηνωμένες Πολιτείες για να τις προστατεύσει από μια πιθανή τουρκική εισβολή.
\n\nΓ) Η εύρεση μιας νέας ισορροπίας δυνάμεων στην περιοχή είναι βέβαιο ότι θα είναι χαοτική και αιματηρή και δεν είναι ξεκάθαρο πώς θα καταλήξει.
\n\nΔ) Αυτό ισχύει ιδιαίτερα καθώς η Τουρκία θα επεκτείνει τη ζώνη του άμεσου ελέγχου της πολύ βαθύτερα στη Συρία.
\n\nΕ) Τέλος, οι θρησκευτικοί φονταμενταλιστές του HTS που αναλαμβάνουν τη δυτική Συρία θα προκαλέσουν έντονη σύγκρουση με το επαναστατικό σχέδιο στη Βορειοανατολική Συρία, ειδικά όσον αφορά το πώς αυτό έχει αλλάξει την κατάσταση των γυναικών στην κοινωνία.
\n\nΗ κατάσταση για τον Λίβανο θα είναι πολύ δύσκολη, καθώς η χώρα πρόκειται να μπει ανάμεσα στο Ισραήλ και το τμήμα της Συρίας που ελέγχεται από τους HTS. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε κλιμάκωση εσωτερικών συγκρούσεων. Η Χεζμπολάχ θα μείνει χωρίς διάδρομο μέσω του οποίου θα μπορούσε να λαμβάνει υποστήριξη από το Ιράν.
\n\nΣτο περιφερειακό πλαίσιο, σε κάποιο βαθμό, η DAANES αντιπροσωπεύει μια μη κρατική λύση που βασίζεται στην αυτοδιοίκηση και στην πολιτιστική, θρησκευτική, έμφυλη και εθνοτική αυτονομία. Ωστόσο, λαμβάνει τη μικρότερη διεθνή υποστήριξη.
\n\nΕπαναστατικοί χαιρετισμοί!
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2024/12/02/3.jpg\")
Χαλέπι, 2024.
\nΑυτή η έκθεση παρακολούθησης φτάνει σε εμάς από την ίδια ομάδα διεθνιστών αναρχικών στη Συρία.
\n\nΣυμβαίνουν τόσα πολλά πράγματα σήμερα, είναι δύσκολο να συνοψίσουμε. Θα μοιραστούμε κάποιες σχετικές ενημερώσεις, ξεκαθαρίζοντας ότι δεν είμαστε κάποια υπηρεσία πληροφοριών αλλά απλώς κάποιοι επαναστάτες αναρχικοί που παρακολουθούν την κατάσταση από τη βορειοανατολική Συρία.
\n\nΤα κύρια νέα σήμερα είναι η γενική κατάρρευση του Συριακού Αραβικού Στρατού (ο στρατός της κυβέρνησης της Συριακής Αραβικής Δημοκρατίας ή SAA), με τους στρατιώτες να αποσύρονται από πολλά διαφορετικά μέτωπα, ακόμη και αποχωρώντας δημόσια σε ορισμένες περιοχές.
\n\nΗ προέλαση του Hay’at Tahrir al-Sham (ο κύριος συνασπισμός της ισλαμιστικής αντιπολίτευσης, HTS) συνεχίζεται. Αφού πάρουν τον έλεγχο της πόλης Χάμα, φτάνουν στα περίχωρα της Χομς. Ήδη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης διαδίδονται βίντεο με επιθέσεις με drones Shaheen (καμικάζι αυτοπαραγωγής HTS) σε στρατιωτικές θέσεις της SAA στη Χομς.
\n\nΚαθώς η επίθεση του HTS κινείται νότια, επεκτείνονται επίσης ανατολικά και δυτικά, όχι μόνο πολεμώντας αλλά και συνάπτοντας συμφωνίες με τοπικές ομάδες. Στη Mahardah, δυτικά της Χάμα, διαπραγματεύτηκαν την αποχώρηση των στρατιωτών της SAA με την τοπική χριστιανική κοινότητα. Στη Salamiya, ανατολικά της Χάμα, έκαναν συμφωνία με την ισμαελική κοινότητα.
\n\nΗ δυτική προέλασή τους εισέρχεται σε εδάφη της ερήμου, όπου το Ισλαμικό Κράτος (ISIS) έχει διατηρήσει την εξέγερσή του. Δεν είναι σαφές εάν οι αντάρτες του ISIS θα αντιμετωπίσουν τους HTS ή θα τους υποδεχθούν.
\n\nΟι στρατιώτες της SAA αποσύρονται από θέσεις στα περίχωρα της Ράκα, με τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (ο στρατιωτικός συνασπισμός των αμυντικών δυνάμεων στη Rojava, SDF) να κινούνται για να καταλάβουν αυτές τις περιοχές για να αποτρέψουν περαιτέρω δραστηριότητα του ISIS.
\n\nΠαρόμοιο σενάριο διαδραματίζεται στην πόλη Deir Ezzor, όπου προφανώς υπήρξε κάποιος συντονισμός για την ασφάλεια της περιοχής με στρατιώτες της SAA πριν φύγουν από τις θέσεις τους.
\n\nΤουλάχιστον μια πόλη που βρίσκεται 50 χλμ νότια του Ντέιρ Εζόρ, η Al-quraya, φαίνεται να βρίσκεται υπό τον έλεγχο των δυνάμεων του ISIS που κινήθηκαν προς τα μέσα καθώς η SAA αποχώρησε.
\n\nΟι δυνάμεις των SDF ανέλαβαν επίσης τον έλεγχο της συνοριακής διέλευσης με το Ιράκ στο Αλμπουκαμάλ, το οποίο υπήρξε πολύ σημαντικό σημείο διέλευσης για τον συντονισμό και τις γραμμές ανεφοδιασμού διαφόρων ιρανικών proxy δυνάμεων.
\n\nΤο SNA κάνει μια δήλωση Τύπου ανακοινώνοντας την επιχείρησή τους κατά των SDF στη Manbij, καλώντας τους πολίτες να μείνουν μακριά από στρατιωτικές ζώνες.
\n\nΈνα νέο μέτωπο άνοιξε στον νότο, καθώς διάφορες ομάδες ανταρτών στην Κουνέιτρα, τη Νταράα και τη Σουέιντα άρχισαν να αναλαμβάνουν στρατιωτικές ενέργειες εναντίον της καταρρέουσας SAA. Φέρεται ότι έχουν δημιουργήσει μια κοινή αίθουσα επιχειρήσεων για τον συντονισμό των επιθέσεων στους στρατιώτες του καθεστώτος.
\n\nΑρκετές ομάδες έχουν εισβάλει σε σημεία ελέγχου, επιτρόπους της αστυνομίας και στρατιωτικούς στρατώνες σε ορισμένες περιοχές. Η SAA αντιδρά σε αυτές τις επιθέσεις με βομβαρδισμούς και διαλείπουσες συγκρούσεις.
\n\nΣτα κοινωνικά δίκτυα διαδίδονται βίντεο με στρατιώτες της SAA που αυτομόλησαν δημόσια και εντάχθηκαν σε τοπικές αμυντικές πολιτοφυλακές, ειδικά μεταξύ της κοινότητας των Δρούζων της Σουέιντα.
\n\nΕπίσης στη νότια —αλλά στην ανατολική πλευρά— το τάγμα του Al-Tanf προχωρά επίσης. Γνωστή ως Maghawir al-Thawra, αυτή η ομάδα ήταν μέρος του Ελεύθερου Συριακού Στρατού (το παλιό όνομα που χρησιμοποιούνταν ως ομπρέλα για τις ομάδες της αντιπολίτευσης κατά του Άσαντ), αλλά μετά την εμφάνιση του ISIS, η κύρια εστίασή τους μετατοπίστηκε στον αγώνα κατά του χαλιφάτου. Έλαβαν εκπαίδευση και όπλα από τις ΗΠΑ, καθώς και υποστήριξη στις επιχειρήσεις τους κατά του ISIS. Τα τελευταία χρόνια, εμπόδιζαν τις διαδρομές των παραδόσεων όπλων στο Ιράν και έκαναν επιδρομές με στόχο ομάδες λαθρεμπορίου ναρκωτικών Captagon. Τώρα, για πρώτη φορά, εγκατέλειψαν την τοπική περιοχή των επιχειρήσεών τους και συγκρούονται με τις δυνάμεις της SAA στην Παλμύρα.
\n\nΣύμφωνα με τους ισχυρισμούς, το Ισραήλ βομβαρδίζει εγκαταστάσεις χημικής έρευνας για να τις αποτρέψει από το να πέσουν στα χέρια των «ανταρτών». Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς, η Ρωσία εκκενώνει τμήματα της αεροπορίας της που σταθμεύουν στη Συρία.
\n\nΥπάρχουν αναφορές που υποδηλώνουν ότι θα λάβει χώρα πραξικόπημα κατά της κυβέρνησης Άσαντ στη Δαμασκό. Υπάρχουν επίσης αναφορές από τη Μοσάντ (Ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες) που δείχνουν ότι ο Άσαντ έφυγε από τη Συρία, υποδηλώνοντας ότι διέφυγε στο Ιράν.
\n\nΕίναι σαφές ότι κανείς δεν πιστεύει πλέον στην κυβέρνηση του Άσαντ. Αισθανόμαστε αυτοπεποίθηση ανακοινώνοντας ότι αυτό είναι το τέλος του καθεστώτος. Για πολλούς Σύριους, η σημερινή μέρα θα είναι ημέρα γιορτής. Μετά από σχεδόν 13 χρόνια πολέμου, μιζέριας και εξορίας, τα όνειρά τους για μια Συρία χωρίς τον Μπασάρ γίνονται πραγματικότητα. Υπό αυτή την έννοια, είναι ημέρα γιορτής και για εμάς.
\n\nΑλλά το τέλος του καθεστώτος θα είναι πιθανώς μόνο η αρχή μιας νέας φάσης σύγκρουσης και αστάθειας, μια πολύ δύσκολη φάση. Η Συρία έχει γίνει πεδίο μάχης όπου πολλές στρατιωτικές δυνάμεις (κρατικές και μη) χρησιμοποιούν βία για να επιδιώξουν τους στόχους τους χωρίς κανέναν φόβο για τις συνέπειες. Αυτό περιλαμβάνει τη βαρβαρότητα του συριακού καθεστώτος και τους ρωσικούς μαζικούς βομβαρδισμούς του άμαχου πληθυσμού, τις φρικτές σφαγές του Ισλαμικού Κράτους και τις γενοκτονικές και ιμπεριαλιστικές καταλήψεις του Τουρκικού Στρατού και των πληρεξουσίων του με στόχο τον κουρδικό λαό και την επανάσταση της Ροζάβα.
\n\nΠάνω από μια δεκαετία πολέμου και ταλαιπωρίας έχει προκαλέσει πληγές που δεν θα επουλωθούν με το τέλος της δυναστείας του Άσαντ, και την επόμενη μέρα πιθανότατα θα γίνουμε μάρτυρες περισσότερων αιματοχυσιών και φρικαλεοτήτων. Οι δηλώσεις της επιχείρησης SNA κατά της Manbij θα είναι πιθανότατα η αρχή ενός βάναυσου κατοχικού πολέμου, όπως είδαμε ήδη το 2018 στο Afrin και το 2019 στη Serekaniye και το Gire Spi. Το μέλλον στη Δαμασκό είναι ακόμα ασαφές, και ο ισλαμισμός του HTS θα αρχίσει σύντομα να αποκαλύπτει τα αληθινά του χρώματα στον συριακό λαό. Ό,τι και να προβάλλεται στο CNN, οι κάτοικοι της Ιντλίμπ υποφέρουν και διαμαρτύρονται για την αυταρχική διακυβέρνηση του HTS εδώ και μήνες.
\n\nΟι Δυτικές δυνάμεις θα δεχτούν σιωπηρά αυτή τη φαινομενικά παραπλανητική εκδοχή του σαλαφισμού, όπως έκαναν ήδη στο Αφγανιστάν. Και αυτές οι μεγάλες αλλαγές θα αποσπάσουν την προσοχή των ανθρώπων από τις σφαγές που διαιωνίζονται από την Τουρκία στο Manbij, δίνοντας στον απατεώνα-μέλος του ΝΑΤΟ στη Μέση Ανατολή ελεύθερα χέρια με αντάλλαγμα την πίστη τους σε άλλες υποθέσεις που είναι υψηλότερης προτεραιότητας για τη δυτική ατζέντα.
\n\nΗ επανάσταση στη Ροζάβα απειλείται, όπως πάντα. Ας γιορτάσουμε την πτώση του καθεστώτος, αλλά ας συνεχίσουμε να χτίζουμε τον νέο κόσμο που κουβαλάμε στις καρδιές μας.
\n\nΕπαναστατικοί χαιρετισμοί!
\n\nΕάν θέλετε να υποστηρίξετε τους εκτοπισμένους στη βορειοανατολική Συρία, μπορείτε να το κάνετε εδώ.
\n\n" }, { "id": "https://crimethinc.com/2024/10/03/gaza-agapemene-katanoontas-ten-genoktonia-sten-palaistine-1", "url": "https://crimethinc.com/2024/10/03/gaza-agapemene-katanoontas-ten-genoktonia-sten-palaistine-1", "title": "Γάζα Αγαπημένη : Κατανοώντας την γενοκτονία στην Παλαιστίνη", "summary": "Κατανοώντας την γενοκτονία στην Παλαιστίνη.", "image": "https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2024/10/03/header.jpg", "banner_image": "https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2024/10/03/header.jpg", "date_published": "2024-10-03T10:58:27Z", "date_modified": "2026-02-19T06:33:35Z", "tags": [ "palestine", "israel", "colonialism", "Iran", "Lebanon", "Syria" ], "content_html": "Μετά τη σφαγή περισσότερων από 42.000 Παλαιστινίων, συμπεριλαμβανομένων 16.500 παιδιών, ο ισραηλινός στρατός εισβάλλει τώρα στον Λίβανο και απειλεί να ξεκινήσει πόλεμο με το Ιράν. Στον ακόλουθο εκτενή απολογισμό, ένας αναρχικός από την κατεχόμενη Παλαιστίνη εξετάζει την ιστορία του Σιωνιστικού αποικισμού και της παλαιστινιακής αντίστασης, υποστηρίζει την ανάγκη για μια αντι-αποικιακή κατανόηση της κατάστασης, και διερευνά τι σημαίνει να δρα κανείς αλληλέγγυα με τους Παλαιστίνιους.
\n\nΓάζα αγαπημένη μου, ω Γάζα αγάπη μου. Γάζα, την οποία ο Ναπολέων, ένας από τους πολλούς κατακτητές της, αποκάλεσε το προπύργιο της Αφρικής, την πύλη προς την Ασία. Αυτό συνέβη επειδή πέρασε από εκεί στο δρόμο του προς τα βόρεια και, μετά την ήττα του, πέρασε ξανά από εκεί στο δρόμο της επιστροφής του στην Αφρική.
\n\nΓάζα, που ήταν πάντα ένα κεντρικό σημείο για τις διερχόμενες αυτοκρατορίες, τις εμπορικές οδούς, τους κατακτητές και τους πολιτισμούς, λόγω της γεωγραφικής της θέσης κατά μήκος της ακτογραμμής της Μεσογείου. Γάζα, από την οποία περνούσε η Via Maris, συνδέοντας την Αίγυπτο με την Τουρκία και την Ευρώπη. Γάζα, από την οποία πέρασαν οι Έλληνες, οι Ρωμαίοι, το Χαλιφάτο των Ρασιντούν, οι Σταυροφόροι, οι Μαμελούκοι, οι Οθωμανοί, οι Βρετανοί, οι Αιγύπτιοι και οι Σιωνιστικές δυνάμεις προωθώντας τις διεκδικήσεις τους – γράφοντας την ιστορία της ως μια ιστορία κατοχών, πολέμων, θηριωδιών και αντίστασης.
\n\nΓάζα αγάπη μου, που ήταν πάντα ένα πεδίο μάχης, αλλά πάντα στεκόταν ακίνητη. Γάζα, που θάβει 41.0001 από τους κατοίκους της, σηματοδοτώντας ένα χρόνο ενός συνεχιζόμενου πολέμου εξόντωσης, αντιμετωπίζοντας μια κλίμακα καταστροφής που έχει ήδη ξεπεράσει τους βομβαρδισμούς της Δρέσδης από τις συμμαχικές δυνάμεις κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, και έναν ημερήσιο ρυθμό θανάτων που είναι υψηλότερος από οποιαδήποτε άλλη σύγκρουση τον 21ο αιώνα.
\n\nΣχεδόν ένα χρόνο μετά την έναρξη της γενοκτονίας, κάποια πράγματα θα πρέπει να είναι ξεκάθαρα. Η καταστροφή της Χαμάς είναι παράπλευρη ζημιά. Ο κύριος στόχος είναι η μαζική σφαγή παιδιών, στοχεύοντας το μέλλον της Γάζας. Από τους 41.000 θανάτους που έχουν αναφερθεί μέχρι στιγμής, περίπου 16.500 είναι παιδιά.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2024/10/03/9.jpg\")
\nΑλλά η Γάζα δεν είναι ανήμπορη. Ο λαός της Γάζας πολεμά, και το θάρρος και η αντοχή τους είναι μια έμπνευση για ολόκληρο τον κόσμο και τις επόμενες γενιές.
\n\nΠριν συζητήσουμε την παρούσα κατάσταση, είναι σημαντικό να εξετάσουμε την ιστορία. Για εμάς που μεγαλώσαμε και ζούμε στην περιοχή που ελέγχεται από το κράτος του Ισραήλ, στην κοιλιά του αποικιακού θηρίου, φαίνεται σαν η ιστορία να ξεκίνησε στις 7 Οκτωβρίου. Αυτή είναι η μόνη αφήγηση που ακούνε καθημερινά οι Ισραηλινοί. Αλλά τα πράγματα δεν συμβαίνουν απλά σε ένα κενό – και παρόμοια πράγματα έχουν συμβεί και πριν, σε παρόμοιους πολέμους αποαποικιοποίησης και απελευθέρωσης. Ένα μικρό ιστορικό υπόβαθρο θα μας επιτρέψει να κάνουμε ένα βήμα πίσω και να κατανοήσουμε αυτά τα γεγονότα ως μέρος μακρόχρονων διαδικασιών.
\n\nΣτη συνέχεια μπορούμε να μιλήσουμε για πιθανά μέλλοντα.
\n\nΗ Γάζα έχει μια μακρά ιστορία κατοχών και αντίστασης, αλλά η τρέχουσα κατανόησή μας για τη “Λωρίδα της Γάζας” ως ένα ορθογώνιο στο χάρτη, στο νότιο τμήμα της Παλαιστίνης, δεν προέρχεται από τα φυσικά χαρακτηριστικά της γης – αυτή είναι μια τεχνητή, σύγχρονη δημιουργία. Οι Μαμελούκοι τον 13ο αιώνα ήταν οι πρώτοι που χρησιμοποίησαν τον όρο Quta’aGhazze (Λωρίδα της Γάζας), αλλά αναφέρονταν σε ολόκληρο το νότιο τμήμα της Παλαιστίνης, μέχρι τη σημερινή Δυτική Όχθη. Η Λωρίδα της Γάζας όπως τη γνωρίζουμε δημιουργήθηκε το 1948.
\n\nΔεν μπορούμε να κατανοήσουμε αυτό που είναι γνωστό ως η Λωρίδα της Γάζας χωρίς να συζητήσουμε τη Σιωνιστική επίθεση στην Παλαιστίνη το 1948, τη μαζική εκστρατεία εθνοκάθαρσης γνωστή ως Νάκμπα. Χωρίς αυτό το πλαίσιο, είναι αδύνατο να κατανοήσουμε γιατί οι περισσότεροι κάτοικοι της Γάζας δεν κατάγονται αρχικά από τη Γάζα, και γιατί το 80% του πληθυσμού είναι πρόσφυγες. Η Γάζα είναι μια τεχνητή λωρίδα γης που έγινε ένα τεράστιο στρατόπεδο προσφύγων μετά τη μαζική εκστρατεία εθνοκάθαρσης που διεξήγαγαν οι Σιωνιστικές πολιτοφυλακές. Από τους σχεδόν 800.000 πρόσφυγες που εκδιώχθηκαν από τα χωριά τους, πολλοί κατέφυγαν σε γειτονικές χώρες όπως ο Λίβανος, η Συρία και η Δυτική Όχθη. Όσοι προσπάθησαν να περάσουν στην Αίγυπτο βρήκαν κλειστά σύνορα· σε αντίθεση με άλλες γειτονικές χώρες, η Αίγυπτος δεν δέχτηκε πρόσφυγες, παρόμοια με αυτό που κάνει η αιγυπτιακή κυβέρνηση σήμερα. Έτσι προέκυψε η Λωρίδα της Γάζας: ως ένα Σιωνιστικό μέσο για τον έλεγχο της δημογραφίας και του πληθυσμού.
\n\nΠολλά από τα Κιμπούτς και τις πόλεις που δέχτηκαν επίθεση στις 7 Οκτωβρίου χτίστηκαν πάνω στα ερείπια κοινοτήτων που υπήρχαν εκεί πριν. Βεδουίνικες φυλές και άλλοι κάτοικοι από 11 χωριά γύρω από τη Γάζα εκδιώχθηκαν στη Λωρίδα της Γάζας, και τα εδάφη τους, χαρακτηρίστηκαν ως “εγκαταλελειμμένα”, απαλλοτριώθηκαν από το κράτος και μετατράπηκαν σε στρατιωτικά πεδία εκπαίδευσης και οικισμούς. Πόλεις και κιμπούτς χτίστηκαν πάνω τους για να αποτρέψουν τις προσπάθειες επιστροφής. Η εντολή απέλασης, που τεκμηριώθηκε από ιστορικούς ως Εντολή Αριθμός 40, περιελάμβανε μια εντολή να καούν τα χωριά και να μην αφεθούν υπολείμματα. Μπορούμε να υποθέσουμε ότι κάποιοι από τους μαχητές που επιτέθηκαν σε αυτούς τους οικισμούς στις 7 Οκτωβρίου 2023 ήταν πρόσφυγες δεύτερης ή τρίτης γενιάς που έβλεπαν τα προγονικά εδάφη των γονιών ή των παππούδων τους στην άλλη πλευρά του αποκλεισμού για πρώτη φορά.
\n\nΜέχρι το τέλος αυτών των εκτοπίσεων, το 1950, ο πληθυσμός της Γάζας είχε τριπλασιαστεί ως αποτέλεσμα της άφιξης εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων. Δεν υπήρχε υποδομή για να δεχτεί τόσους πολλούς πρόσφυγες, και μέχρι το 1950 δεν υπήρχε οργάνωση βοήθειας όπως η UNRWA για να βοηθήσει τους πρόσφυγες. Παρά όλα αυτά, οι ιστορικοί μιλούν για απίστευτη αλληλεγγύη από τους ντόπιους της Γάζας, οι οποίοι σε καιρό κρίσης επέλεξαν να μοιραστούν τους λίγους πόρους που είχαν με τους πρόσφυγες, κρατώντας τους ζωντανούς.
\n\nΜε απόφαση των Ηνωμένων Εθνών, η Υπηρεσία Αρωγής και Έργων των Ηνωμένων Εθνών για τους Παλαιστίνιους Πρόσφυγες (UNRWA) ιδρύθηκε το 1950 και ξεκίνησε το έργο της κατασκευής προσφυγικών καταυλισμών και σχολείων και την οργάνωση βοήθειας για τον τεράστιο αριθμό προσφύγων που, μέχρι τότε, κοιμόντουσαν σε τοπικά σχολεία, τζαμιά, χωράφια και ιδιωτικά σπίτια ντόπιων που άνοιξαν τις πόρτες τους για αυτούς.
\n\nΟι νεοαφιχθέντες πρόσφυγες σε αυτό που θα γινόταν η Λωρίδα της Γάζας δημιούργησαν μια επικείμενη απειλή για το Σιωνιστικό αποικιακό σχέδιο. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι η Γάζα βρίσκεται υπό πολιορκία από το 2007 – αλλά στην πραγματικότητα, η Γάζα ήταν υπό πολιορκία από την αρχή, περνώντας από διάφορα στάδια πολιορκίας με την πάροδο του χρόνου. Η δημιουργία της Λωρίδας της Γάζας ήταν μια υπολογισμένη απόφαση του Δαβίδ Μπεν Γκουριόν, του αρχιτέκτονα της Νάκμπα και πρώτου Πρωθυπουργού του Ισραήλ, να παραχωρήσει ένα κομμάτι της Παλαιστίνης για να χτίσει ένα τεράστιο προσφυγικό καταυλισμό για εκδιωγμένους ανθρώπους που έφευγαν προς τα νότια. Εκτός από τον έλεγχο της δημογραφίας της υπόλοιπης Παλαιστίνης, η απομόνωση της λωρίδας εξυπηρετούσε έναν άλλο σκοπό. Η γεωγραφική της απόσταση από τη Δυτική Όχθη, από τους Παλαιστίνιους που παρέμειναν στα εδάφη που καταλήφθηκαν το 1948 και από τον υπόλοιπο αραβικό κόσμο βοήθησε στον κατακερματισμό του ιστού της παλαιστινιακής κοινωνίας. Αυτή ήταν μια υπολογισμένη αποικιακή στρατηγική για να χωρίσει τη γη σε απομονωμένα γκέτο – σε αυτό που ονομάστηκε Μπαντουστάν στη Νότια Αφρική – προκειμένου να δημιουργήσει ρήγμα μεταξύ διαφορετικών τάξεων κατεχόμενων ανθρώπων.
\n\nΜέχρι το 1967, το Ισραήλ είχε λύσει τα αρχικά δημογραφικά του ζητήματα αλλά δημιούργησε νέα γεωγραφικά. Η επεκτατική όρεξη είχε αυξηθεί ξανά και η Λωρίδα της Γάζας καταλήφθηκε μαζί με τη Δυτική Όχθη, τα Υψίπεδα του Γκολάν και τη Χερσόνησο του Σινά. Το Ισραήλ αργότερα επέστρεψε το Σινά στην Αίγυπτο, αλλά το υπόλοιπο των νεοκατεχόμενων εδαφών αποτέλεσε σημαντική πρόκληση για το εβραϊκό κράτος, καθώς δεν ήταν σαφές ότι ήταν δυνατή μια απλή επανάληψη του 1948. Απαιτούνταν ένα νέο μοντέλο εθνοκάθαρσης. Οι συνθήκες είχαν αλλάξει, καθιστώντας πιο δύσκολο να δικαιολογηθεί η φυσική εκδίωξη ανθρώπων από τη γη τους· το επόμενο καλύτερο πράγμα ήταν απλά να τους κλειδώσουν στη θέση τους.
\n\nΗ κορυφαία προτεραιότητα ήταν να αποτραπεί με κάθε μέσο η εμφάνιση μιας κατάστασης στην οποία οι έποικοι θα αναμειγνύονταν με τους ιθαγενείς, έτσι το Ισραήλ κατασκεύασε δύο φυλακές ανοιχτού τύπου: μία στη Δυτική Όχθη και μία πιο αυστηρά ελεγχόμενη στη Λωρίδα της Γάζας. Σε αντίθεση με τα εδάφη που καταλήφθηκαν το 1948, αυτά τα νέα εδάφη δεν προσαρτήθηκαν ποτέ επίσημα στο Ισραήλ. Ο πληθυσμός δεν έλαβε ποτέ ιθαγένεια. Τους αρνήθηκαν οποιαδήποτε δικαιώματα· τα χωριά τους περικυκλώθηκαν από σημεία ελέγχου, τείχη και οικισμούς· και εγκαταστάθηκε στρατιωτική διοίκηση. Πράγματι, η εθνοκάθαρση και η στρατιωτική διοίκηση συχνά πήγαιναν μαζί στην ιστορία.
\n\nΈνα άλλο πράγμα που συνδέεται ιστορικά με την εθνοκάθαρση και τη στρατιωτική διοίκηση είναι η αντίσταση. Το ξέσπασμα της πρώτης ιντιφάντα από το προσφυγικό στρατόπεδο της Τζαμπαλίγια στη Γάζα το 1987 πυροδότησε επαναστατικά κύματα σε όλη την περιοχή. Αυτό δεν οφειλόταν αποκλειστικά στην ένταση της εξέγερσης, αλλά και επειδή σηματοδότησε ένα σημείο καμπής στο οποίο οι Παλαιστίνιοι πήραν τα πράγματα στα χέρια τους και πολέμησαν για τη δική τους απελευθέρωση.
\n\nΑπό πολλές απόψεις, η «PLO – Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης» το έκανε ήδη αυτό από τη δεκαετία του 1960, αφαιρώντας τον ρόλο των αραβικών κρατών ως “απελευθερωτών” και μετατοπίζοντας την εστίαση στους επαναστατημένους Άραβες αντάρτες και τις κοινότητες της παλαιστινιακής διασποράς, κυρίως στην Ιορδανία και αργότερα στον Λίβανο. Αλλά η πρώτη ιντιφάντα στην Παλαιστίνη ξέσπασε αυθόρμητα. Δεν ήταν υπό τον έλεγχο κάποιου συγκεκριμένου στρατιωτικοποιημένου κόμματος ή οργάνωσης· καθοδηγείτο από ένα δίκτυο τοπικών ομάδων και οργανώσεων που συγκεντρώθηκαν υπό την Ενωμένη Εθνική Ηγεσία της Εξέγερσης (UNLU), ένα δίκτυο συντονισμού μεταξύ των διαφόρων περιφερειακών επιτροπών, οργανώσεων και κομμάτων που συμμετείχαν στην εξέγερση.
\n\nΤο γεγονός ότι η εξέγερση ξέσπασε στη Γάζα είναι σημαντικό. Δεν είναι έκπληξη ότι ξεκίνησε σε ένα προσφυγικό καταυλισμό. Μεταξύ των Παλαιστινίων, αυτοί που ζουν στους προσφυγικούς καταυλισμούς είναι η χαμηλότερη τάξη· είναι επίσης και η πιο επαναστατική κοινότητα, πάντα στην πρώτη γραμμή τόσο της λαϊκής αντίστασης όσο και του ένοπλου αγώνα. Είναι εκεί όπου παραδοσιακά οργανώνονταν οι αντάρτες και σχηματίζονταν τα προπύργια της αντίστασης. Λόγω της κεντρικότητάς τους στον αγώνα, είναι επίσης εκεί που έχουν διαπραχθεί πολλές από τις πιο φρικιαστικές θηριωδίες και έχει επιβληθεί η σκληρότερη καταστολή. Οι προσφυγικοί καταυλισμοί στον Λίβανο ήταν εστίες επαναστατών κατά τη διάρκεια του λιβανικού εμφυλίου πολέμου τη δεκαετία του 1970 και του ’80· εκεί ήταν επίσης που οι Λιβανέζοι φασίστες διέπραξαν τη σφαγή της Σάμπρα και Σατίλα το 1982, υπό το άγρυπνο βλέμμα των IDF – Δυνάμεων Άμυνας του Ισραήλ.
\n\nΜέχρι σήμερα, προσφυγικοί καταυλισμοί όπως αυτοί στη Τζενίν και τη Μπαλάτα στη Δυτική Όχθη παραμένουν εστίες ένοπλης αντίστασης, με πολλές φατρίες, όπως τη Φωλιά του Λιονταριού και την Ταξιαρχία Μπαλάτα, που επιμένουν να παραμένουν ανεξάρτητες από οποιαδήποτε μεγάλη φατρία της παλαιστινιακής πολιτικής, πέρα από τον έλεγχο τόσο του Ισραήλ όσο και της Παλαιστινιακής Αρχής. Οι νέοι σε αυτούς τους καταυλισμούς έχουν υπερασπιστεί τα σπίτια τους ενάντια στις ισραηλινές επιδρομές ξανά και ξανά, και έχουν πληρώσει ακριβό τίμημα για αυτό. Από τις 7 Οκτωβρίου 2023, οι προσφυγικοί καταυλισμοί στη Γάζα έχουν γίνει κεντρικός στόχος για τις γενοκτονικές δυνάμεις.
\n\nΗ πρώτη ιντιφάντα ανέδειξε το προσφυγικό καταυλισμό ως την ηγετική δύναμη στην παλαιστινιακή επανάσταση. Έδειξε επίσης πόσο εκρηκτική ήταν αυτή η κατάσταση.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2024/10/03/12.jpg\")
\nΤο ξέσπασμα της πρώτης ιντιφάντα εξέπληξε τόσο το Ισραήλ όσο και την PLO. Το Ισραήλ δεν φαντάστηκε ποτέ ότι οι Παλαιστίνιοι θα εξεγερθούν, και η PLO δεν φαντάστηκε ποτέ ότι θα το έκαναν χωρίς να έχει η ίδια τον έλεγχο. Ο Γιασέρ Αραφάτ, ηγέτης της PLO και του μεγαλύτερου πολιτικού της κόμματος, της Φατάχ, είδε την ανεξέλεγκτη και οριζόντια φύση της ιντιφάντα ως απειλή και αναζήτησε τρόπο να τη θέσει υπό τον έλεγχο της οργάνωσής του. Αυτό, μαζί με την ισραηλινή και αμερικανική παρέμβαση, οδήγησε τη Φατάχ σε συμβιβαστικές θέσεις και αναζήτηση ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων με το Ισραήλ.
\n\nΑυτή η σειρά γεγονότων, οι λεπτομέρειες των οποίων ξεπερνούν το πλαίσιο αυτού του άρθρου, οδήγησε στην υπογραφή των Συμφωνιών του Όσλο, τη μετεγκατάσταση της PLO στην Παλαιστίνη, τη δημιουργία της Παλαιστινιακής Αρχής, και τη μετέπειτα διαχείριση της κατοχής από τον πιστό υπεργολάβο του Ισραήλ. Μεταξύ άλλων, οι Συμφωνίες του Όσλο περιελάμβαναν την παραχώρηση του 80% της γης με αντάλλαγμα την υπόσχεση μιας “λύσης δύο κρατών” και την αναγνώριση του Ισραήλ. Σήμαινε επίσης τη διαίρεση της Δυτικής Όχθης σε τρεις περιοχές: την περιοχή Α, που αποτελεί το 18% της Δυτικής Όχθης, η οποία θα ήταν υπό τον έλεγχο της Παλαιστινιακής Αρχής · την περιοχή Β, 22% της Δυτικής Όχθης, η οποία θα ήταν υπό την πολιτική διοίκηση της ΠΑ και τον έλεγχο ασφαλείας του Ισραήλ· και την περιοχή Γ, 60% της Δυτικής Όχθης, η οποία τέθηκε υπό “προσωρινό” ισραηλινό έλεγχο.
\n\nΑυτό οδήγησε επίσης σε συντονισμό της δημόσιας ασφάλειας μεταξύ της νεοσύστατης Παλαιστινιακής Αρχής και του Ισραήλ, που σήμαινε ότι οι Παλαιστίνιοι καταστέλλονταν, φυλακίζονταν, ξυλοκοπούνταν και εκτελούνταν από Παλαιστίνιους αστυνομικούς και δεσμοφύλακες αντί για Ισραηλινούς. Ταυτόχρονα, η PLO “εγκατέλειψε την τρομοκρατία” και την ένοπλη αντίσταση, αφιερώνοντας τον εαυτό της σε ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις και “μη βίαιες λύσεις”. Το τελευταίο μέρος της συμφωνίας, η δημιουργία ενός παλαιστινιακού κράτους, φυσικά, δεν εφαρμόστηκε ποτέ.
\n\nΟι συμφωνίες λειτούργησαν ως μια κλασική τακτική αντι-εξέγερσης. Ο στόχος ήταν να συντρίψουν την εξέγερση, να εξημερώσουν ή να απομονώσουν τις επαναστατικές πτέρυγες εντός της PLO, να αφαιρέσουν προβληματικές περιοχές στη Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας από την ισραηλινή διαχείριση, και ταυτόχρονα, να επιβάλουν τον ρόλο του αστυνομικού στην Παλαιστινιακή Αρχή ενώ έδιναν στις εξεγερμένες μάζες ψεύτικη ελπίδα.
\n\nΑλλά δεν ξεγελάστηκαν όλοι. Οι Συμφωνίες του Όσλο κατάφεραν μεν να τερματίσουν την πρώτη ιντιφάντα, αλλά σηματοδότησαν επίσης έναν κατακερματισμό εντός της παλαιστινιακής κοινωνίας, συμπεριλαμβανομένης της ίδιας της PLO, διαιρώντας εκείνους που ευνοούσαν τις ειρηνευτικές συμφωνίες από εκείνους που παρέμεναν προσηλωμένοι στους αρχικούς στόχους της παλαιστινιακής επανάστασης—άρνηση αναγνώρισης του ισραηλινού κράτους, απελευθέρωση της γης από τον ποταμό ως τη θάλασσα, και δέσμευση στην ένοπλη και λαϊκή αντίσταση. Αυτά τα δύο στρατόπεδα επρόκειτο να καθορίσουν την παλαιστινιακή κοινωνία και τον αγώνα για τα επόμενα χρόνια.
\n\nΕν μέσω της εξέγερσης, μερικοί άνδρες από το τοπικό παράρτημα της Γάζας της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, ενός αιγυπτιακού θρησκευτικού κοινωνικού κινήματος, συναντήθηκαν σε ένα σπίτι στο προσφυγικό καταυλισμόΣάτι στη Λωρίδα της Γάζας στις 9 Δεκεμβρίου 1988. Αυτό επρόκειτο να έχει σημαντικές συνέπειες για το μέλλον της παλαιστινιακής αντίστασης. Υπό την πνευματική ηγεσία του Σεΐχη ΑχμέντΓιασίν, ενός πρόσφυγα από το χωριό Αλ-Τζούρα, κοντά στο ΜαζντάλΑσκαλάν (γνωστό σήμερα ως την ισραηλινή πόλη Ασκελόν), η ομάδα αποφάσισε να αποσχιστεί και να ξεκινήσει ένα νέο κίνημα, το Ισλαμικό Κίνημα Αντίστασης (Χαρακάταλ-Μουκαβάμααλ-Ισλαμίγια)—ως ακρωνύμιο, ΧΑΜΑΣ. Λίγους μήνες αργότερα, η νεοσύστατη οργάνωση δημοσίευσε το καταστατικό της, στο οποίο παρουσιάζει την ισλαμική αναβίωση και τον ιερό πολέμο Τζιχάντ ως μορφή αντι-αποικιοκρατίας, ενώ περιγράφει τη πολιτική και θρησκευτική της φιλοσοφία σχετικά με τη σύνδεση που βλέπει μεταξύ του Ισλάμ και της παλαιστινιακής απελευθέρωσης. Παρά τη διαβεβαίωση ότι η ισλαμική διακυβέρνηση θα επέτρεπε “στους Μουσουλμάνους, τους Εβραίους και τους Χριστιανούς να ζουν μαζί ειρηνικά και αρμονικά”, το υπόλοιπο κείμενο είναι γεμάτο αντισημιτισμό και θεωρίες συνωμοσίας, αρθρώνοντας διάφορες απόψεις του κινήματος για τον Σιωνισμό, το Ισραήλ και τον Ιουδαϊσμό εκείνη την εποχή.
\n\nΜια δεκαετία νωρίτερα, το 1976, ο Σεΐχης Αχμέντ Γιασίν είχε υποβάλει αίτηση για άδεια από τις ισραηλινές αρχές, για την ίδρυση του Ισλαμικού Συνδέσμου, που επρόκειτο να είναι μια οργάνωση-ομπρέλα η οποία θα παρείχε νομικό και διοικητικό κάλυμμα για τις κοινωνικές, θρησκευτικές, εκπαιδευτικές και ιατρικές υπηρεσίες της Μουσουλμανικής Αδελφότητας εντός της Λωρίδας της Γάζας. Το Ισραήλ ενέκρινε την άδεια. Αυτή είναι μία από τις πηγές του μύθου ότι το Ισραήλ “ίδρυσε” τη Χαμάς. Στην πραγματικότητα, το Ισραήλ δεν είχε καμία σχέση με την “εφεύρεση” της Χαμάς· ως κατοχική αρχή, απλώς χορήγησε άδεια σε έναν από τους θεσμούς της Μουσουλμανικής Αδελφότητας περίπου μια δεκαετία πριν υπάρξει η Χαμάς. Υπάρχουν μερικοί τρόποι να εξηγήσουμε γιατί συνέβη αυτό.
\n\nΤο Ισραήλ είχε μια πολιτική μη παρέμβασης στις κοινωνικές ισλαμικές οργανώσεις. Αλλά είναι επίσης χρήσιμο να κατανοήσουμε την κοινωνική δυναμική εκείνη την εποχή. Η δεκαετία του 1970 ήταν η κορύφωση του παλαιστινιακού επαναστατικού αριστερισμού· κοσμικές και μαρξιστικές-λενινιστικές οργανώσεις ήταν οι κυρίαρχες δυνάμεις στην ένοπλη αντίσταση. Η θρησκεία, από την άλλη πλευρά, θεωρούνταν ιδιωτική υπόθεση, και το Ισραήλ είχε συμφέρον να επιτρέψει την ανάπτυξη της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και άλλων ισλαμικών κινημάτων που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως αντίβαρο για να αποδυναμώσουν το εθνικιστικό κίνημα και να δημιουργήσουν κοινωνική διαίρεση.
\n\nΗ δημιουργία της Χαμάς, μια δεκαετία αργότερα, ενώ βασιζόταν στην φιλανθρωπική και κοινωνική υποδομή της Αδελφότητας, επαναπροσδιόρισε το Ισλάμ ως πολιτικό κίνημα συνδεδεμένο με την αντι-αποικιακή αντίσταση, αντλώντας έμπνευση από πολλά πολιτικά κόμματα στον αραβικό κόσμο που συνδύαζαν το Ισλάμ με τον εθνικισμό. Αξιοποίησαν την κληρονομιά θρυλικών μορφών όπως ο ΙζΑντ-Ντιν Αλ-Κασάμ, ένας πνευματικός ηγέτης και μαχητής ενεργός στην Παλαιστίνη τη δεκαετία του 1920 και του ’30, ο οποίος πρωτοπόρησε στον ορισμό της Ισλαμικής Τζιχάντ ως αντι-αποικιοκρατίας και οργάνωσε ανταρτοπόλεμο ενάντια στους Γάλλους, τους Βρετανούς και τους Σιωνιστές. Η στρατιωτική πτέρυγα της Χαμάς, η ταξιαρχία Αλ-Κασάμ, φέρει το όνομά του.
\n\nΗ Χαμάς ήταν ενεργή στην εξέγερση από την αρχή, συγκρουόμενη με τις ισραηλινές δυνάμεις αλλά και με άλλες παλαιστινιακές φατρίες που θεωρούσε συνεργάτες. Διάφοροι παράγοντες επέτρεψαν στη Χαμάς να πλασαριστεί ως ηγέτης του στρατοπέδου της αντίστασης, συμπεριλαμβανομένης της σιωπηρής αποδοχής της PLO για τη διχοτόμηση της ιστορικής Παλαιστίνης σε δύο κράτη και την εγκατάλειψη της επαναστατικής πορείας, που προκάλεσε τον κατακερματισμό του παλαιστινιακού εθνικού κινήματος σε “στρατόπεδο αντίστασης” και “στρατόπεδο διαπραγμάτευσης.” Ταυτόχρονα, γεωπολιτικές διαδικασίες, συμπεριλαμβανομένης της πτώσης της Σοβιετικής Ένωσης και της ήττας της παλαιστινιακής αριστεράς στο Λίβανο, άλλαζαν το πλαίσιο. Η ιντιφάντα ξέσπασε αρχικά από τους προσφυγικούςκαταυλισμούς της Γάζας, την έδρα της Χαμάς και κύρια βάση υποστήριξής της.
\n\nΑς προχωρήσουμε στο έτος 2000. Αφού οι διαπραγματεύσεις απέτυχαν να αποδώσουν, και το παλαιστινιακό κράτος που η συμφωνία είχε υποσχεθεί το 1999 δεν ήρθε ποτέ, ξέσπασε μια δεύτερη, πιο πικρή και πιο στρατιωτικοποιημένη ιντιφάντα, πυροδοτημένη από μια προκλητική επίσκεψη του ΑριέλΣαρόν—τότε ηγέτη του αντιπολιτευόμενου κόμματος Λικούντ—στο σύμπλεγμα του τεμένους Αλ-Άκσα στην Ιερουσαλήμ. Ενώ η πρώτη ιντιφάντα ήταν λαϊκή και αποκεντρωμένη, η δεύτερη ιντιφάντα ξεκίνησε παρόμοια αλλά γρήγορα έπεσε υπό την ηγεσία ένοπλων στρατιωτικοποιημένων φατριών, δημοφιλοποιώντας πρακτικές όπως οι βομβιστικές επιθέσεις αυτοκτονίας και άλλα είδη θανατηφόρων ένοπλων επιθέσεων εναντίον ισραηλινών δυνάμεων και πολιτών.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2024/10/03/16.jpg\")
\nΟ Γιασέρ Αραφάτ, ηγέτης της PLO και πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής, αποδείχθηκε αρκετά πραγματιστής. Προς απογοήτευση του Ισραήλ και των διεθνών προστατών, αρνήθηκε να καταδικάσει τις ένοπλες επιθέσεις, συχνά μάλιστα τις ενθάρρυνε, και περισσότερες από μία φορές, οι αστυνομικές δυνάμεις της Παλαιστινιακής Αρχής βρέθηκαν να ανταλλάσσουν πυρά με τις ισραηλινές δυνάμεις. Φαινόταν να βλέπει την “ειρηνευτική διαδικασία” και το έργο οικοδόμησης κράτους απλώς ως εργαλεία για την παλαιστινιακή απελευθέρωση, άξια να επιδιωχθούν όσο λειτουργούσαν, αλλά ήταν έτοιμος να τα εγκαταλείψει και να αλλάξει πορεία όταν χρειαζόταν. Ως απάντηση, το 2002, το Ισραήλ πολιόρκησε τη Μουκάτα, το κτίριο του παλαιστινιακού κοινοβουλίου στη Ραμάλα, παγιδεύοντάς τον μέχρι τον τελικό θάνατό του δύο χρόνια αργότερα, το 2004.
\n\nΣτη θέση του, ανήλθε στην εξουσία ο Μαχμούντ Αμπάς – ένα μέλος του κόμματος Φατάχ με αμερικανική υποστήριξη. Για να διασφαλίσουν ότι ο πραγματισμός του Αραφάτ δεν θα επαναληφθεί, οι ΗΠΑ και άλλοι διεθνείς χορηγοί ξεκίνησαν προσπάθειες για να “επαγγελματοποιήσουν” την Παλαιστινιακή Αρχή. Αυτές οδήγησαν σε μια σημαντική διαρθρωτική αλλαγή, με αποτέλεσμα μια εκτεταμένη μεταρρύθμιση του τομέα ασφαλείας με αμερικανική υποστήριξη και εκπαίδευση, την ενίσχυση του συντονισμού ασφαλείας με το Ισραήλ, την αποπολιτικοποίηση της ΠαλαιστινιακήςΑρχήςκαι μεγάλου μέρους του παλαιστινιακού κοινού, και τον διορισμό του Σαλάμ Φαγιάντ ως Πρωθυπουργού – ενός νεοφιλελεύθερου οικονομολόγου με αμερικανική εκπαίδευση, κατηγορούμενου για την εκκαθάριση των θεσμών της ΠαλαιστινιακήςΑρχής από υπερβολικά επικριτικές φωνές.
\n\nΣτο βιβλίο της “Polarized and Demobilized: Legacies of Authoritarianism in Palestine (Πολωμένοι και Ακινητοποιημένοι: Κληρονομιές του Αυταρχισμού στην Παλαιστίνη)”, η Παλαιστίνια αντι-αυταρχική συγγραφέας Ντάνα Ελ-Κουρντ αναλύει λεπτομερώς πώς τέτοιες επιθετικές μέθοδοι διεθνούς παρέμβασης χρησιμοποιούνται για να απομονώσουν την Παλαιστινιακή Αρχή από το εκλογικό της σώμα, την παλαιστινιακή κοινωνία, κάνοντάς την να λογοδοτεί στους διεθνείς χορηγούς, ειδικά στις ΗΠΑ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, και όχι στην κοινωνία. Απειλούν με κυρώσεις και περικοπές βοήθειας όποτε αυτή παρεκκλίνει από το μονοπάτι που χαράζουν οι κύριοί της, οι παγκόσμιες δυτικές δυνάμεις. Η δημιουργία της Παλαιστινιακής Αρχής και η ανάμειξη στη διαχείρισή της ήταν κρίσιμες για τις ΗΠΑ προκειμένου να επιβάλουν τις προτεραιότητές τους στην περιοχή. Στους Παλαιστίνιους δεν έχει επιτραπεί ποτέ να διαχειριστούν τις υποθέσεις τους με τρόπο που δεν εγκρίνεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
\n\nΑυτό έγινε ορατό μετά την εκλογική νίκη της Χαμάς το 2006. Η Χαμάς κατάφερε να εκμεταλλευτεί τη δυσαρέσκεια που ακολούθησε την αποτυχία των Συμφωνιών του Όσλο, τη διαφθορά και τα αισθήματα απογοήτευσης για τις πολιτικές της Παλαιστινιακής Αρχής, κερδίζοντας 76 από τις 132 έδρες του νομοθετικού συμβουλίου και το δικαίωμα σχηματισμού κυβέρνησης. Το «στρατόπεδο της αντίστασης» βρισκόταν στο απόγειο της δημοτικότητάς του, καθώς ένα χρόνο πριν, το 2005, το Ισραήλ είχε ξεκινήσει το Σχέδιο Αποδέσμευσης, εκκενώνοντας και τους 21 ισραηλινούς οικισμούς από τη Λωρίδα της Γάζας μαζί με τον ισραηλινό στρατό, μετά από πέντε συνεχόμενα χρόνια ένοπλης εξέγερσης. Παρόλο που το Ισραήλ συνέχισε να ελέγχει τα σύνορα, τον εναέριο χώρο και τη θαλάσσια περιοχή της Γάζας, αυτό εξακολουθούσε να θεωρείται σημαντικό επίτευγμα του ένοπλου αγώνα, ο οποίος κατάφερε να εξαναγκάσει το Ισραήλ σε εδαφικές παραχωρήσεις ενώ οι “διαπραγματεύσεις” και η “ειρηνευτική διαδικασία” παρέμεναν στάσιμες.
\n\nΣτην πραγματικότητα, λίγοι ψήφισαν τη Χαμάς για θρησκευτικούς ή ιδεολογικούς λόγους. Χτίζοντας υποδομές ανταρτοπόλεμου κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990 και της δεύτερης ιντιφάντα, η Χαμάς είχε απλώς καταφέρει να τοποθετηθεί ως ηγετική δύναμη για την εθνική υπόθεση, η πιο σημαντική εναλλακτική στη Φατάχ.
\n\nΣοκαρισμένες από τη νίκη της Χαμάς, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ κινήθηκαν γρήγορα για να ξεκινήσουν αυτό που ισοδυναμούσε με πραξικόπημα. Άσκησαν έντονη πίεση στη νέα κυβέρνηση να “μετριάσει” τις απόψεις της—για παράδειγμα, να αποδεχτεί την “ειρηνευτική διαδικασία” υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, τη “λύση” των δύο κρατών, και να μην απειλήσει τη δυτική επιρροή στην περιοχή. Το “Κουαρτέτο για τη Μέση Ανατολή”, ένα διεθνές σώμα αποτελούμενο από τις ΗΠΑ, την ΕΕ, τον ΟΗΕ και τη Ρωσία, το οποίο είχε αναλάβει τη διαχείριση της “λύσης της ισραηλινο-παλαιστινιακής σύγκρουσης” σύμφωνα με την “ειρηνευτική διαδικασία”, έθεσε ως προϋπόθεση για την παροχή βοήθειας στην κυβέρνηση της Χαμάς τρεις απαιτήσεις: την αναγνώριση των συμφωνιών που υπογράφηκαν μεταξύ της PLO και του Ισραήλ, την καταδίκη της “τρομοκρατίας” και την επίσημη αναγνώριση του Ισραήλ. Μετά την άρνηση της Χαμάς, η κυβέρνηση απομονώθηκε, όλη η βοήθεια σταμάτησε και επιβλήθηκαν οικονομικές κυρώσεις.
\n\nΟ εμφύλιος πόλεμος της Γάζας το 2007 είδε ένοπλες οδομαχίες για τον έλεγχο της Λωρίδας της Γάζας μεταξύ των ένοπλων πτερύγων της Χαμάς και της Φατάχ. Η μάχη κατέληξε σε νίκη της Χαμάς και την επακόλουθη ανάληψη του ελέγχου της Λωρίδας της Γάζας. Μετά την ήττα, ο Μαχμούντ Αμπάς κήρυξε τη διάλυση της κυβέρνησης, απέλυσε τον Ισμαήλ Χανίγια (τον πρωθυπουργό της Χαμάς) και κήρυξε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Αντ’ αυτού, διορίστηκε πρωθυπουργός ο Σαλάμ Φαγιάντ, ένας πιο “μετριοπαθής” πολιτικός της Φατάχ εγκεκριμένος από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Ο Αμπάς επίσης έθεσε εκτός νόμου την ένοπλη πτέρυγα της Χαμάς. Έκτοτε δεν έχουν διεξαχθεί εκλογές.
\n\nΤα γεγονότα του 2007 δημιούργησαν μια νέα κατάσταση στη διακυβέρνηση της Παλαιστίνης, όπου οι Παλαιστίνιοι βρίσκονταν υπό δύο παλαιστινιακές αρχές—την Παλαιστινιακή Αρχή υπό τον έλεγχο της Φατάχ στη Δυτική Όχθη, και τη Χαμάς στη Γάζα. Αυτό ωφέλησε το Ισραήλ, κατακερματίζοντας περαιτέρω την παλαιστινιακή κοινωνία και διαχωρίζοντας τη Γάζα από τη Δυτική Όχθη και την υπόλοιπη Παλαιστίνη. Από το 2007, το Ισραήλ εντατικοποίησε την πολιορκία της Γάζας ως συλλογική τιμωρία για την εκλογή της Χαμάς, απομονώνοντάς την πλήρως από τον κόσμο—ουσιαστικά μετατρέποντας το μεγαλύτερο προσφυγικό καταυλισμό του κόσμου στη μεγαλύτερη φυλακή ανοιχτού τύπου στον κόσμο. Η λωρίδα περιφράχθηκε πλήρως από όλες τις πλευρές (συμπεριλαμβανομένων των αιγυπτιακών συνόρων), επιβλήθηκε αυστηρότερος έλεγχος στον θαλάσσιο και εναέριο χώρο της, η κίνηση εντός και εκτός περιορίστηκε σημαντικά, και το Ισραήλ αποφάσιζε ποια αγαθά επιτρεπόταν να εισέλθουν.
\n\nΌσοι εξισώνουν τη Χαμάς με το ISIS, την Αλ-Κάιντα, ή τους Ταλιμπάν θα εκπλήσσονταν να ακούσουν ότι κατά τη διάρκεια των δεκαέξι χρόνων διακυβέρνησης της Γάζας, η Χαμάς δεν εφάρμοσε ποτέ τον νόμο της Σαρία. Ήταν μια αυταρχική και συντηρητική κυβέρνηση· ήταν εξαιρετικά καταπιεστική, ειδικά προς τις γυναίκες, τους queer ανθρώπους και τους πολιτικούς αντιφρονούντες· ωστόσο υπήρχαν συνεχείς εσωτερικές συζητήσεις και διαφωνίες, εκλογές και αντιπροσωπευτικά σώματα. Η οργανωτική δομή έχει περιγραφεί λεπτομερώς· αρκεί να πούμε ότι ενώ είναι μια ιεραρχική οργάνωση, το σύστημα των MajlisAl-Shura (Γενικά Συμβουλευτικά Συμβούλια), αποτελούμενα από εκλεγμένα μέλη τοπικών συμβουλίων, με εκπροσώπους από τη Γάζα, τη Δυτική Όχθη, ηγέτες στην εξορία και κρατούμενους σε ισραηλινές φυλακές, αντιπροσωπεύει ένα κάπως δημοκρατικό μοντέλο διακυβέρνησης από πάνω προς τα κάτω.
\n\nΌχι μόνο η Χαμάς δεν μοιάζει με τον σαλαφιστικό τζιχαντισμό, αλλά ήταν και θανάσιμοι εχθροί του. Σαλαφιστικοί πυρήνες που προσπάθησαν να κινητοποιηθούν στη Γάζα καταστάλθηκαν βίαια. Η Χαμάς δεν έχει καμία πρόθεση να εγκαθιδρύσει ένα πανισλαμικό χαλιφάτο· ήταν πάντα περισσότερο εθνικιστική παρά θρησκευτική, περιορίζοντας τις δραστηριότητές της στη γεωγραφία της Παλαιστίνης. Όλα αυτά δεν είναι για να τους δικαιώσουμε—πρέπει να παραμείνουμε κριτικοί—αλλά πιστεύω ότι πρέπει να είμαστε δίκαιοι και ακριβείς στην κριτική μας, κατανοώντας τις αποχρώσεις και το πλαίσιο, ώστε να αποφύγουμε τη διάδοση ισλαμοφοβικών ανοησιών που βάζουν όλες τις ισλαμιστικές οργανώσεις στο ίδιο καλάθι.
\n\nΤο Ισραήλ φαινόταν να μην έχει πρόβλημα με την ανάληψη της εξουσίας από τη Χαμάς. Αυτό εξυπηρετούσε τον σκοπό της περαιτέρω διαίρεσης των Παλαιστινίων, τοποθετώντας ένα κυβερνητικό σώμα στον έλεγχο της Γάζας για να τη διαχειρίζεται, και παρέχοντας δικαιολογία για ισραηλινές επιθέσεις. Παρουσίαζε τον εαυτό του ως να πολεμά μια τζιχαντιστική ισλαμική-φονταμενταλιστική τρομοκρατική οργάνωση στις πολλές αεροπορικές επιδρομές που ακολούθησαν.
\n\nΟ Παλαιστίνιος ιστορικός Tareq Baconi αναλύει λεπτομερώς στο βιβλίο του “Hamas Contained: The Rise and Pacification of Palestinian Resistance” πώς το Ισραήλ ξεκίνησε τη στρατηγική του “κουρέματος του γκαζόν” στη Γάζα. Βομβάρδιζε τη Γάζα κάθε τόσο, ακριβώς όσο χρειαζόταν για να βλάψει τις στρατιωτικές ικανότητες της Χαμάς και να σφαγιάσει εκατοντάδες ή χιλιάδες Παλαιστινίους—κρατώντας τη Γάζα υπό έλεγχο, αλλά αφήνοντας τη Χαμάς στην εξουσία. Το Ισραήλ διεξήγαγε πέντε μεγάλες στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Γάζα μέχρι το 2023 και μερικές μικρότερες. Αυτή η στρατηγική διατήρησης της Γάζας σε παγωμένη κατάσταση—πάντα υπό διαχείριση κρίσης, ένα βήμα πριν την κατάρρευση, απομονωμένη από τον κόσμο και χωρίς μακροπρόθεσμο σχέδιο—επρόκειτο να εκραγεί στο πρόσωπο του Ισραήλ στις 7 Οκτωβρίου 2023. Αλλά προτρέχω.
\n\nΑπό την πλευρά της Χαμάς, υπάρχουν πολλοί τρόποι να εξηγηθεί γιατί αποφάσισαν να συμμετάσχουν στην εκλογική πολιτική. Φαίνεται ότι η Χαμάς έβλεπε την κυβέρνηση κάπως όπως την έβλεπε ο Αραφάτ—ως ένα εργαλείο αντίστασης, ένα από τα πολλά εργαλεία για την επιδίωξη της απελευθέρωσης. Όπως ο Αραφάτ, επρόκειτο να ανακαλύψουν τις εντάσεις και τις αντιφάσεις αυτής της προσέγγισης. Ως επικεφαλής του στρατοπέδου της αντίστασης, οι ηγέτες της επαναστατικής κυβέρνησης, η Χαμάς συχνά βρέθηκε να λειτουργεί ως κατευναστική δύναμη. Αρκετές φορές, χρειάστηκε να περιορίσουν άλλες μαχητικές ομάδες στη Γάζα, όπως την Παλαιστινιακή Ισλαμική Τζιχάντ, που παρενέβαιναν στις εκεχειρίες τους. Επίσης δεν συμμετείχαν σε κάποιες στρατιωτικές συγκρούσεις με το Ισραήλ, όπως την κλιμάκωση του 2022 μεταξύ Ισραήλ και PIJ. Κάποιοι τώρα ερμηνεύουν αυτό ως παραπλανητική τακτική, εξαπατώντας το Ισραήλ ώστε να πιστέψει ότι δεν ενδιαφέρονταν για κλιμάκωση προκειμένου να τους αιφνιδιάσουν στις 7 Οκτωβρίου, αλλά δεν το πιστεύω. Μπορεί να είναι αλήθεια ως ένα βαθμό, αλλά είναι αναμφισβήτητο ότι πολλές φορές, η Χαμάς στην πραγματικότητα αποτράπηκε, και έπρεπε να ισορροπήσει μεταξύ της διατήρησης μιας μαχητικής στάσης και του περιορισμού άλλων ένοπλων ομάδων για να αποτρέψει την κλιμάκωση να ξεφύγει από τον έλεγχο.
\n\nΗ μετάβαση από κοινωνικό κίνημα και αντάρτικο σχηματισμό σε κυβερνητικό σώμα δεν ήταν τόσο προφανής. Η Al-Qassam, η ένοπλη πτέρυγα, παρά την εξασφάλιση μεγάλου βαθμού αυτονομίας από τα κυβερνητικά σώματα, εξακολουθούσε να βρίσκεται αντιμέτωπη με την αυξανόμενη ένταση μεταξύ αντίστασης και διακυβέρνησης. Αυτό δεν είναι καινούριο στο παλαιστινιακό κίνημα. Στο βιβλίο του “Το Παλαιστινιακό Ζήτημα”, ο Edward Said ανέλυσε λεπτομερώς αυτό το δίλημμα εντός της PLO στις επαναστατικές της μέρες, όταν η επανάσταση και το έργο οικοδόμησης κράτους συχνά συγκρούονταν. Όταν τελικά ήρθε η ώρα να προχωρήσουν προς ένα κράτος, πρόδωσαν εντελώς το λαό τους, πούλησαν την επανάσταση και υποτάχθηκαν στις πειθαρχικές δυνάμεις της παγκόσμιας τάξης. Αλλά η Χαμάς ακολούθησε μια διαφορετική προσέγγιση.
\n\nΑφού ανέλαβε τον έλεγχο της Γάζας το 2007, η Χαμάς είχε την επιλογή είτε να επαναλάβει το μονοπάτι της Παλαιστινιακής Αρχής στη Δυτική Όχθη, εγκαταλείποντας την αντίσταση και γινόμενη συνεργάτης της κατοχής, είτε να διατηρήσει τη στάση αψήφησης. Επέλεξε το δεύτερο. Ούτε το Ισραήλ ούτε οι διεθνείς δυνάμεις κατάφεραν να τους εξημερώσουν πλήρως, και διατήρησαν τη δέσμευσή τους στην αποαποικιοποίηση, την αντίσταση και τον ένοπλο αγώνα – τουλάχιστον κατ’ αρχήν, και μερικές φορές στην πράξη. Αυτό μπορούσαμε να το δούμε κατά τη διάρκεια της κλιμάκωσης του 2021, της Ενωμένης Ιντιφάντα. Ενώ η Σεΐχ Τζαρά, μια παλαιστινιακή γειτονιά στην Ιερουσαλήμ, απειλούνταν με έξωση, η Ιερουσαλήμ φλεγόταν και μια εξέγερση εξαπλωνόταν σε όλη την Παλαιστίνη. Η Χαμάς έθεσε τελεσίγραφο στις ισραηλινές δυνάμεις να αποσυρθούν από τη Σεΐχ Τζαρά και το συγκρότημα Αλ-Άκσα, ακολουθούμενο από ένα καταιγισμό ρουκετών που εκτοξεύθηκαν προς ισραηλινές πόλεις.
\n\nΑυτή ήταν μία από τις λίγες περιπτώσεις όπου η Χαμάς ξέφυγε από το κλουβί που είχε κατασκευαστεί γι’ αυτήν. Η επίθεση με ρουκέτες εναντίον του Ισραήλ δεν χρησιμοποιήθηκε για να χαλαρώσει την πολιορκία, να διαπραγματευτεί τις συνθήκες στη Γάζα, να απαντήσει στη δολοφονία ενός από τους μαχητές της, ή να πιέσει για οποιοδήποτε άλλο ζήτημα εντός του άμεσου κύκλου ενδιαφέροντός της ως κυβερνητικό ή στρατιωτικό σώμα. Αντίθετα, ήταν μια πράξη αλληλεγγύης με μια γειτονιά στην Ιερουσαλήμ και μια απάντηση στις ισραηλινές επιδρομές στο συγκρότημα Αλ-Άκσα. Αυτό τους τοποθέτησε και πάλι ως ηγετικό μέτωπο στην αντίσταση, αντιπροσωπεύοντας τη συμμετοχή της Γάζας στην εξέγερση ενότητας και δρώντας σε ζητήματα που αφορούν όλους τους Παλαιστίνιους.
\n\nΟι αντιφάσεις μεταξύ ένοπλου αγώνα και λαϊκού αγώνα αποτελούν συνεχές θέμα συζήτησης μεταξύ των Παλαιστινίων. Κάποιοι επικριτές κατηγόρησαν τη Χαμάς ότι παραγκώνισε τον λαϊκό αγώνα που ξέσπασε κατά τη διάρκεια της εξέγερσης, μετατοπίζοντας την εστίαση στον ένοπλο αγώνα. Η πραγματικότητα είναι πιο περίπλοκη. Η Χαμάς είναι πολύ περισσότερα από την ένοπλη πτέρυγά της· είναι ένα ολόκληρο κίνημα που πειραματίζεται με πολλές διαφορετικές μεθόδους αγώνα, αξιολογώντας κάθε στρατηγική σύμφωνα με τα αποτελέσματα. Η Χαμάς έχει μεγάλη εμπειρία στη λαϊκή αντίσταση – για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια των Πορειών Επιστροφής του 2018-2019, όπου κάτοικοι της Γάζας πορεύτηκαν άοπλοι προς τον φράχτη, εμπνευσμένοι εν μέρει από το κίνημα πολιτικών δικαιωμάτων στις ΗΠΑ, απαιτώντας τον τερματισμό της πολιορκίας και να τους επιτραπεί να επιστρέψουν στα σπίτια τους στην άλλη πλευρά. Αυτή δεν ήταν πρωτοβουλία της Χαμάς – οργανώθηκε από ακτιβιστές βάσης και πολίτες στη Γάζα – αλλά η Χαμάς, ως κυβερνητικό σώμα, έπρεπε να επιτρέψει τις πορείες, συμμετείχε σε αυτές και εμπλεκόταν σε μέρος της χρηματοδότησης. Η απάντηση του Ισραήλ ήταν να σφαγιάσει 223 διαδηλωτές, συμπεριλαμβανομένων 46 παιδιών, με πυρά ελεύθερων σκοπευτών. Ο κόσμος δεν έκανε τίποτα. Αντίθετα, τα γεγονότα του 2021 απέδειξαν ότι η Παλαιστίνη γίνεται διεθνές ζήτημα μόνο όταν οι Ισραηλινοί πολίτες πληρώνουν το τίμημα.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2024/10/03/4.jpg\")
Οι Παλαιστίνιοι σκοτώνονται είτε ένοπλοι είτε όχι, «βίαιοι» ή «μη βίαιοι», κατά τη διάρκεια ειρηνικών πορειών καθώς και μαχών. Το πρόβλημα του Ισραήλ με τους Παλαιστίνιους δεν είναι αυτή ή η άλλη τακτική, αλλά η ύπαρξή τους ως λαός. Η Πορεία της Επιστροφής- The March of Return, Γάζα, 2018.
\nΥπό αυτό το πρίσμα, θέλω να προτείνω έναν τρόπο να δούμε την 7η Οκτωβρίου. Κανείς εκτός της Χαμάς δεν γνωρίζει ακριβώς τι τους οδήγησε να αποφασίσουν να ξεκινήσουν μια τέτοια επίθεση. Υπάρχουν πολλές θεωρίες, και θα προσθέσω τη δική μου. Η Χαμάς μπορεί να κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η “κυβέρνηση αντίστασης” δεν λειτουργούσε πλέον, ότι στην πραγματικότητα αποτελούσε εμπόδιο, και αποφάσισε να επιστρέψει στις ρίζες της ως ανταρτικός σχηματισμός και κοινωνικό κίνημα. Μπορεί να προσπάθησαν να το κάνουν αυτό πολλές φορές στο παρελθόν, όπως μπορούμε να δούμε από τις πολλές προσπάθειες συμφιλίωσης με τη Φατάχ· έδειξαν προθυμία να παραιτηθούν από τον έλεγχο της Γάζας και να προετοιμαστούν για εκλογές ξανά και ξανά. Το βιβλίο του Baconi Hamas Contained περιγράφει λεπτομερώς πολλές τέτοιες προσπάθειες και πώς αυτές εκτροχιάστηκαν από το Ισραήλ και τις ΗΠΑ. Ίσως σκέφτηκαν ότι ήταν καιρός για κάτι ακραίο που θα τους ανάγκαζε να επιστρέψουν στο μονοπάτι της αντίστασης, ένα είδος κυβερνητικής αυτοκτονίας. Έχουν καταστήσει σαφές από τον Οκτώβριο ότι είναι πρόθυμοι να εγκαταλείψουν τη διακυβέρνηση της Γάζας, αλλά δεν θα αφοπλιστούν – άλλη μια ένδειξη ότι επιχειρούν να επιστρέψουν στις ρίζες τους.
\n\nΓια να ζήσει η επανάσταση, η κυβέρνηση πρέπει να πεθάνει.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2024/10/03/10.jpg\")
\nΤότε συνέβη η 7η Οκτωβρίου.
\n\nΈχει περάσει ένας χρόνος και ακόμα δεν είναι γνωστό ακριβώς τι συνέβη εκείνη την ημέρα. Αυτά είναι όσα γνωρίζουμε με βεβαιότητα μέχρι στιγμής. Τις πρώτες πρωινές ώρες της 7ης Οκτωβρίου 2023, η Χαμάς, μαζί με άλλες μαχητικές ομάδες στη Γάζα, εξαπέλυσε το Tufun Al-Aqsa, την επιχείρηση πλημμύρας Αλ-Άκσα, μια συντονισμένη αιφνιδιαστική επίθεση εναντίον του Ισραήλ. Χιλιάδες ρουκέτες εκτοξεύτηκαν προς το Ισραήλ και χιλιάδες μαχητές έσπασαν την πολιορκία, διέρρηξαν τον φράχτη, κατέλαβαν στρατιωτικές βάσεις και διείσδυσαν σε ισραηλινούς οικισμούς. Η επίθεση αιφνιδίασε το Ισραήλ· πέρασαν ώρες μέχρι να ανταποκριθεί ο στρατός. Σύμφωνα με μάρτυρες, υπήρξαν τρία κύρια κύματα που έσπασαν τον φράχτη της Γάζας, ο οποίος παρέμεινε ανοιχτός για ώρες. Το πρώτο κύμα που έσπασε τον φράχτη περιελάμβανε τη Χαμάς και τους άλλους κύριους ένοπλους σχηματισμούς στη Γάζα, συμπεριλαμβανομένων της PIJ, του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης και του Δημοκρατικού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης. Το δεύτερο κύμα αποτελούνταν από μικρότερες και λιγότερο οργανωμένες ένοπλες ομάδες, συμπεριλαμβανομένων πιθανώς μερικών σαλαφιστών τζιχαντιστών. Το τρίτο κύμα περιελάμβανε άοπλους πολίτες, δημοσιογράφους, μπλόγκερ και περίεργους περαστικούς. Δεν μπορεί να αρνηθεί κανείς ότι ορισμένοι από τους συμμετέχοντες διέπραξαν θηριωδίες εναντίον Ισραηλινών. Πολλά στοιχεία, σε ορισμένες περιπτώσεις από τις κάμερες Go Pro των ίδιων των Παλαιστίνιων μαχητών, δείχνουν να πυροβολούν αδιακρίτως εναντίον ισραηλινών οικισμών, σκοτώνοντας αμάχους και παίρνοντας ομήρους στη Λωρίδα της Γάζας. Μια σφαγή έλαβε επίσης χώρα στο (πλέον διαβόητο) μουσικό φεστιβάλ Nova.
\n\nΤαυτόχρονα, κυκλοφόρησε ένας καταιγισμός ψεμάτων, όπως επίσης, κατασκευασμένων θηριωδιών και προπαγάνδας. Ισραηλινές ομάδες διάσωσης, στρατιωτικοί αξιωματούχοι, η Σάρα Νετανιάχου και ο Τζο Μπάιντεν διέδωσαν διαψευσμένες ιστορίες για αποκεφαλισμούς, δολοφονίες παιδιών, σεξουαλική βία και άλλα πράγματα που δεν συνέβησαν ποτέ. Αυτό πυροδότησε την κατάσταση και χρησίμευσε για να δικαιολογήσει τη γενοκτονία.
\n\nΑναφέρθηκε ότι ορισμένοι Ισραηλινοί σκοτώθηκαν από ισραηλινά πυρά. Η Οδηγία Χάννιμπαλ (Hannibal Directive) είναι μια πολιτική του ισραηλινού στρατού που στοχεύει στην αποτροπή απαγωγών με κάθε μέσο, συμπεριλαμβανομένης της επίθεσης σε Ισραηλινούς πολίτες και δυνάμεις. Το σκεπτικό είναι ότι το πολιτικό κόστος για την απελευθέρωση απαχθέντων Ισραηλινών στρατιωτών ή πολιτών μέσω συμφωνιών είναι πολύ υψηλό – καθώς έχει επανειλημμένα οδηγήσει στην απελευθέρωση πολλών Παλαιστίνιων κρατουμένων σε αντάλλαγμα – οπότε είναι προτιμότερο να επιτεθούν ακόμη και με τον κίνδυνο να βλάψουν τους απαχθέντες. Στις 7 Οκτωβρίου, οι ισραηλινές δυνάμεις βομβάρδισαν σκόπιμα στρατιωτικές βάσεις, ή ισραηλινούς οικισμούς και αυτοκίνητα που θεωρήθηκε ότι μετέφεραν Ισραηλινούς ομήρους πίσω στη Γάζα.
\n\nΜέχρι το τέλος της ημέρας, περίπου 1140 Ισραηλινοί σκοτώθηκαν, 3400 τραυματίστηκαν και 251 αιχμαλωτίστηκαν. Αρχικά, τα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν πολύ υψηλότερες εκτιμήσεις.
\n\nΑκόμη και ένα χρόνο αργότερα, οι Ισραηλινοί φαίνεται να αδυνατούν να κατανοήσουν αυτή την επίθεση. Γι’ αυτούς, ήρθε από το πουθενά. Την αντιλαμβάνονται ως ένα “δεύτερο Ολοκαύτωμα” (μια πολύ δημοφιλής αφήγηση στο Ισραήλ), μια ανεξήγητη και παράλογη επίθεση από βάρβαρες τζιχαντιστικές δυνάμεις που επιδιώκουν να σκοτώσουν Εβραίους χωρίς λόγο.
\n\nΑλλά είναι μια σοβαρή παρερμηνεία να σκεφτόμαστε την 7η Οκτωβρίου ως ένα μεμονωμένο γεγονός που συνέβη σε ιστορικό κενό. Πρακτικά όλοι όσοι είναι είκοσι ετών ή νεότεροι στη Γάζα έχουν περάσει ολόκληρη τη ζωή τους σε μια πραγματικότητα πολιορκίας, βομβαρδισμών και σφαγών, μεγαλωμένοι από συγγενείς που ακόμα θυμούνται τα γεγονότα του 1948 και πώς εκδιώχθηκαν από εκεί όπου τώρα βρίσκονται τα Κιμπούτζ. Από την Επανάσταση της Αϊτής και την εξέγερση των σκλάβων του Νατ Τέρνερ μέχρι τη σφαγή του Οράν στην Αλγερία, κάθε αντιαποικιακός απελευθερωτικός πόλεμος, κάθε εξέγερση σκλάβων, κάθε εξέγερση γκέτο πάντα περιελάμβανε θηριωδίες, συχνά στοχεύοντας αμάχους. Δεν μπορούμε να απαιτούμε από τους Παλαιστίνιους μια αγνότητα που δεν απαιτούμε από κανέναν άλλο απελευθερωτικό αγώνα στην Ιστορία. Μπορούμε να θρηνήσουμε για τις θηριωδίες, αλλά δεν μπορούμε να καταδικάσουμε μια εξέγερση ενός γκέτο, δεν μπορούμε να καταδικάσουμε μια εξέγερση σκλάβων. Πρέπει κάθε φορά να κατανοούμε τα πάντα στο πλαίσιό τους, βασισμένοι με μια ανάλυση των σχέσεων εξουσίας.
\n\nΗ επίθεση που έλαβε χώρα στις 7 Οκτωβρίου 2023 ακολουθήθηκε από μια γενοκτονία που συνεχίζεται εδώ και ένα χρόνο. Μέχρι τα τέλη Σεπτεμβρίου 2024, αναφέρεται ότι πάνω από 41.000 άνθρωποι στη Γάζα έχουν χάσει τη ζωή τους, αν και ο πραγματικός αριθμός είναι πιθανότατα πολύ υψηλότερος. Περισσότεροι από 95.000 έχουν τραυματιστεί. Περίπου 1,9 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν εκτοπιστεί εσωτερικά, ορισμένοι από τους οποίους έχουν ξεριζωθεί περισσότερες από δέκα φορές. Περισσότερο από το ήμισυ (60% σύμφωνα με το Al-Jazeera) των κατοικιών της Γάζας, το 80% των εμπορικών εγκαταστάσεων και το 85% των σχολικών κτιρίων έχουν υποστεί ζημιές ή καταστραφεί· 17 από τα 36 νοσοκομεία παραμένουν μερικώς λειτουργικά· το 65% της καλλιεργήσιμης γης έχει υποστεί ζημιές.
\n\nΟ τρέχων πόλεμος εξόντωσης διαφέρει από τους προηγούμενους γύρους κλιμακώσεων και σφαγών – και όχι μόνο σε κλίμακα. Το Ισραήλ δεν ακολουθεί πλέον την πολιτική του “κουρέματος του γκαζόν”. Η Γάζα, η φυλακή ανοιχτού τύπου, εξερράγη. Κατά συνέπεια, ολόκληρος ο πληθυσμός έπρεπε να πληρώσει. Πράγματι, οι ισραηλινές αρχές κατέστησαν σαφές από την αρχή ότι η πρόθεσή τους είναι η γενοκτονία.
\n\nΌλα αυτά τα χρόνια, ενώ το Ισραήλ νόμιζε ότι έβλαπτε τις στρατιωτικές του ικανότητες, η Χαμάς έσκαβε ένα πολύπλοκο δίκτυο σηράγγων κάτω από τη Γάζα, εξοπλιζόταν και προετοιμαζόταν για την τελική μάχη. Η Γάζα δεν είναι κατάλληλη για ανταρτοπόλεμο με την παραδοσιακή έννοια, καθώς είναι ως επί το πλείστον μια επίπεδη λωρίδα γης χωρίς βουνά ή δάση όπου οι μαχητές μπορούν να διαφύγουν. Τα στενά σοκάκια των προσφυγικών καταυλισμών θα μπορούσαν να είναι χρήσιμα σε κάποια στάδια της μάχης, και ήταν, αλλά το Ισραήλ κατέστησε σαφές ότι αυτά θα ήταν τα πρώτα μέρη που θα στοχοποιούνταν, όπως στο Λίβανο και τη Δυτική Όχθη. Το δίκτυο των σηράγγων, που εκτείνεται σε ολόκληρη τη λωρίδα μέχρι τη Χερσόνησο του Σινά στην άλλη πλευρά των αιγυπτιακών συνόρων, ήταν απαραίτητο για να επιτρέψει στους μαχητές να επιτεθούν και να διαφύγουν, να εμφανιστούν ξανά σε άλλο μέρος, να κρυφτούν, να ξεκουραστούν, να αποθηκεύσουν όπλα και να κρύψουν αιχμαλώτους. Κατά τη διάρκεια των χρόνων της πολιορκίας, οι σήραγγες ήταν επίσης κρίσιμες για την οικονομία της Γάζας: εκτός από όπλα, χρησιμοποιούνταν επίσης για να παρακάμψουν την ισραηλινή πολιορκία προκειμένου να λαθρεμπορεύσουν βασικά είδη πρώτης ανάγκης.
\n\nΔεν γνώριζε η Χαμάς ότι η ισραηλινή αντίδραση θα ήταν τόσο θανατηφόρα; Είναι αδύνατο να πούμε με βεβαιότητα ποιοι ήταν οι υπολογισμοί τους. Μπορούμε να υποθέσουμε ότι ήξεραν ότι η επίθεση θα οδηγούσε σε ένα λουτρό αίματος – ίσως όχι σε αυτή την κλίμακα, αλλά πρέπει να ήξεραν ότι το Ισραήλ θα αντιδρούσε σοβαρά. Σύμφωνα με την εξίσωση που δημιούργησε το Ισραήλ το 2014, για παράδειγμα, μετά την απαγωγή και δολοφονία τριών Ισραηλινών εποίκων στη Δυτική Όχθη από Παλαιστίνιους μαχητές, το Ισραήλ σκότωσε περίπου 2200 ανθρώπους στη Γάζα, τη χειρότερη σφαγή στη Γάζα μέχρι το 2023. Οπότε ποιο θα ήταν το τίμημα για 1140 Ισραηλινούς νεκρούς, τότε;
\n\nΠρέπει να συμπεράνουμε ότι η Χαμάς δεν νοιάζεται για τις ζωές των κατοίκων της Γάζας; Η απάντηση είναι πιο περίπλοκη.
\n\nΜπορούμε να ξεκινήσουμε λέγοντας ότι το να κατηγορούμε την αντίσταση για τη βία του κατακτητή έχει τόσο νόημα όσο το να κατηγορούμε τους Κούρδους μαχητές για τη σφαγή του Ντερσίμ ή την κατοχή του Αφρίν, ή το να κατηγορούμε τους αντάρτες του γκέτο της Βαρσοβίας για τη ναζιστική καταστολή. Η ορμή μιας αποικιακής εγκατάστασης είναι πάντα να αποκτήσει περισσότερη γη μειώνοντας τον αριθμό των ιθαγενών. Καθ’ όλη τη διάρκεια των χρόνων του Σιωνιστικού αποικισμού, οι Σιωνιστές παρουσίαζαν πάντα τις θηριωδίες τους ως απαντήσεις σε προηγούμενες επιθέσεις – αλλά ο πραγματικός στόχος ήταν πάντα η εθνοκάθαρση. Η ίδια η Λωρίδα της Γάζας δημιουργήθηκε ως λύση για την εθνοκάθαρση, ένα κλειδωμένο γκέτο για τον έλεγχο της δημογραφίας, και το Ισραήλ σκοτώνει ανθρώπους εκεί και στην Παλαιστίνη συνολικά από τότε. Το να περιμένει κανείς ότι οι άνθρωποι δεν θα πολεμήσουν, ότι θα είναι ανήμπορα θύματα, δεν ήταν ποτέ ρεαλιστικό.
\n\nΣύμφωνα με την ίδια τη Χαμάς, στο έγγραφο Η Αφήγησή μας… Επιχείρηση Πλημμύρα Αλ-Άκσα, που δημοσιεύτηκε μετά τις 7 Οκτωβρίου, ρωτούν – τι περίμενε ο κόσμος να κάνουν οι Παλαιστίνιοι; Μετά από 75 χρόνια υποφέροντας κάτω από μια βάναυση κατοχή, αφού όλες οι πρωτοβουλίες για απελευθέρωση απέτυχαν, τα καταστροφικά αποτελέσματα της λεγόμενης “ειρηνευτικής διαδικασίας” που υποσχέθηκε το Όσλο, και τη σιωπή της λεγόμενης διεθνούς κοινότητας, υποτίθεται ότι έπρεπε πραγματικά να πεθάνουν ειρηνικά; Σημειώνουν ότι η παλαιστινιακή μάχη για απελευθέρωση από την κατοχή και τον αποικισμό δεν ξεκίνησε στις 7 Οκτωβρίου, αλλά πριν από 105 χρόνια, ενάντια σε 30 χρόνια βρετανικής αποικιακής διακυβέρνησης και 75 χρόνια Σιωνιστικής κατοχής. Δεκάδες χιλιάδες Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν μεταξύ 2000 και 2023· όλοι αυτοί οι θάνατοι έλαβαν χώρα με αμερικανική υποστήριξη, και κάθε είδους διαμαρτυρία, συμπεριλαμβανομένων ειρηνικών πρωτοβουλιών όπως οι πορείες επιστροφής το 2018, έχει καταπνιγεί βίαια. Υπό το φως της δολοφονικής επιθετικότητας με πλήρη ατιμωρησία, το έγγραφο ρωτά,
\n\n\n\n\n“Τι περίμεναν από τον παλαιστινιακό λαό μετά από όλα αυτά; Να συνεχίσει να περιμένει και να συνεχίσει να υπολογίζει στον ανήμπορο ΟΗΕ! Ή να πάρει την πρωτοβουλία να υπερασπιστεί τον παλαιστινιακό λαό, τη γη, τα δικαιώματα και τα ιερά του· γνωρίζοντας ότι η πράξη της άμυνας είναι ένα δικαίωμα κατοχυρωμένο στους διεθνείς νόμους, κανόνες και συμβάσεις.”
\n
Μια παρόμοια αφήγηση εκφράστηκε από τον Basem Naim, ανώτερο μέλος του πολιτικού γραφείου της Χαμάς, μιλώντας στις 7 Οκτωβρίου.
\n\n\n\n\n“Αν πρέπει να επιλέξουμε, γιατί να επιλέξουμε να είμαστε τα καλά θύματα, τα ειρηνικά θύματα; Αν πρέπει να πεθάνουμε, πρέπει να πεθάνουμε με αξιοπρέπεια. Όρθιοι, μαχόμενοι, αντεπιτιθέμενοι και στεκόμενοι ως αξιοπρεπείς μάρτυρες.”
\n
Μπορούμε επίσης να συμβουλευτούμε τον Παλαιστίνιο επαναστάτη και μάρτυρα Bassel Al-Araj. Γράφοντας το 2014, λίγο πριν από την ισραηλινή στρατιωτική χερσαία εισβολή στη Γάζα στις 17 Ιουλίου, έκανε αρκετές επισημάνσεις2:
\n\n\n\n\n\n
\n\n- \n
\nΗ παλαιστινιακή αντίσταση αποτελείται από ανταρτικούς σχηματισμούς των οποίων οι στρατηγικές ακολουθούν τη λογική του ανταρτοπόλεμου ή του υβριδικού πολέμου, στον οποίο οι Άραβες και οι Μουσουλμάνοι έχουν γίνει δεξιοτέχνες μέσω των εμπειριών μας στο Αφγανιστάν, το Ιράκ, το Λίβανο και τη Γάζα. Ο πόλεμος δεν βασίζεται ποτέ στη λογική των συμβατικών πολέμων και την άμυνα σταθερών σημείων και συνόρων· αντιθέτως, παρασύρετε τον εχθρό σε ενέδρα. Δεν μένετε σε μια σταθερή θέση για να την υπερασπιστείτε· αντίθετα, κάνετε ελιγμούς, κίνηση, απόσυρση και επίθεση από τα πλευρά και τα νώτα. Επομένως, μην τον συγκρίνετε ποτέ με τους συμβατικούς πολέμους.
\n- \n
\nΟ εχθρός θα διαδώσει φωτογραφίες και βίντεο της εισβολής τους στη Γάζα, της κατάληψης κατοικημένων κτιρίων ή της παρουσίας τους σε δημόσιους χώρους και γνωστά ορόσημα. Αυτό είναι μέρος του ψυχολογικού πολέμου στους ανταρτοπόλεμους· επιτρέπετε στον εχθρό σας να κινηθεί όπως επιθυμεί ώστε να πέσει στην παγίδα σας και να τον χτυπήσετε. Εσείς καθορίζετε τον τόπο και τον χρόνο της μάχης. Έτσι, μπορεί να δείτε φωτογραφίες από την Πλατεία Al-Katiba, το Al-Saraya, το Al-Rimal ή τον δρόμο Omar Al-Mukhtar, αλλά μην αφήσετε αυτό να αποδυναμώσει την αποφασιστικότητά σας. Η μάχη κρίνεται από τα συνολικά της αποτελέσματα, και αυτό είναι απλώς ένα θέαμα.
\n- \n
\nΜη διαδίδετε ποτέ την προπαγάνδα των δυνάμεων κατοχής και μη συμβάλλετε στην εμπέδωση του αισθήματος της ήττας. Αυτό πρέπει να προσεχθεί πολύ, γιατί σύντομα θα αρχίσουμε να μιλάμε για μια μαζική εισβολή στη Beit Lahia και το Al-Nusseirat, για παράδειγμα. Μη διαδίδετε ποτέ πανικό· να υποστηρίζετε την αντίσταση και μη διαδίδετε καμία είδηση που μεταδίδεται από τις κατοχικές δυνάμεις (ξεχάστε τη δεοντολογία και την αμεροληψία της δημοσιογραφίας· όπως ο Σιωνιστής δημοσιογράφος είναι μαχητής, έτσι είστε κι εσείς).
\n- \n
\nΟ εχθρός μπορεί να μεταδώσει εικόνες αιχμαλώτων, πιθανότατα αμάχων, αλλά ο στόχος είναι να υποδηλώσει την ταχεία κατάρρευση της αντίστασης. Μην τους πιστεύετε.
\n- \n
\nΟ εχθρός θα πραγματοποιήσει τακτικές, ποιοτικές επιχειρήσεις για να δολοφονήσει κάποια σύμβολα [της αντίστασης], και όλα αυτά είναι μέρος του ψυχολογικού πολέμου. Αυτοί που πέθαναν και αυτοί που θα πεθάνουν δεν θα επηρεάσουν ποτέ το σύστημα και τη συνοχή της αντίστασης, επειδή η δομή και οι σχηματισμοί της αντίστασης δεν είναι συγκεντρωτικοί αλλά οριζόντιοι και διαδεδομένοι. Ο στόχος τους είναι να επηρεάσουν τη βάση υποστήριξης της αντίστασης και τις οικογένειες των μαχητών της αντίστασης, καθώς είναι οι μόνοι που μπορούν να επηρεάσουν τους άνδρες της αντίστασης.
\n- \n
\nΟι άμεσες ανθρώπινες και υλικές απώλειές μας θα είναι πολύ μεγαλύτερες από αυτές του εχθρού, κάτι που είναι φυσικό στους ανταρτοπόλεμους που βασίζονται στη δύναμη της θέλησης, το ανθρώπινο στοιχείο και το βαθμό υπομονής και αντοχής. Είμαστε πολύ πιο ικανοί να αντέξουμε το κόστος, οπότε δεν υπάρχει λόγος να συγκρίνουμε ή να ανησυχούμε για το μέγεθος των αριθμών.
\n- \n
\nΟι σημερινοί πόλεμοι δεν είναι πλέον απλώς πόλεμοι και συγκρούσεις μεταξύ στρατών, αλλά μάλλον αγώνες μεταξύ κοινωνιών. Ας είμαστε σαν μια συμπαγής δομή και ας παίξουμε ένα παιχνίδι δαγκώματος δαχτύλων με τον εχθρό, η κοινωνία μας εναντίον της δικής τους κοινωνίας.
\nΤέλος, κάθε Παλαιστίνιος (με την ευρεία έννοια, που σημαίνει οποιονδήποτε βλέπει την Παλαιστίνη ως μέρος του αγώνα του, ανεξάρτητα από τις δευτερεύουσες ταυτότητές του), κάθε Παλαιστίνιος είναι στην πρώτη γραμμή της μάχης για την Παλαιστίνη, οπότε προσέξτε να μην αποτύχετε στο καθήκον σας.
\n
Μια τελευταία σημείωση πριν προχωρήσουμε. Στο βιβλίο Βlessed is the Flame – Ευλογημένη είναι η Φλόγα, ο συγγραφέας Serafinski εξετάζει τις εξεγέρσεις στα γκέτο και την αντίσταση στα στρατόπεδα συγκέντρωσης υπό τη ναζιστική κατοχή από μια αναρχο-μηδενιστική οπτική. Το βιβλίο δείχνει ότι παρά τις καταπιεστικές και παραλυτικές συνθήκες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, πράξεις αντίστασης όπως σαμποτάζ, αλληλοβοήθεια και εξεγέρσεις εξακολουθούσαν να συμβαίνουν, συχνά παρά τις σοβαρές συνέπειες και τις πολύ χαμηλές πιθανότητες επιτυχίας. Το κίνητρο πίσω από πολλές από αυτές τις πράξεις ήταν η επιθυμία για εξέγερση ως αυτοσκοπός.
\n\nΟ Serafinski αναπτύσσει την ιδέα ότι η jouissance, ή απόλαυση—η δημιουργικότητα και η ζωή της ίδιας της πράξης ή της εξέγερσης—είναι αξιόλογη από μόνη της, ανεξάρτητα από τις συνέπειές ή τα αποτελέσματα της. Παραδείγματα δείχνουν ότι στις πιο δύσκολες καταστάσεις, οι άνθρωποι επιλέγουν να μην οδηγηθούν παθητικά στη σφαγή, αλλά να εμπλακούν σε απεγνωσμένες, άγριες πράξεις αντίστασης, ξεφεύγοντας από την καθιερωμένη λογική, ηθική και τα έλλογα πεδία. Απέναντι σε αδιανόητες συνθήκες, επιλέγουν αδιανόητες δράσεις. Αυτό θυμίζει την κατανόηση του Bassel για τον ρομαντισμό ως αιτία πολέμου.
\n\nΚαι οι άνθρωποι συχνά κάνουν αυτό που είναι εντός των δυνατοτήτων τους, όχι αυτό που είναι το πιο “σωστό”. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να αποδεχτούμε.
\n\n\n\n\n“Αυτό που πραγματικά μετράει είναι η δύναμη που νιώθουμε κάθε φορά που δεν σκύβουμε το κεφάλι, κάθε φορά που καταστρέφουμε τα ψεύτικα είδωλα του πολιτισμού, κάθε φορά που τα μάτια μας συναντούν εκείνα των συντρόφων μας σε παράνομα μονοπάτια, κάθε φορά που τα χέρια μας βάζουν φωτιά στα σύμβολα της Εξουσίας. Σε εκείνες τις στιγμές δεν ρωτάμε τους εαυτούς μας: ‘Θα νικήσουμε; Θα χάσουμε;’ Σε εκείνες τις στιγμές, απλά μαχόμαστε.”
\n\n–“Μια Συζήτηση Μεταξύ Αναρχικών”, Συνωμοσία των Πυρήνων της Φωτιάς
\n
\n\n\n“Ακόμη και οι παρατηρήσεις και η κριτική σου για τα παράδοξα του πολέμου του 2014 ήταν ότι έκανε το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας παθητικό ακροατήριο που περίμενε τον θάνατο. Αντιτάχθηκες σε έναν θάνατο που δεν περιβάλλεται από μια ρομαντική αφήγηση. Ξέρεις ότι η ισορροπία δυνάμεων μεταξύ των εθνών καθορίζεται από τη ‘δυνητική ενέργεια’ και την ‘κινητική ενέργεια’ (μια συντριπτική ενέργεια). Και ξέρεις ότι η δυνητική ενέργεια—και η λειτουργία της στον πόλεμο—είναι να μετατραπεί σε συντριπτική δύναμη. Πιστεύω ότι η δυνατότητα δημιουργίας ρομαντικών αφηγήσεων γύρω από το μαρτύριο και τον ηρωισμό είναι ένα από τα πιο σημαντικά στοιχεία της δυνητικής ενέργειας, στην οποία ξεπερνάμε τον εχθρό μας.”
\n\n“Γιατί Πάμε στον Πόλεμο”, Bassel Al-Araj
\n
![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2024/10/03/8.jpg\")
Δραπετεύοντας από το γκέτο.
\nΟι άνθρωποι στη Γάζα δεν υπήρξαν ανίσχυρα θύματα από τις 7 Οκτωβρίου. Ναι, η Γάζα έχει καταστραφεί από τη γενοκτονία, αλλά η αντίσταση πολεμά σθεναρά, παρά τις αδιανόητες συνθήκες. Από τα μέσα Σεπτεμβρίου 2024, το Ισραήλ έχει αναφέρει 789 νεκρούς από τους στρατιώτες και τις δυνάμεις ασφαλείας του. Άλλες αναφορές δείχνουν τουλάχιστον 10.000 νεκρούς ή τραυματίες. Περίπου 1000 Ισραηλινοί στρατιώτες εισέρχονται στο Τμήμα Αποκατάστασης του Υπουργείου Άμυνας κάθε μήνα, σύμφωνα με το Ισραηλινό Υπουργείο Άμυνας. Εντυπωσιακό υλικό που κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο από ανταρτικές δυνάμεις δείχνει αυτούς να ξεπροβάλλουν από σήραγγες, να ανατινάζουν τανκς, να πυροβολούν και να στήνουν ενέδρες σε Ισραηλινούς στρατιώτες, και να ανατινάζουν κτίρια με στρατιώτες μέσα. Ο ισραηλινός στρατός παραδέχτηκε ότι πολλά τανκς έχουν υποστεί ζημιές κατά τη διάρκεια των μαχών.
\n\nΣτην πόλη της Χαν Γιουνίς, για παράδειγμα, την οποία το Ισραήλ έχει εισβάλει επανειλημμένα, μέχρι στιγμής, κάθε προσπάθεια να νικηθούν οι ανταρτικές δυνάμεις έχει αποτύχει. Σε πολλές από τις πόλεις, τους προσφυγικούς καταυλισμούς και τα οχυρά της αντίστασης όπου ο IDF ανακοίνωσε ότι “διέλυσε την τοπική ταξιαρχία”, οι ανταρτικές δυνάμεις επανεμφανίζονται αμέσως και ανασυντάσσονται μετά την αποχώρησή τους.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2024/10/03/5.jpg\")
Η αντίσταση συνεχίζεται.
\nΣτη Δυτική Όχθη, ο IDF έχει πραγματοποιήσει αρκετές εισβολές σε πόλεις και προσφυγικούς καταυλισμούς, προκαλώντας μαζικές καταστροφές στις υποδομές τους, σκοτώνοντας τουλάχιστον 719 άτομα και τραυματίζοντας περισσότερους από 5700 από τον Σεπτέμβριο του 2024. Η ένοπλη αντίσταση, αν και πουθενά τόσο έντονη όσο στη Γάζα, έχει στοιχίσει τη ζωή 12 Ισραηλινών στρατιωτών και έχει αφήσει 27 τραυματίες. Αρκετοί μαχητές στη Δυτική Όχθη έχουν επίσης διεξάγει ένοπλες ενέργειες εναντίον Ισραηλινών εποίκων στη Δυτική Όχθη καθώς και εντός των ισραηλινών συνόρων.
\n\nΗ βία των εποίκων εναντίον των Παλαιστινίων έχει ενταθεί σημαντικά από τον Οκτώβριο του 2024, με περισσότερες από 800 επιθέσεις και πογκρόμ, σκοτώνοντας τουλάχιστον 31 Παλαιστίνιους, τραυματίζοντας περισσότερους από 500, και καταστρέφοντας περίπου 80 σπίτια, σχεδόν 12.000 δέντρα, και 450 οχήματα, σύμφωνα με τον ΟΗΕ. Περίπου 850 Παλαιστίνιοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους ως αποτέλεσμα της βίας των εποίκων και του στρατού. Οι έποικοι επίσης εμπόδισαν την ανθρωπιστική βοήθεια που εισερχόταν στη Γάζα από την Ιορδανία, την Αίγυπτο, και τα ισραηλινά λιμάνια.
\n\nΕντός του κατεχόμενου Εσωτερικού, γνωστού και ως κατεχόμενη Παλαιστίνη του 1948, ή “Ισραήλ”, οι παλαιστινιακές κοινότητες βρέθηκαν αντιμέτωπες με μια φασιστική δικτατορία. Η διαμαρτυρία για τη γενοκτονία ήταν αδύνατη κατά τους πρώτους μήνες, καθώς η αστυνομία κατέστειλε βίαια τις διαδηλώσεις, επιτέθηκε σε ακτιβιστές, έκανε επιδρομές στα σπίτια τους, και φυλάκισε ανθρώπους, μερικές φορές για μήνες, με κατηγορίες όπως ότι φώναξαν συνθήματα ή κρατούσαν πλακάτ. Μόνο τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο του 2023, η Adallah, ένα νομικό κέντρο για Παλαιστίνιους πολίτες στο Ισραήλ, κατέγραψε 251 συλλήψεις, ανακρίσεις, και “προειδοποιητικά τηλεφωνήματα” ως απάντηση σε ενέργειες όπως η συμμετοχή σε διαδήλωση, η ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, και η έκφραση απόψεων σε πανεπιστήμια και χώρους εργασίας. Πολλοί Παλαιστίνιοι φοιτητές αποβλήθηκαν από πανεπιστήμια· πολλοί εργαζόμενοι απολύθηκαν. Σε ορισμένα μέρη, αυτή η καταστολή μειώθηκε με την πάροδο του χρόνου – αλλά σε άλλα, ιδιαίτερα σε “μικτές” πόλεις όπως η Χάιφα, η διαμαρτυρία για τη γενοκτονία εξακολουθεί να είναι αδύνατη.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2024/10/03/11.jpg\")
Διαμαρτυρία για τη Γάζα υπό έντονη αστυνομική καταστολή, Χάιφα, 30 Μαΐου 2024.
\nΜέχρι στιγμής, παρά τις μεμονωμένες ένοπλες ομάδες στη Δυτική Όχθη που υπερασπίζονται τις κοινότητές τους από ισραηλινές επιδρομές και διεξάγουν ένοπλες επιθέσεις σε κοντινούς οικισμούς και σημεία ελέγχου, για να μην αναφέρουμε κάποιες προσπάθειες στο εσωτερικό του Ισραήλ για οργάνωση διαμαρτυριών, δεν υπάρχει λαϊκή εξέγερση, όπως η Ιντιφάντα Ενότητας που ξέσπασε το 2021 κατά τη διάρκεια της προηγούμενης μεγάλης επίθεσης στη Γάζα. Η ισραηλινή καταστολή αποδείχθηκε αποτελεσματική στο να ωθήσει πολλούς ανθρώπους στη σιωπή και να παραλύσει τα κινήματα του δρόμου. Αυτό μπορεί να αλλάξει, καθώς η καταστολή μπορεί επίσης να οδηγήσει σε κλιμάκωση, αλλά προς το παρόν, δεν μπορούμε να βασιστούμε σε μια εξέγερση εντός της Παλαιστίνης για να σταματήσουμε τη γενοκτονία.
\n\nΗ κατάσταση μέσα στις φυλακές έχει γίνει απάνθρωπη. Οι Παλαιστίνιοι “κρατούμενοι ασφαλείας” αντιμετωπίζουν βασανιστήρια, βία και σεξουαλική κακοποίηση από Ισραηλινούς φρουρούς. Το στρατόπεδο βασανιστηρίων Sde Teiman έγινε παγκοσμίως διαβόητο μετά από διαρροές από πληροφοριοδότες και μαρτυρίες από απελευθερωμένους κρατούμενους που αποκάλυψαν μια ρουτίνα κακοποίησης, ξυλοδαρμών, σωματικών και ψυχολογικών βασανιστηρίων, σεξουαλικής βίας και βιασμών, ιατρικής αμέλειας και ακρωτηριασμών μελών του σώματος. Οι συνθήκες στις φυλακές “ασφαλείας” σε όλη τη χώρα έχουν επιδεινωθεί, με τον ακροδεξιό Υπουργό Εθνικής Ασφάλειας Itamar Ben-Gvir να δίνει εντολές για μείωση των δικαιωμάτων των κρατουμένων στο ελάχιστο. Είναι περιορισμένοι σε σκοτεινά, υπερπλήρη κελιά, δεμένοι χειροπόδαρα μεταξύ τους, κοιμούνται σε κρεβάτια χωρίς στρώματα ή στο πάτωμα, με ελάχιστη διατροφή. Χιλιάδες νέοι κρατούμενοι έχουν συλληφθεί τον τελευταίο χρόνο· υπό τη σαδιστική διαχείριση του Ben-Gvir, η καταστολή, η φυλάκιση και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και βασανιστηρίων πρόκειται να επεκταθούν. Περίπου 60 Παλαιστίνιοι κρατούμενοι έχουν πεθάνει στις ισραηλινές φυλακές από τον Οκτώβριο του 2023.
\n\nΤο μέτωπο αυτών που βρίσκονται στην εξορία έχει δραστηριοποιηθεί. Οι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες έχουν καταφέρει να κινητοποιήσουν μαζικές διαδηλώσεις σε πολλά μέρη. Σε γειτονικές χώρες, υπήρξε ένα σημαντικό κίνημα στους δρόμους χιλιάδων ατόμων υπέρ της Παλαιστίνης. Στο Αμμάν της Ιορδανίας, οι άνθρωποι έχουν συγκρουστεί αρκετές φορές με την αστυνομία και τις δυνάμεις ασφαλείας έξω από την ισραηλινή πρεσβεία, απαιτώντας η χώρα τους να διακόψει τις σχέσεις της με το Ισραήλ και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Μαζικές κινητοποιήσεις έχουν επίσης συμβεί στο Λίβανο, την Αίγυπτο, την Τυνησία, το Μαρόκο, το Μπαχρέιν και σε όλους τους προσφυγικούς καταυλισμούς και τις πόλεις της Μέσης Ανατολής, της Βόρειας Αφρικής και του αραβικού και μουσουλμανικού κόσμου, συχνά παρά την καταστολή από τις αντιδραστικές κυβερνήσεις τους, οι οποίες φοβούνται ότι οι μαζικές κινητοποιήσεις μπορεί να στραφούν εναντίον τους.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2024/10/03/13.jpg\")
Χιλιάδες στους δρόμους του Αμμάν της Ιορδανίας γιορτάζουν την αντίσταση και την αλληλεγγύη.
\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2024/10/03/6.jpg\")
Οι διαδηλωτές συγκρούονται με τον λιβανικό στρατό κοντά στην πρεσβεία των ΗΠΑ στη Βηρυτό στις 18 Οκτωβρίου 2023. Κανένα καθεστώς δεν είναι «υπέρ της αντίστασης».
\nΣτη “Δύση”, ένα κίνημα αλληλεγγύης ξεπήδησε στις πόλεις της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής. Πολλά έχουν ειπωθεί για τις εμπνευστικές κινητοποιήσεις στις πανεπιστημιουπόλεις και τους διάφορους αποκλεισμούς, πορείες και πράξεις σαμποτάζ. Όσοι βρίσκονται στον πυρήνα της αυτοκρατορίας έχουν ιδιαίτερη ευθύνη να αναλάβουν τέτοιου είδους δράσεις. Μπορούμε μόνο να ελπίζουμε ότι τέτοια κινήματα θα αναπτυχθούν ακόμα περισσότερο.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2024/10/03/17.jpg\")
Οι πανεπιστημιουπόλεις στις ΗΠΑ υπό αστυνομική κατοχή.
\nΗ Γερμανία, η χώρα με τη μεγαλύτερη κοινότητα της παλαιστινιακής διασποράς στην Ευρώπη (περίπου 300.000), έγινε ένα μοναδικό πεδίο μάχης. Το γερμανικό κράτος είναι εχθρικό προς την παλαιστινιακή απελευθέρωση εδώ και πολλά χρόνια, καταστέλλοντας πορείες, λογοκρίνοντας την ομιλία και τα συνθήματα, απαγορεύοντας εκδηλώσεις αλληλεγγύης και, σε ορισμένες περιπτώσεις, απαγορεύοντας εθνικά σύμβολα όπως το Κεφίγιε και τη σημαία της Παλαιστίνης. Στη Γερμανία, ο αντι-παλαιστινιακός ρατσισμός και η υποστήριξη της γενοκτονίας εκδηλώνονται από το κράτος, την αστυνομία και τις κατασταλτικές υπηρεσίες, από την άκρα δεξιά, και τα ισλαμοφοβικά, αντι-αραβικά, αποικιοκρατικά και υπέρ του απαρτχάιντ στοιχεία έως την τοπική “αντιφασιστική” σκηνή.
\n\nΠαρ’ όλα αυτά, οι Παλαιστίνιοι και οι υποστηρικτές τους εξακολουθούν να αντιστέκονται. Η Γερμανία είναι πλήρως συνένοχη στη γενοκτονία, υποστηρίζοντάς την τόσο υλικά όσο και ρητορικά, παρέχοντας όπλα στο Ισραήλ και φτάνοντας στο σημείο να υποστηρίξει το Ισραήλ στην υπόθεση γενοκτονίας στο Διεθνές Δικαστήριο. Μπορούμε μόνο να ελπίζουμε ότι το κίνημα εκεί θα συνεχίσει να σπάει τα τείχη του φόβου και να βρίσκει τρόπους να κλιμακώνεται.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2024/10/03/14.jpg\")
Παγκόσμια Ιντιφάντα.
\nΌσον αφορά τον λεγόμενο Άξονα της Αντίστασης—κάποιες ένοπλες μαχητικές ομάδες στη Μέση Ανατολή δήλωσαν ένα μέτωπο αλληλεγγύης με τη Γάζα. Στο Ιράκ, τη Συρία και την Ιορδανία, αμερικανικές βάσεις έγιναν στόχος. Για μήνες, το Ιράν, παρά την προσπάθεια να μονοπωλήσει την “αντίσταση”, ενήργησε κυρίως ως κατευναστική δύναμη, διατάζοντας επανειλημμένα τις ομάδες να μειώσουν τις επιθέσεις για να αποφύγουν την άμεση αντιπαράθεση με το Ισραήλ και τις ΗΠΑ. Το Ιράν επιτέθηκε στο Ισραήλ με μια μεγάλη πυραυλική επίθεση τον Απρίλιο του 2024, αλλά αυτό ήταν κυρίως συμβολικό, καθώς ανακοινώθηκε εκ των προτέρων και δεν προκάλεσε σημαντικές ζημιές.
\n\nΛίγο πριν από τη δημοσίευση αυτού του άρθρου, ως απάντηση στη δολοφονία του ηγέτη της Χεζμπολάχ Hassan Nasrallah, το Ιράν ξεκίνησε μια δεύτερη άμεση επίθεση στο Ισραήλ. Στις 2 Οκτωβρίου 2024, 180 ρουκέτες έπεσαν στο Ισραήλ. Και πάλι, οι περισσότεροι πύραυλοι αναχαιτίστηκαν από το Ισραήλ, τις ΗΠΑ και συμμαχικά καθεστώτα όπως η Ιορδανία. Κάποιες ήπιες ζημιές προκλήθηκαν σε στρατιωτικές βάσεις και μια εγκατάσταση της Μοσάντ. Αυτή τη στιγμή, το μόνο γνωστό θύμα αυτής της επίθεσης είναι ένας Παλαιστίνιος από τη Γάζα που διέμενε στην πόλη Ιεριχώ της Δυτικής Όχθης.
\n\nΤο κίνημα των Χούθι, μια σιιτική ισλαμιστική οργάνωση που ελέγχει ένα μεγάλο κομμάτι της Υεμένης στα πλαίσια του συνεχιζόμενου εμφυλίου πολέμου στην Υεμένη, και το οποίο κάποιοι περιγράφουν ως ιρανικό “πληρεξούσιο” και μέρος του “Άξονα” αν και στην πραγματικότητα είναι αρκετά ανεξάρτητο, έχει εκτοξεύσει πυραύλους εναντίον του Ισραήλ και έχει επιτεθεί σε εμπορικά πλοία στην Ερυθρά Θάλασσα, θεωρώντας κάθε πλοίο που συνδέεται με το Ισραήλ ως στόχο. Σύμφωνα με αναφορές, έχουν προκαλέσει τεράστιο αντίκτυπο στην παγκόσμια οικονομία και σημαντική ζημιά στο διεθνές εμπόριο, καταστρέφοντας εμπορικά σκάφη και αναγκάζοντας πολλά περισσότερα να αλλάξουν πορεία γύρω από τη Νότια Αφρική, επεκτείνοντας σημαντικά το ταξίδι τους.
\n\nΣτο νότιο Λίβανο, η Χεζμπολάχ ενεπλάκη σε καθημερινές συγκρούσεις με ρουκέτες και μη επανδρωμένα αεροσκάφη με το Ισραήλ, αν και αρχικά, αυτές περιορίστηκαν σε μεγάλο βαθμό σε στρατιωτικές βάσεις κοντά στα σύνορα και σε μερικές βόρειες ισραηλινές κοινότητες. Ως απάντηση, το Ισραήλ βομβάρδισε χωριά και κοινότητες στο νότιο Λίβανο και επιτέθηκε στη Dahieh, ένα προάστιο της Βηρυτού όπου ζουν κάποιοι επιχειρησιακοί της Χεζμπολάχ, σκοτώνοντας και αμάχους. Η κατάσταση κλιμακώνεται· από τις αρχές Οκτωβρίου 2024, το Ισραήλ έχει εισβάλει στο νότιο Λίβανο, μετά από πολλές κλιμακώσεις.3
\n\nΣτην ομίχλη του πολέμου, η παγκόσμια τάξη προχωρά. Οι ΗΠΑ βλέπουν τη γενοκτονία και την κλιμάκωση στη Μέση Ανατολή ως ευκαιρία να ενισχύσουν τη δύναμή τους στην περιοχή. Το Ισραηλινό Κανάλι 12 ανέφερε τον Οκτώβριο του 2023 ότι “διακόσια σαράντα τέσσερα αμερικανικά μεταγωγικά αεροπλάνα και 20 πλοία έχουν παραδώσει περισσότερους από 10.000 τόνους οπλισμού και στρατιωτικού εξοπλισμού στο Ισραήλ από την έναρξη του πολέμου”. Εκείνο το μήνα επίσης, η ειδική αμερικανική στρατιωτική βοήθεια προς το Ισραήλ έφτασε τα 14,3 δισεκατομμύρια δολάρια.
\n\nΣτον Περσικό Κόλπο, τη Μεσόγειο Θάλασσα και τις πολλές αμερικανικές βάσεις σε γειτονικές χώρες, συμπεριλαμβανομένων του Ιράκ, του Μπαχρέιν, του Κατάρ και της Σαουδικής Αραβίας, οι ΗΠΑ έχουν αναπτύξει αρκετές μοίρες μαχητικών καθώς και μια συστοιχία THAAD και αρκετές συστοιχίες αντιπυραυλικών συστημάτων Patriot. Επιδιώκουν να αποτρέψουν οποιαδήποτε επίθεση στο Ισραήλ από περιφερειακές δυνάμεις, αλλά συμμετέχουν επίσης ενεργά στις μάχες – όπως ο συνασπισμός υπό την ηγεσία των ΗΠΑ για να χτυπήσει τους Χούθι στην Υεμένη και την Ερυθρά Θάλασσα και τις πολιτοφυλακές στο Ιράκ και τη Συρία.
\n\nΟι ΗΠΑ έχουν επίσης παρέμβει άμεσα στη λήψη αποφάσεων του Ισραήλ για να επηρεάσουν την πορεία του πολέμου. Ο Πρόεδρος Μπάιντεν, ο Υπουργός Εξωτερικών Άντονι Μπλίνκεν και ο Υπουργός Άμυνας Λόιντ Όστιν συμμετείχαν σε συνεδριάσεις της ισραηλινής κυβέρνησης και του πολεμικού υπουργικού συμβουλίου, ασκώντας σημαντική πίεση για την εφαρμογή του μεταπολεμικού τους οράματος. Αφού συνειδητοποίησαν ότι το αμερικανικό όραμα μπορεί να είναι πιο δύσκολο να ξεκινήσει όσο ο Νετανιάχου είναι στην εξουσία, οι Αμερικανοί συναντήθηκαν επίσης με ηγέτες της αντιπολίτευσης και ισραηλινές οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών.
\n\nΣε αυτό το όραμα, η Δυτική Όχθη και η Λωρίδα της Γάζας ενώνονται υπό μια “μεταρρυθμισμένη” (δηλαδή ελεγχόμενη από τις ΗΠΑ) Παλαιστινιακή Αρχή, και εφαρμόζεται μια “λύση δύο κρατών”, μετά από μια σειρά συμφωνιών εξομάλυνσης με τοπικά καθεστώτα, προκειμένου να “ενσωματωθεί το Ισραήλ στην περιοχή”, να διασφαλιστεί η ασφάλειά του και να οικοδομηθεί ένα ισχυρό φιλοαμερικανικό μπλοκ για να αυξηθεί η αμερικανική επιρροή και να απομονωθούν ανταγωνιστικές ημι-ιμπεριαλιστικές περιφερειακές δυνάμεις όπως το Ιράν και η Ρωσία.
\n\nΑυτό δεν είναι κάτι νέο. Οι ΗΠΑ παρεμβαίνουν σε αυτή την περιοχή για να διατηρήσουν την ηγεμονία τους εδώ και δεκαετίες. Μια νεοαποικιακή πολιτική υποστήριξης διεφθαρμένων και αντιδραστικών καθεστώτων-μαριονετών που λειτουργούν ως τοπικοί πληρεξούσιοι για να εγγυηθούν τον αμερικανικό έλεγχο των πόρων είναι μια μακρά αμερικανική παράδοση. Ο ισραηλινός ιστορικός Ilan Pappe μας λέει πώς, μετά την αποχώρηση των Βρετανών από την Παλαιστίνη το 1948, οι ΗΠΑ είχαν επείγουσα ανάγκη μιας φιλοδυτικής περιφερειακής δύναμης. Οι ΗΠΑ αποφάσισαν να επενδύσουν περαιτέρω στο Ισραήλ μετά τη στρατιωτική του νίκη το 1967, ένα μεγάλο πλήγμα για τα κοσμικά εθνικιστικά κινήματα στην περιοχή.
\n\nΟι Συμφωνίες του Όσλο αποτέλεσαν μια διεθνή παρέμβαση στην τοπική παλαιστινιακή πολιτική. Όχι μόνο χρησίμευσαν για να σπάσουν μια λαϊκή εξέγερση που καθοδηγούνταν από αποκεντρωμένα και οριζόντια δίκτυα ακτιβιστικών ομάδων και κομμάτων βάσης—εγκαθίδρυσαν ένα αυταρχικό, συνεργατικό καθεστώς-μαριονέτα για τους αποικιοκρατούμενους ώστε να κυβερνούν τους εαυτούς τους σύμφωνα με τα κίνητρα των ΗΠΑ, της ΕΕ και του Ισραήλ. Όταν αυτό το καθεστώς απέτυχε να εξυπηρετήσει τους παγκόσμιους χορηγούς του, με τον Αραφάτ να νομίζει ότι είχε περισσότερο περιθώριο ελιγμών από όσο του επιτρεπόταν, καταργήθηκε γρήγορα και αντικαταστάθηκε από πιο υπάκουους δρώντες. Το 2006, όταν οι Παλαιστίνιοι ψήφισαν τον λάθος υποψήφιο σε δημοκρατικές εκλογές, ξεκίνησε ένα πραξικόπημα και ολόκληρος ο πληθυσμός τιμωρήθηκε. Στους Παλαιστίνιους δεν επιτρέπεται να παίρνουν αποφάσεις σχετικά με το δικό τους πεπρωμένο. Πρέπει να κρατούνται υπό αυστηρό έλεγχο, καθώς τείνουν να αποκαλύπτουν απείθαρχα στοιχεία δυσμενή για την αμερικανική ηγεμονία.
\n\nΤα τελευταία χρόνια, στα πλαίσια αυτού που ο Noam Chomsky αποκάλεσε “Αντιδραστική Διεθνής”, το Ισραήλ έχει υπογράψει μια σειρά από συμφωνίες και σύμφωνα εξομάλυνσης—γνωστά ως Συμφωνίες του Αβραάμ—με τοπικές δικτατορίες, μοναρχίες και κατασταλτικά καθεστώτα. Αυτό έγινε υπό την αμερικανική διαμεσολάβηση, σε αντίθεση με τη βούληση των πληθυσμών αυτών των χωρών. Τα κράτη που έχουν προσχωρήσει στη συνθήκη εξομάλυνσης μέχρι στιγμής περιλαμβάνουν τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Μπαχρέιν, το Μαρόκο και το Σουδάν. Σύμφωνα με αναφορές, η Σαουδική Αραβία ήταν επίσης στο δρόμο προς την εξομάλυνση με το Ισραήλ, αλλά η διαδικασία πάγωσε μετά τις 7 Οκτωβρίου.
\n\nΟ οικονομικός αντίκτυπος αυτών των συμφωνιών περιλαμβάνει επίσημες επενδύσεις και επιχειρηματικές σχέσεις μεταξύ των χωρών, ειδικά όσον αφορά τις βιομηχανίες υψηλής τεχνολογίας, καθώς και στρατιωτικές σχέσεις και εμπόριο όπλων. Σύμφωνα με το Υπουργείο Άμυνας του Ισραήλ, η αξία των ισραηλινών αμυντικών εξαγωγών προς τις χώρες με τις οποίες εξομάλυνε τις σχέσεις του το 2020 έφτασε τα 791 εκατομμύρια δολάρια. Οι συμφωνίες πετρελαίου μεταξύ των ΗΑΕ και του Ισραήλ απειλούν να προκαλέσουν οικολογική καταστροφή στην Ερυθρά Θάλασσα και να επιδεινώσουν τις ανησυχίες σχετικά με την κλιματική αλλαγή.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2024/10/03/3.jpg\")
Μια ουτοπία για τους αντιδραστικούς και τους κατασκευαστές όπλων, ένας εφιάλτης για τους λαούς της περιοχής.
\nΟλόκληρη αυτή η πορεία, σε συνδυασμό με τη “λύση των δύο κρατών” ως επακόλουθο της “σύγκρουσης”, αντιπροσωπεύει ένα μοτίβο στην εμπλοκή των ΗΠΑ στην περιοχή. Υπήρξε μάλιστα και πρόταση να αναλάβουν τον έλεγχο της Γάζας “μετριοπαθή” (δηλαδή ελεγχόμενα από τις ΗΠΑ) καθεστώτα της περιοχής μετά τη γενοκτονία, μέχρι μια “μεταρρυθμισμένη” Παλαιστινιακή Αρχή (αρκετά εξημερωμένη ώστε να μην προκαλέσει περαιτέρω προβλήματα στους διεθνείς προστάτες της) να μπορέσει να πάρει τη θέση τους ως κυρίαρχη.
\n\nΤο περιφερειακό θέατρο σύγκρουσης μεταξύ της αμερικανικής αντιδραστικής αυταρχικής συμμαχίας και της ιρανικής αντιδραστικής αυταρχικής συμμαχίας μοιάζει με την πολιτική των στρατοπέδων του Ψυχρού Πολέμου. Αν τότε οι άνθρωποι περιορίζονταν στην επιλογή μεταξύ του αμερικανικού αστικού μοντέλου και του σοβιετικού αστικού μοντέλου, σήμερα φαίνεται ότι οι επιλογές για τους λαούς της περιοχής είναι για άλλη μια φορά μεταξύ του αμερικανικού ιμπεριαλισμού και των αντιδραστικών, τυραννικών, επεκτατικών και οιονεί ιμπεριαλιστικών δυνάμεων όπως το Ιράν, η Ρωσία, η Τουρκία και σε κάποιο βαθμό η Κίνα. Αυτές οι χώρες έχουν τα δικά τους οράματα για την περιοχή και τις δικές τους συμμαχίες με άλλα καταπιεστικά καθεστώτα, τα οποία όλα καταστέλλουν βίαια τα επαναστατικά κινήματα που παρεμβαίνουν στα σχέδιά τους ή απομακρύνονται από το μονοπώλιό τους στην “αντίσταση”.
\n\nΔεν θα είναι εύκολο να ξεφύγουμε από την παγίδα του να βρισκόμαστε μεταξύ αυτών των δύο στρατοπέδων και του σκοτεινού μέλλοντος που και τα δύο αντιπροσωπεύουν για την περιοχή. Αλλά θα μπορούσαμε να ξεκινήσουμε εστιάζοντας στους αγώνες της βάσης επί του εδάφους, αντί στα κράτη και τους πληρεξούσιούς τους. Καμία κυβέρνηση δεν πρόκειται να μας σώσει από αυτή την κόλαση.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2024/10/03/1.jpg\")
Οι εξουσιαστές και οι μικροτύραννοι ανταγωνίζονται για την υπακοή μας, αλλά καμία παγκόσμια τάξη που μπορούν να μας προσφέρουν δεν θα εκπληρώσει τις φιλοδοξίες μας για ελευθερία και αξιοπρέπεια.
\nΟι Παλαιστίνιοι έχουν προδοθεί επανειλημμένα από την ηγεσία τους. Η PLO επιδίωξε να γίνει ο “μοναδικός εκπρόσωπος του παλαιστινιακού λαού”, μόνο για να καταστείλει την πρώτη ιντιφάντα —που είχε ξεσπάσει πέρα από τον έλεγχό της και ενάντια στις επιθυμίες της— και να βυθιστεί στην καταστροφή των Συμφωνιών του Όσλο. Συνέχισαν να εμπλέκονται πλήρως με την περιφερειακή τάξη των ΗΠΑ, καθιστώντας την ένα από τα πιο επιτυχημένα παραδείγματα στην ιστορία της εξημέρωσης και εξουδετέρωσης επαναστατικών κινημάτων. Η παλαιστινιακή αντίσταση ως μια ανεξέλεγκτη και αδιακυβέρνητη δύναμη, πέρα από τον έλεγχο διαφόρων κυμάτων “εκπροσώπησης”, αρχών και μηχανισμών ειρήνευσης και χειραγώγησης, παραμένει απειλητική για όλους όσους ανταγωνίζονται να επιβάλουν τις προτιμώμενες παγκόσμιες τάξεις τους και για όποιες δυνάμεις επιδιώκουν να τη δεσμεύσουν στα δικά τους συμφέροντα.
\n\nΓια χρόνια, τα καθεστώτα στον αραβικό κόσμο χρησιμοποιούσαν την παλαιστινιακή υπόθεση ως το μοναδικό ζήτημα γύρω από το οποίο επιτρεπόταν στους ανθρώπους να κινητοποιηθούν και να διαμαρτυρηθούν· αυτό τους επέτρεπε να αφήνουν τους ανθρώπους να εκτονώνονται ενώ φίμωναν την κριτική για τις δικές τους πολιτικές. Χρησιμοποιούσαν επίσης αυτό το ζήτημα για να διεκδικήσουν νομιμοποίηση, καθώς είχε πάντα ευρεία υποστήριξη από τους λαούς της περιοχής. Η Dana El-Kurd δείχνει πώς τα κινήματα που οργανώνονταν γύρω από την Παλαιστίνη σε αυτά τα κράτη έγιναν σχολεία ακτιβισμού για τους συμμετέχοντες, επιτρέποντάς τους τελικά να αντιταχθούν και στις δικές τους κυβερνήσεις. Πολλά από τα κινήματα που συμμετείχαν στην Αραβική Άνοιξη ξεκίνησαν με οργάνωση αλληλεγγύης προς την Παλαιστίνη.
\n\nΑκόμη και τα λεγόμενα “ριζοσπαστικά” καθεστώτα που προσποιούνταν ότι υποστηρίζουν την αντίσταση, όπως η συριακή κυβέρνηση, στράφηκαν στην επιβολή πολιορκίας και σφαγής των Παλαιστινίων μόλις οι τελευταίοι θεωρήθηκε ότι απειλούν τα συμφέροντά τους ή ότι συμμετέχουν σε κινήματα ελευθερίας, όπως στον προσφυγικό καταυλισμό της Γιαρμούκ το 2014. Είτε πρόκειται για καθεστώτα “εξομάλυνσης” είτε για καθεστώτα “αντίστασης”, οι αυταρχικοί ηγέτες πάντα αντιμετώπιζαν την παλαιστινιακή υπόθεση ως εργαλείο νομιμοποίησης, κενή ρητορική που χρησιμοποιείται για να εξασφαλίσει σταθερότητα, παρόλο που οι πολιτικές τους ήταν αντι-παλαιστινιακές στην πράξη. Σε στιγμές αλήθειας, όποτε η κατάσταση ξεφεύγει από τον έλεγχο, αποκαλύπτουν τα πραγματικά τους πρόσωπα.
\n\nΣήμερα, πολλές κυβερνήσεις στην περιοχή καταστέλλουν ενεργά τα κινήματα αλληλεγγύης προς την Παλαιστίνη και την αντίθεση στη γενοκτονία, καθώς βλέπουν ότι αυτά τα κινήματα μπορεί να “ξεφύγουν από τον έλεγχο” ή να απειλήσουν τις προσπάθειες εξομάλυνσης που ελπίζουν ότι θα ενισχύσουν τις οικονομίες, τους στρατούς και τις κατασταλτικές τους ικανότητες. Ο καλύτερος τρόπος να βγούμε από αυτό το χάος μπορεί να είναι μια επαναστατική συμμαχία κινημάτων ελευθερίας σε όλη την περιοχή, και ελπίζουμε σε όλο τον κόσμο —μια Διεθνής Απελευθέρωσης που θα σταθεί περήφανα ενάντια στη διεθνή των αντιδραστικών που καθοδηγείται από τις ΗΠΑ και τη διεθνή των αυταρχικών που περιλαμβάνει το Ιράν.
\n\nΗ Παλαιστίνη είναι βαθιά συνδεδεμένη με τη συριακή επανάσταση, την τραγωδία του Σουδάν, τη φεμινιστική επανάσταση στο Ιράν, την επανάσταση της Ροζάβα, την εξέγερση στον Λίβανο, τα πολλά κινήματα της Αραβικής Άνοιξης στη Μέση Ανατολή και —σε παγκόσμιο επίπεδο— τα κινήματα Stop Cop City και Black Lives Matter στις ΗΠΑ, τους αντιαποικιακούς αγώνες των ιθαγενών λαών παντού, την αντίσταση κατά της χούντας στη Μιανμάρ, την λαϊκή ουκρανική αντίσταση στον ρωσικό ιμπεριαλισμό, και όλους τους αγώνες για ελευθερία και απελευθέρωση. Αντλούμε έμπνευση, δύναμη και διδάγματα ο ένας από τον άλλον. Μια παλαιστινιακή νίκη στη Γάζα θα έστελνε κύματα ελευθερίας στις πιο απομακρυσμένες γωνιές της γης, ενώ μια ισραηλινή νίκη θα ενθάρρυνε όσους επιδιώκουν βίαιες και γενοκτονικές στρατηγικές παντού, θα ενίσχυε την ασφυκτική λαβή των αντιδραστικών και αυταρχικών συμμαχιών πάνω σε ολόκληρους πληθυσμούς και θα τους επέτρεπε να συντρίψουν περαιτέρω τα ελευθεριακά κινήματα, είτε στο όνομα της “σταθερότητας” είτε της “αντίστασης”. Αν εξαρτόμαστε ο ένας από τον άλλον, καλύτερα να αρχίσουμε να δρούμε ανάλογα. Ποιος ξέρει πόσο χρόνο έχουμε ακόμα.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2024/10/03/15.jpg\")
«Είναι αλήθεια ότι πηγαίνουμε στον πόλεμο για να αναζητήσουμε το ρομαντισμό, και ίσως ντρεπόμουν όταν το παραδέχτηκα αυτό στον εαυτό μου. Ξέρετε πόσο κλισέ έχει μετατραπεί αυτός ο όρος. Συνήθιζα να ξεφεύγω από αυτό το ειδύλλιο όποτε προσπαθούσε να με παρασύρει, και προσπαθούσα να κατανοήσω με την λογική όλα αυτά τα κίνητρα. Είμαστε πολύ αλαζονικοί για να παραδεχτούμε αυτόν τον λόγο, αλλά όλοι γνωρίζουμε ότι αυτό που μας τραβάει προς τον ηρωισμό και το μαρτύριο είναι το ίδιο πράγμα που ντρεπόμαστε τόσο πολύ να παραδεχτούμε: ο ρομαντισμός». -Μπασέλ Αλ-Αράτζ.
\nΟι αναρχικοί αντέδρασαν στη γενοκτονία και πήραν μέρος στο κίνημα αλληλεγγύης από την πρώτη στιγμή, αλλά με διάφορα επίπεδα γνωστικής ασυμφωνίας. Κάποιες θέσεις ήταν συγκεχυμένες ή αφελείς, χωρίς ακριβή συσχέτιση με τα γεγονότα, χωρίς αποχρώσεις και κατανόηση των υλικών συνθηκών που επικρατούν σε διαφορετικές γεωγραφίες και πολιτικά πλαίσια. Για παράδειγμα, αναπαρήχθησαν συνθηματολογικά επιχειρήματα όπως, “Όχι άλλος πόλεμος εκτός από τον ταξικό πόλεμο” που καλούσαν το “ισραηλινό και παλαιστινιακό προλεταριάτο” να “ενωθούν” ενάντια στους “κοινούς καταπιεστές τους” και άλλες ανοησίες ταξικού αναγωγισμού. Άλλες θέσεις έφτασαν μέχρι την ισλαμοφοβία και τις θεωρίες συνωμοσίας: “Το Ισραήλ δημιούργησε τη Χαμάς”, “Η Χαμάς είναι ακριβώς σαν το ISIS”.
\n\nΗ Χαμάς είναι το αντικείμενο της πιο σημαντικής γνωστικής ασυμφωνίας. Οι αντι-αυταρχικοί θέλουν να υποστηρίξουν το παλαιστινιακό κίνημα, όπως κάθε άλλο κίνημα για ελευθερία και απελευθέρωση, αλλά δεν μπορούν να κατανοήσουν ότι η Χαμάς είναι ένα οργανικό και αναπόσπαστο μέρος αυτού του κινήματος, οπότε επινοούν ιστορίες ότι η Χαμάς είναι εφεύρεση του κατακτητή, ότι οι Παλαιστίνιοι δεν την υποστηρίζουν πραγματικά, ότι μπορούμε κάπως να πούμε την ιστορία της αντίστασης χωρίς αυτούς. Επιθυμούν κάπως να διαχωρίσουν τη Χαμάς από την ευρύτερη υπόθεση. Πόσο πιο εύκολα θα ήταν τα πράγματα αν αυτό ήταν δυνατόν!
\n\nΗ Χαμάς είναι στην πραγματικότητα ένα εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα αφιερωμένο στην απελευθέρωση της Παλαιστίνης. Η ιδέα της χρήσης της θρησκευτικής έννοιας της τζιχάντ ως αντιαποικιακής αντίστασης και αυτοάμυνας δεν είναι καινούργια· πηγαίνει πίσω μέχρι τον αγώνα ενάντια στους Γάλλους στη Συρία τη δεκαετία του 1920, αν όχι παλαιότερα. Έχει εμφανιστεί στην Αλγερία και σε πολλούς άλλους αγώνες έκτοτε. Δεν έχει καμία σχέση με το σαλαφιστικό-τζιχαντιστικό είδος οργάνωσης, και το “πανισλαμικό διεθνικό χαλιφάτο” δεν τίθεται ως πρόταγμα.
\n\nΤο παλαιστινιακό απελευθερωτικό κίνημα είναι ετερογενές και ποικιλόμορφο· περιλαμβάνει πολλές ιδεολογίες και ιδέες με τις οποίες μπορεί να διαφωνούμε. Η Χαμάς αξίζει κριτική για την πατριαρχία της, την ομοφοβία της, την εξάρτησή της από αντιδραστικές δυνάμεις όπως το Ιράν και το καθεστώς Άσαντ, τη βίαιη καταστολή που εξασκεί στο χώρο κυριαρχίας της. Γενναίες αντι-αυταρχικές παλαιστινιακές ομάδες έχουν ήδη προσφέρει αυτή την κριτική, όπως η Gaza Youth Breaks Out το 2011. Αλλά η κριτική μας πρέπει να είναι δίκαιη και βασισμένη στην πραγματικότητα, όχι απλώς ένας κατάλογος προκατειλημμένων αντιλήψεων.
\n\nΑυτή η συζήτηση απαιτεί επίσης να μιλήσουμε για τον Ισραηλινό εποικισμό. Υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί τρόποι να αναλύσουμε την ισραηλινή κοινωνία. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τη χρήσιμη διάκριση που κάνει ο ιστορικός Ilan Pappe μεταξύ του Κράτους του Ισραήλ και του Κράτους της Ιουδαίας. Εν συντομία, από τη μία πλευρά, η φιλελεύθερη, κοσμική και “δημοκρατική” (εβραϊκή δημοκρατία, μόνο για Εβραίους) πτέρυγα της εβραϊκής υπεροχής, του απαρτχάιντ και του αποικισμού μέσω των εποίκων, αυτή που ηγείται των διαδηλώσεων ενάντια στον Νετανιάχου στο Τελ Αβίβ και άλλες ισραηλινές πόλεις. Από την άλλη πλευρά, η πιο ακροδεξιά, θεοκρατική και ανοιχτά φασιστική πτέρυγα, που αποτελείται κυρίως από Εβραίους οργανωτές πογκρομ στη Δυτική Όχθη και τους συμμάχους τους. Ο αντιφασίστας συγγραφέας και δημοσιογράφος David Sheen προσφέρει ένα άλλο χρήσιμο σχήμα, διαιρώντας την ισραηλινή κοινωνία σε στρατόπεδα υπεροχής, οπορτουνισμού, μεταρρύθμισης και ανθρωπισμού.
\n\nΌλες αυτές οι αναλύσεις εξερευνούν την εσωτερική συζήτηση εντός της κοινωνίας των εποίκων σχετικά με τον καλύτερο τρόπο διαχείρισης του απαρτχάιντ, του αποικισμού περισσότερων εποίκων, της εθνοκάθαρσης και της γενοκτονίας. Αυτές οι κοινωνικές ρήξεις δεν είναι καινούργιες, αλλά έχουν οξυνθεί τους τελευταίους μήνες. Αν δεν τις κατανοήσουμε, μπορεί να καταλήξουμε σε λανθασμένα συμπεράσματα.
\n\nΓια παράδειγμα, κάποιοι σύντροφοι αναφέρουν τις διαδηλώσεις κατά του Νετανιάχου για να τον πιέσουν να δεχτεί κατάπαυση του πυρός ώστε να συνάψει συμφωνία με την αντίσταση για την απελευθέρωση ομήρων, ως απόδειξη ότι πολλοί Ισραηλινοί αντιτίθενται στο καθεστώς. Κάποιοι το παρουσιάζουν ακόμη και ως ένα μαζικό αντιπολεμικό κίνημα. Αυτό είναι ανακριβές. Ταιριάζει στην αναρχική αφήγηση επειδή είμαστε συνηθισμένοι να επιμένουμε στη διάκριση μεταξύ λαών και κρατών, και πολλοί Ισραηλινοί πράγματι αντιτίθενται στον Νετανιάχου. Αλλά η υποστήριξη για τη γενοκτονία είναι συντριπτική σε διάφορα πολιτικά στρατόπεδα.
\n\nΜια τεράστια πινακίδα με φώτα νέον πάνω από διαδηλωτές στο Τελ Αβίβ λέει όλη την ιστορία—φέρτε πίσω (τους ομήρους), και μετά πηγαίνετε πίσω (στη Γάζα). Αυτή είναι μια αναιδής πρόταση να συνεχιστούν οι μάχες μόλις απελευθερωθούν οι Ισραηλινοί αιχμάλωτοι. Αυτό δεν εκπροσωπεί απαραίτητα όλους τους χιλιάδες συμμετέχοντες, αλλά δείχνει τη Σιωνιστική λογική αυτών των διαδηλώσεων—άλλη μια εκδήλωση εβραϊκής υπεροχής, ίσως το φιλελεύθερο στρατόπεδό της, αλλά παρ’ όλα αυτά, δεν εκδηλώνεται καμία ανησυχία για τις παλαιστινιακές ζωές εκεί. Ειλικρινείς, γνήσιες, αντισιωνιστικές φωνές που καλούν να τερματιστεί η γενοκτονία υπάρχουν στο Ισραήλ, και διοργανώνουν μικρές διαδηλώσεις κάθε τόσο, οι οποίες συχνά καταστέλλονται από την αστυνομία και δέχονται επιθέσεις από φασίστες. Είναι μια μικρή, μισητή και ασήμαντη μειοψηφία, χωρίς ελπίδα να γίνει μαζική πολιτική δύναμη οποιαδήποτε στιγμή στο εγγύς μέλλον.
\n\nΗ δυσάρεστη αλήθεια είναι ότι όταν έρχεται η ώρα να διαπραχθεί μια σφαγή, η ισραηλινή κοινωνία παραμερίζει όλες τις μικροδιαφορές, σταματά να προσποιείται ότι είναι μια κοινωνία πολιτών σε ένα “δημοκρατικό κράτος”, και ενώνεται για το έργο. Τότε αποκαλύπτεται τι είναι το Ισραήλ στην πραγματικότητα: μια τεράστια στρατιωτική βάση. Δεν υπάρχει μαζική αντίθεση στη γενοκτονία. Οι μαζικές διαμαρτυρίες κατά της δικαστικής μεταρρύθμισης σταμάτησαν για λίγους μήνες μετά το σοκ της 7ης Οκτωβρίου, στη συνέχεια επανεμφανίστηκαν με τη μορφή διαμαρτυριών για την απελευθέρωση ομήρων, ανανεώνοντας τη συζήτηση για τη διαχείριση της γενοκτονίας. Όλες οι απειλές των εφέδρων για άρνηση υπηρεσίας τερματίστηκαν μετά τις 7 Οκτωβρίου 2023· ποτέ δεν είχαν πραγματικά την πρόθεση να τις υλοποιήσουν. Η εξέγερση και η διαμαρτυρία στο Ισραήλ περιορίζονται πάντα σε στενές Σιωνιστικές αφηγήσεις που καθορίζουν ρητά τι είναι αποδεκτό και τι όχι. Οι φασιστικές και φιλελεύθερες πτέρυγες του Σιωνισμού μπορεί να το εκφράζονται διαφορετικά, αλλά η εβραϊκή υπεροχή και η πλήρης απανθρωποποίηση των Παλαιστινίων είναι τα κοινά νήματα.
\n\nΗ κατάσταση ήταν ήδη άσχημη, αλλά η ριζοσπαστική αριστερά έχει συρρικνωθεί σημαντικά από τις 7 Οκτωβρίου, με τις επιθέσεις να σοκάρουν την ισραηλινή κοινωνία στον πυρήνα της, αφυπνίζοντας τις ανησυχίες των εποίκων και ωθώντας πολλούς “αριστερούς” στη ζεστή αγκαλιά της εβραϊκής υπεροχής. Μπορούμε να περιμένουμε ότι αυτό θα συνεχιστεί. Ο λόγος για αυτό είναι ότι η “ισραηλινή αριστερά” βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στην ιδέα ότι “το τέλος της κατοχής” (αποαποικιοποίηση) θα σήμαινε ότι θα μπορούσαν να συνεχίσουν τον βολικό τρόπο ζωής τους ως έποικοι χωρίς τις ενοχές. Για παράδειγμα, ένα από τα κύρια μηνύματα του αντι-κατοχικού μπλοκ κατά τη διάρκεια του μαζικού κινήματος ενάντια στη δικαστική μεταρρύθμιση που υπήρχε μέχρι τις 7 Οκτωβρίου ήταν ότι “η κατοχή” (που συνήθως σημαίνει την κατοχή του 1967) είναι ένα “εμπόδιο στην ισραηλινή δημοκρατία”, και αν μόνο μπορούσαμε να το φροντίσουμε αυτό, τα υπόλοιπα θα ήταν εντάξει. Είναι δύσκολο να βρεις κάποιον που να βλέπει ότι ολόκληρο το ισραηλινό καθεστώς είναι παράνομο, ότι η κατοχή ξεκίνησε το 1948 και όχι το 1967, ότι η γη είναι κλεμμένη από τον ποταμό μέχρι τη θάλασσα και η αποαποικιοποίηση σημαίνει τη ριζική μεταμόρφωση των σχέσεων εξουσίας.
\n\nΟ Alfredo Bonanno είχε πει: “Η ιδανική λύση, τουλάχιστον όσο μπορούν να δουν, όλοι όσοι έχουν στην καρδιά τους την ελευθερία των λαών, θα ήταν η γενικευμένη εξέγερση. Με άλλα λόγια, μια ιντιφάντα που ξεκινά από τον ισραηλινό λαό και είναι ικανή να καταστρέψει τους θεσμούς που τους κυβερνούν.” Μου αρέσει ο Bonanno και πιστεύω ότι οι περισσότερες παρατηρήσεις του είναι λαμπρές, αλλά αυτή η συγκεκριμένη ανάλυση δεν ταιριάζει με την πραγματικότητα στο συγκεκριμένο έδαφος. Είναι μέρος μιας μακράς παράδοσης δυτικών στοχαστών που επικεντρώνονται στην κοινωνία των εποίκων, σαν να μπορούσε να είναι ένα ουσιαστικό όχημα για αλλαγή. Διαφωνώ έντονα. Δεν υπάρχει ιστορικό προηγούμενο κοινωνιών εποίκων ή δουλοκτητών που να εξεγείρονται ενάντια στα δικά τους προνόμια, και δεν νομίζω ότι η Παλαιστίνη θα ήταν η πρώτη που θα ξέφευγε από αυτήν την τροχιά.
\n\nΥπάρχουν αποικιακές κοινωνίες εποίκων, όπως οι ΗΠΑ, που κατάφεραν να αναπτύξουν μια περήφανη παράδοση προδοτών της φυλής τους μετά από μια μακρά, πολυεττή εξέλιξη. Το είδαμε αυτό κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του George Floyd· η γαλλική Αλγερία προσφέρει ένα άλλο παράδειγμα. Πιστεύω ότι αυτό είναι θεωρητικά δυνατό για την κοινωνία των εποίκων στην Παλαιστίνη, ίσως σε κάποιο σημείο στο μέλλον, αλλά πιθανότατα όχι τώρα. Κάποιοι Ισραηλινοί πήγαν πολύ πέρα από την “ισραηλινή αριστερά” και πρόδωσαν πλήρως “την ίδια” την κοινωνία τους, άλλαξαν πλευρά και εντάχθηκαν στον παλαιστινιακό λαϊκό αγώνα, υπό παλαιστινιακούς όρους και ηγεσία. Μερικοί μάλιστα εντάχθηκαν στον ένοπλο αγώνα. Αυτοί είναι πολύ λίγοι, μακριά από το να αντιπροσωπεύουν ένα σημαντικό φαινόμενο στην ισραηλινή κοινωνία.
\n\nΌσοι θέλουν να εκφράσουν αλληλεγγύη με τους πολύ λίγους αντισιωνιστές Ισραηλινούς πρέπει να το κάνουν. Είναι ένας καλός σκοπός και θα το εκτιμούσαν. Αλλά ειλικρινά, η υποστήριξη στην παλαιστινιακή αντίσταση είναι πολύ πιο σημαντική αυτή τη στιγμή. Πρέπει να σταθούμε με την αντίσταση ενάντια στη γενοκοτονία και την βία του αποικισμού που διαπράττουν οι έποικοι.
\n\nΑυτό μπορεί να είναι άβολο, αλλά πρέπει να μπορούμε να κάνουμε αυτή τη συζήτηση. Κανείς δεν χρειάζεται να συμφωνήσει μαζί μου, μιλάω από τη δική μου οπτική γωνία, τις εμπειρίες μου και τις συνθήκες της ζωής μου, και αυτό μπορεί να θεωρηθεί ως μια προσπάθειά μου να απευθυνθώ στο πολιτικό στρατόπεδο καταγωγής μου, την αντισιωνιστική ισραηλινή ριζοσπαστική αριστερά.
\n\nΚατά τη γνώμη μου, η “Ισραηλινή Αριστερά” είναι ένα αδιέξοδο. Δεν έχω λόγο να αμφιβάλλω για τις προθέσεις πολλών από τους πρώην και τωρινούς συντρόφους μου στο “αντι-κατοχικό μπλοκ” και το “ριζοσπαστικό μπλοκ” στο Τελ Αβίβ και άλλες πόλεις. Είναι ειλικρινείς, γενναίες, επαναστατικές ψυχές· πολλοί από αυτούς είναι πραγματικά εκεί για τις ζωές των Παλαιστινίων, αγωνίζονται για να τερματίσουν τη γενοκτονία.
\n\nΑλλά όσοι κατάφεραν να ξεφύγουν από τη λατρεία του Σιωνισμού πρέπει τώρα να κάνουν ένα ακόμη βήμα μπροστά. Σε αυτούς, θέλω να πω ότι πρέπει να σταματήσουμε να βλέπουμε τους εαυτούς μας ως δρώντες μέσα στην ισραηλινή κοινωνία, προσπαθώντας να τη βελτιώσουμε ή να τη μεταρρυθμίσουμε για να τη σώσουμε από τον εαυτό της. Θα ήταν καλύτερο να υιοθετήσουμε το πλαίσιο του Al-Araj για το στρατόπεδο απελευθέρωσης έναντι του αποικιακού στρατοπέδου4, και την κατανόηση του Fanon για την υιοθέτηση της ταυτότητας της αντίστασης ως πολιτική επιλογή παρά ως ζήτημα φυλής ή καταγωγής, και να εργαστούμε για να απαλλαγούμε εντελώς από την ταυτότητα του εποίκου.
\n\nΑυτό είναι που οι Παλαιστίνιοι μας καλούν να κάνουμε εδώ και χρόνια. Δεν υπάρχει μεταρρύθμιση μιας άρρωστης κοινωνίας· δεν θα λειτουργήσει να απευθυνόμαστε στα συμφέροντα ενός συστήματος που είναι σάπιο μέχρι τον πυρήνα του. Δεν υπήρξε ούτε ένα δευτερόλεπτο στην ιστορία αυτού του κράτους από την ίδρυσή του που να μην βασίζεται σε έντονη βία και πλήρη απανθρωποποίηση των αντιπάλων. Αυτό είναι ένα κάλεσμα για λιποταξία, πλήρη προδοσία της φυλής και προδοσία, αλλαγή πλευράς, με όλους τους κινδύνους, την καταστολή, τα βασανιστήρια και το θάνατο που μπορεί να συνεπάγεται. Αυτό δεν είναι εύκολο, αλλά έχουμε μια πλούσια παγκόσμια ιστορία από την οποία μπορούμε να αντλήσουμε. Μπορούμε να θυμηθούμε τον John Brown και την πολιτοφυλακή του, ή τους Γάλλους στην Αλγερία που άλλαξαν πλευρά και εντάχθηκαν στο FLN (Front de Libération Nationale, “Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο”). Αυτό που κατάλαβαν αυτοί οι άνθρωποι, σε κρίσιμες ιστορικές στιγμές, ήταν ότι παρά το τι μας λένε οι φιλελεύθερες ερμηνείες της “πολιτικής ταυτότητας”, όταν σε καλεί μια επανάσταση, δεν έχει νόημα να είσαι ένας παθητικός “σύμμαχος” της ή να προστατεύεις τα προνόμιά σου, αλλά οφείλεις να ρίχνεσαι ολόψυχα στον αγώνα. Η ταυτότητα τελικά είναι μια πολιτική επιλογή, βασισμένη πολύ περισσότερο στις πράξεις σου, παρά στην καταγωγή σου.
\n\n\n\n\n“Ο έποικος δεν είναι απλώς ένας άνθρωπος που πρέπει να σκοτωθεί. Πολλά μέλη της μάζας των αποικιοκρατών αποδεικνύονται πολύ, πολύ πιο κοντά στον εθνικό μας αγώνα από ορισμένους γιους του έθνους μας.”
\n\n \n
Οι ανησυχίες για την αποαποικιοποίηση έχουν βάση, δεν πηγάζουν από το πουθενά, μιας και αυτή είναι μια διαδικασία που δεν μπορεί να μας εγγυηθεί τίποτα. Ούτε καν την ίδια την απελευθέρωση, για να είμαστε ειλικρινείς. Κάποια αποικιακά καθεστώτα έχουν τελειώσει κάπως ειρηνικά, με μετάβαση καθεστώτος και επιτροπές συμφιλίωσης, όπως στη Νότια Αφρική· άλλα έχουν τελειώσει σε λουτρό αίματος, όπως στην Αλγερία.
\n\nΑκόμη και το ελευθεριακό, συνομοσπονδιακό παράδειγμα της Ροζάβα δεν ήταν μια ομαλή διαδικασία. Kαμία από αυτές τις περιπτώσεις δεν ήταν τέλεια. Η απελευθέρωση, στην πραγματική ζωή, είναι πάντα μια ακατάστατη και αιματηρή διαδικασία.
\n\nΟι Eve Tuck και K. Wayne Yang, στο δοκίμιό τους “Η αποαποικιοποίηση δεν είναι μεταφορικό σχήμα”, εξηγούν ότι η αποαποικιοποίηση είναι ασύμμετρη με άλλους αγώνες κοινωνικής δικαιοσύνης— προορίζεται να είναι ανατρεπτική, καθώς αναμφίβολα θα εκδιώξει τους έποικους —συμπεριλαμβανομένων και των εργατών εποίκων — από τους κλεμμένους πόρους και τους τόπους που αυτοί καταπατούν παράνομα σήμερα. Πρέπει να είμαστε ειλικρινείς για το τι λέμε.
\n\nΓια παράδειγμα, στη συζήτηση για το σύνθημα “από τον ποταμό έως τη θάλασσα η Παλαιστίνη θα’ναι ελεύθερη”, και σχετικά με το αν αυτή η φράση σημαίνει “δημοκρατία” ή “κατάργηση του κράτους του Ισραήλ”— η απλή απάντηση είναι ότι σημαίνει και τα δύο. Η αποαποικιοποίηση υπό παλαιστινιακούς όρους— η κατάργηση του Σιωνισμού, η επιστροφή των προσφύγων στους τόπους τους, το τέλος της στρατιωτικής διοίκησης και τα ίσα πολιτικά δικαιώματα— θα σημαίνει ότι η Παλαιστίνη επιστρέφει σε αυτό που ήταν πριν από τον Σιωνιστικό αποικισμό, μια γη με αραβική πλειοψηφία. Πιστεύω ότι οι Εβραίοι θα είναι ευπρόσδεκτοι να μείνουν— όσοι είναι πρόθυμοι να ζήσουν ισότιμα με τον υπόλοιπο λαό στη γη, χωρίς ένα ρατσιστικό σύστημα διαχωρισμού και προνομίων βασισμένο στην εθνότητα.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2024/10/03/2.jpg\")
Ισραήλ- Radical Bloc
\nΌσον αφορά τον ταξικό αναγωγισμό, δεν υπάρχει υλική βάση για “ταξική αλληλεγγύη” μεταξύ “Παλαιστινίων και Ισραηλινών”. Υπό το καθεστώς του εποικισμού, αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι στην ίδια τάξη μεταξύ τους όποια και αν είναι η οικονομική τους κατάσταση. Εβραίοι και Άραβες δεν είναι ίσοι, ούτε καν όταν εργάζονται στους ίδιους χώρους εργασίας.
\n\nΌπως σημείωσε ο Frantz Fanon, σε ένα αποικιακό πλαίσιο, η εθνική καταπίεση είναι πρωταρχική και η ταξική καταπίεση είναι δευτερεύουσα. Οι αποικίες εποίκων δεν εκμεταλλεύονται απλώς την εργατική δύναμη των αποικιοκρατούμενων ή τους εδαφικούς πόρους της αποικίας, όπως άλλα είδη αποικιοκρατίας· βασίζονται στην πλήρη εξάλειψη των αποικιοκρατούμενων μέσω εθνοκάθαρσης, γενοκτονίας ή και των δύο.
\n\nΣύμφωνα με τον Ισραηλινό ιστορικό Ilan Pappe, ο Σιωνισμός, όπως κάθε άλλο κίνημα αποικισμού εποίκων, απαιτεί την εξόντωση ή την εκδίωξη του γηγενούς πληθυσμού για να πετύχει. Πολλά τέτοια κινήματα αποτελούνταν από Ευρωπαίους πρόσφυγες που ξέφευγαν από τον αποκλεισμό και τις διώξεις, αναζητώντας ένα μέρος για να χτίσουν τη δική τους νέα Ευρώπη. Οι ιθαγενείς πληθυσμοί είναι πάντα εμπόδιο σε τέτοια ουτοπικά οράματα, και έτσι η λύση είναι συνήθως μια μαζική εκστρατεία γενοκτονίας και εθνοκάθαρσης. Παρόμοια αποικιακά εγχειρήματα εποίκων, όπως οι ΗΠΑ, η Αυστραλία, η Νότια Αφρική και ο Καναδάς, συχνά βρήκαν επίσης μια θρησκευτική δικαιολογία για εποικισμό, χρησιμοποίησαν μια υπερδύναμη για να αποκτήσουν πρόσβαση σε μια ξένη γη, και στη συνέχεια αναζήτησαν τρόπους να απαλλαγούν τόσο από την αυτοκρατορία που τους βοήθησε όσο και από την πλειοψηφία του ιθαγενούς πληθυσμού.
\n\nΤο Ισραήλ έχει καταστήσει αρκετά σαφές ότι όπου επιδόθηκε σε μαζικές εκστρατείες εθνοκάθαρσης, όπως το 1948, ή κατά τη διάρκεια της τρέχουσας γενοκτονίας στη Γάζα, οι στόχοι του δεν είναι το παλαιστινιακό προλεταριάτο, αλλά οι Παλαιστίνιοι ως λαός. Όλες οι τάξεις και οι κοινωνικές ομάδες είναι στόχος. Αν ακόμη και ο Μαρξ αναγνώρισε ότι ο αγώνας για το οκτάωρο στις ΗΠΑ δεν μπορούσε πραγματικά να ξεκινήσει πριν από την κατάργηση της δουλείας, οι σημερινοί Δυτικοί αριστεροί θα πρέπει να μπορούν να καταλήξουν στα ίδια συμπεράσματα σχετικά με τον αποικισμό εποίκων και το απαρτχάιντ. Αν θέλουμε να έχουμε μια ουσιαστική βάση στο κίνημα αλληλεγγύης, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι κάποια ζητήματα δεν μπορούν να αναχθούν στην τάξη.
\n\nΟι επαναστάτες έχουν ήδη κάνει αυτό το λάθος στο παρελθόν. Πολλοί άνδρες αναρχικοί στην CNT (Confederación Nacional del Trabajo, “Εθνική Συνομοσπονδία Εργασίας”) κατά τη διάρκεια της Ισπανικής επανάστασης απέρριψαν την γυναικεία οργάνωση Mujeres Libres (“Ελεύθερες Γυναίκες”), διακηρύσσοντας ότι η έμφυλη καταπίεση ήταν δευτερεύουσα στον ταξικό αγώνα, και ότι σε κάθε περίπτωση η επανάσταση θα την έλυνε. Σήμερα, ξέρουμε ότι η ανατροπή του καπιταλισμού δεν θα καταργήσει απλώς την πατριαρχία. Θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε μια αταξική κοινωνία που θα εξακολουθούσε να είναι σεξιστική και καταπιεστική προς τις γυναίκες και τα άλλα φύλα.
\n\nΚάποιοι αριστεροί βλέπουν το κίνημα των Κιμπούτς ως παράδειγμα ελευθεριακών σοσιαλιστικών κοινωνιών, αγνοώντας το γεγονός ότι τα Κιμπούτς είναι ένα ρατσιστικό και αποικιοκρατικό εγχείρημα μόνο για Εβραίους, χτισμένο στο πλαίσιο της Σιωνιστικής κλοπής γης, συχνά πάνω στα φυσικά ερείπια χωριών που υπέστησαν εθνοκάθαρση. Χωρίς μια κατάλληλη ανάλυση του αποικισμού εποίκων και μια κατανόηση της εθνικής καταπίεσης ως πρωταρχικού ζητήματος από μόνο του, οποιαδήποτε κατανόηση της κατάστασης στην Παλαιστίνη θα παραμείνει μια αμήχανη προσπάθεια εισαγωγής ξένων κοσμοθεωριών και λύσεων σε γεωγραφίες με ριζικά διαφορετικά προβλήματα.
\n\nΜαζί με τη δέσμευση για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης, θα ήθελα να προτείνω στους συντρόφους να επιτρέψουν στην Παλαιστίνη να τους απελευθερώσει επίσης. Μπορεί να λειτουργήσει και προς τις δύο κατευθύνσεις. Μη συμμετέχετε στο κίνημα μόνο για να κηρύξετε, αλλά και για να ακούσετε. Δεν πρέπει να εγκαταλείψουμε τις προοπτικές και τις κριτικές μας, αλλά πρέπει να χρησιμοποιήσουμε αυτή την ευκαιρία για να εμπλουτίσουμε τους εαυτούς μας και να διευρύνουμε τους ορίζοντές μας μαθαίνοντας από άλλους απελευθερωτικούς αγώνες, αντί απλά να προσπαθούμε να επιβάλουμε τις προκατειλημμένες αντιλήψεις μας σε αυτούς. Θα ήθελα πολύ να συζητήσω ευαίσθητα θέματα με τους Παλαιστίνιους συντρόφους μου, όπως την εξάρτηση της ένοπλης αντίστασης από αντιδραστικά στοιχεία όπως το Ιράν και η Συρία του Άσαντ.5 Αλλά πρέπει να μπορώ να το κάνω αυτό ως σύντροφος, από μέσα από τον αγώνα, αφού αναπτύξω σχέσεις εμπιστοσύνης και αποδεχτώ μια παλαιστινιακή κοσμοθεωρία, όχι ως ενοχλητικός αριστερός που ασκεί κριτική από έξω. Αν το μόνο που κάνουμε είναι να περνάμε χρόνο με αυτούς που μας μοιάζουν, αυτό τελικά θα φανεί, και θα αντανακλάται άσχημα πάνω μας. Οι άνθρωποι το παρατηρούν αυτό, και θα υπονομεύσει τις σχέσεις εμπιστοσύνης που προσπαθούμε να χτίσουμε μέσα στο κίνημα.
\n\nΗ αποικιοκρατική παγκόσμια τάξη έχει χωρίσει τον κόσμο στο “πολιτισμένο” μέρος, τον απρόσβλητο Παγκόσμιο Βορρά όπου επικρατεί η φιλελεύθερη δημοκρατία, και σε απέραντα πεδία γενοκτονίας γεμάτα με πλεονάζοντα πληθυσμό προς εξόντωση, υποδούλωση, λεηλασία πόρων και λήθη. Σε ένα πλαίσιο αποικισμού εποίκων, αυτή η διαδικασία συμβαίνει στην ίδια επικράτεια, χωρίς τη γεωγραφική απόσταση μεταξύ της αποικίας και της μητρόπολης. Γκέτο, πολιορκημένες πόλεις, στρατιωτική διοίκηση και ένα σύστημα εθνοτικού διαχωρισμού κατασκευάζονται, διαιρώντας τους αποικιοκρατούμενους σε διάφορες τάξεις καταπιεσμένων ανθρώπων, χτίζοντας νοητικά εμπόδια όπου απουσιάζουν τα φυσικά, και διασφαλίζοντας την αποτροπή οποιασδήποτε ανάμειξης γηγενών και εποίκων.
\n\nΥπάρχουν διάφοροι τρόποι με τους οποίους η αποικιακή τάξη μπορεί να βγει εκτός ισορροπίας. Ένας τρόπος είναι ο φασισμός, όπου οι αποικιακές πρακτικές μεταφέρονται στο εσωτερικό, στη μητρόπολη. Σε αυτή την περίπτωση, γενοκτονικές και φυλετικοποιητικές πρακτικές που προηγουμένως προορίζονταν για τον πλεονάζοντα πληθυσμό στις αποικίες χρησιμοποιούνται εναντίον ανεπιθύμητων πληθυσμών στην πατρίδα. Αλλά η αποικιακή τάξη μπορεί επίσης να βγει εκτός ισορροπίας κατά τη διάρκεια εξεγέρσεων. Οι γηγενείς, αρνούμενοι να περιοριστούν στη θέση τους, σπάνε το υποτιθέμενα απρόσβλητο φρούριο της αποικίας —που αποδεικνύεται πολύ προσβάσιμο— και, όπως το έθεσε ο Fanon, πλημμυρίζουν τις απαγορευμένες πόλεις, παίρνοντας τα πάντα στο πέρασμά τους.
\n\nΤο Ισραήλ επιδίωξε για δεκαετίες να διατηρήσει έναν πληθυσμό εκδυτικισμένων, φιλελεύθερων δημοκρατικών εποίκων, βιώνοντας το σπίτι (Ευρώπη) μακριά από το σπίτι, αφού το αρχικό τους σπίτι έγινε πολύ επικίνδυνο γι’ αυτούς. Άλλοι, μη Ευρωπαίοι Εβραίοι ήταν ευπρόσδεκτοι να συμμετάσχουν, εφόσον ήταν Εβραίοι και αποδέχονταν τη δυτική ηγεμονία. Τσιμεντένια τείχη, απομονωμένα γκέτο και νοητικά εμπόδια εγκαταστάθηκαν για να διαχωρίσουν την κοινωνία των εποίκων από την βάναυση καθημερινή βία που είναι απαραίτητη για τη διατήρηση αυτής της τάξης. Δεν υπάρχει ένας μόνο τρόπος να γίνει αυτό. Οι στρατηγικές περιλαμβάνουν πολιτιστική εξάλειψη (για παράδειγμα, οι Παλαιστίνιοι με ιθαγένεια γίνονται “Ισραηλινοί- Άραβες”)· μαζικές εκστρατείες εθνοκάθαρσης όταν είναι δυνατόν (όπως το 1948) και όταν όχι— μικρές, όπως ο εξιουδαϊσμός της Γαλιλαίας6, του Νακάμπ και γειτονιών στην Ιερουσαλήμ, τη Γιάφα και τη Χάιφα7· στρατιωτική διοίκηση8· διαχείριση συγκρούσεων, αυστηρός φυλετικός διαχωρισμός και αντιεξέγερση, όπως φαίνεται στις Συμφωνίες του Όσλο, το τείχος διαχωρισμού στη Δυτική Όχθη και την πολιορκία της Γάζας· και γενοκτονία. Σήμερα φαίνεται ότι η διαχείριση των συγκρούσεων, τουλάχιστον, απέτυχε να αποδώσει.
\n\nΤο Ισραήλ έχει ταπεινωθεί περισσότερες από μία φορές τα τελευταία χρόνια. Το κράτος έχασε τον έλεγχο κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του 2021 και ξανά στις 7 Οκτωβρίου 2023. Οι Παλαιστίνιοι έχουν αποδείξει ξανά και ξανά ότι είναι μια ανεξέλεγκτη δύναμη, ικανή να απειλήσει μια πυρηνική υπερδύναμη που υποστηρίζεται από την ισχυρότερη αυτοκρατορία στον κόσμο, παρά το γεγονός ότι αυτή η αυτοκρατορία ξοδεύει δισεκατομμύρια δολάρια σε μηχανισμούς ασφαλείας, αντιεξέγερσης και προηγμένης τεχνολογίας. Οι Ισραηλινοί έχουν παρατηρήσει ότι το κράτος είναι ανίκανο να παρέχει ασφάλεια παρά την τεράστια δύναμή του, και αρχίζουν να πανικοβάλλονται. Μπορούμε μόνο να περιμένουμε ότι η τιμωρία για την εξέγερση θα γίνεται όλο και πιο σκληρή κάθε φορά καθώς αυξάνεται η πίεση από τους σοκαρισμένους Ισραηλινούς και τις διεθνείς δυνάμεις να κρατήσουν τους επαναστατημένους Παλαιστίνιους υπό έλεγχο.
\n\nΕίναι απολύτως πιθανό ότι καθώς περνάει ο καιρός, τα πεδία γενοκτονίας θα επεκταθούν, και περισσότεροι άνθρωποι θα αντιμετωπίζονται ως πλεονάζων πληθυσμός. Δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι εμείς, οι προνομιούχοι πολίτες του “πολιτισμένου” κόσμου, δεν θα βρεθούμε τελικά στη λάθος πλευρά αυτού του τείχους. Οι φυλετικοποιημένες μειονότητες το γνωρίζουν ήδη αυτό, και όσο για τους υπόλοιπους από εμάς—δεν πρέπει να βασιζόμαστε στη λευκότητά μας, όπως ανακάλυψαν οι Εβραίοι κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, οι Ιρλανδοί υπό τη βρετανική κατοχή, και οι Ουκρανοί το ανακαλύπτουν σήμερα. Ακριβώς όπως η λευκότητα μπορεί να αποδοθεί, μπορεί επίσης να αφαιρεθεί.
\n\nΚάθε φορά που μια αυτοκρατορία χαρακτηρίζει ένα νέο δημογραφικό ως πλεονάζοντα πληθυσμό, τα σύνορα γύρω από τον “πολιτισμό” μετατοπίζονται. Όσο περισσότερο επιτυγχάνουν να παγιδεύσουν ένα αυξανόμενο μέρος του πληθυσμού της γης σε μια ζωντανή κόλαση, τόσο πιο ζοφερό και αβέβαιο γίνεται και το δικό μας μέλλον. Όσο περισσότερο επιτυγχάνουν να συντρίψουν την εξέγερση των ανεπιθύμητων, τόσο περισσότερο η επιτυχία τους θα εκπαιδεύει άλλες αυτοκρατορίες και ανταγωνιστικές παγκόσμιες τάξεις. Ακριβώς όπως εμείς εμπνεόμαστε από κάθε εξέγερση σκλάβων και τα εξεγερμένα γκέτο αυτού του κόσμου, έτσι και τα καθεστώτα αντλούν τεχνογνωσία και έμπνευση το ένα από το άλλο όταν πρόκειται για την καταστολή. Είμαστε όλοι μας, βαθιά συνδεδεμένοι.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2024/10/03/18.jpg\")
Haifa, May 2021.
\nΤι πρέπει να κάνουμε, εμείς που βρισκόμαστε σε αυτή ή εκείνη την κρατική οντότητα, πολίτες του Παγκόσμιου Βορρά, είτε ως έποικοι στην αποικία είτε στον αυτοκρατορικό πυρήνα; Είναι δύσκολο για μένα να πω. Βρισκόμενος στο κατεχόμενο έδαφος, στο Εσωτερικό, το οποίο, όπως είπα, δεν επαναστατεί ανοιχτά αυτή τη στιγμή, είναι δίκαιο να υποστηρίζω πράγματα που δεν κάνω ο ίδιος; Νιώθουμε την ανάγκη για εξέγερση, αλλά οι κοινότητές μας είναι ερειπωμένες και σπασμένες, οι άνθρωποι είναι παραλυμένοι και οι πληγές είναι ακόμα ανοιχτές από τον τελευταίο γύρο καταστολής. Δεν μπορώ να πω σε κανέναν τι να κάνει. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να μοιραστώ την οπτική μου. Εσείς πρέπει να αναλύσετε τις συνθήκες σας και να δείτε τι ταιριάζει να κάνετε.
\n\nΣύντροφοι στον αυτοκρατορικό πυρήνα της λεγόμενης Βόρειας Αμερικής έχουν δείξει κάποια εκπληκτική και εμπνευσμένη αντίσταση. Το ίδιο και σύντροφοι στην Ευρώπη. Σαμποτάζ, αποκλεισμοί λιμανιών, πορείες, καταλήψεις πανεπιστημιουπόλεων—όλα αυτά είναι απαραίτητα, και κάποια έχουν επιτύχει σημαντικά αποτελέσματα . Δεν θέλω να ισχυριστώ, όπως κάνουν κάποιοι, ότι αυτές οι ενέργειες δεν έχουν πετύχει τίποτα μέχρι τώρα. Δεν ξέρουμε ποια θα ήταν η κατάσταση της Γάζας αυτή τη στιγμή αν δεν υπήρχαν αυτές οι θαρραλέες ενέργειες. Η οικοδόμηση του κινήματος είναι σημαντική από μόνη της. Μια ολόκληρη νέα γενιά έχει πολιτικοποιηθεί και ριζοσπαστικοποιηθεί, και θα συνεχίσει τους αγώνες.
\n\nΑλλά ένα πράγμα είναι βέβαιο. Δεν σταματήσαμε τη γενοκτονία.
\n\nΠρέπει να επικεντρωθούμε. Η γενοκτονία βρίσκεται σε εξέλιξη εδώ και ένα χρόνο, και σε αυτό το σημείο, δεν δείχνει κανένα σημάδι επιβράδυνσης ή περιορισμού της στη Γάζα. Πιστεύω ότι η ώρα για δικιά μας κλιμάκωση είναι τώρα. Οι επιπτώσεις είναι τεράστιες. Αυτή τη στιγμή, το Ισραήλ είναι αποφασισμένο να πάει σε πόλεμο με τον Λίβανο και ίσως και με το Ιράν. Το χειρότερο σενάριο φαίνεται να ξετυλίγεται. Αυτό θα κάνει την κατάσταση να ξεφύγει από τον έλεγχο ακόμα περισσότερο· θα μπορούσε να προκαλέσει έναν πλήρη περιφερειακό πόλεμο που θα περιλαμβάνει μια αδιανόητη ποσότητα θανάτου και καταστροφής. Αντιμετωπίζουμε μια εντελώς ψυχωτική παγκόσμια τάξη που έχει σκοπό να προκαλέσει τη μέγιστη καταστροφή σε ό,τι στέκεται στο δρόμο της. Δεν μπορούμε να παραμείνουμε παθητικοί θεατές. Είμαστε εμπλεκόμενοι και ό,τι συμβεί θα αντανακλάται σε εμάς.
\n\nΑπό ό,τι φαίνεται, κατά τη διάρκεια των καταλήψεων στα πανεπιστήμια το περασμένο εξάμηνο, οι σύντροφοι στις ΗΠΑ ανέπτυξαν πολλά εξεγερτικά στοιχεία για να καταφέρουν να αναπτυχθούν και να επεκταθούν. Αντιμετώπισαν επίσης πολλούς αστυνομικούς—κάποιους με στολή, άλλους κρυμμένους μέσα στο κίνημα, όπως φιλελεύθερους, ειρηνιστές, επαγγελματίες “ακτιβιστές” και ρεφορμιστές. Οι άνθρωποι πρέπει να βρουν τρόπους να τους αντιμετωπίσουν όλους αυτούς. Μην πέσετε στην παγίδα τακτικών αντιεξέγερσης που στοχεύουν να σας ειρηνεύσουν, να διαιρέσουν και να κατακερματίσουν το κίνημα, να ορίσουν για εσάς τι είναι “αποδεκτό” και “νόμιμο”, ή να οριοθετήσουν τα όρια της διαμαρτυρίας. Να είστε γενναίοι, ανεξέλεγκτοι και ακυβέρνητοι. Τα υπόλοιπα εναπόκεινται σε εσάς να τα αναλύσετε, όσον αφορά τις τακτικές, αλλά μην αφήσετε κανέναν να σας περιορίσει.
\n\nΕπίσης—αγνοήστε τις εκστρατείες δυσφήμισης. Μπορεί να γίνουν πιο δυνατές αν το κίνημα γίνει πιο επιτυχημένο. Είδα ήδη Σιωνιστικά μέσα ενημέρωσης και προπαγάνδας να απεικονίζουν τις διαμαρτυρίες ως “αντισημιτικά πογκρόμ”. Δεν θα έπρεπε να χρειάζεται να ξοδέψω ούτε μια στιγμή εξηγώντας πόσο γελοίο είναι αυτό.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2024/10/03/19.jpg\")
\nΌλοι ξέρουμε ότι οι κατασταλτικές υπηρεσίες του Ισραήλ και των ΗΠΑ εκπαιδεύονται μαζί και μοιράζονται συμβουλές, οδηγίες, εργαλεία και τακτικές για το πώς να καταστέλλουν πληθυσμούς και κινήματα ελευθερίας. Αυτό θα πρέπει να ανησυχεί όποιον εμπλέκεται σε τοπικούς αγώνες, όπως το Stop Cop City, το Black Lives Matter, την αλληλεγγύη με τους Ιθαγενείς και την υποστήριξη μεταναστών και προσφύγων. Ξέρουμε επίσης ότι το Ισραήλ εξάγει όπλα και κατασταλτική τεχνολογία παντού. Εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης αναπτύσσονται και χρησιμοποιούνται για την αυτοματοποίηση της αναγνώρισης και εξόντωσης “υπόπτων”. Και ξέρουμε ότι λειτουργεί και προς την αντίθετη κατεύθυνση—το Ισραήλ βομβαρδίζει τη Γάζα (και τώρα και τον Λίβανο) με αμερικανικά όπλα και πλήρη υποστήριξη. Αυτός είναι ένας αμερικανικός (και ευρωπαϊκός) πόλεμος όσο και ισραηλινός. Ο αυτοκρατορικός πυρήνας του Παγκόσμιου Βορρά είναι απόλυτα εμπλεκόμενος και είναι ενεργό μέρος της επιθετικότητας, και αυτό κάνει τους πολίτες του επίσης ενεργό μέρος.
\n\nΔεν είναι καθόλου εύκολο να ενταχθεί κανείς σωματικά στον ένοπλο αγώνα στην Παλαιστίνη όπως μπορεί να κάνει στη Ροζάβα ή την Ουκρανία, αλλά δεν υπάρχει ανάγκη. Οι άνθρωποι μπορούν να έρθουν στην Παλαιστίνη για να συμμετάσχουν στον λαϊκό αγώνα, όπως έχουν κάνει ήδη γενναίοι Αμερικανοί και Ευρωπαίοι πολίτες· κάποιοι από αυτούς έχουν γίνει οι ίδιοι με τα σώματα τους, μάρτυρες αυτού του αγώνα. Αυτό βοηθάει, αλλά η αντίσταση ζητάει κάτι άλλο: μετατρέψτε τις δικές σας πόλεις στον αυτοκρατορικό πυρήνα σε πεδίο μάχης. Φέρτε τον πόλεμο στο σπίτι σας. Ανοίξτε ένα άλλο μέτωπο. Ενταχθείτε στο στρατόπεδο απελευθέρωσης, όπως το θέτει ο Al-Araj, και επιτεθείτε ενάντια στην παγκόσμια τάξη που επέτρεψε να συμβεί αυτό. Πρέπει να νιώσουν τις συνέπειες. Πιστεύω ότι μια εξέγερση είναι ακόμα δυνατή, εδώ στο εσωτερικό της Αυτοκρατορίας επίσης, αλλά θα απαιτήσει από εμάς να είμαστε γενναίοι, όπως είναι οι κάτοικοι της Γάζας.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2024/10/03/7.jpg\")
\nΈνα τελευταίο πράγμα που θέλω να ζητήσω— καθώς έγραφα αυτό το κείμενο, οι μάχες στα μέτωπα στον Λίβανο, το Ιράν και αλλού κλιμακώθηκαν σημαντικά. Αν ξεσπάσει ένας πλήρης πόλεμος αλλού, η προσοχή του κόσμου θα μετατοπιστεί και η Γάζα θα μπορούσε να ξεχαστεί. Οι άνθρωποι πρέπει να αγωνιστούν και για τις ζωές των Λιβανέζων, αλλά μη σταματήσετε να μιλάτε για τη Γάζα και να δράτε για χάρη των ανθρώπων εκεί. Η γενοκτονία εκεί δεν έχει τελειώσει. Μπορεί ακόμη και να επιταχυνθεί μόλις η προσοχή στραφεί μακριά από αυτήν.
\n\nΥψώστε τη φωνή σας, υψώστε τη σημαία της επανάστασης. Καμία φωνή δεν είναι δυνατότερη από τη φωνή της εξέγερσης.
\n\n\n\n\nΑν πρέπει να πεθάνω, πρέπει να ζήσεις για να πεις την ιστορία μου
\n\n
\nνα πουλήσεις τα πράγματά μου
\nγια να αγοράσεις ένα κομμάτι ύφασμα
\nκαι μερικά σχοινιά,
\n(κάνε το λευκό με μια μακριά ουρά)
\nώστε ένα παιδί, κάπου στη Γάζα
\nενώ κοιτάζει τον ουρανό στα μάτια
\nπεριμένοντας τον πατέρα του
\nπου έφυγε μέσα σε μια φλόγα–
\nκαι δεν αποχαιρέτησε κανέναν,
\nούτε καν τη σάρκα του,
\nούτε καν τον εαυτό του—
\nνα δει τον χαρταετό,
\nτον χαρταετό μου που έφτιαξες,
\nνα πετάει ψηλά
\nκαι να σκεφτεί για μια στιγμή
\nότι ένας άγγελος είναι εκεί
\nφέρνοντας πίσω αγάπη
\nΑν πρέπει να πεθάνω
\nας φέρει ελπίδα
\nας γίνει μια ιστορία.”-Refaat Alareer, (1979-2023), συγγραφέας και ποιητής. Στις 6 Δεκεμβρίου 2023, δολοφονήθηκε από ισραηλινή αεροπορική επιδρομή στη Γάζα μαζί με τον αδερφό του, την αδερφή του και τα παιδιά τους.
\n
Μετάφραση: Τάσος Σαγρής / Κενό Δίκτυο.
\n\nΣύμφωνα με επίσημα στατιστικά στοιχεία του Υπουργείου Υγείας της Γάζας. Εκτός από αυτόν τον αριθμό, περισσότεροι από 10.000 αγνοούνται και είναι άγνωστο πόσοι ακόμη είναι θαμμένοι κάτω από τα ερείπια. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι το Ισραήλ κατέστρεψε συστηματικά το σύστημα υγειονομικής περίθαλψης της Γάζας, φέρνοντάς το σχεδόν σε κατάρρευση, και από τότε, οι αριθμοί παραμένουν περίπου 40.000. Άλλες εκτιμήσεις αναφέρουν πολύ μεγαλύτερο αριθμό θυμάτων. ↩
\nΜεταφράστηκε από το Resistance News Network. ↩
\nΑυτό το μέτωπο έχει κλιμακωθεί και επί του παρόντος το μέλλον για τους ανθρώπους στο Λίβανο είναι αβέβαιο. Στις 23 Σεπτεμβρίου 2024, μια επίθεση των IDF στον Λίβανο σκότωσε τουλάχιστον 570 ανθρώπους. Στις 27 Σεπτεμβρίου, ο Χασάν Νασράλα, ο ηγέτης της Χεζμπολάχ, δολοφονήθηκε και εκατομμύρια στον Λίβανο έχουν ξεριζωθεί από τα σπίτια τους. Τώρα το Ισραήλ εισβάλλει στο νότιο Λίβανο. ↩
\n«Δεν το βλέπω πλέον ως σύγκρουση μεταξύ Αράβων και Εβραίων, μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων. Έχω εγκαταλείψει αυτή τη δυαδικότητα, αυτή την αφελή υπεραπλούστευση της σύγκρουσης. Έχω πειστεί για τις διαιρέσεις του κόσμου από τον Ali Shariati και τον Frantz Fanon (σε αποικιακό στρατόπεδο και στρατόπεδο απελευθέρωσης). Σε καθένα από τα δύο στρατόπεδα, θα βρείτε ανθρώπους όλων των θρησκειών, γλωσσών, φυλών, εθνοτήτων, χρωμάτων και τάξεων. Σε αυτή τη σύγκρουση, για παράδειγμα, θα βρείτε ανθρώπους από το δέρμα μας να στέκονται αγενώς στο άλλο στρατόπεδο και ταυτόχρονα θα βρείτε Εβραίους να στέκονται στο στρατόπεδό μας». -Bassel Al-Araj ↩
\nΑυτό είναι ένα ευαίσθητο θέμα. Η Χαμάς υποστήριξε αρχικά τη συριακή επανάσταση το 2012 και διέκοψε τους δεσμούς με τον Πρόεδρο της Συρίας Μπασάρ Αλ Άσαντ. Αυτή η κίνηση διέκοψε την οικονομική υποστήριξη που λάμβανε το κίνημα από το Ιράν. Μια δεκαετία αργότερα, σε μια αμφιλεγόμενη δήλωση, η Χαμάς αποκατέστησε τις σχέσεις με τον Άσαντ. Το πολιτικό χάος και η μετατόπιση των συμμαχιών στη Μέση Ανατολή κατά τη διάρκεια της Αραβικής Άνοιξης, το στρατιωτικό πραξικόπημα κατά του Μοχάμεντ Μόρσι στην Αίγυπτο και το κλείσιμο των σηράγγων της Γάζας από την αιγυπτιακή πλευρά, όπως και οι συμφωνίες ομαλοποίησης μεταξύ διαφόρων τοπικών καθεστώτων με το Ισραήλ όλα συνέβαλαν στην απομόνωση της Χαμάς, η οποία αναγκάστηκε τελικά να «διαλέξει μια πλευρά». Σε κάθε περίπτωση, πιστεύω ότι, όπως οι αναρχικοί και οι αντιεξουσιαστές στη Δύση μπόρεσαν να κατανοήσουν την απόφαση που έλαβαν οι άνθρωποι στη Ροζάβα να δεχτούν την αμερικανική βοήθεια ενώ αντιμετωπίζουν τον γενοκτονικό στρατό του ISIS στο Κομπάνι, μπορούν επίσης να κατανοήσουν τις αποφάσεις που ελήφθησαν από Παλαιστίνιους κάτω από δύσκολες συνθήκες. Μέχρι να δημιουργήσουμε μια Διεθνή της Απελευθέρωσης που θα μπορεί να προσφέρει ουσιαστική υλική υποστήριξη στους αγώνες κατά τόπους, θα υπάρχει ένα όριο στο πόσο θα μπορούμε να επικρίνουμε τις αποφάσεις που λαμβάνονται από εκείνους που αντιμετωπίζουν την απειλή του αφανισμού, εγκλωβισμένοι ανάμεσα σε ανταγωνιστικές αυτοκρατορίες και περιφερειακές απολυταρχίες. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να επικρίνουμε καθόλου, αλλά θα πρέπει τουλάχιστον να το κάνουμε με ανάλογο ύφος και στο ανάλογο πλαίσιο. ↩
\nΙουδεοποίηση της Γαλλιλέας, είναι επίσημος Ισραηλινός όρος ↩
\nΥπό τον νεοφιλελεύθερο παγκόσμιο καπιταλισμό, η εθνοκάθαρση μπορεί επίσης να ιδιωτικοποιηθεί. Οι απόπειρες επιβολής του ιουδαϊκού στοιχείου σε διάφορες περιοχές μπορεί να είναι υπό τη διαχείριση οργανώσεων εποίκων ή κτηματομεσιτών, επιτρέποντας έτσι το ζήτημα να παρουσιαστεί ως απλή διαμάχη ακινήτων. Η εμπλοκή αμερικανικών οργανώσεων εποίκων στις προσπάθειες έξωσης Παλαιστινίων κατοίκων στην ανατολική Ιερουσαλήμ και ο εξευγενισμός στη Γιάφα και ορισμένες γειτονιές στη Χάιφα, συνδέεται εγγενώς με εκστρατείες εθνοκάθαρσης πολλών δεκαετιών, υπό διαφορετικά πρόσωπα, καθώς τα αποικιακά συστήματα προσαρμόζονται σε νέες ευκαιρίες και περιστάσεις. ↩
\nΥπήρξε μόνο μισός χρόνος, το 1966, όταν το Ισραήλ δεν επέβαλε στρατιωτική κυριαρχία στους Παλαιστίνιους. Οι εσωτερικές κοινότητες των ξεριζωμένων ανθρώπων μέσα σε αυτό που έγινε Ισραήλ βρίσκονταν υπό στρατιωτική κυριαρχία μέχρι το 1966. Τότε το Ισραήλ κατέλαβε τη Δυτική Όχθη και τη Γάζα ένα χρόνο αργότερα και επέβαλε στρατιωτική κυριαρχία εκεί. ↩
\nΣτις 17 Απριλίου, φοιτητές και φοιτήτριες του Πανεπιστημίου Κολούμπια έστησαν σκηνές εντός της πανεπιστημιούπολης σε ένδειξη αλληλεγγύης στη Γάζα. Αφού η διοίκηση κάλεσε την αστυνομία της Νέας Υόρκης σε μια αποτυχημένη προσπάθεια να καταστείλει την κινητοποίηση, φοιτητές σε όλη τη χώρα δημιούργησαν δικούς τους καταυλισμούς και καταλήψεις. Στην ανάλυση που ακολουθεί, οι συμμετέχοντες στο κίνημα διερευνούν τα στρατηγικά ερωτήματα που αυτό αντιμετωπίζει σήμερα.
\n\nΑφού οι φοιτητές άρχισαν να καταλαμβάνουν το Κολούμπια σε ένδειξη αλληλεγγύης στους Παλαιστίνιους, οι καταλήψεις και οι κατασκηνώσεις των φοιτητών εξαπλώθηκαν σαν πυρκαγιά, καταλαμβάνοντας πάνω από εκατό πανεπιστήμια σε όλο τον κόσμο. Πάνω από δύο χιλιάδες φοιτητές έχουν συλληφθεί. Κάθε μέρα γίνονται νέες καταλήψεις και νέες δράσεις. Ξανά και ξανά, η αστυνομική καταστολή εξοργίζει φοιτητές, καθηγητές και μέλη της κοινότητας, προσελκύοντας όλο και μεγαλύτερο αριθμό ατόμων σε όλο και πιο μαχητικές διαδηλώσεις. Το κίνημα για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης αναπτύσσεται με αλματώδεις ρυθμούς στις Ηνωμένες Πολιτείες ως συνέπεια της γενναιότητας των διαδηλωτών και των μπλόκων τους, τους τελευταίους έξι μήνες. Πιο πρόσφατα, αναπτύσσεται χάρη στους καταληψίες που είναι πρόθυμοι να διακινδυνεύσουν τη σύλληψη, την αστυνομική βία, τη δυσφήμιση, την δημοσίευση προσωπικών τους πληροφοριών, τα πειθαρχικά και τις διαγραφές.
\n\nΣτις 30 Απριλίου, η αστυνομία οργάνωσε μια στρατιωτικοποιημένη επιδρομή στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, κλειδώνοντας άλλους φοιτητές και μέλη ΔΕΠ μέσα σε κοιτώνες και χώρους στέγασης της πανεπιστημιούπολης, κρατώντας τους όμηρους, ενώ παράλληλα χτυπούσαν και συλλάμβαναν διαδηλωτές. Παρόμοιες σκηνές διαδραματίστηκαν και στο Πανεπιστήμιο City της Νέας Υόρκης (CUNY). Η αστυνομία πέταξε δακρυγόνα εναντίον φοιτητών στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Φλόριντα στην Τάμπα και επέτρεψε σε φασίστες και σιωνιστές να επιτεθούν σε καταυλισμό στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες (UCLA) με σπρέι πιπεριού και πυροτεχνήματα ενώ παράλληλα ενεπλάκησαν σε συγκρούσεις με φοιτητές σε όλη τη χώρα.
\n\nΩστόσο, όσο η καταστολή κλιμακωνόταν, το ίδιο έκανε και η αντίσταση. Το κίνημα απέκτησε την αρχική του δυναμική όταν φοιτητές στο Κολούμπια επέστρεψαν αμέσως με νέα «κατασκήνωση» μετά την εκδίωξη της πρώτης από την αστυνομία. Παρόμοιες ιστορίες διαδραματίστηκαν από το Τέξας μέχρι την Καλιφόρνια και το Ιλινόις. Όταν το αστυνομικό τμήμα του Λος Άντζελες ενώθηκε με φασίστες στην προσπάθεια να εκδιώξουν το κίνημα αλληλεγγύης στη Γάζα στο UCLA, οι διαδηλωτές με κράνη και ασπίδες τους κράτησαν σε απόσταση επί οκτώ ώρες.
\n\nΓιατί η αστυνομία είναι τόσο σκληρή; Γιατί τα μέσα μαζικής ενημέρωσης στρέφονται σε όλο και πιο παράξενες αντιφάσεις για να καταδικάσουν τις διαδηλώσεις; Γιατί οι Δημοκρατικοί και οι Ρεπουμπλικάνοι είναι ενωμένοι στο να αντιτίθενται σε αυτές τις διαδηλώσεις; Και πώς γίνεται, στη βιασύνη τους, οι διοικήσεις των πανεπιστημίων, οι πολιτικοί και η αστυνομία να φαίνεται ότι έχουν ξεχάσει τις βασικές αρχές διαχείρισης των διαδηλώσεων;
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2024/05/02/2.jpg\")
Οι διαδηλωτές αντιμετωπίζουν την αστυνομία στα οδοφράγματα του UCLA, στη 1 Μάη του 2024.
\nΑυτό που ακολουθεί είναι μια σύντομη προσπάθεια να απαντηθούν αυτά τα ερωτήματα, με την ελπίδα να προσαρμοστούμε στο νέο έδαφος που ανοίγεται μπροστά μας.
\n\nΟι ΗΠΑ χρειάζονται το Ισραήλ ως στρατηγικό συνεργάτη για να διατηρήσουν τα ερείσματά τους στη Μέση Ανατολή ενώ τα πανεπιστήμια βασίζονται στη χρηματοδότηση και τις ερευνητικές σχέσεις τους με τον στρατό, τους κατασκευαστές όπλων και τους σιωνιστές.1 Είναι αδύνατο να αναγνωρίσουμε ότι οι Παλαιστίνιοι δικαιούνται τα οικουμενικά ανθρώπινα δικαιώματα, ενώ ταυτόχρονα συνεχίζουμε να προμηθεύουμε τα όπλα, τη χρηματοδότηση και τη διπλωματική κάλυψη που χρειάζεται ο ισραηλινός στρατός για να συνεχίσει να σκοτώνει αμάχους και να καταστρέφει τα σπίτια τους. Αυτές οι διαμαρτυρίες αποκαλύπτουν τις βαθιά ριζωμένες αντιφάσεις μεταξύ λόγου και πράξης, τις οποίες η κυβέρνηση, τα μέσα ενημέρωσης και τα πανεπιστήμια είναι αποφασισμένα να αποκρύψουν.
\n\nΓνωρίζουν πολύ καλά ότι είναι συνένοχοι στη γενοκτονία αλλά όπως κάθε νταής, διπλασιάζουν τα ψέματά τους όταν έρχονται αντιμέτωποι με αυτά. Απλώς δεν υπάρχει χώρος στην κυβέρνηση ή τα μέσα ενημέρωσης των ΗΠΑ να αντιτεθούν στην ισραηλινή αποικιοκρατία εποίκων παίρνοντας θέση που μπορούν να την υποστηρίξουν ηθικά. Αυτό εξηγεί την ενοποίηση Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων εναντίον των διαδηλώσεων, καθώς και την έντονη καταστολή που επέβαλαν αμέσως οι αρχές. Εξηγεί επίσης τους απίστευτους ρητορικούς ακροβατισμούς που επιδεικνύουν τα μέσα ενημέρωσης, καθώς δικαιολογούν την αστυνομία για τον ξυλοδαρμό μεγάλου αριθμού διαδηλωτών, πολλοί από τους οποίους είναι Εβραίοι, στο όνομα της καταπολέμησης του αντισημιτισμού. Αυτό είναι ιδιαίτερα εξωφρενικό καθώς αποκαλύπτονται μαζικοί τάφοι στη Γάζα, οι ισραηλινοί βομβαρδισμοί συνεχίζονται και ο Νετανιάχου συνεχίζει να υπόσχεται χερσαία εισβολή στη Ράφα, ακόμη και μετά τη σφαγή πάνω από 35.000 Παλαιστινίων, πάνω από τα δύο τρίτα των οποίων ήταν γυναίκες και παιδιά.
\n\nΑπό τη μία πλευρά, παρά τον εγγενή θεσμικό συντηρητισμό τους, τα πανεπιστήμια αντιμετωπίζουν μια κλιμακούμενη μετωπική επίθεση από δεξιούς πολιτικούς τόσο σε πολιτειακό όσο και σε ομοσπονδιακό επίπεδο, για να μην αναφέρουμε την απειλή της φυγής κεφαλαίων με μοχλό τους δισεκατομμυριούχους δωρητές. Από την άλλη πλευρά, τα πανεπιστήμια βιώνουν μια μαζική εξέγερση από φοιτητές και καθηγητές που κινητοποιούνται γύρω από το φαινομενικά λογικό αίτημα να σταματήσουν να υποστηρίζουν τη μαζική δολοφονία παιδιών και την προσπάθεια εξάλειψης ενός ολόκληρου λαού. Ο μόνος τρόπος με τον οποίο οι διοικήσεις μπορούν να φανταστούν ότι θα μπορούσαν να επιβιώσουν από το πρώτο είναι να πατάξουν το δεύτερο όσο πιο σκληρά γίνεται.
\n\nΑναγκάζονται να το δικαιολογήσουν αυτό στο όνομα της ελευθερίας του λόγου και της ασφάλειας, ακόμη και όταν η αστυνομία που φέρνουν πυροβολεί με αληθινές σφαίρες τυχαία μέσα στα κτίρια της πανεπιστημιούπολης. Ομοίως, παρόλο που πολλές από τις καταλήψεις διαμαρτυρίας αντιπροσωπεύουν την πιο επιτυχημένη εθελοντική συνεργασία μεταξύ μουσουλμάνων και εβραίων φοιτητών που λαμβάνει χώρα οπουδήποτε στον κόσμο σήμερα, οι διοικήσεις ισχυρίζονται ότι είναι απαραίτητο να τις καταστρέψουν “για να διατηρήσουν την ειρήνη”.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2024/05/02/5.jpg\")
Η αστυνομία κάνει στρατιωτικού τύπου εισβολή στις καταλήψεις αλληλεγγύης για να “διατηρήσει την ειρήνη” και να προφυλάξει την “ασφάλεια” των φοιτητ(ρι)ών.
\nΟι ίδιοι διοικητικοί υπάλληλοι των πανεπιστημίων που χρησιμοποίησαν την “ελευθερία του λόγου” ως δικαιολογία για να συκοφαντήσουν και να συλλάβουν φοιτητές, επειδή διαμαρτυρήθηκαν κατά των λευκών εθνικιστών που μιλούσαν στην πανεπιστημιούπολη, τώρα επιτίθενται και κακοποιούν αντι-σιωνιστές Εβραίους και Παλαιστίνιους διαδηλωτές στο όνομα της προστασίας των Εβραίων φοιτητών από τον αντισημιτισμό. Η ελευθερία του λόγου και η ασφάλεια των φοιτητών είναι και τα δύο ψεύτικα προσχήματα: η αλήθεια είναι ότι οι πανεπιστημιακές διοικήσεις και η αστυνομία θα επιδιώξουν να καταστρέψουν κάθε δύναμη που αμφισβητεί ενεργά την εξουσία τους. Αυτό εξηγεί τη μέχρι πρότινος αδιανόητη συμμαχία μεταξύ των Ρεπουμπλικάνων που αρνούνται να αποκηρύξουν τους λευκούς εθνικιστές στο ίδιο τους το κόμμα, των Δημοκρατικών που υπερασπίζονται τη γενοκτονία στο όνομα της αντίστασης στον αντισημιτισμό και των πανεπιστημιακών διοικητών.
\n\nΔεν υπάρχει τρόπος για τους Δημοκρατικούς να δώσουν στην ισραηλινή κυβέρνηση το ελεύθερο να πραγματοποιήσει γενοκτονία, εξαγοράζοντας ταυτόχρονα τις ψήφους εκείνων που πιστεύουν ότι οι ζωές των Παλαιστινίων έχουν αξία. Αυτό δημιουργεί μια κατάσταση που μπορεί να είναι μοναδική μεταξύ όλων των μαζικών αγώνων στην πρόσφατη ιστορία.
\n\nΤα κεντρώα μέσα ενημέρωσης και οι Δημοκρατικοί πολιτικοί ήταν έτοιμοι να συναινέσουν στην εξέγερση του Τζορτζ Φλόιντ το 2020 με την ελπίδα να προσελκύσουν τους ακτιβιστές πίσω στους κόλπους των πολιτικών διαπραγματεύσεων. Πίστευαν ότι θα μπορούσαν να εκμεταλλευτούν αυτές τις διαμαρτυρίες για να χτίσουν μια εκλογική βάση κατά του Τραμπ κατά τη διάρκεια του εκλογικού έτους.
\n\nΑυτή η στιγμή είναι διαφορετική. Είναι αδύνατο για τους Δημοκρατικούς να μετατοπιστούν τώρα, επειδή και τα δύο κόμματα εξαρτώνται πολιτικά από την ξεκάθαρη υποστήριξη της ισραηλινής κυβέρνησης, καταδικάζοντας κάθε αντίθετη άποψη ως αντισημιτική. Οι Δημοκρατικοί πολιτικοί εμμένουν σε αυτή τη θέση, ακόμη και όταν αυτή γίνεται όλο και πιο παράλογη. Το γεγονός ότι οι Δημοκρατικοί ελέγχουν τώρα την ομοσπονδιακή κυβέρνηση δεν τους επιτρέπει να επωφεληθούν από την οργή ενάντια σε αυτό που είναι ουσιαστικά μια διακομματική πολιτική.
\n\nΥπό αυτή την έννοια, υπάρχει ένα είδος συμμετρίας εδώ. Ενώ η (πρώτη;) εποχή Τραμπ τελείωσε με την εξέγερση του Τζορτζ Φλόιντ, εδραιώνοντας την επικράτηση των τακτικών άμεσης δράσης στο αποκορύφωμα των τεσσάρων ετών αντίστασης στον Τραμπ, η εποχή Μπάιντεν φαίνεται να τελειώνει με μια δική της πυρκαγιά, σηματοδοτώντας μια ανεπανόρθωτη ρήξη μεταξύ των κεντρώων και των αυτόνομων κινημάτων που εδώ και καιρό επιδιώκουν να ενσωματώσουν.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2024/05/02/3.jpg\")
Τα οδοφράγματα αλληλεγγύης στο UCLA.
\nΥπερασπίζονται μια θεμελιωδώς αστήρικτη θέση με μια προφανώς παράλογη ποσότητα βίας. Ομοίως, οι ειδήμονες των καθεστωτικών μέσων ενημέρωσης μας κατακεραυνώνουν παρά το γεγονός ότι το αίτημα να σταματήσει η γενοκτονία είναι πιο δημοφιλές από οποιονδήποτε από τους δύο προεδρικούς υποψηφίους. Σύμφωνα με μια πρόσφατη δημοσκόπηση, το 55% των Αμερικανών αποδοκιμάζει τις στρατιωτικές ενέργειες του Ισραήλ, ενώ μόνο το 36% τις εγκρίνει. Το γεγονός ότι το κίνημα έχει αυξηθεί σε αριθμό και σφοδρότητα παρά την τόση καταστολή είναι ένα σημάδι της ζωτικότητας και της δύναμής του.
\n\nΗ κατάσταση αυτή θυμίζει κάπως τις συνθήκες στις οποίες ξεκίνησε αρχικά το κίνημα Black Lives Matter. Πριν από μια δεκαετία, όταν ξέσπασε η εξέγερση στο Φέργκιουσον με αφορμή τη δολοφονία του Μάικλ Μπράουν, ήταν δύσκολο ακόμη και να βρεθούν πληροφορίες σχετικά με το πόσους ανθρώπους σκοτώνει η αστυνομία κάθε χρόνο. Οι υπέρμαχοι της κατάργησης της δουλείας ήταν από τους μόνους που ασχολήθηκαν με το θέμα. Έτσι, το κίνημα απέκτησε δυναμική καθώς το εν λόγω ερώτημα κέρδιζε έδαφος στο ευρύ κοινό, επειδή πρακτικά κανείς άλλος δεν προσέφερε μια πειστική εξήγηση για το τι συνέβαινε και γιατί. Παρομοίως, το γεγονός ότι ούτε οι Ρεπουμπλικάνοι ούτε οι Δημοκρατικοί είναι πρόθυμοι να αναγνωρίσουν την αλήθεια για το τι συμβαίνει στη Γάζα, ποιοι αντιτίθενται στη γενοκτονία και γιατί αντιτίθενται, αποτελεί ένα τεράστιο τρωτό σημείο γι’ αυτούς.
\n\nΕίναι ευθύνη οποιουδήποτε προσπαθεί να σταματήσει αυτή τη γενοκτονία να διασφαλίσει ότι ο εφιάλτης τους θα γίνει πραγματικότητα. Και μπορεί να γίνει: η εξέγερση του Τζορτζ Φλόιντ είναι ακόμα ζωντανή στις μνήμες των εκατομμυρίων ανθρώπων που συμμετείχαν σε αυτή.
\n\nΤο κράτος θέλει να συντρίψει αυτές τις διαμαρτυρίες πριν επεκταθούν. Όποιος πραγματικά στοχεύει να τερματίσει τη γενοκτονία στη Γάζα, θα πρέπει να θέλει αυτή η πολιτική κρίση να επεκταθεί και να βαθύνει. Μακροπρόθεσμα, ο μόνος τρόπος για να τερματιστεί η γενοκτονία στη Γάζα θα είναι η διάλυση της αμερικανικής πολεμικής μηχανής και των εταιρικών συμβουλίων που την καθοδηγούν.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2024/05/02/4.jpg\")
\nΑν οι παραπάνω υποθέσεις είναι σωστές, τότε υπάρχουν αρκετές παγίδες που οι συμμετέχοντες σε αυτό το κίνημα θα πρέπει να προσέξουν να αποφύγουν.
\n\nΗ αρχική κατάληψη αλληλεγγύης στη Γάζα στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια ξεκίνησε απορρίπτοντας κενές υποσχέσεις:
\n\n\n\n\nΗ διοίκηση έστειλε εκπροσώπους για να διαπραγματευτούν. Στον πρώτο γύρο, προσέφεραν ένα “μη δεσμευτικό, πανεπιστημιακό δημοψήφισμα εκποίησης”, μια μη εντυπωσιακή προσφορά, αφού το πανεπιστήμιο είχε αρνηθεί να αναλάβει οποιαδήποτε δράση μετά την έγκριση ενός παρόμοιου δημοψηφίσματος στο Columbia College το 2020 με 61% των ψήφων.
\n
Το κύμα των καταλήψεων σε όλη τη χώρα κατέστη δυνατό μόνο επειδή οι φοιτητές στο Κολούμπια αρνήθηκαν να πέσουν ξανά σε αυτή την παγίδα.
\n\nΗ εγκατάλειψη των κατασκηνώσεων και του πνεύματος αντιπαράθεσης που τις κάνει δυνατές σημαίνει ότι κλείνει ο χώρος της πολιτικής δυνατότητας που χρειαζόμαστε απεγνωσμένα αυτή τη στιγμή. Σημαίνει να κλείσουμε τη ζώνη των πιθανών συναντήσεων, όπου οι συμμετέχοντες μπορούν να βιώσουν το είδος της πολιτικής και τακτικής ανάπτυξης που θα είναι απαραίτητο για να οικοδομήσουμε μια μετα-ιμπεριαλιστική, αντιαποικιακή μορφή ζωής.
\n\nΤαυτόχρονα, ο μόνος τρόπος για να μπορέσουν αυτές οι καταλήψεις να σταματήσουν πραγματικά τη γενοκτονία θα είναι να λειτουργήσουν καταλυτικά σε μια πολύ μεγαλύτερη κοινωνική έκρηξη και πολιτική κρίση. Το έδαφος που διακυβεύεται εδώ είναι πολύ μεγαλύτερο από το πανεπιστήμιο και οι συμμετέχοντες σε κάθε κατάληψη θα πρέπει να λειτουργούν με αυτό κατά νου.
\n\nΟ στόχος μας δεν θα πρέπει να είναι να πετύχουμε υποσχέσεις ή επιτροπές ή ακόμα και εκποιήσεις καθαυτές. O στόχος μας θα πρέπει να είναι να επιφέρουμε την απελευθέρωση των Παλαιστινίων ως μια πτυχή της συνολικής απελευθέρωσης. Θα πρέπει να αξιολογούμε κάθε τακτική ανάλογα με το αν μπορεί να μας επιτρέψει να προχωρήσουμε προς αυτούς τους στόχους, κατανοώντας ότι η παλαιστινιακή απελευθέρωση θα επέλθει μόνο ως αποτέλεσμα μιας πολιτικής κρίσης πλήρους κλίμακας στις Ηνωμένες Πολιτείες.
\n\nΗ πολεμική μηχανή που σκοτώνει τους Παλαιστίνιους είναι ένα ουσιαστικό μέρος των πολεμικών θεσμών της αμερικανικής αυτοκρατορίας, η οποία περιλαμβάνει όχι μόνο τα πανεπιστήμια και τους εργολάβους όπλων αλλά και την ίδια την οικονομία. Όλα αυτά είναι διασυνδεδεμένα με άλλες κυβερνήσεις και αποικιοκρατικά σχέδια σε όλο τον κόσμο. Το να σταματήσουμε τη γενοκτονία των Παλαιστινίων σημαίνει να αμφισβητήσουμε κάθε πτυχή της επικρατούσας παγκόσμιας τάξης πραγμάτων.
\n\nΟι φωνές των περισσότερων από όσους υποφέρουν ως συνέπεια αυτής της τάξης σπάνια ακούγονται μέσα στους τοίχους των πανεπιστημίων.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2024/05/02/1.jpg\")
\nΌπως κατέστησε σαφές ο αγώνας κατά της Cop City στην Ατλάντα, η καταπίεση του παλαιστινιακού λαού αποτελεί ένα σχέδιο για ένα πιθανό μέλλον για όλους μας. Αγωνιζόμενοι για μια ελεύθερη Παλαιστίνη, αγωνιζόμαστε και για το δικό μας μέλλον. Η αναγνώριση αυτού του γεγονότος θα πρέπει να ενισχύσει την αποφασιστικότητά μας να βάλουμε ένα άμεσο τέλος στη γενοκτονία.
\n\nΟι Παλαιστίνιοι ήταν σταθερά αλληλέγγυοι στους αγώνες στην Αμερική, από το Φέργκιουσον μέχρι την εξέγερση του 2020 και όχι μόνο. Οι φοιτητές του Πανεπιστημίου Κολούμπια εξέφρασαν αυτές τις συνδέσεις όταν άρχισαν να φωνάζουν “Stop Cop City” κατά τη διάρκεια της αστυνομικής επιδρομής στις 30 Απριλίου. Το Cop City είναι παντού, οι ρίζες της γενοκτονίας στη Γάζα είναι παντού, η αντίσταση είναι παντού.
\n\nΔεν είναι ντροπή να φοβάσαι για την ασφάλειά σου. Αυτή η κατάσταση γίνεται όλο και πιο τρομακτική. Το ερώτημα είναι πώς μπορούμε να οικοδομήσουμε τη συλλογική ικανότητα να αναλάβουμε τους κινδύνους και να υπομείνουμε τις συνέπειες που απαιτούνται για να δημιουργήσουμε έναν κόσμο στον οποίο κανείς δεν θα χρειάζεται να φοβάται ποτέ. Μία από τις ελάχιστες προϋποθέσεις για αυτό το εγχείρημα είναι ότι δεν πρέπει να προσπαθήσουμε να υπαγορεύσουμε στους άλλους ποιες ενέργειες πρέπει να είναι δυνατές ή αποδεκτές.
\n\nΑν δεν είστε προετοιμασμένοι για τους κινδύνους που θεωρείτε ότι συνδέονται με μια συγκεκριμένη τακτική ή στρατηγική, μην προσπαθήσετε να αποτρέψετε τους άλλους από το να την εφαρμόσουν ή να την ακολουθήσουν. Απλώς αναζητήστε έναν άλλο ρόλο που θα μπορούσατε να παίξετε ή μια συμπληρωματική στρατηγική που θα μπορούσατε να ακολουθήσετε.
\n\n\n\n\n“Αυτό που εννοώ με τον όρο “τόλμη” είναι η ετοιμότητα να βαδίσουμε σε εδάφη που κανείς μας δεν έχει εξερευνήσει στο παρελθόν. Αυτό που εννοώ με τον όρο “προσοχή” είναι η αντίληψη ότι η ικανότητά μας να προσεγγίσουμε αυτό το έδαφος αυξάνεται μόνο στο βαθμό που όλοι όσοι μας μοιάζουν προσεγγίζουν με την ίδια τόλμη. Φτάνουμε σε ένα πεδίο δυνατοτήτων που μπορεί να επιτευχθεί μόνο αν κινηθούμε μαζί όπως δεν έχουμε κινηθεί ποτέ πριν. Προχωράμε με προσοχή γιατί όσοι προχωρήσουν πολύ μπροστά θα πιαστούν χωρίς σανίδα σωτηρίας για τους υπόλοιπους. Αυτό που νομίζω ότι λαμβάνει χώρα γύρω μου είναι μια πρόοδος που αποτελείται από μικρά βήματα που γίνονται από όλους ταυτόχρονα. Κάθε μικρό βήμα δημιουργεί τις προϋποθέσεις για τη λήψη του επόμενου. Κάθε κίνηση που εμποδίζει τη συνεχή πρόοδο όλων αποκόπτει τη δυνατότητα περαιτέρω προόδου από όλους.”
\n\n-Fredy Perlman
\n
![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2024/05/02/7.jpg\")
\nΑπό το τέλος του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, η γενοκτονία έχει γίνει κατανοητή ως το πιο ξεκάθαρο παράδειγμα του απόλυτου κακού. Το “Ποτέ ξανά!” αποτελεί ηθική επιταγή. Παρόλο που οι ΗΠΑ έχουν χρησιμοποιήσει αυτή την αφήγηση κυνικά σε πολλές περιπτώσεις για να δικαιολογήσουν στρατιωτικές επεμβάσεις, αυτό δεν εκφράζει την αξιέπαινη κρίση των ανθρώπων που έχουν συνείδηση.
\n\nΗ τωρινή κρίση ανέρχεται σε αυτό: Ή η αυτοκρατορία των ΗΠΑ θα αποσυναρμολογηθεί ή η συνείδηση μιας ολόκληρης γενιάς θα καταστραφεί.
\n\nΟι συμμετέχοντες σε κάθε καταυλισμό και κατάληψη, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που έχουν εκδιωχθεί βίαια, θα μπορούσαν να εξετάσουν τα ακόλουθα στρατηγικά ερωτήματα.
\n\nΠοιο είναι το επόμενο βήμα στην κλιμάκωση; Πώς θα αντιδράσετε σε μια επιδρομή, μια έξωση ή έναν αργό θάνατο από επιτροπή; Ποιο είναι το σχέδιό σας αν το Ισραήλ ξεκινήσει χερσαία εισβολή στη Ράφα; Θα καταλάβετε ένα κτίριο, θα διαδηλώσετε στο κέντρο της πόλης και θα επιβάλλετε οικονομικές συνέπειες, θα αποκλείσετε αυτοκινητόδρομους και λιμάνια, ή κάτι εντελώς καινούργιο; Αν οι καταυλισμοί καθίσταται αδύνατο να υπερασπιστούν, ποιο είναι το επόμενο βήμα που θα επιτρέψει στους ανθρώπους να συνεχίσουν να αγωνίζονται μαζί;
\n\nΠώς θα συνεχίσουμε να αναπτυσσόμαστε μετά το τέλος του εξαμήνου; Πώς μπορούν οι αγώνες εντός της πανεπιστημιούπολης να επωφεληθούν από την υποστήριξη μη φοιτητών; Μπορεί η δύναμη που οικοδομείται στις πανεπιστημιουπόλεις να ξεχυθεί στις κοινότητες που τις περιβάλλουν;
\n\nΠώς μπορούμε να μετατοπίσουμε τον ανταγωνισμό από τους διοικητικούς υπαλλήλους των πανεπιστημίων, τους οποίους οι πολιτικοί χρησιμοποιούν σήμερα ως θυσιαστικές ασπίδες, προς τους αντιπάλους των οποίων η ήττα θα εμπόδιζε πραγματικά την πολεμική μηχανή; Η απο-επένδυση από τους κερδοσκόπους του πολέμου είναι ένα καλό πρώτο βήμα. H κατάληψη εργοστασίων και ο αποκλεισμός λιμανιών θα ήταν μια λογική κλιμάκωση. Ποιοι είναι οι δισεκατομμυριούχοι και τα οικονομικά συμφέροντα που επιβάλλουν την καταστολή των πανεπιστημίων; Ποιος έχει να χάσει τα περισσότερα από το να σταματήσει η άνευ όρων υποστήριξη των ΗΠΑ στην αποικιοκρατική βία του ισραηλινού στρατού;
\n\nΠώς μπορούμε να δράσουμε τώρα με τρόπους που θα μας προετοιμάσουν να αντιμετωπίσουμε την πιθανή επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ στην εξουσία τον Ιανουάριο του 2025; Θα χρειαστούμε κάθε τακτική καινοτομία, κάθε νέα σχέση, κάθε δίκτυο και μορφή υποδομής που μπορούμε να δημιουργήσουμε για να αντιμετωπίσουμε την πλήρη δύναμη του δεξιού φασισμού που διαφαίνεται στο μέλλον μας. Βρισκόμαστε σε μια στιγμή που η ιστορία ραγίζει και αναρίθμητες νέες δυνατότητες και κίνδυνοι αναδύονται καθώς η παλιά τάξη πραγμάτων καταρρέει.
\n\nΑυτό που θα ακολουθήσει μπορεί να είναι τρομακτικό. Αλλά ο ρόλος μας στην ιστορία εξαρτάται από εμάς.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2024/05/02/6.jpg\")
\nΕνώ οι αντισημίτες φασίστες έχουν προσπαθήσει να διαδώσουν την αφήγηση ότι το Ισραήλ ελέγχει τις Ηνωμένες Πολιτείες, συμβαίνει το αντίθετο: Το Ισραήλ είναι ο κατώτερος εταίρος στη σχέση, που εξυπηρετεί έναν σκοπό για την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών, όπως ακριβώς οι χριστιανοί εθνικιστές στις ΗΠΑ αντιμετωπίζουν τους Ισραηλινούς ως πιόνια στο πλαίσιο της ατζέντας τους. ↩
\nΣτις 24 Απριλίου, φοιτητές, καθηγητές και μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας συγκεντρώθηκαν στο campus του Austin του Πανεπιστημίου του Τέξας για να διαδηλώσουν ενάντια στη συνενοχή της πανεπιστημιακής διοίκησης στη συνεχιζόμενη γενοκτονία στη Γάζα. Φοβούμενες μια επανάληψη των αναταραχών που έλαβαν χώρα στο Πανεπιστήμιο Columbia και στην υπόλοιπη χώρα, οι αρχές της πανεπιστημιούπολης κινητοποίησαν έναν τεράστιο αριθμό αστυνομικών δυνάμεων ως απάντηση. Ωστόσο, παρά τις συλλήψεις και τη βία, οι διαδηλωτές τελικά υπερίσχυσαν και ξεπέρασαν την αστυνομία. Στην έκθεση που ακολουθεί, οι συμμετέχοντες περιγράφουν τι έμαθαν.
\n\nΟι δράσεις αλληλεγγύης με «πρώτη γραμμή» τις φοιτήτριες στα πανεπιστήμια πραγματοποιούνται ήδη εδώ και έξι μήνες. Την τελευταία εβδομάδα, ωστόσο, έχουν κλιμακωθεί, με κατασκηνώσεις και απεργίες σε περισσότερα από 40 πανεπιστημιουπόλεις σε όλη τη χώρα. Φοιτητές από την Αυστραλία, την Ιταλία και τη Γαλλία οργάνωσαν τις δικές τους κατλήψεις και άλλες δράσεις σε ένδειξη αλληλεγγύης. Τις τελευταίες 48 ώρες, νέες καταλήψεις εμφανίστηκαν σε τουλάχιστον δεκατέσσερις πανεπιστημιουπόλεις των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένων τουλάχιστον τριών καταλήψεων -στην Ατλάντα, τη Φιλαδέλφεια και την Ουάσινγκτον- που αποτελούν δια-ιδρυματικές συνεργασίες. Η αστυνομία έχει εκκενώσει ορισμένες από αυτές, αλλά αυτές συνεχίζουν να διατηρούν τη θέση τους. Κατά το ίδιο χρονικό διάστημα, τουλάχιστον έξι σχολές έχουν οργανώσει διαδηλώσεις αποχώρησης από τα κτήρια και αποχής από τα μαθήματα . Δύο σχολές προχώρησαν σε καταλήψεις πανεπιστημιακών κτιρίων.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2024/04/25/8.jpg\")
Η κατασκήνωση αλληλεγγύης στη Γάζα στο Ανατολικό Γρασίδι του πανεπιστημίου Κολούμπια την Τετάρτη 17 Απρίλη.
\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2024/04/25/9.jpg\")
Η κατασκήνωση αλληλεγγύης στη Γάζα στο Δυτικό Γρασίδι του πανεπιστημίου Κολούμπια μια εβδομάδα αργότερα.
\nΣτον απόηχο των γεγονότων που περιγράφονται παρακάτω, μέλη ΔΕΠ του UT δημοσίευσαν μια θαρραλέα δήλωση υποστήριξης των διαδηλωτών και ενώθηκαν με ορισμένους από τους φοιτητές-οργανωτές που συνελήφθησαν χθες για να οργανώσουν μια μαζική συγκέντρωση για σήμερα, η οποία προσέλκυσε 2000 άτομα στο νότιο γκαζόν. Στις ομιλίες τους, ορισμένοι από τους φοιτητές-ακτιβιστές συνέδεσαν άμεσα το εν εξελίξει κίνημα με την πανεθνική εξέγερση που έλαβε χώρα το 2020 ως απάντηση στις δολοφονίες του Τζορτζ Φλόιντ, της Μπρένα Τέιλορ και άλλων.
\n\nΗ εδαφικοποίηση δίνει σε ένα κίνημα ένα μέρος για να συνεχιστεί και ανοίγει έναν χώρο στον οποίο οι συμμετέχοντες μπορούν να οικοδομήσουν σχέσεις και να περάσουν από μια διαδικασία πολιτικής ανάπτυξης. Ταυτόχρονα, παρέχει στους αντιπάλους έναν σταθερό στόχο εναντίον του οποίου μπορούν να κατευθύνουν την πίεση. Η υπεράσπιση συγκεντρώσεων σε ανοιχτό χώρο είναι πιο δύσκολη από την υπεράσπιση καταλήψεων σε κλειστούς χώρους, ακόμη και αν η τελευταία μπορεί να συνεπάγεται μεγαλύτερο νομικό κίνδυνο. Και στις δύο περιπτώσεις, αυτό που συμβαίνει έξω και γύρω από την αστυνομική αντίδραση καθορίζει συνήθως το αποτέλεσμα τουλάχιστον όσο και αυτό που συμβαίνει μέσα στην κατάληψη. Όπως έδειξε η κατάληψη κτιρίου στο Cal Poly Humboldt, η αστυνομία μπορεί να πολιορκήσει και να εκδιώξει καταλήψεις μόνο αν δεν πολιορκείται η ίδια.
\n\nΟι διοργανωτές των καταλήψεων στα πανεπιστημίων σήμερα θα μπορούσαν να επωφεληθούν από την ανάγνωση των προβληματισμών των συμμετεχόντων σχετικά με τις “αυτόνομες ζώνες” στην εξέγερση του 2020:
\n\n\n\n\nΑκόμα κι αν ο στόχος μας είναι απλώς να κρατήσουμε έναν συγκεκριμένο φυσικό χώρο, πρέπει να δώσουμε προτεραιότητα στη διεξαγωγή επιθετικών δραστηριοτήτων στο σύνολο όλης της κοινωνίας που μπορούν να κρατήσουν τους αντιπάλους μας σε άμυνα, ενώ παράλληλα να επενδύσουμε ενέργεια στις δραστηριότητες που τρέφουν τα κινήματα και τους χώρους αντί να επικεντρωνόμαστε στην υπεράσπιση συγκεκριμένων ορίων. Θα πρέπει να αντιλαμβανόμαστε τους κατειλημμένους χώρους περισσότερο ως αποτέλεσμα των προσπαθειών μας, παρά ως την κεντρική αιτία γύρω από την οποία συσπειρωνόμαστε.
\n
Θα ήταν επίσης διδακτικό να συμβουλευτούμε τις εμπειρίες του κινήματος των φοιτητικών καταλήψεων του 2008-2010.
\n\nΤα κεντρικά μέσα ενημέρωσης παρουσίασαν ανέντιμα τους συμμετέχοντες σε αυτές τις διαδηλώσεις ως “αντισημίτες”, αποκρύπτοντας σκόπιμα το γεγονός ότι μια σημαντική πλειονότητα των διοργανωτών είναι αντισιωνιστές Εβραίοι. Στην πραγματικότητα, μόλις πριν από τέσσερις μήνες, οι ηγέτες του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος του Τέξας ψήφισαν κατά της απαγόρευσης των μελών του να συναναστρέφονται με ναζιστές και αρνητές του Ολοκαυτώματος, αφού ένας εξέχων Ρεπουμπλικάνος του Τέξας φιλοξένησε έναν γνωστό λευκό ρατσιστή και αντισημίτη. Αυτοί που καταστέλλουν αυτές τις διαδηλώσεις είναι αυτοί που έχουν δεσμούς με τον οργανωμένο αντισημιτισμό. Όπως φώναζαν οι φοιτητές χθες στο Όστιν, “APD, KKK, IDF είναι όλοι το ίδιο!”
\n\nΟ Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου υποστηρίζει ότι ο ισραηλινός στρατός εξακολουθεί να είναι αποφασισμένος να πραγματοποιήσει χερσαία επίθεση στη Ράφα, όπου συνωστίζονται σήμερα πάνω από ένα εκατομμύριο πρόσφυγες. Αν τα γεγονότα των τελευταίων έξι μηνών είναι ενδεικτικά, αν πραγματοποιηθεί μια τέτοια εισβολή, θα έχει ως αποτέλεσμα το θάνατο τουλάχιστον δεκάδων χιλιάδων ακόμη Παλαιστινίων, με δυσανάλογα μεγάλο αντίκτυπο στις γυναίκες και τα παιδιά. Αυτό είναι το φρικτό σενάριο που οι διαδηλωτές κινητοποιούνται για να αποτρέψουν. Όλοι όσοι φιλοδοξούν να είναι αλληλέγγυοι με τους Παλαιστίνιους θα πρέπει να σκεφτούν αυτή τη στιγμή τι μπορούν να κάνουν για να εμποδίσουν τον Νετανιάχου να διατάξει μια επίγεια επίθεση εναντίον των ανθρώπων στη Ράφα.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2024/04/25/7.jpg\")
Οι φοιτητές ενώνονται κρατώντας ομπρέλες τη νύχτα της 24ης Απρίλη για να υπερασπιστούν την κατασκήνωση αλληλεγγύης στη Γάζα στο πανεπιστήμιου του Emerson. Η αστυνομία εξαπολύει άγρια επίθεση λίγο αργότερα, συλλαμβάνοντας 108 φοιτητές και χύνοντας αίμα σε όλο τον χώρο.
\nΣτις 24 Απριλίου, φοιτητές, καθηγητές και μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας συγκεντρώθηκαν συγκεντρώθηκαν στο campus του Austin του Πανεπιστημίου του Τέξας για να διαδηλώσουν ενάντια στην εν εξελίξει γενοκτονία των Παλαιστινίων στη Γάζα. Η αρχική διαμαρτυρία, ήταν μια αποχή από τα μαθήματα και ένα Λαϊκό Πανεπιστήμιο με επικεφαλής την Επιτροπή Αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη και συγκέντρωσε αρκετές εκατοντάδες άτομα στην περιοχή γύρω από το Gregory Gymnasium. Κατόπιν εντολής του προέδρου του Πανεπιστημίου Jay Hartzell, μια πρωτοφανής σειρά στρατιωτικοποιημένων αστυνομικών επιτέθηκε αμέσως στη διαμαρτυρία, συμπεριλαμβανομένων έφιππων αστυνομικών, βαριά οπλισμένων πολιτειακών αστυνομικών (μερικοί από αυτούς μεταφέρθηκαν με λεωφορείο από το Χιούστον) και αστυνομικών από τα αστυνομικά τμήματα του Όστιν και του Πανεπιστημίου του Τέξας. Τις επόμενες έξι ώρες, χιλιάδες άνθρωποι αντιμετώπισαν με γενναιότητα τους αστυνομικούς, παίζοντας ένα παιχνίδι γάτας και ποντικιού σε όλη την πανεπιστημιούπολη, το οποίο κορυφώθηκε με μια πολύωρη αντιπαράθεση στο South Lawn. Τελικά, η αστυνομία αναγκάστηκε να αποσυρθεί και το πλήθος κέρδισε τον έλεγχο του γρασιδιού.
\n\nΑδυνατώντας να ανεχτούν οποιαδήποτε αντίσταση στις συνεχιζόμενες πράξεις βίας που προκαλούν, οι αμερικανικές αρχές έχουν αναπτύξει αστυνομικές δυνάμεις σε πανεπιστήμια σε ολόκληρη τη χώρα, όπως το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, το Πανεπιστήμιο της Μινεσότα, το Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας, το Έμορι και το Έμερσον. Το UT Austin δεν αποτέλεσε εξαίρεση σε αυτό το κύμα. Πριν καν αρχίσει η διαδήλωση, το Πανεπιστήμιο ήταν «ζωσμένο» με πολυάριθμες αστυνομικές δυνάμεις.
\n\nΜόλις συγκεντρώθηκε κόσμος, η αστυνομία ξεκίνησε να επιτίθεται και να συλλαμβάνει ανθρώπους από το πλήθος, χτυπώντας και σπρώχνοντας χωρίς πρόκληση. Το πλήθος επέμεινε, κατευθύνοντας επανειλημμένα τους αστυνομικούς ή περικυκλώνοντάς τους σε όλο και μεγαλύτερους ομόκεντρους κύκλους. Σε πολλές περιπτώσεις, μικρές ομάδες αστυνομικών βρέθηκαν να περικλείονται από όλες τις πλευρές από πλήθη που τους ξεπερνούσαν αριθμητικά κατά μια τάξη μεγέθους. Στο τέλος, η αστυνομία ήταν αυτή που τα παράτησε και εγκατέλειψε την πανεπιστημιούπολη ηττημένη.
\n\nΤην αφοσίωση και την δημιουργικότητα αυτών των διαδηλωτών αξίζει να γιορτάσουμε. Οι σύντροφοι μας στις καταλήψεις πανεπιστημίων σε όλη τη χώρα μας παρείχαν τις δικές τους σκληρά κερδισμένες γνώσεις και προβληματισμούς. Σε αντάλλαγμα, τους στέλνουμε θερμούς χαιρετισμούς και προσφέρουμε ταπεινά μερικές σκέψεις για τα χθεσινά γεγονότα για τους συντρόφους μας που αγωνίζονται στο UT Austin και σε όσους σχεδιάζουν ακόμα τις επόμενες κινήσεις τους.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2024/04/25/6.jpg\")
\nΌλες οι τακτικές της Αστυνομίας στόχευαν στο να ενσταλάξουν φόβο: μεγάλος αριθμός, εξοπλισμός των ΜΑΤ, άλογα που υψώνονταν πάνω από το πλήθος, ασαφείς εντολές, αρπαγή των διαδηλωτών έναν προς έναν.
\n\nΟι διαδηλωτές δεν υπέκυψαν στο φόβο - και ανταμείφθηκαν για το θάρρος τους. Όταν η αστυνομία άρπαξε το πρώτο άτομο, οι φοιτητές όρμησαν προς τα εμπρός φωνάζοντας “Αφήστε τους να φύγουν”, περικύκλωσαν τα περιπολικά της αστυνομίας και παρατάχθηκαν πρόσωπο με πρόσωπο με τους αστυνομικούς με κράνη. Οι τολμηρές ενέργειες είχαν ευρεία απήχηση στο πλήθος. Το πλήθος πήρε χώρο δυναμικά, εγκλωβίζοντας τελικά την αστυνομία στον πεζόδρομο. Ήταν τεταμένη και ιδρωμένη προσπάθεια, με μια απότομη καμπύλη εκμάθησης, αλλά πέντε ώρες αντιπαράθεσης με την αστυνομία έκαναν το πλήθος περισσότερο σίγουρο, και όχι λιγότερο.
\n\nΕίκοσι λεπτά μετά την έναρξη της δράσης, η πορεία έγινε ακέφαλη. Αλλά ποτέ δεν ήταν χωρίς κατεύθυνση, και η άρνησή της να ελεγχθεί ήταν μια δύναμη.
\n\nΟι στιγμές στασιμότητας, που επιβλήθηκαν τόσο από μέσα όσο και από έξω, έδωσαν επανειλημμένα στην αστυνομία την ευκαιρία να κάνει την πρώτη κίνηση. Σε αυτές τις στιγμές, τα λόγια και οι αυτοσχέδιες χειρονομίες των ατόμων επέτρεψαν στο πλήθος να αναπτύξει τη συλλογική του νοημοσύνη. Κάθε φορά που οι μπάτσοι κατάφερναν να μας χωρίσουν ανάμεσα σε αστυνομικές γραμμές, σε αντίθετες πλευρές ενός δρόμου, σε αντίθετες πλευρές ενός κτιρίου, οι εκκλήσεις μας για δράση έρεαν σαν νερό γύρω τους.
\n\nΔιάφορες προτάσεις εξαπλώθηκαν σε όλο το πλήθος. Κάποιες έπεσαν στο κενό. Άλλες έπιασαν τόπο, προκάλεσαν ενθουσιασμό και εξαπλώθηκαν σαν πυρκαγιά, μέχρι που όλο το πλήθος μοιράστηκε έναν κοινό στόχο. Το γκαζόν (lawn)! Θα καταλάβουμε το γκαζόν!
\n\nΟι φοιτητές κατάφεραν να πετύχουν τον στόχο της κατάληψης του γκαζόν επιλέγοντας να μην περιμένουν οδηγίες και να γίνουν δημιουργικοί, βρίσκοντας και δείχνοντας η μία στον άλλον διαδρομές προς αυτό. Η αστυνομία προσπάθησε να εμποδίσει την πορεία σε έναν κεντρικό δρόμο, αλλά οι συμμετέχοντες χωρίστηκαν και έτρεξαν μέσα από σοκάκια, κατέβηκαν από σκάλες, έσκυψαν γύρω από θάμνους και μέσα σε κτίρια. Οι πόρτες ήταν ανοιχτές και εκατοντάδες άνθρωποι ξεχύθηκαν μέσα από αυτές στο αφύλακτο γκαζόν. Το πέρασμα μέσα από αυτά τα κτίρια ήταν μια βαπτιστική στιγμή.
\n\nΣτην Ευρώπη, αυτή η στρατηγική της διάσπασης και του ανασχηματισμού στην άλλη πλευρά των εμποδίων ονομάζεται πέντε δάχτυλα κάνουν μια γροθιά.
\n\nΗ διαδήλωση ήταν πιο επιτυχημένη όταν οι συμμετέχοντες διατήρησαν την πρωτοβουλία, κινούμενοι πριν τους μετακινήσει η αστυνομία. Στις πιο ευρηματικές στιγμές, το πλήθος παρέμεινε εν κινήσει, αντιδρώντας στις εντολές διάλυσης της πορείας και στις αδιαπέραστες αστυνομικές γραμμές, ανακατευθύνοντας αυθόρμητα την πορεία.
\n\nΜερικές φορές, στα κινήματα διαμαρτυρίας, τα πλήθη απλώς φεύγουν από τις συγκρούσεις με την ελπίδα να “παραμείνουν ευέλικτα”. Ευτυχώς, αυτό δεν συνέβη στο UT. Υπάρχει μια ισορροπία μεταξύ της αντιμετώπισης των εμποδίων και της διατήρησης του αιφνιδιασμού. Ενώ είναι απαραίτητο να αξιοποιούμε με τον καλύτερο τρόπο τις στιγμές που μας αναγκάζουν να υποχωρήσουμε ή να φύγουμε, μακροπρόθεσμα, τα κινήματα πρέπει να είναι σε θέση να αναγκάσουν την αστυνομία να φύγει. Αντί να εμπλακούμε σε παρατεταμένες αναμετρήσεις και να περιμένουμε να μας διαλύσουν ή να μας μετακινήσουν, θα πρέπει να πάρουμε αυτό το μάθημα από την Πέμπτη κατάκαρδα: πολεμήστε όπου είναι δυνατόν- όπου δεν είναι, παραμείνετε εν κινήσει.
\n\nΠαρά τις σκληρές τακτικές της, η αστυνομία απέτυχε να ελέγξει το πλήθος. Είχαν το γκαζόν, αλλά εμείς είχαμε όλα τα υπόλοιπα. Όλο το απόγευμα, φοιτητές, καθηγητές και μέλη της κοινότητας εισέρχονταν στο South Mall και γύρω από αυτό. Η αστυνομία περικυκλώθηκε επανειλημμένα και τελικά αναγκάστηκε να περάσει μέσα από το πλήθος για να αποκτήσει πρόσβαση σε τρόφιμα και νερό. Οι διαδηλωτές θα μπορούσαν να είχαν κάνει περισσότερα για να εκμεταλλευτούν αυτή τη στιγμή. Χωροταξικά μιλώντας, όσο η αστυνομία κατείχε το γκαζόν, είχαμε το πάνω χέρι.
\n\nΕνώ έπρεπε να υπερασπιστούν την επισφαλή θέση τους απέναντι στο ένα κύμα φοιτητών μετά το άλλο, εμείς μπορούσαμε να πηγαινοερχόμαστε, να ανασυγκροτούμαστε, να κάνουμε διαλείμματα. Όταν οι έφιπποι αστυνομικοί έσπευσαν στο πλήθος προκειμένου να αδειάσουν το πεζοδρόμιο, δεν προσπαθούσαν να ελέγξουν το πλήθος ή να μας σπρώξουν κάπου συγκεκριμένα. Προσπαθούσαν να ξεφύγουν.
\n\nΓια να διατηρηθεί η δυναμική, ειδικά η δυναμική μιας κατάληψης, οι άνθρωποι πρέπει να έχουν ένα όραμα για το τι αγωνίζονται να υπερασπιστούν, τι θέλουν να δημιουργήσουν μαζί. Οι χώροι χαρούμενης φαντασίας και πληθωρικότητας μας δίνουν ορμή και κατεύθυνση ακόμα και όταν δεν υπάρχει μια γραμμή αστυνομίας ή εχθρών για να αντιμετωπίσουμε. Τα συνθήματα μπορούν να κρατήσουν το ηθικό υψωμένο κατά τη διάρκεια των άμεσων αντιπαραθέσεων, αλλά κανείς δεν μπορεί να φωνάζει όλη μέρα και η ενέργεια του χώρου πεθαίνει μαζί με αυτά. Οι κουβέρτες πάνω από το γκαζόν γίνονται αποθήκες προμηθειών, όπου η διανομή πίτσας ή απολυμαντικού χεριών γίνεται τόπος συλλογικής αναπαραγωγής της ζωής μας. Οι προμήθειες γραφείου γίνονται τα συστατικά για μια εκπαίδευση άμεσης δράσης. Αυτές οι προσπάθειες αναπαράγονται με τρόπους που οι λέξεις από μόνες τους δεν μπορούν.
\n\nΑπό τη στιγμή που καταλαμβάνουμε έναν χώρο μαζί, πρέπει να τον γεμίσουμε. Κάθε φίλος, συμμαθητής, συνάδελφος θα πρέπει να κληθεί να ενωθεί μαζί μας, φέρνοντας πράγματα που θα συντηρήσουν το χώρο και θα ανανεώσουν τις πρώτες γραμμές. Το φαγητό, το νερό, τα παιχνίδια, οι δραστηριότητες και η μουσική μπορούν να προσφέρουν μια άγκυρα για την αντίστασή μας. Αυτό που κάνουμε μαζί σε αυτές τις στιγμές θα διαμορφώσει το τι θα είμαστε ικανοί να κάνουμε με το υπόλοιπο της ζωής μας.
\n\nΜε λίγη περισσότερη πρωτοβουλία, μικρές οργανωμένες ομάδες θα μπορούσαν να είχαν εκμεταλλευτεί την κατάσταση με μεγαλύτερο αποτέλεσμα. Μεγάλο μέρος της πανεπιστημιούπολης έμεινε ευάλωτο. Με βάση αυτό, η αυτοπεποίθηση που οικοδομήθηκε από τα χθεσινά γεγονότα ήταν εμφανής σε όποιον παρέμεινε στο γρασίδι. Θα συνεχίσει να αυξάνεται. Προς το παρόν, ορισμένοι καθηγητές του πανεπιστημίου έχουν δηλώσει “Όχι μαθήματα, όχι βαθμολόγηση, όχι δουλειά” και θα συγκεντρωθούν το μεσημέρι για να συνεχίσουν από εκεί που έμειναν χθες. [Σημείωση του συντάκτη: κατά τη στιγμή της δημοσίευσης, αυτό είχε ήδη συμβεί- δείτε την εισαγωγή για λεπτομέρειες]. Η παραχώρηση του γκαζόν από τη διοίκηση αποτελεί οριστική νίκη.
\n\nΤο τι θα συμβεί στη συνέχεια θα καθοριστεί από εκείνους που είναι πρόθυμοι να συνεχίσουν να αναλαμβάνουν τολμηρή δράση. Οι περιστάσεις το απαιτούν από εμάς. Κάντε ό,τι είναι απαραίτητο για να σταματήσει η γενοκτονία στη Γάζα. Η ήττα δεν αποτελεί επιλογή.
\n\n" }, { "id": "https://crimethinc.com/2024/04/23/enemerose-apo-ten-katalepse-cal-poly-humboldt", "url": "https://crimethinc.com/2024/04/23/enemerose-apo-ten-katalepse-cal-poly-humboldt", "title": "Ενημέρωση από την κατάληψη Cal Poly Humboldt", "summary": "Students at Cal Poly Humboldt campus in Arcata, California occupied a building in solidarity with Gaza, precipitating a showdown with police.", "image": "https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2024/04/23/header.jpg", "banner_image": "https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2024/04/23/header.jpg", "date_published": "2024-04-23T19:40:37Z", "date_modified": "2024-09-10T03:56:00Z", "tags": [ "gaza", "palestine", "california", "building occupation", "student protest" ], "content_html": "Τη Δευτέρα 22 Απριλίου, μια ομάδα 45 φοιτητών, αποφοίτων και μελών της κοινότητας κατέλαβε το Siemens Hall στην πανεπιστημιούπολη Cal Poly Humboldt στην ακραία βόρεια ακτή της Καλιφόρνιας σε ένδειξη αλληλεγγύης προς όσους αντιμετωπίζουν τη γενοκτονία στη Γάζα.
\n\nΑυτό αποτέλεσε μια σημαντική κλιμάκωση στο τρέχον κύμα φοιτητικών διαδηλώσεων αλληλεγγύης προς την Παλαιστίνη. Όπως ανακοίνωσε η τοπική οργάνωση Humboldt for Palestine, “αυτή δεν ήταν μια διαμαρτυρία που οργανώθηκε από το Humboldt for Palestine, αλλά ένα κίνημα οργάνωσης φοιτητών του CPH (όλου του πανεπιστημίου)”.
\n\nΜετά από μια πολύωρη αντιπαράθεση, τα τοπικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι η αστυνομία αναγκάστηκε να αποχωρήσει:
\n\n\n\n\n10:50 μ.μ: Όλες οι δυνάμεις επιβολής του νόμου έχουν αποχωρήσει από μπροστά από το κτίριο και φαίνεται να αποχωρούν από την πανεπιστημιούπολη. Υλικό από τις κάμερες της οδικής ασφάλειας επιβεβαιώνει πως οι αστυνομικές δυνάμεις έχουν αποχωρήσει από το σημείο . Ένας αστυνομικός δήλωσε ότι η επιβολή του νόμου “διαλύεται”. Οι φοιτητές εισέρχονται και εξέρχονται αυτή τη στιγμή από το κατειλημμένο κτίριο.
\n
Το Cal Poly Humboldt παραμένει κλειστό τουλάχιστον μέχρι αύριο, σύμφωνα με τη διοίκηση.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2024/04/23/2.jpg\")
Oδοφράγματα γύρω από το Siemens Hall.
\nΤη Δευτέρα 22 Απριλίου, μια ομάδα 45 φοιτητών, αποφοίτων και μελών της κοινότητας κατέλαβε το Siemens Hall στην πανεπιστημιούπολη Cal Poly Humboldt στην ακραία βόρεια ακτή της Καλιφόρνιας σε ένδειξη αλληλεγγύης προς όσους αντιμετωπίζουν τη γενοκτονία στη Γάζα.
\n\nΜέσα σε μια ώρα, η αστυνομία της πανεπιστημιούπολης προσπάθησε να διαπραγματευτεί με τους καταληψίες, οι οποίοι στάθηκαν δυνατοί και αρνήθηκαν να βγουν από το κτίριο. Λίγο αργότερα, εμφανίστηκαν αστυνομικοί από κάθε τμήμα της κομητείας -συμπεριλαμβανομένων ενός ελικοπτέρου, μονάδων K-9 και αστυνομικών εκτός υπηρεσίας. Οι φοιτητές απάντησαν με τη μαζικοποίηση τους.
\n\nΤο αρχικό σχέδιο των αστυνομικών να πραγματοποιήσουν μαζική σύλληψη ματαιώθηκε από μια σειρά συγκρούσεων τόσο μέσα όσο και έξω από το κτίριο. Οι καταληψίες απέκρουσαν τις επιθέσεις της αστυνομίας, παρά το γεγονός ότι αντιμετώπισαν βιαιότητες που δεν έχουμε ξαναδεί την τελευταία δεκαετία αγώνων στην κομητεία Humboldt. Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι η αστυνομία χρησιμοποίησε τόσο τα γκλομπ όσο και τις ασπίδες ως όπλα για να χτυπήσει τους διαδηλωτές. Στα χέρια της αστυνομίας, κάθε εργαλείο είναι όπλο.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2024/04/23/1.jpg\")
Οδοφράγματα γύρω από το Siemens Hall.
\nΗ αστυνομία συνέλαβε δύο άτομα και τα έσυρε από τα μαλλιά έξω από το κτίριο - προκαλώντας πολλαπλές κρανιακές κακώσεις σε ένα άλλο άτομο, με αποτέλεσμα να χρειαστεί να μεταβεί στο νοσοκομείο και να κάνει αρκετά ράμματα. Πολλοί ακόμη άνθρωποι έμειναν με τραύματα στο κεφάλι και τουλάχιστον ένας με διάσειση.
\n\nΚατά τη διάρκεια των συγκρούσεων, η αστυνομία οδήγησε ένα πανεπιστημιακό φορτηγό μέσα στο πλήθος, σπρώχνοντας τους διαδηλωτές προς τη γραμμή των ΜΑΤ. Ωστόσο, παρά την κτηνωδία αυτή, γινόταν όλο και πιο εμφανές ότι η αστυνομία ήταν εντελώς απροετοίμαστη να αντιμετωπίσει τη σφοδρότητα και την ευφυΐα των φοιτητών-καταληψιών. Η αστυνομία απωθήθηκε σωματικά από την αίθουσα Siemens Hall και στήθηκαν τεράστια οδοφράγματα από αντικείμενα μέσα στο κτίριο, όπως καρέκλες, γραφεία, κάδους απορριμμάτων και πόρτες που είχαν αφαιρεθεί από τους μεντεσέδες τους.
\n\nΗ αστυνομία περικύκλωσε το κατειλημμένο κτίριο και ένα μεγάλο πλήθος φοιτητών, καθηγητών και άλλων μελών της πανεπιστημιακής κοινότητας τους περικύκλωσε, φωνάζοντας “Αποκλιμακώστε φεύγοντας!” και “Λαϊκή δύναμη! Είμαστε πιο δυνατοί!” μεταξύ άλλων συνθημάτων. (στμ “Μπάτσοι πάτε σπίτι”)
\n\nΜετά από έξι ώρες αντιπαράθεσης, η αστυνομία τα μάζεψε και πήγε σπίτι της. Εκατοντάδες φοιτητές εισέβαλαν στο κτίριο και αγκάλιασαν χαρούμενα τους καταληψίες. Ο διαχωρισμός που επέβαλε η αστυνομία κατέρρευσε και καταφέραμε να πάρουμε το πάνω χέρι. Το πανεπιστήμιο κήρυξε τριήμερο λουκέτο. Για εμάς, αυτό είναι μόνο η αρχή!
\n\nΑυτή η ανακοίνωση προέρχεται από τους κόλπους της κατάληψης. Θα θέλαμε να μεταφέρουμε ορισμένα μαθήματα που πήραμε.
\n\nΕίναι ξεκάθαρο ότι για να εξελιχθεί περαιτέρω αυτή η κρίση, οι φοιτητικές καταλήψεις πρέπει να καταλαμβάνουν κτίρια όποτε είναι δυνατόν. Η πρώτη ενέργεια της αστυνομίας ήταν να δώσει εντολή στους καταληψίες να μετακινηθούν στο τετράγωνο. Λέγοντας αυτό, έδειξαν ότι μπορούμε να ασκήσουμε τη μεγαλύτερη πίεση καταλαμβάνοντας τους χώρους όπου γίνονται μαθήματα και έχουν γραφεία οι διοικητικοί υπάλληλοι. Επιπλέον, τα κτίρια της πανεπιστημιούπολης είναι γεμάτα με όλα όσα μπορεί να χρειαστούν για την κατασκευή οδοφραγμάτων και την προστασία μιας κατάληψης.
\n\nΧρειάστηκε μόνο ένας μικρός αριθμός φοιτητών για την κατάληψη του Siemens Hall. Μη φοβάστε να κρατήσετε τις θέσεις σας. Αυτό το κίνημα είναι ισχυρό. Φαινομενικά από το πουθενά, εκατοντάδες αν όχι χιλιάδες θα έρθουν να σας υποστηρίξουν. Είναι σημαντικό ότι τα εξωτερικά πλήθη μπόρεσαν να εμποδίσουν την αστυνομία διαιρώντας την προσοχή της. Οι μπάτσοι βρέθηκαν εγκλωβισμένοι και εντελώς αβέβαιοι για το πού να στραφούν. Κάποιος έστησε ένα μπάρμπεκιου- τα δωρεάν χοτ-ντογκ τροφοδοτούσαν το πλήθος.
\n\nΣε κάθε βήμα, η αστυνομία δεν θα διστάσει να κακοποιεί βάναυσα όσους ζητούν τον τερματισμό της γενοκτονίας στην Παλαιστίνη. Στη Γάζα, οι Παλαιστίνιοι αντιμετωπίζουν τον ισραηλινό στρατό- στις Ηνωμένες Πολιτείες, εμείς αντιμετωπίζουμε την αστυνομία. Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι αυτές οι δυνάμεις είναι ένα και το αυτό: είναι όλοι τους πεζοί στρατιώτες της αυτοκρατορίας.
\n\nΔεν χρειάζεται να περιμένουμε την άδεια των επαγγελματιών ακτιβιστών για να θέσουμε τους όρους του αγώνα. Οι καταληψίες φοιτητές έδρασαν αποφασιστικά για να καταλάβουν το κτίριο χωρίς την υποστήριξη οποιασδήποτε καθιερωμένης οργάνωσης. Συλλογικά, διαπιστώσαμε ότι είχαμε τις δεξιότητες, την εμπειρία και τη δημιουργικότητα που χρειαζόμασταν για να πραγματοποιήσουμε τη δράση μας. Ενώ οι φοιτητικές οργανώσεις συχνά συνιστούν να ξεκινάμε με έναν κατάλογο εφικτών αιτημάτων και να μπαίνουμε σε ατελείωτες διαπραγματεύσεις με τους διοικητικούς υπαλλήλους, η δική μας κατάληψη είχε ένα αίτημα για έξι ώρες: να φύγει η αστυνομία από την πανεπιστημιούπολη.
\n\nΗ πόλη μας είναι κάπως σε νάρκη. Υποτιμήσαμε το μέγεθος της αστυνομικής καταστολής που θα αντιμετωπίζαμε. Τέσσερα χρόνια μετά την εξέγερση για τον Τζορτζ Φλόιντ, θα πρέπει να λάβουμε υπόψη μας τα μαθήματά της. Είναι καλύτερο να έρχεστε σε όλες τις διαδηλώσεις με γυαλιά, μάσκες αερίων, δείκτες λέιζερ και ασπίδες. Ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να γίνει από μια απλή διανυκτέρευση.
\n\nΤέσσερις μήνες μετά την επίθεση στη Γάζα, ο ισραηλινός στρατός έχει αναγκάσει πάνω από ένα εκατομμύριο Παλαιστίνιους πρόσφυγες να βρίσκονται παγιδευμένοι στην άκρη των αιγυπτιακών συνόρων και τώρα τους βομβαρδίζει ενώ απειλεί να εξαπολύσει και χερσαία επίθεση εναντίον τους. Στο κείμενο που ακολουθεί, ο Τζόναθαν Πόλακ, μέλος επί πολλά χρόνια στους “Αναρχικούς Ενάντια στο Τείχος” και σε άλλες προσπάθειες αντιαποικιακής αλληλεγγύης, εξηγεί γιατί δεν πρέπει να περιμένουμε από τους διεθνείς θεσμούς ή τα κινήματα διαμαρτυρίας μέσα στην ισραηλινή κοινωνία να σταματήσουν τη γενοκτονία στη Γάζα και καλεί τους απλούς ανθρώπους να αναλάβουν δράση.
\n\nΜια συντομότερη εκδοχή αυτού του κειμένου απορρίφθηκε από τη “φιλελεύθερη” ισραηλινή πλατφόρμα Haaretz - μια ένδειξη του μειούμενου χώρου για διαφωνία όσον αφορά την Παλαιστίνη και την ισραηλινή κοινωνία.
\n\nΔιανύουμε πλέον περισσότερες από 120 ημέρες από την πρωτοφανή ισραηλινή επίθεση στη Γάζα. Οι φρικτές επιπτώσεις της και η αδυναμία μας να τη σταματήσουμε θα πρέπει να μας αναγκάσουν να επανεκτιμήσουμε την προοπτική μας για την εξουσία, την κατανόησή της και, κυρίως, τι πρέπει να κάνουμε για να την καταπολεμήσουμε.
\n\nΜέσα στα ποτάμια αίματος, τις ατελείωτες ημέρες θανάτου και καταστροφής, τις αφόρητες ελλείψεις, την πείνα, τη δίψα και την απόγνωση, τις αδιάκοπες νύχτες με φωτιά, θειάφι και λευκό φώσφωρο που πέφτουν αδιάκριτα από τον ουρανό, πρέπει να αναμετρηθούμε με τα γυμνά άσχημα γεγονότα της πραγματικότητας και να αναδιαμορφώσουμε τις στρατηγικές μας.
\n\nΟι επίσημα αναφερόμενοι θάνατοι - εκτός από τους πολλούς Παλαιστίνιους που παραμένουν θαμμένοι κάτω από τα ερείπια και δεν έχουν ακόμη συμπεριληφθεί στην επίσημη καταμέτρηση - ανέρχονται ήδη στην εξόντωση σχεδόν του 1,5% του συνόλου της ανθρώπινης ζωής στη Λωρίδα της Γάζας. Καθώς το “Ισραήλ” κλιμακώνει τις επιθέσεις του στη Ράφα, μοιάζει να μη διαφαίνεται τέλος στον ορίζοντα. Σύντομα, η ζωή ενός στους πενήντα ανθρώπους στη Γάζα θα έχει αφανιστεί.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2024/02/13/3.jpg\")
Οι συνέπειες των ισραηλινών αεροπορικών επιδρομών στη Ράφα αυτή την εβδομάδα.
\nΟ ισραηλινός στρατός επιβάλλει έναν άνευ προηγουμένου φόρο οδύνης και θανάτου στους 2,3 εκατομμύρια ανθρώπους της Γάζας, ξεπερνώντας οτιδήποτε έχει παρατηρηθεί ποτέ στην Παλαιστίνη ή αλλού κατά τη διάρκεια του 21ου αιώνα. Ωστόσο, αυτοί οι συγκλονιστικοί αριθμοί δεν έχουν διαπεράσει τα παχιά στρώματα αποστασιοποίησης και αποσύνδεσης που χαρακτηρίζουν την ισραηλινή κοινωνία καθώς και τους δυτικούς συμμάχους του “Ισραήλ”. Αν μη τι άλλο, η αναγωγή αυτής της τραγωδίας σε στατιστικές φαίνεται να εμποδίζει παρά να ενισχύει την κατανόησή μας. Παρουσιάζει ένα σύνολο που συσκοτίζει το επί μέρους: οι αριθμοί αποκρύπτουν την προσωπικότητα των αμέτρητων ατόμων που βίωσαν έναν οδυνηρό, μοναδικό θάνατο.
\n\nΤαυτόχρονα, η ασύλληπτη κλίμακα της σφαγής στη Γάζα καθιστά αδύνατη την κατανόησή της μέσα από τις ιστορίες μεμονωμένων θυμάτων. Δημοσιογράφοι, οδοκαθαριστές, ποιητές, νοικοκυρές, οικοδόμοι, μητέρες, γιατροί και παιδιά, ένα πλήθος τεράστιο για να μιλήσουμε γι’ αυτό. Μένουμε με τις απρόσωπες ανώνυμες φιγούρες. Ανάμεσά τους βρίσκονται περισσότερα από 13.000 παιδιά. Πιθανώς πολύ περισσότερα.
\n\nΠαρακαλώ, κάντε μια παύση και πείτε το δυνατά, λέξη προς λέξη: πάνω από δεκατρείς χιλιάδες παιδιά. Σκοτώθηκαν. Υπάρχει άραγε τρόπος να το καταλάβουμε αυτό και να προχωρήσουμε πέρα από τη σφαίρα των στατιστικών στοιχείων για να κατανοήσουμε την τρομακτική πραγματικότητα;
\n\nΟι ψυχροί ωμοί αριθμοί καλύπτουν επίσης εκατοντάδες εξαφανισμένες οικογένειες, πολλές από τις οποίες διαγράφηκαν εντελώς - μερικές φορές τρεις, ακόμη και τέσσερις γενιές, εξαφανίστηκαν από το πρόσωπο της γης.
\n\nΣτη σκιά αυτών των αριθμών βρίσκονται περισσότεροι από 68.000 άνθρωποι που έχουν τραυματιστεί, χιλιάδες από τους οποίους θα παραμείνουν παράλυτοι για το υπόλοιπο της ζωής τους. Το ιατρικό σύστημα στη Γάζα έχει καταστραφεί σχεδόν ολοκληρωτικά - ακρωτηριασμοί που σώζουν ζωές γίνονται χωρίς αναισθητικό. Η έκταση της καταστροφής των υποδομών στη Γάζα ξεπερνά τους βομβαρδισμούς της Δρέσδης στο τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Σχεδόν δύο εκατομμύρια άνθρωποι - περίπου το 85% του πληθυσμού της Λωρίδας της Γάζας - έχουν εκτοπιστεί, οι ζωές τους έχουν καταστραφεί από τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς, καθώς καταφεύγουν στο επικίνδυνα υπερπλήρες νότιο τμήμα της Λωρίδας, το οποίο η ισραηλινή κυβέρνηση ψευδώς ανακήρυξε “ασφαλές”, αλλά συνεχίζει να βομβαρδίζει με εκατοντάδες βόμβες των 2,000 λιβρών. Η πείνα στη Γάζα, η οποία δημιουργήθηκε από την ισραηλινή κρατική πολιτική ακόμη και πριν από τον πόλεμο, είναι τόσο σοβαρή που ισοδυναμεί με λιμό. Μέσα στην απελπισία τους, οι άνθρωποι έχουν καταφύγει στο να τρώνε ζωοτροφές, αλλά τώρα ακόμη και αυτές εξαντλούνται.
\n\nΠριν από περίπου ένα μήνα, ένας γνωστός μου που κατέφυγε στη Ράφα από την Πόλη της Γάζας μετά τον βομβαρδισμό του σπιτιού του εκεί, μου είπε ότι αυτός και η οικογένειά του είχαν ήδη αναγκαστεί να μετακινηθούν από το ένα προσωρινό καταφύγιο στο άλλο έξι διαφορετικές φορές στην προσπάθειά τους να ξεφύγουν από τις βόμβες. Σε απόγνωση είπε: “Δεν υπάρχει φαγητό, νερό, δεν υπάρχει πουθενά να κοιμηθούμε. Είμαστε συνεχώς διψασμένοι, πεινασμένοι και βρεγμένοι. Έχω ήδη αναγκαστεί να ξεθάψω τα παιδιά μου κάτω από τα χαλάσματα δύο φορές - μία στη Γάζα και μία εδώ στη Ράφα”.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2024/02/13/4.jpg\")
Τον Δεκέμβριο του 2023, ο ισραηλινός στρατός όρισε το Αλ Μαουάσι ως μία από τις μοναδικές “ασφαλείς ζώνες” στη Λωρίδα της Γάζας. Εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες κατέφυγαν εκεί, βρίσκοντας μόνο μια λωρίδα άγονης γης χωρίς τροφή, νερό ή αποχέτευση. Τώρα ο ισραηλινός στρατός επιτίθεται και στις λεγόμενες “ασφαλείς ζώνες”. Αυτή η φωτογραφία δείχνει τον προσφυγικό καταυλισμό στις 9 Φεβρουαρίου 2024.
\nΑυτά τα ποτάμια αίματος πρέπει να σπάσουν τα τείχη της απάθειάς μας. Μακάρι ο χρόνος να μπορούσε να σταματήσει αρκετά για να μπορέσουμε όλοι μας να επεξεργαστούμε τη θλίψη μας. Αλλά δεν θα το κάνει. Συνεχίζει να περνάει καθώς περισσότερες βόμβες πέφτουν στη Γάζα.
\n\nΔεκαετίες αδικίας άνοιξαν το δρόμο γι’ αυτό. Έχουν περάσει περίπου 75 χρόνια από τη Νάκμπα - 75 χρόνια εποικιστικής αποικιοκρατίας του “Ισραήλ” - αλλά οι υπερασπιστές του συνεχίζουν να αρνούνται τα γεγονότα. Ακόμα και μετά τη διαβεβαίωση του Διεθνούς Δικαστηρίου Δικαιοσύνης (ΔΔΔ) ότι υπάρχει πράγματι λόγος να φοβόμαστε πως διαπράττεται γενοκτονία στη Γάζα, οι ΗΠΑ και πολλοί από τους άλλους δυτικούς συμμάχους του “Ισραήλ” παρέμειναν ουσιαστικά σιωπηλοί.
\n\nΟ Ισραηλινός πρωθυπουργός, Μπενιαμίν Νετανιάχου, χαρακτήρισε την απλή προθυμία του δικαστηρίου να συζητήσει την υπόθεση “ντροπή που δεν θα σβηστεί για πολλές γενιές”. Πράγματι, η απόφαση είναι ντροπή. Παρά το γεγονός ότι όλα αποκαλύφθηκαν σε κοινή θέα, το δικαστήριο δε διέταξε το “Ισραήλ” να προβεί σε καταπαύση πυρός. Αυτό αποτελεί ντροπή για το ίδιο το δικαστήριο και για την ίδια την ιδέα ότι το διεθνές δίκαιο υποτίθεται ότι προστατεύει τις ζωές και τα δικαιώματα εκείνων που συνθλίβονται από τη στρατιωτική δύναμη των κρατών.
\n\nΘα ειπωθεί αναμφίβολα ότι το δίκαιο, από τη φύση του, είναι σχολαστικό και ότι εξετάζει το δάσος όχι ως σύνολο αλλά ως μεμονωμένα δέντρα. Σε αυτό πρέπει να απαντήσουμε ότι η πραγματικότητα, τα γεγονότα, η κοινή λογική πρέπει να είναι πάνω από το νόμο, όχι κάτω από αυτόν. Το “Ισραήλ” αφιερώνει σημαντικούς πόρους σε μια “νομιμοφάνεια” του πεδίου της μάχης, η οποία έχει σκοπό να δώσει κάλυψη στις δολοφονικές του πράξεις. Αυτή η προσέγγιση περιλαμβάνει τον τεμαχισμό της πραγματικότητας σε λεπτές φέτες από ξεχωριστές νομικά εγκεκριμένες παρατηρήσεις και ενέργειες: Ένας στρατιωτικός στόχος ήταν παρών στον πολυώροφο κτίριο Χ, δικαιολογώντας τον θάνατο πάνω από δύο δωδεκάδων αμάχων που δεν συμμετείχαν σε τίποτα - ο πύργος διαμερισμάτων Υ ήταν το σπίτι ενός πυροσβέστη που απασχολούσε η Χαμάς, νομιμοποιώντας, σύμφωνα με την αρχή της αναλογικότητας, την απόφαση να εξοντωθούν τρεις γειτονικές οικογένειες. Αλλά αυτή η πρακτική δεν μπορεί να μετατρέψει το νερό της γενοκτονίας σε νόμιμο κρασί. Πρόκειται για νομική εργαλειοποίηση που κατατέμνει την πραγματικότητα σε κομμάτια προκειμένου να αποκρύψει ένα σχέδιο αδιάκριτης μαζικής δολοφονίας.
\n\nΑν η σφαγή του 1,5% του πληθυσμού μέσα σε τέσσερις μήνες δεν είναι γενοκτονία - αν οι πράξεις του “Ισραήλ” δε θεωρούνται αρκετά επικίνδυνες ώστε το δικαστήριο να το διατάξει να σταματήσει αμέσως τις δολοφονίες, ούτε καν όταν φανερά και ανοιχτά υποκινείται η εξόντωση των Παλαιστινίων από επιφανείς Ισραηλινούς πολιτικούς και μέλη του Τύπου, για να μην αναφέρουμε τον πρόεδρο και τον πρωθυπουργό του “Ισραήλ” - όταν η έλλειψη τιμωρίας για τέτοιες υποκινήσεις και τέτοιες πράξεις γίνεται αποδεκτή αντί να στιγματίζεται ως γενοκτονία με τους πιο απλούς όρους - τότε οι λέξεις που χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε την πραγματικότητα έχουν χάσει κάθε νόημα και έχουμε απόλυτη ανάγκη από μια νέα γλώσσα πέρα από τα όρια του νομικισμού.
\n\nΑφήνοντας το μαχαίρι του χασάπη στο χέρι του χασάπη - αφήνοντας το “Ισραήλ” ανενόχλητο, ανεμπόδιστο -, σημαίνει ότι αφήνουμε τη σφαγή στη Γάζα να συνεχιστεί. Αυτή είναι η απόλυτη συνεχιζόμενη αποτυχία του διεθνούς δικαίου και των θεσμών που είναι επιφορτισμένοι με την τήρησή του.
\n\nΑυτή η αποτυχία μετακυλύει την ευθύνη για την επιβολή του τερματισμού της συνεχιζόμενης καταστροφής στους ώμους της κοινωνίας των πολιτών. Αυτό θα έπρεπε να μας αναγκάσει να κινηθούμε πέρα από τα κενά φιλελεύθερα παραδείγματα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τα οποία έχουν αντικαταστήσει την απελευθέρωση ως κυρίαρχο λόγο στην αριστερή πολιτική.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2024/02/13/2.jpg\")
Οι συνέπειες μιας ισραηλινής επίθεσης στον προσφυγικό καταυλισμό Αλ Ζαουάιντα στις 7 Φεβρουαρίου 2023.
\nΟ λόγος για τα ανθρώπινα δικαιώματα που έχει καταλάβει την πολιτική αριστερά τις τελευταίες δεκαετίες μας έχει απομακρύνει από ένα πλαίσιο απελευθέρωσης και αποτελεσματικής δράσης. Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι πρέπει να αποσυνδεθούμε από τη φιλελεύθερη σκέψη για να επαναφέρουμε στρατηγικές που αφοπλίζουν και αποδομούν την εξουσία. Η ηθική συνενοχή με τα εγκλήματα του“Ισραήλ” που εκφράζει η άρνηση του Διεθνούς Δικαστηρίου να διατάξει άμεση κατάπαυση του πυρός μας αναγκάζει να το κάνουμε αυτό. Προσφέρει ένα πειστικό επιχείρημα ότι όλοι μας πρέπει να έρθουμε σε ρήξη με το σημερινό αποτυχημένο σύστημα.
\n\nΑπό την άλλη πλευρά, η πραγματικότητα δε θα περιμένει από εμάς να καταλάβουμε τα πράγματα. Δεν μπορούμε απλώς να μη βιαζόμαστε και να περιμένουμε να αναλάβουμε δράση μέχρι να αναπτύξουμε και να εκλαϊκεύσουμε νέες αφηγήσεις και εννοιολογικά πλαίσια. Πρέπει να χρησιμοποιήσουμε τα όποια μέσα έχουμε στη διάθεσή μας για να δράσουμε αμέσως τώρα.
\n\nΜας παρέχει άραγε το ΔΔΔ κάποια εργαλεία που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε; Το ΔΔΔ θεωρείται ο ανώτατος θεσμός του διεθνούς δικαίου. Παρόλο που δε διαθέτει ανεξάρτητους μηχανισμούς επιβολής, πέραν του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, οι αποφάσεις και η νομολογία του θεωρούνται το θεμέλιο της νομολογίας του διεθνούς δικαίου και συχνά ενσωματώνονται στις αποφάσεις των εθνικών δικαστηρίων για τα θέματα αυτά. Παρά το γεγονός ότι διέταξε πολύ λίγα μέτρα κατά του “Ισραήλ” ή κατά της συνεχιζόμενης γενοκτονίας που συντελείται, το δικαστήριο όντως διαπίστωσε ότι υπάρχει σημαντικός λόγος να πιστεύεται ότι συντελείται γενοκτονία.
\n\nΕπειδή το δικαστήριο δεν έλαβε κανένα πραγματικό μέτρο κατά του “Ισραήλ”, θα πρέπει να είναι προφανές ότι η ευθύνη για δράση βαραίνει εμάς και τα κινήματά μας. Ευτυχώς, η απόφαση μπορεί επίσης να μας δώσει κάποια εργαλεία για να χρησιμοποιήσουμε στο εδώ και τώρα, ενώ αναπτύσσουμε νέα πλαίσια απελευθέρωσης. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι μια πρόσφατη αγωγή σε ομοσπονδιακό δικαστήριο της Καλιφόρνιας με στόχο να υποχρεωθεί η κυβέρνηση των ΗΠΑ να σταματήσει τη στρατιωτική υποστήριξη προς το “Ισραήλ”. Η υπόθεση απορρίφθηκε με την αιτιολογία ότι η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ είναι εκτός της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου, αλλά το δικαστήριο αποφάσισε ότι το “Ισραήλ” διαπράττει εύλογα γενοκτονία στη Γάζα με βάση την απόφαση του ΔΔΔ.
\n\nΗ νομική υπόθεση ότι οι κυβερνήσεις πρέπει να εξαιρούνται από τη συνενοχή σε γενοκτονία δεν είναι αβάσιμη στο δίκαιο των ΗΠΑ, καθώς και σε πολλές άλλες χώρες. Ολλανδικό δικαστήριο διέταξε πρόσφατα την κυβέρνηση της Ολλανδίας να σταματήσει την παράδοση εξαρτημάτων για τα μαχητικά αεροσκάφη F-35 που χρησιμοποιεί το “Ισραήλ” για να βομβαρδίζει τη Λωρίδα της Γάζας. Ίσως είναι εύλογο τώρα να αναγκαστούν περισσότερες κυβερνήσεις να επιβάλουν εμπάργκο όπλων, κυρώσεις ή άλλα μέτρα μέσω εθνικών δικαστηρίων.
\n\nΩστόσο, τέτοιες στρατηγικές εξακολουθούν να μας περιορίζουν στο να βασιζόμαστε στους λεγόμενους εμπειρογνώμονες - δε θα μας βοηθήσουν να δημιουργήσουμε κινήματα. Η γενοκτονία δε θα σταματήσει από το εσωτερικό της ισραηλινής κοινωνίας. Η πίεση για να γίνει αυτό πρέπει να έρθει από έξω. Είναι πλέον καιρός για άμεση δράση και προσπάθειες από τα κάτω προς τα πάνω, όπως μποϊκοτάζ με πρωτοβουλία κοινοτήτων σε ισραηλινά προϊόντα, σε πωλητές που τα εμπορεύονται, σε ισραηλινές εξαγωγές πολιτιστικών προϊόντων και προπαγάνδας και σε οτιδήποτε άλλο τροφοδοτεί το παγκόσμιο κίνημα μποϊκοτάζ, αποεπένδυσης και κυρώσεων. Ο αποκλεισμός του λιμανιού της Τακόμα ή οι δράσεις λιμενεργατών σε όλο τον κόσμο, οι οποίοι αρνούνται να φορτώσουν ισραηλινά πλοία και φορτία και να μεταφέρουν όπλα στο “Ισραήλ”, είναι παραδείγματα του πώς θα μπορούσαμε να προχωρήσουμε, για την προώθηση της οικοδόμησης ενός ενεργού ριζοσπαστικού κινήματος βάσης.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2024/02/13/6.jpg\")
Διαδηλωτές μπλοκάρουν ένα εργοστάσιο που κατασκευάζει εξαρτήματα για τα F-35 που χρησιμοποιεί ο ισραηλινός στρατός στην επίθεσή του στη Γάζα.
\nΠρέπει να κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να σταματήσουμε τη γενοκτονία που λαμβάνει χώρα τώρα, αλλά είναι σημαντικό να το προσεγγίσουμε αυτό ως ένα βήμα προς την προώθηση της απελευθέρωσης των Παλαιστινίων και τη διάλυση της ισραηλινής αποικιοκρατίας των εποίκων. Η απεικόνιση των Παλαιστινίων ως κάτι περισσότερο από θύματα στο έλεος της ισραηλινής καταστολής είναι μερικές φορές καλοπροαίρετη, αλλά διαγράφει την προσωπικότητα και τη δράση τους. Ενώ προσπαθούμε να σταματήσουμε την πολεμική μηχανή του “Ισραήλ”, πρέπει να κάνουμε γνωστό ότι αυτό αποτελεί μέρος του αγώνα για τον τερματισμό της ισραηλινής αποικιοκρατίας και να θέσουμε στο επίκεντρο τους Παλαιστίνιους ως πρωταγωνιστές αυτής της ιστορίας.
\n\nΠριν ακόμη από την ίδρυση του ισραηλινού κράτους, το “Ισραήλ” ήταν μια ρατσιστική, αποικιοκρατική κοινωνία, που βασιζόταν στην αντίληψη ότι οι Ισραηλινοί είναι θεμελιωδώς ανώτεροι από τους Παλαιστίνιους. Αυτή είναι η επικρατούσα τάση της ισραηλινής πολιτικής σκέψης τόσο στη δεξιά όσο και στη λεγόμενη αριστερή πτέρυγα. Αυτή είναι η σκέψη που ώθησε στη μαζική αποστέρηση των Παλαιστινίων η οποία προηγήθηκε της ανακήρυξης του κράτους, στην εθνοκάθαρση της Νάκμπα το 1948 και στις διάφορες μορφές απαρτχάιντ και στρατιωτικής διακυβέρνησης από τότε. Στην πραγματικότητα, υπήρξε μόνο ένας χρόνος στην ιστορία του “Ισραήλ” -το 1966- κατά τον οποίο δεν επέβαλε καθεστώς στρατιωτικής δικτατορίας σε τουλάχιστον ένα μέρος του παλαιστινιακού πληθυσμού.
\n\nΠολύ πριν από την τρέχουσα επίθεση στη Γάζα, η καθημερινή πραγματικότητα της παλαιστινιακής ύπαρξης υπό ισραηλινή κυριαρχία ήταν ένας συνεχής, διαρκής τρόμος εν μέσω βίας και αβεβαιότητας. Το να είσαι Παλαιστίνιος σημαίνει να περνάς από ένα σημείο ελέγχου χωρίς να ξέρεις αν θα σε τραβήξουν έξω και θα σε συλλάβουν - σημαίνει βία του όχλου των εποίκων - σημαίνει να σε ρίχνουν στη φυλακή υπό διοικητική κράτηση, χωρίς να ξέρεις για ποιο λόγο και για πόσο - σημαίνει μια στρατιωτική επιδρομή στη μέση της νύχτας. Σημαίνει όλα αυτά και χειρότερα, μέρα με τη μέρα, σε όλη τη διάρκεια μιας ζωής, σε όλες τις γενιές. Ένα από τα πολλά πράγματα που συνέβησαν στις 7 Οκτωβρίου ήταν ότι για ένα σύντομο χρονικό διάστημα, οι Ισραηλινοί, επίσης, ως κοινωνία, βίωσαν αυτό το είδος υπαρξιακού τρόμου, αυτή την ανησυχητική αβεβαιότητα και την έλλειψη ασφάλειας.
\n\nΤα γεγονότα της 7ης Οκτωβρίου είχαν τέτοιο αντίκτυπο στην ισραηλινή κοινωνία που ακόμη και σήμερα οι περισσότεροι Ισραηλινοί συνεχίζουν να θεωρούν τους εαυτούς τους ως τα κύρια θύματα της αφήγησης. Ένα αποτέλεσμα αυτού είναι η εμμονή των Ισραηλινών να εντάσσουν τη γενοκτονία στη Γάζα στο πλαίσιο της βίας της 7ης Οκτωβρίου. Μια συνηθισμένη δυσαρέσκεια των Ισραηλινών για την απόφαση του ΔΔΔ είναι ότι το δικαστήριο δεν ανέφερε την 7η Οκτωβρίου στην απόφασή του (στην πραγματικότητα, την ανέφερε). Ταυτόχρονα, αυτή η απαίτηση για την ένταξή της σε συγκεκριμένα συμφραζόμενα έχει ως στόχο να αποσιωπήσει το ευρύτερο πλαίσιο. Πολλοί άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένης της λεγόμενης αριστεράς, εκφράζουν οργή όταν η τρέχουσα κατάσταση τίθεται στο πλαίσιο της Νάκμπα, της κατοχής του 1967 ή της συνεχιζόμενης πολιορκίας. Σύμφωνα με αυτή την ανάποδη λογική, η χρήση αυτού του πλαισίου εκλαμβάνεται ως γενοκτονία κατά των Ισραηλινών.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2024/02/13/5.jpg\")
Παλαιστίνιοι γιατροί προσπαθούν απεγνωσμένα να σώσουν τη ζωή Παλαιστινίων, συμπεριλαμβανομένων παιδιών, που τραυματίστηκαν σε ισραηλινή επίθεση.
\nΟ ισραηλινός ρατσισμός ήταν διαδεδομένος και πριν, αλλά από την 7η Οκτωβρίου ο απροκάλυπτος γενοκτονικός λόγος και οι ανοιχτές εκκλήσεις για πραγματική γενοκτονία έχουν γίνει ο κανόνας. Μέσα στην ισραηλινή κοινωνία, δεν υπάρχει κανένα κίνημα με πραγματική σημασία ενάντια στη γενοκτονία. Τα κινήματα διαμαρτυρίας που υπάρχουν είναι αμελητέου μεγέθους και επιρροής, ή ασχολούνται κυρίως με την απαίτηση μιας συμφωνίας ανταλλαγής ομήρων, ή επικεντρώνονται σε εσωτερικά ισραηλινά ζητήματα - απομεινάρια του κινήματος για τη δικαιοσύνη πριν από την 7η Οκτωβρίου.
\n\nΟι μικροσκοπικές απομονωμένες νησίδες αντίστασης στην επίθεση στη Γάζα και στις ευρύτερες πτυχές της ισραηλινής κυριαρχίας είναι τόσο μικρές που θα πρέπει να εκληφθούν ως σφάλμα στρογγυλοποίησης και όχι ως πραγματική δύναμη. Η ιδέα ότι υπάρχει μέσα στην ισραηλινή κοινωνία ένα κίνημα κατά της αποικιοκρατίας και υπέρ της απελευθέρωσης των Παλαιστινίων είναι μια ψευδαίσθηση. Για να διαδραματίσουν κάποιο ρόλο στη χάραξη ενός δρόμου προς ένα μέλλον πραγματικής ελευθερίας, όσοι προέρχονται από το εσωτερικό αυτής της κοινωνίας των εποίκων θα πρέπει να απορρίψουν την ισραηλινή αποικιοκρατία εκ βάθρων. Πρέπει να έχουμε κατά νου ότι όσο κι αν επιθυμούμε να γίνουμε μέρος της λύσης, θα παραμείνουμε εγγενώς και μέρος του προβλήματος.
\n\nΠροσεγγίζοντας το μέλλον μετά τη γενοκτονία, πρέπει να αναρωτηθούμε πώς οι εξισωτικές ιδέες θα επιβιώσουν σε μια πραγματικότητα που μαστίζεται από τον πόλεμο, το θάνατο και την καταστροφή. Δεν είναι σαφές πώς μπορούμε να οραματιστούμε και να δημιουργήσουμε ένα μέλλον που μπορεί να υπερβεί το τραύμα του πρόσφατου παρελθόντος, ιδιαίτερα αν αναλογιστούμε ότι μολονότι η καταστροφή και η βία μπορεί να μειωθούν όταν σταματήσει η επίθεση, η ισραηλινή καταστολή θα συνεχιστεί.
\n\nΤίποτα για το μέλλον μετά τη γενοκτονία δεν είναι ακόμη σαφές, συμπεριλαμβανομένων των κατευθύνσεων που θα πάρει το παλαιστινιακό κίνημα για την απελευθέρωση. Αυτό θα το αποφασίσουν μόνο οι Παλαιστίνιοι. Αυτό που είναι προφανές - και θα έπρεπε να είναι σαφές πολύ πριν τη σημερινή κατάσταση - είναι πως όσοι αντιτίθενται στην αποικιοκρατία δεν πρέπει να απολαμβάνουν τα προνόμια που αυτή τους παρέχει. Οι ακριβείς λεπτομέρειες του δρόμου προς την απελευθέρωση είναι αβέβαιες, αλλά είναι αναμφισβήτητο πως όσοι θέλουν να βοηθήσουν να τον ανοίξουν μπορούν να παίξουν κάποιο ρόλο μόνο μέσα στο παλαιστινιακό κίνημα. Η ευθύνη της εξεύρεσης τρόπων για να γίνει αυτό, για να ξεπεραστούν τα όρια της αναγκαστικής εθνικής ταυτότητας που υπάρχουν ακριβώς για να το αποτρέψουν, βαραίνει όσους επιθυμούν να υποστηρίξουν τους Παλαιστίνιους και να ξεφύγουν από τα όρια της αποικιοκρατίας.
\n\nJonathan Pollak
\n\n" }, { "id": "https://crimethinc.com/2023/10/17/apo-te-galilaia-ste-gaza-mia-phone-apo-ten-palaistine", "url": "https://crimethinc.com/2023/10/17/apo-te-galilaia-ste-gaza-mia-phone-apo-ten-palaistine", "title": "ΑΠΟ ΤΗ ΓΑΛΙΛΑΙΑ ΣΤΗ ΓΑΖΑ : Μία φωνή από την Παλαιστίνη", "summary": "Παρουσιάζουμε την οπτική ενός Παλαιστινίου που ζει στη βόρεια Παλαιστίνη.", "image": "https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2023/10/16/header.jpg", "banner_image": "https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2023/10/16/header.jpg", "date_published": "2023-10-17T10:24:02Z", "date_modified": "2024-09-10T03:55:58Z", "tags": [ "palestine", "israel", "colonialism" ], "content_html": "Αυτή τη στιγμή, ο στρατός του Ισραήλ σφυροκοπά με βόμβες του ανθρώπους που βρίσκονται εγκλωβισμένοι στη Γάζα. Έχει δολοφονήσει ήδη σχεδόν 3000 ανθρώπους ενώ επιπλέον έχει εκτοπίσει πάνω από ένα εκατομμύριο. Πρόκειται για το πιο πρόσφατο κεφάλαιο της -πάνω από έναν αιώνα- εποικιακής βίας που θέτει ως στόχο τους Παλαιστινίους.
\n\nΘρηνούμε για όλους, όσοι σκοτώθηκαν σε ολόκληρη την περιοχή, τραυματίστηκαν ή εκτοπίστηκαν στις 7 του Οκτώβρη και στις μέρες που προηγήθηκαν και ακολούθησαν. Αλλά όπως σε κάθε αγώνα, εκείνοι που κατέχουν την μεγαλύτερη ισχύ έχουν επίσης\nκαι τη μεγαλύτερη επιρροή, όταν πρόκειται να προσδιοριστεί η μορφή που θα λάβει η διαμάχη. Ανησυχούμε για τις ζωές των Παλαιστινίων στη Γάζα και οπουδήποτε αλλού στον κόσμο, χωρίς να παραγνωρίζουμε τους θανάτους Ισραηλινών, επειδή ο μοναδικός τρόπος για την ασφάλεια όλων στην περιοχή είναι να τεθεί ένα τέλος στην καταπίεση των Παλαιστινίων.
\n\nΤα συστημικά μέσα ενημέρωσης στην ευρώπη και τη βόρεια αμερική έχουν περάσει τις\nτελευταίες δέκα μέρες επικεντρώνοντας την προσοχή τους στη συμφορά των\nΙσραηλινών παρά στην εξερεύνηση της σειράς των γεγονότων που οδήγησαν σε αυτήν\nτην κατάσταση. Η συντριπτική πλειοψηφία όλων των πτυχών που αφορούν την\nκατάσταση προκύπτουν από παράγοντες έξω από την Παλαιστίνη. Είναι σημαντικό να\nακούσουμε απευθείας από τους Παλαιστινίους, οι οποίοι καταλαβαίνουν καλύτερα\nαπό οποιονδήποτε άλλο, πώς η κατάσταση έφτασε σε αυτό το σημείο.
\n\nΕίναι πολύ δύσκολο να υπάρξει επικοινωνία με ανθρώπους στη Γάζα λόγω διαφόρων\nπροκλήσεων, συμπεριλαμβανομένων των ισραηλινών επιθέσεων από αέρος που\nστοχεύουν τις υποδομές επικοινωνίας. Για την ώρα, παρουσιάζουμε την οπτική ενός\nΠαλαιστινίου που ζει στη βόρεια Παλαιστίνη, ο οποίος αναφέρεται σε διάφορες πτυχές\nτης ζωής μέσα σε συνθήκες εποικισμού αλλά και στον απελευθερωτικό αγώνα μέσα\nαπό τις οργανώσεις βάσης και αλληλεγγύης.
\n\nΓια περισσότερες πληροφορίες πάνω στην κατάσταση, μπορείτε να διαβάσετε την συνέντευξη ενός αναρχικού από τη Jaffa.
\n\nΣας γράφω σήμερα από τη Γαλιλαία της Παλαιστίνης, ένα τμήμα της Παλαιστίνης που\nέχει καταληφθεί από τις Σιωνιστικές εποικιακές δυνάμεις κατά τη διάρκεια της Nakba\n(καταστροφής) του 1948. Σας γράφω αυτές τις λέξεις κατά τη διάρκεια του Οκτώβρη\nτου 2023, έναν μήνα που θα χαραχτεί για πάντα στη μνήμη ως ένα σημείο καμπής για\nτην Παλαιστίνη και τον παλαιστινιακό αγώνα. Γράφω ανώνυμα, γιατί γράφω από την\nκοιλιά του κύτους, επειδή στην εποχή μας η επιτήρηση από τους ισραηλινούς και η\nπολιτική καταστολή των παλαιστινίων στην περιοχή του 1948 είναι άνευ\nπροηγουμένου, επειδή ο φασισμός και ο ολοκληρωτισμός του εποικιακού πρότζεκτ\nκλιμακώνονται καθημερινά και κάθε λέξη που εκφράζουμε εμπεριέχει και ένα ρίσκο\nπου αναλαμβάνουμε.
\n\nΚαθώς γράφω αυτές τις λέξεις, πολεμικά αεροσκάφη σκίζουν τον ουρανό πάνω από το\nκεφάλι μου. Ο ήχος από τις μηχανές τους κατακλύζει τη γειτονιά μου. Διασχίζουν τον\nαέρα τις τελευταίες δέκα μέρες, μέρα και νύχτα, από την ανατολή ως τη δύση του\nηλίου και πάλι από την αρχή.
\n\nΌλα αυτά τα πολεμικά αεροσκάφη κατευθύνονται προς τη Γάζα. Καθώς γράφω αυτές\nτις λέξεις, εκεί λαμβάνει χώρα μία γενοκτονία. Μόνο δύο ώρες μακριά από δω, στη\nΓάζα, το Ισραήλ –επικουρούμενο από τις παγκόσμιες εποικιακές ιμπεριαλιστικές\nδυνάμεις- διαγράφει τον λαό μου από προσώπου γης.
\n\nΗ Γάζα, η αγαπημένη μας Γάζα, η Γάζα της αντίστασης, η Γάζα αιώνιο σύμβολο της\nανθρώπινης ελαστικότητας, η Γάζα η πληγή, η πληγή της καρδιάς μας, Γάζα το somoud\n[η σταθερότητα].
\n\nΗ Γάζα βρίσκεται στην ανατολική ακτή της Μεσογείου, και συνορεύει με ισραηλίτικους\nοικισμούς στην ανατολή και τον βορρά και με την Αίγυπτο νοτιοδυτικά. Με ένα\nπληθυσμό που ξεπερνά τους 2.2 εκατομμύρια κατοίκους σε μόλις 365 τετραγωνικά\nχιλιόμετρα, είναι ανάμεσα στις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές του κόσμου. 70% των\nΠαλαιστινίων στη Γάζα είναι πρόσφυγες, των οποίων οι οικογένειες εκδιώχθηκαν από\nγειτονικές πόλεις από τους Σιωνιστές στρατιωτικούς εποίκους το 1948 κατά τη διάρκεια\nτης Nakba.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2023/10/16/1.jpg\")
\nΤo 2007, το Ισραήλ επέβαλε αποκλεισμό στη Γάζα από την ξηρά, τον αέρα και τη\nθάλασσα. Έκτοτε, το κράτος του Ισραήλ έχει διενεργήσει πέντε μεγάλης εμβέλειας\nεπιθέσεις εναντίον της Γάζας.
\n\nΗ πρώτη επίθεση έλαβε χώρα το 2008, μετά την επιβολή του αποκλεισμού. Διήρκησε\n22 μέρες, κατά τη διάρκεια των οποίων 1385 Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν,\nσυμπεριλαμβανομένων 318 παιδιών.
\n\nΗ δεύτερη ξεκίνησε τον Νοέμβρη του 2012. Είχε διάρκεια 8 ημέρες. 168 Παλαιστίνιοι\nσκοτώθηκαν, ανάμεσά τους 33 παιδιά.
\n\nΗ τρίτη επίθεση ξεκίνησε τον Ιούλη του 2014 και κράτησε 50 μέρες. 2251 Παλαιστίνιοι\nσκοτώθηκαν, μεταξύ των οποίων 556 παιδιά, και 1500 παιδιά έμειναν ορφανά.
\n\nΤον Μάιο του 2021, η τέταρτη επίθεση έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της εξέγερσης για\nαξιοπρέπεια που ξέσπασε σε ολόκληρη την Παλαιστίνη απ’ άκρη σ’ άκρη.3 Κράτησε για 11 μέρες, κατά τη διάρκεια των οποίων σκοτώθηκαν 230 Παλαιστίνιοι, ανάμεσά τους\n67 παιδιά. Δώδεκα από αυτά τα παιδιά σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια ενός\nπρογράμματος επούλωσης τραύματος, στο οποίο συμμετείχαν.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2023/10/16/2.jpg\")
\nΣήμερα, μία πέμπτη επίθεση πραγματοποιείται στη Γάζα και είναι περισσότερο βίαιη\nκαι καταστροφική από οποιαδήποτε άλλη στο παρελθόν. Ισραηλινές αεροεπιθέσεις\nέχουν σκοτώσει ήδη κοντά στους 3.000 ανθρώπους και έχουν τραυματίσει πάνω από\n12.000. Περισσότερες από 45 οικογένειες έχουν παντελώς εξαλειφθεί από τα\nληξιαρχικά δεδομένα. Πάνω από ένα εκατομμύριο άνθρωποι έχουν εκτοπιστεί και\nαναγκαστεί να εγκαταλείψουν βιαστικά τα σπίτια τους εξαιτίας των ισραηλίτικων\nβομβών. Το Ισραήλ έχει κόψει το ρεύμα, το φαγητό και τα καύσιμα από τη Γάζα και\nβομβαρδίζει κτίρια κατοικιών, σχολεία, τζαμιά, νοσοκομεία και ασθενοφόρα.\nΟλόκληρες γειτονιές έχουν εξαφανιστεί.
\n\nΟι άνθρωποι έχουν αρχίσει να λιμοκτονούν και δεν έχουν πουθενά να κρυφτούν,\nπουθενά να βρουν καταφύγιο. Όλη αυτή η κατάσταση συμβαίνει με την ξεκάθαρη και\nαδιάντροπη υποστήριξη των δυτικών κυβερνήσεων, όπως οι Η.Π.Α και το Ηνωμένο\nΒασίλειο, που έσπευσαν να στείλουν στρατιωτική υποστήριξη στο Ισραήλ. Όλο αυτό\nσυμβαίνει καθώς η ισραηλίτικη εποικιακή προπαγάνδα καλύπτει τα παγκόσμια μέσα\nμαζικής ενημέρωσης προσπαθώντας να διαμορφώσει μία αντι-παλαιστινιακή καμπάνια\nκαι να οριοθετήσει τη δράση της ως έναν «πόλεμο ενάντια στην τρομοκρατία»\nπροκειμένου να νομιμοποιήσει μία μαζική εθνοκάθαρση και μία εν εξελίξει Nakba που\nσυντελείται στην Παλαιστίνη για τα τελευταία 75+ χρόνια.
\n\nΌπως έχουμε διαπιστώσει ιστορικά, η προπαγάνδα και η τακτική της «κατασκευής της\nσυναίνεσης» έχει πάγια χρησιμοποιηθεί από εποικιακές, ιμπεριαλιστικές και\nφασιστικές ομάδες για να νομιμοποιούν, να διατηρούν και να διευρύνουν τον έλεγχό\nτους. Είναι ο τρόπος επίσης με τον οποίο νομιμοποιούν την εξόντωση και την μαζική\nεθνοκάθαρση.
\n\nΗ κατασκευή συναινέσεων είναι η πάγια στρατηγική δημιουργίας ενός συστήματος,\nστο οποίο οι άνθρωποι δίχως αμφισβήτηση υπακούουν και συναινούν στις αξίες, τις\nιδέες και τα σχέδια που προωθούνται μέσα από τη συστημική - χορηγούμενη\nπροπαγάνδα και τα μέσα μαζική ενημέρωσης. Έχει χρησιμοποιηθεί για να\nεξυπηρετήσει τα συμφέροντα των Η.Π.Α. και των συμμάχων τους κατά την εισβολή στο\nΑφγανιστάν το 2001, στην εισβολή στο Ιράν το 2003, προκαλώντας πολέμους και\nφρικαλεότητες στη Συρία, την Υεμένη, τη Λιβύη και πολλές άλλες περιοχές στον κόσμο,\nφέροντας ως αποτέλεσμα την απώλεια εκατομμυρίων αθώων ζωών και τεράστιο\nανθρώπινο πόνο.
\n\nΣήμερα, τα μέσα μαζική ενημέρωσης προσπαθούν να απανθρωποποιήσουν εμάς ως\nΠαλαιστινίους, να μας εγκλωβίσουν στην εικόνα του τρομοκράτη προκειμένου να\nκαταστεί ευκολότερη η νομιμοποίηση κάθε φρικαλεότητας που συντελείται από το\nΙσραήλ και τους συμμάχους του- τόσο στη Γάζα συγκεκριμένα όσο και συνολικά\nεναντίον των Παλαιστινίων.
\n\nΩς Άραβες και Παλαιστίνιοι, γνωρίζουμε πολύ καλά πώς είναι να γίνεσαι αντιληπτός\nκαι να αντιμετωπίζεσαι ως «τρομοκράτης». Ωστόσο, η κλίμακα της αντι-παλαιστινιακής\nπροπαγάνδας που ενορχηστρώνεται παγκοσμίως από τα κράτη, τις κυβερνήσεις και τα\nμέσα μαζικής ενημέρωσης αυτή τη στιγμή είναι άνευ προηγουμένου για εμάς.
\n\nΚατά τη διάρκεια της δεύτερης ιντιφάντα4\n, μετά τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου του\n2001, η παλαιστινιακή hip-hop μπάντα «DAM» έβγαλε το τραγούδι «Meen Erhabi?» -\n«Ποιος είναι ο τρομοκράτης;». Εκείνη την περίοδο, φράσεις όπως «θάνατος στους\nΆραβες τρομοκράτες» φωνάζονταν από τους Ισραηλινούς εποίκους σε όλη την\nκατειλημμένη Παλαιστίνη. Θυμάμαι να ακούω αυτό το τραγούδι κάθε μέρα.\nΔιαμόρφωσε τη συνείδησή μου ως παιδί. Σήμερα, 22 χρόνια αργότερα, το παγκόσμιο σύστημα προωθεί περισσότερο από ποτέ το αφήγημα ότι «οι Παλαιστίνιοι είναι τρομοκράτες» και εμείς λέμε ξανά και ξανά: ο έποικος είναι ο τρομοκράτης, κάθε\nκυβέρνηση που υποστηρίζει το Ισραήλ είναι ένας τρομοκράτης, το Ισραήλ είναι ο\nτρομοκράτης.
\n\nΗ κατάσταση στην Παλαιστίνη αποκαλύπτει τη σκληρότητα και βαρβαρότητα του\nπαγκόσμιου συστήματος, αλλά ταυτόχρονα και την τεράστια δύναμη των ανθρώπων\nανά τον κόσμο.
\n\nΑπό την πλευρά του παγκόσμιου συστήματος, έχουμε γίνει μάρτυρες υπερβολικής\nφρικαλεότητας και ασχήμιας αυτήν τη βδομάδα. Οι Η.Π.Α. έστειλαν το «Gerald R. Ford»\n- το μεγαλύτερο πολεμικό πλοίο που έχει ποτέ κατασκευαστεί- και το Ηνωμένο\nΒασίλειο ναύλωσε τα βασιλικά πολεμικά πλοία του για να υποστηρίξει το Ισραήλ στη\nγενοκτονία που διαπράττεται.
\n\nΓάλλοι αστυνομικοί ξυλοφορτώνουν διαδηλωτές που δείχνουν την αλληλεγγύη τους\nστην Παλαιστίνη. Γάλλοι αξιωματούχοι απαιτούν την επαναπροώθηση μεταναστών που\nσυμμετείχαν σε διαδηλώσεις υπέρ της Παλαιστίνης στη Γαλλία. Στη Γερμανία, η\nαστυνομία συλλαμβάνει και χτυπά ανθρώπους μόνο και μόνο επειδή κρατούσαν την\nπαλαιστινιακή σημαία. Αυτές οι εποικιακές ομάδες και φασιστικές κυβερνήσεις\nαποκαλύπτουν για ακόμα μία φορά τα πραγματικά τους πρόσωπα. Ως Παλαιστίνιοι,\nπάντοτε γνωρίζαμε ότι το παγκόσμιο σύστημα είναι εναντίον μας, είναι κάτι που\nκαταλάβαμε από πολύ μικρή ηλικία. Δεν περιμένουμε τίποτα από τις εποικιακές\nομάδες. Δεν έχουμε καμία εμπιστοσύνη στις κυβερνήσεις ή τις παγκόσμιες δυνάμεις. Η\nεμπιστοσύνη μας βρίσκεται στους ανθρώπους και στη δύναμη των ανθρώπων και\nμόνο.
\n\nΠαρά όλες αυτές τις φρικαλεότητες, γινόμαστε επίσης μάρτυρες της φωνής της\nελευθερίας και της δικαιοσύνης που αντηχεί στους δρόμους ολόκληρου του πλανήτη,\nγινόμαστε μάρτυρες της δύναμης των ανθρώπων. Οι άνθρωποι γνωρίζουν την αλήθεια,\nκαι δεν υπάρχει τίποτα που μπορεί να καταστείλει αυτήν τη γνώση.
\n\nΈχουμε δει χιλιάδες να κάνουν πορείες για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης στους\nδρόμους του Λονδίνου και του Παρισιού ακόμα και αφότου οι πορείες για την Παλαιστίνη απαγορεύτηκαν.
\n\nΈχουμε δει τους δρόμους της Λισαβόνας και του Πόρτο γεμάτους με οργή, αγάπη και\nαλληλεγγύη. Έχουμε δει τις δεκάδες χιλιάδες αδέρφια και αδερφές μας να\nδιαδηλώνουν για την Παλαιστίνη στο Ιράκ, την Υεμένη, την Ιορδανία, το Μαρόκο.
\n\nΣήμερα, κάθε προσπάθεια να φέρουμε την αλήθεια στο φως μετράει. Κάθε\nπαλαιστινιακή μαντήλα που σηκώνεται έχει σημασία. Κάθε εκδήλωση αλληλεγγύης\nέχει σημασία. Κάθε προσπάθεια οργάνωσης για την Παλαιστίνη μετράει. Κάθε\nπροσπάθεια «από τον ποταμό ως τη θάλασσα» έχει σημασία.
\n\nΝαι, αυτές οι μέρες είναι οδυνηρές πέρα από κάθε αντίληψη, αλλά γνωρίζουμε σήμερα\nπερισσότερο από ποτέ ότι η ελευθερία είναι αναπόφευκτη.
\n\nΕίναι μόνο ζήτημα χρόνου. Η Παλαιστίνη θα είναι ελεύθερη.
\n\nTranslation courtesy of Atopia.
\n\nH Nakba, που στα αραβικά σημαίνει «καταστροφή», αναφέρεται στον μαζικό εκτοπισμό των Παλαιστινίων κατά τη διάρκεια του Αραβο-Ισραηλιτικού πολέμου του 1948. ↩
\nΤο Sοmοud που σημαίνει «σταθερότητα» ή «σταθερή επιμονή» είναι μια παλαιστινιακή αξία και στρατηγική που πρωτοεμφανίστηκε στον παλαιστινιακό λαό στον απόηχο του Πολέμου των Έξι Ημερών του 1967. ↩
\nΣτις 6 Μαΐου 2021 ξεκίνησαν συνεχιζόμενες συγκρούσεις μεταξύ Παλαιστινίων διαδηλωτών και Ισραηλινών αστυνομικών για την απόφαση της Ισραηλινής κυβέρνησης να διώξει τους Παλαιστίνιους από το Σεΐχ Τζαράχ της ανατολικής Ιερουσαλήμ. Από τις συγκρούσεις, οι οποίες συνέπεσαν με τις αργίες του Λαϊλάτ αλ-Καντρ και της «Ημέρας της Ιερουσαλήμ», τραυματίστηκαν πάνω από 300 άνθρωποι, κυρίως Παλαιστίνιοι. Τρεις ημέρες αργότερα η ισραηλινή αστυνομία εισέβαλε στο Τέμενος αλ-Άκσα, τον σημαντικότερο ιερό χώρο των Μουσουλμάνων, καταδιώκοντας Παλαιστίνιους που διαδήλωναν. Σε απάντηση, στις 10 και 11 Μαΐου, οι οργανώσεις Χαμάς και Ισλαμική Τζιχάντ έριξαν πάνω από 400 ρουκέτες στο Ισραήλ, βρίσκοντας στόχο σε δύο σπίτια και ένα σχολείο, σκοτώνοντας δύο και τραυματίζοντας τουλάχιστον 70 Ισραηλινούς πολίτες. Το Ισραήλ απάντησε με αεροπορικές επιδρομές στη Γάζα, και σύμφωνα με αξιωματούχους της Γάζας τουλάχιστον 24 Παλαιστίνιοι, συμπεριλαμβανομένων εννέα παιδιών, σκοτώθηκαν και 103 τραυματίστηκαν. ↩
\n«εξέγερση» στα αραβικά. ↩
\nΑπό τις αρχές του 2023, εισαγγελείς στη Τζόρτζια απείλησαν με διώξεις ακτιβιστές, οι οποίοι διαμαρτύρονταν εναντίον μιας σχεδιαζόμενης στρατιωτικοποιημένης εγκατάστασης της αστυνομίας, γνωστής ως “Cop City”, για παραβίαση του νόμου RICO (Racketeer Influenced and Corrupt Organizations – Επιρροής Εκβιαστών και Διεφθαρμένων Οργανώσεων ). Την περασμένη εβδομάδα, ο Γενικός Εισαγγελέας της Τζόρτζια Κρις Καρ απήγγειλε κατηγορίες υπό το νόμο RICO σε 61 άτομα στην κομητεία Φούλτον.
\n\nΤσουβαλιάζοντας αδιάκριτα δεκάδες συλληφθέντες, πολλοί από τους οποίους φαινομενικά δεν έχουν συναντηθεί ποτέ, σε μια κατασκευασμένη υπόθεση συνωμοσίας, η εισαγγελία επιχειρεί να ποινικοποιήσει την ίδια τη διαμαρτυρία. Η υπόθεση αυτή αντιπροσωπεύει μια πολιτικά υποκινούμενη καταστολή που αποσκοπεί στο να φιμώσει κάθε μορφής ακτιβισμού και πολιτικής διαφωνίας, αλά Βλαντιμίρ Πούτιν. Εκ τούτου θα έπρεπε να ενδιαφέρει οποιονδήποτε ανησυχεί και παλεύει για τις πολιτικές ελευθερίες, όπως η ελευθερία της διαμαρτυρίας ή η ελευθερία να αγωνίζεται και να αγορεύει ενάντια στην αστυνομική βία και τον αυταρχισμό, ή υπέρ της προστασίας του περιβάλλοντος.
\n\nΟι εισαγγελείς δεν έχουν στη διάθεσή τους οποιαδήποτε αδημοσίευτη προηγουμένως πληροφορία που να φανερώνει την ύπαρξη συνωμοσίας, υπό τη συνήθη έννοια της λέξης αυτής, όπως υποδεικνύεται στο κατηγορητήριο. Παρ’ όλα αυτά, απήγγειλαν νέες κατηγορίες εναντίον εκείνων των οποίων τα ονόματα είχαν ήδη στα χέρια τους ως αποτέλεσμα προηγούμενων συλλήψεων, προσπαθώντας αδέξια να τους ενοχοποιήσουν ως συμμετέχοντες σε μια οργανωμένη εγκληματική επιχείρηση.
\n\nΣτους κατηγορούμενους συμπεριλαμβάνονται 42 άτομα που έχουν ήδη κατηγορηθεί για “τρομοκρατία” επειδή φέρονται να συμμετείχαν στο κίνημα #StopCopCity, πολλοί από αυτούς με βάση ενέργειες τόσο απλές όσο η είσοδος σε ένα δάσος ή μια ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Επίσης περιλαμβάνονται τρία ακόμη άτομα που έχουν ήδη κατηγορηθεί για κακουργήματα επειδή φέρονται να μοίρασαν φυλλάδια και άλλα τρία άτομα που κατηγορήθηκαν τον περασμένο Μάιο για “ξέπλυμα χρήματος” και άλλα εγκλήματα επειδή οργάνωσαν νομική υποστήριξη για ακτιβιστές. Καμία από αυτές τις προηγούμενες κατηγορίες δεν οδήγησε σε καταδίκη.
\n\nΤο μόνο πράγμα που συνδέει όλους τους κατηγορούμενους είναι ότι όλοι φαίνεται να έχουν συλληφθεί ή κρατηθεί κάποια στιγμή, έστω και αόριστα, υπό την υποψία διαμαρτυρίας κατά του σχεδίου της κυβέρνησης να καταστρέψει το δάσος Weelaunee.
\n\nΑν και οι μηνύσεις έλαβαν χώρα στην κομητεία Fulton, τις διώξεις χειρίζεται ο Γενικός Εισαγγελέας της πολιτείας. Μέσα από αυτό διαφαίνονται διαιρέσεις και διαχωρισμοί εντός των αρχών — αλλά αξίζει να αναρωτηθούμε πόσο βαθιοί είναι αυτοί.
\n\nΟ εισαγγελέας της κομητείας Φούλτον ο οποίος είναι Δημοκρατικός, είχε ήδη αποσυρθεί τον περασμένο Ιούνιο από όλες τις υποθέσεις σχετιζόμενες με το συγκρότημα εκπαίδευσης της αστυνομίας, επικαλούμενος αγεφύρωτες διαφορές με τον Ρεπουμπλικάνο Γενικό Εισαγγελέα της πολιτείας. Ο δικαστής στον οποίο ανατέθηκε αυτή η νέα υπόθεση RICO, αποσύρθηκε αυτοβούλως αμέσως σήμερα. Μέχρι τώρα, οι δικαστές δεν είχαν αυτοεξαιρεθεί από υποθέσεις που σχετίζονται με το κίνημα για τον τερματισμό της Cop City, ακόμη και όταν είχαν ξεκάθαρους δεσμούς με την καμπάνια για την κατασκευή του στρατιωτικοποιημένου κέντρου της αστυνομίας.
\n\nΗ κομητεία Φούλτον έχει τώρα δύο ανταγωνιστικές πολιτικές υποθέσεις RICO: μία εναντίον του Ντόναλντ Τραμπ, η οποία διώκεται από τον εισαγγελέα της κομητείας, και μία εναντίον όσων κατηγορούνται ότι αντιστέκονται στην κατασκευή του κέντρου εκπαίδευσης της αστυνομίας, η οποία διώκεται από τον Γενικό Εισαγγελέα της πολιτείας.
\n\nΜένει να δούμε αν υπάρχει ουσιαστική σύγκρουση στη Τζόρτζια μεταξύ των Δημοκρατικών τοπικών εισαγγελέων και των ομοσπονδιακών Ρεπουμπλικανών εισαγγελέων. Οι Ρεπουμπλικάνοι θα είχαν πιθανότατα ασκήσει αυτές τις διώξεις ακόμη και αν η εισαγγελέας της κομητείας Φούλτον Φάνι Γουίλις δεν είχε κινήσει τη δική της υπόθεση RICO εναντίον του Ντόναλντ Τραμπ και των κολλητών του. Στη συγκεκριμένη συγκυρία θα αντιπαραθέσουν τη δίωξη του Τραμπ ώστε να ξεσηκώσουν τη βάση τους προς υποστήριξη της χρήσης κατηγοριών RICO εναντίον περιβαλλοντικών ακτιβιστών. Η χρήση των κατηγοριών RICO εναντίον του Τραμπ, το μόνο που θα καταφέρει για πολλούς ψηφοφόρους των Δημοκρατικών, είναι να νομιμοποιήσει ηθικά το δικαστικό σύστημα στο σύνολό του και τις διώξεις RICO ειδικότερα, ακόμη και όταν και τα δύο χρησιμοποιούνται κυρίως εναντίον καταπιεσμένων κοινοτήτων και κινημάτων διαμαρτυρίας. Το γεγονός ότι οι Ρεπουμπλικάνοι προωθούν αυτή την υπόθεση σε πολιτειακό επίπεδο, προσφέρει στους Δημοκρατικούς πολιτικούς μια εύλογη δυνατότητα εναντίωσης, ώστε να μπορούν να συνεχίσουν να κερδίζουν εκλογές, ακόμη και όταν οι ψηφοφόροι τους αποδοκιμάζουν την ποινικοποίηση της διαφωνίας. Από την πλευρά τους, οι περισσότεροι Δημοκρατικοί πολιτικοί είναι εξίσου εξαρτημένοι από την αστυνομία όσο και οι Ρεπουμπλικάνοι, εξίσου πρόθυμοι να δουν το Cop City (Πόλη των Μπάτσων) να χτίζεται και εξίσου ανυπόμονοι να δουν τα κινήματα διαμαρτυρίας να καθίστανται αναποτελεσματικά.
\n\nΠαρόλο που οι δύο υποθέσεις RICO αντιπροσωπεύουν αντίπαλες παρατάξεις της πολιτικής τάξης, το ίδιο σώμα ενόρκων που απήγγειλε κατηγορίες στον Ντόναλντ Τραμπ, είναι υπεύθυνο για την παραπομπή όσων κατηγορούνται για “εκβιασμό” επειδή διαμαρτυρήθηκαν για τον Cop City. Το δικαστικό σύστημα είναι η βασική υποδομή για την διαχείριση της κρατικής βίας.\nΑν και αφελείς Δημοκρατικοί μπορεί να το παρουσιάζουν ως έναν τρόπο ελέγχου των φιλοδοξιών απολυταρχικών κύκλων, το δικαστικό σύστημα προσφέρει τις υπηρεσίες του απλόχερα και φυσικά σε όλες τις μορφές καταστολής με στόχο τους καταπιεσμένους. Και αυτός είναι ο κύριος ρόλος που θα παίζει πάντα.
\n\nΌπως διερευνήσαμε τον Μάιο, δεν είναι η πρώτη φορά που οι εταιρείες και η αστυνομία χρησιμοποιούν επιπόλαια τις κατηγορίες RICO για να εκφοβίσουν όσους αντιδρούν στις εξουσιαστικές τους ορέξεις. Για παράδειγμα, από το 2016 έως το 2019, η εταιρεία που βρίσκεται πίσω από τον αγωγό Dakota Access υπέβαλε κατηγορίες RICO κατά της μετριοπαθούς μη κερδοσκοπικής οργάνωσης Greenpeace. Όλες αυτές οι κατηγορίες τελικά απορρίφθηκαν, αλλά τέτοιες διώξεις χρησιμεύουν για να εκφοβίζουν και να ακινητοποιούν τους στοχοποιημένους και αντιπροσωπεύουν μια συνεχή προσπάθεια των εταιρειών και της αστυνομίας να υποτάξουν περαιτέρω το δικαστικό σύστημα στη δική τους ατζέντα.
\n\nΣε συνέντευξη Τύπου για την ανακοίνωση των κατηγοριών, η κατηγορούσα αρχή υποστήριξε ότι ο νόμος της Τζόρτζια είναι γραμμένος με τέτοιο τρόπο ώστε οι άνθρωποι δεν χρειάζεται να γνωρίζονται μεταξύ τους για να συμμετέχουν σε συνωμοσία- το μόνο που απαιτείται είναι να εργάζονται για τον ίδιο σκοπό. Αυτό ερμηνεύει την “εγκληματική συνωμοσία” τόσο ευρέως, ώστε δημιουργεί το έδαφος για να εμπλέξει πρακτικά στην παραβίαση του νόμου RICO, οποιονδήποτε συμμετέχοντα σε οποιοδήποτε κοινωνικό κίνημα της τελευταίας δεκαετίας.
\n\nΣτο κατηγορητήριο, οι εισαγγελείς τονίζουν ότι οι κατηγορούμενοι διώκονται απλώς επειδή αντιτάχθηκαν στην κατασκευή του στρατιωτικοποιημένου κέντρου της αστυνομίας:
\n\n\n\n\nΤα μέλη του Defend the Atlanta Forest δεν προέρχονται από μία μόνο τοποθεσία και ούτε έχουν ιστορικό συνεργασίας ως ομάδα σε ένα μόνο μέρος. Παρ’ όλα αυτά, η ομάδα αντιτίθεται ενιαία στην κατασκευή του Κέντρου Εκπαίδευσης του Αστυνομικού Τμήματος της Ατλάντα, στις κατασκευαστικές εταιρείες που σχετίζονται με το έργο και στις εταιρείες που σχετίζονται με τις ιδιοκτησίες κατασκευαστικού ενδιαφέροντος στην περιοχή γύρω από το δάσος.
\n
“Defend the Atlanta Forest αποτελείται από τρεις βασικές ιδεολογίες”, συνεχίζει το κείμενο - μια “ιδεολογία κατά της επιβολής του νόμου”, “προστασία του περιβάλλοντος με κάθε κόστος” και “μια αναρχική ιδεολογία”. Είναι οι ιδέες που δικάζονται εδώ.
\n\nΧωρίς να παραθέτει πηγές, η εισαγγελία αποδίδει τις πιο εξωφρενικές δηλώσεις στην “οργάνωση” στο σύνολό της - για παράδειγμα, “ο Tortuguita πέθανε προσπαθώντας να σκοτώσει έναν αστυνομικό για να υπερασπιστεί το δάσος Weelaunee”. Αυτή η δήλωση αντιτίθεται ευθέως στην αφήγηση σχετικά με τη δολοφονία του Tortuguita που επικρατεί σε όλα τα κινήματα που επιδιώκουν να διασώσουν το δάσος.
\n\nΣτις αρχές του κατηγορητηρίου, πέντε ολόκληρες σελίδες αφιερώνονται ειδικά στους τρεις κατηγορούμενους που διώκονται για συνεργασία με το Ταμείο Αλληλεγγύης της Ατλάντα. Τα ονόματά τους επαναλαμβάνονται επανειλημμένα σε όλο το κατηγορητήριο. Εκτός από την ποινικοποίηση του “αναρχισμού”, της εναντίωσης στην αστυνομία και του ενεργητικού ενδιαφέροντος για το περιβάλλον από το οποίο εξαρτάται η επιβίωση όλων μας, ένας άλλος κεντρικός στόχος της δίωξης είναι σαφώς να δημιουργηθεί ένα προηγούμενο για την ποινικοποίηση της νομικής υποστήριξης ανθρώπων που συλλαμβάνονται για δραστηριότητες αντίστασης και διαμαρτυρίας.
\n\nΠαρομοίως, το κατηγορητήριο πλαισιώνει ρητά τη “διανομή φυλλαδίων”, την “κατάληψη ενός δεντρόσπιτου” και την παρουσία σε ένα δάσος “με καμουφλάζ, εξοπλισμό κατασκήνωσης και εφόδια διαβίωσης” ως φανερές ενέργειες που προωθούν μια συνωμοσία.
\n\nΤο κατηγορητήριο επαναλαμβάνει έναν προηγουμένως διαψευσμένο ισχυρισμό σχετικά με την υποτιθέμενη “τρομοκρατική” φύση του κινήματος για την υπεράσπιση του δάσους Weelaunee, υποστηρίζοντας ότι
\n\n\n\n\nΤο Υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας (Department of Homeland Security/ DHS) των Ηνωμένων Πολιτειών έχει ταξινομήσει τα άτομα ως φερόμενους Εγχώριους Βίαιους Εξτρεμιστές (Domestic Violent Extremists DVE).
\n
Στην πραγματικότητα, σύμφωνα με το ίδιο το DHS,
\n\n\n\n\nΤο Υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας δεν ταξινομεί ούτε χαρακτηρίζει καμία από τις ομάδες ως βίαιους εξτρεμιστές στο εσωτερικό της χώρας.
\n
Για να δικαιολογήσει τον χαρακτηρισμό “τρομοκράτης”, το κατηγορητήριο επικαλείται ένα δελτίο του DHS - αλλά το δελτίο αυτό απλώς επαναλαμβάνει τον προηγούμενο ισχυρισμό των εισαγγελέων της Τζόρτζια ότι οι κατηγορούμενοι είναι “βίαιοι εξτρεμιστές της εγχώριας κοινωνίας”, ενώ προσθέτει τον προσδιορισμό “φέρεται” για να καλύψει τον ισχυρισμό αυτό ως υπόθεση. Οι εισαγγελείς της Τζόρτζια προσπαθούν να επαναλάβουν ένα ψέμα μέχρι να καταστεί αλήθεια.
\n\nΤο 2020, το DHS ήταν ένας από τους ομοσπονδιακούς θεσμούς στους οποίους στηρίχθηκε ο Ντόναλντ Τραμπ στην προσπάθειά του να καταστείλει τις διαδηλώσεις, ιδίως στο Πόρτλαντ του Όρεγκον. Σχεδόν ποτέ δεν ήταν διστακτικό να υποστηρίξει την καταστολή. Το γεγονός ότι υπάρχει προφανής τριβή μεταξύ των εισαγγελέων της πολιτείας της Τζόρτζια που εκπροσωπούν το DHS και του ίδιου του DHS μέσω των δηλώσεων του, καταδεικνύει μόνο πόσο μακριά είναι διατεθειμένοι να φτάσουν οι εισαγγελείς της Τζόρτζια σε αυτή την υπόθεση.
\n\nΥπάρχει μια τρίτη γνωστή υπόθεση RICO στην Ατλάντα - η δίωξη των Young Thug, Gunna και Young Slime Life, η οποία παραθέτει στίχους, αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και ρούχα ως αποδεικτικά στοιχεία για “εγκληματικό εκβιασμό”. Και στις δύο περιπτώσεις, οι εισαγγελείς ερμηνεύουν το RICO καταστατικό της Τζόρτζια τόσο ευρέως ώστε βάσει μιας κατασκευασμένης αφήγησης σχετικά με τις ιδέες και την ταυτότητά συγκεκριμένων ανθρώπων, να δικαιολογούν τον ορισμό τους ως εγκληματιών και συνωμοτών.
\n\nΣύμφωνα με τη βασανιστική διατύπωση της εισαγγελίας, “οι βίαιοι αναρχικοί προσπαθούν να ενοχοποιήσουν την κυβέρνηση ως βίαιους καταπιεστές”. Με την απαγγελία αυτών των κατηγοριών, η κυβέρνηση της πολιτείας της Τζόρτζια επιβεβαιώνει τη δέσμευσή της στη βίαιη καταστολή, ξεκινώντας από οποιονδήποτε υποψιάζεται ότι μιλάει ενάντια στη βία που ασκεί.
\n\nΔεν είναι βέβαιο ότι αυτή η υπόθεση RICO θα επιτύχει. Αλλά αν τα καταφέρει, θα έχει τεράστιες επιπτώσεις σε άλλα κοινωνικά κινήματα σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες. Είτε πετύχει είτε όχι, σηματοδοτεί ένα νέο ναδίρ για τη χρήση της δικαστικής παρενόχλησης κατά της πολιτικής διαφωνίας. Όποιος δεν επιθυμεί να ζει σε μια ολοκληρωτική κοινωνία θα πρέπει να κινητοποιηθεί και να υποστηρίξει έμπρακτα τους κατηγορούμενους και να αντισταθεί σε αυτή την προσπάθεια να δημιουργηθεί ένα νέο προηγούμενο για την κρατική καταστολή.
\n\nΣυμμετέχετε εδώ οικονομικά για να υποστηρίξετε τους κατηγορούμενους..
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2023/09/1.jpg\")
\nΝωρίς στις 24 Ιουνίου, ο Βλαντιμίρ Πούτιν απευθύνθηκε στη Ρωσία σχετικά με την εξελισσόμενη εξέγερση της ιδιωτικής στρατιωτικής εταιρείας Βάγκνερ, λέγοντας ότι η εξέγερση του Yevgeny Prigozhin “σπρώχνει τη χώρα προς την αναρχία και την αδελφοκτονία”.
\n\nΠρόκειται για κατάχρηση των λέξεων. Η αδελφοκτονία είναι εδώ και καιρό ο κανόνας υπό τον Πούτιν. Τα βασανιστήρια και οι δολοφονίες αντιφρονούντων ήταν αδελφοκτονία. Η εισβολή στην Ουκρανία ήταν αδελφοκτονία. Τόσο η εταιρεία Βάγκνερ όσο και ο ρωσικός στρατός έχουν κάνει την αδελφοκτονία επάγγελμα. Η Αναρχία είναι το αντίθετο της αδελφοκτονίας: είναι η κατάσταση που επικρατεί όταν οι άνθρωποι δεν ανταγωνίζονται για να κυβερνήσουν ο ένας τον άλλον. Ο ολοκληρωτισμός οδηγεί πάντα σε αιματηρές συγκρούσεις για την εξουσία.
\n\nΚοιτάζοντας την κατάσταση στη Ρωσία, δεν μπορεί κανείς παρά να σκεφτεί τον εμφύλιο πόλεμο που ξέσπασε στο Σουδάν μεταξύ του στρατού και των Δυνάμεων Ταχείας Υποστήριξης νωρίτερα φέτος. Προσπαθώντας να καταστείλει ισχυρά κοινωνικά κινήματα για την απελευθέρωση, η κυβέρνηση εξόπλισε τους μισθοφόρους των Ταχέων Δυνάμεων Υποστήριξης, για να καταλήξει να πολεμά μαζί τους για τον έλεγχο της χώρας.
\n\nΑυτού του είδους η εκτεταμένη βία είναι το αναπόφευκτο τελικό αποτέλεσμα της στρατιωτικοποίησης. Καθώς οι κυβερνήσεις και οι εταιρείες βασίζονται όλο και περισσότερο στην ωμή βία για να καταστείλουν τις κοινωνικές αναταραχές, διοχετεύοντας όλο και περισσότερους πόρους στην αστυνομία και την ιδιωτική ασφάλεια, δημιουργούν τις προϋποθέσεις για φρικτούς εμφυλίους πολέμους σε ολοένα και μεγαλύτερη κλίμακα. Οι εμφύλιες συγκρούσεις που επικρατούν σήμερα στο Σουδάν και διαφαίνονται στη Ρωσία μπορεί κάλλιστα να ξεσπάσουν και αλλού αύριο, αν δεν καταφέρουμε να αλλάξουμε την πορεία της κοινωνίας μας σε παγκόσμια κλίμακα.1
\n\nΕδώ, μεταφράσαμε βιαστικά τρεις ανακοινώσεις από ρωσικές αναρχικές ομάδες. Όλες τους, αναγκαστικά, είναι ομάδες που λειτουργούν “υπόγεια”. Η πρώτη εδρεύει στη Σιβηρία- η δεύτερη είναι η Αναρχοκομμουνιστική Οργάνωση Μάχης, από την οποία πήραμε συνέντευξη πέρυσι- και η τρίτη είναι η εκδοτική κολεκτίβα του Avtonom, αναμφισβήτητα η σημαντικότερη επιζών αναρχική εκδοτική πλατφόρμα της Ρωσίας.
\n\nΑπό τότε που εμφανίστηκαν οι ακόλουθες ανακοινώσεις, ο Πριγκόζιν ανακοίνωσε ότι οι δυνάμεις του που είχαν προορισμό τη Μόσχα γύρισαν πίσω, μετά από διαπραγματεύσεις με τον κυβερνήτη της Λευκορωσίας, Αλεξάντρ Λουκασένκο. Ο Πριγκόζιν μπορεί να έχει δαγκώσει περισσότερα από όσα μπορεί να μασήσει, αλλά το ίδιο έκανε και ο Πούτιν στην Ουκρανία – αλλιώς δεν θα χρειαζόταν τον Πριγκόζιν εξαρχής.
\n\nΜένει να δούμε πώς θα εξελιχθεί αυτή η κρίση στη Ρωσία μακροπρόθεσμα. Στην Τουρκία, η αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος του 2016 επέτρεψε στον πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να εδραιώσει την εξουσία, αλλά κάθε ένδειξη αδυναμίας και διχόνοιας μπορεί μόνο να θέσει σε κίνδυνο τον Πούτιν. Η ασταθής και απρόβλεπτη κατάσταση που προβλέπουν οι σύντροφοί μας στη Ρωσία είναι πιθανότατα ακόμη μπροστά μας. Θα είναι προς το καλύτερο αν οι δυνάμεις που αντιπαρατίθενται σε αυτήν δεν είναι δύο αντίπαλοι ολοκληρωτικοί δεσπότες, ή τουλάχιστον όχι μόνο αυτοί.
\n\nΔημοσιεύθηκε στα ρωσικά εδώ.
\n\nΣτην τρέχουσα κατάσταση γύρω από την ανταρσία του Βάγκνερ, δεν υπάρχει καμία πλευρά που μπορούμε να επιλέξουμε παρά μόνο τους εαυτούς μας.
\n\nΤο ίδιο μπορεί να ειπωθεί και για το μεγάλο μέρος του πληθυσμού – ούτε το καθεστώς Πούτιν ούτε όσοι ανταγωνίζονται μαζί του για την εξουσία θα ενεργήσουν προς το συμφέρον όλων των λαών της Ρωσίας.
\n\nΠρος το παρόν, μπορούμε να προετοιμαστούμε για μια ποικιλία πιθανών αποτελεσμάτων. Δεν μπορούμε να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο να δημιουργηθούν ομάδες αυτοάμυνας του λαού, των οποίων το κύριο καθήκον σε ένα σενάριο εμφυλίου πολέμου στο εσωτερικό της χώρας θα μπορούσε να είναι η οργάνωση της ασφάλειας του λαού, καθώς και η υλικοτεχνική δικτύωση για την παροχή τροφίμων και βασικών αγαθών. Κανείς δεν πρέπει να είναι εντελώς ανυπεράσπιστος απέναντι στους μισθοφορικούς στρατιωτικούς σχηματισμούς και τον ρωσικό στρατό, και ένα από τα κύρια όπλα που έχουμε όλοι στη διάθεσή μας είναι η αλληλεγγύη και η αλληλοβοήθεια.
\n\nΤαυτόχρονα, θα πρέπει να σκεφτούμε τι θα κάνουμε αν η σημερινή κρατική εξουσία καταρρεύσει στην πόλη του Ιρκούτσκ ή σε ολόκληρη την περιοχή του Ιρκούτσκ.
\n\nΥποστηρίζουμε τη διοργάνωση ανοιχτών λαϊκών συμβουλίων, συνελεύσεων και φόρουμ για όλα τα πιο σημαντικά ζητήματα της δημόσιας ζωής, όπως η οικονομία, ο εφοδιασμός, η προστασία της φύσης, τα ανθρώπινα δικαιώματα, η αυτοάμυνα, η εκπαίδευση και οι υπηρεσίες της πόλης. Σε όλες αυτές τις δομές, θα θέλαμε να δούμε ανεξάρτητες επιτροπές γυναικών και αυτόχθονων πληθυσμών.2
\n\nΕν τω μεταξύ, παρακολουθούμε την εξέλιξη της κατάστασης. Ο Πούτιν μιλάει ήδη στην τηλεόραση, λέγοντας ότι φοβάται την καταστροφή του κρατικού συστήματος και την έναρξη της “αναρχίας”! Ως αναρχικοί, μπορούμε να πούμε ότι ο δικτάτορας δικαίως φοβάται την Αναρχία: άλλωστε, αυτό συνεπάγεται ότι η εξουσία του και η ιδέα του “ρωσικού κόσμου” θα πάψουν να υπάρχουν και ότι, αντίθετα, η κοινωνία θα αρχίσει να λειτουργεί σύμφωνα με τις αρχές της αυτοδιοίκησης, της αποκέντρωσης και του φεντεραλισμού.
\n\nΠιστεύουμε ότι η Αναρχία απέχει ακόμη αρκετά από τη χώρα αυτή. Αλλά δεν είμαστε ανίσχυροι στην παρούσα κατάσταση- μπορούμε να προετοιμαστούμε για οτιδήποτε μπορεί να συμβεί και να παρακολουθήσουμε προσεκτικά για να δούμε αν θα υπάρξει μια στιγμή που θα είναι ευνοϊκή για όλους εκείνους εδώ που λαχταρούν την ελευθερία, κουρασμένοι από το καθεστώς Πούτιν. Θα θέλαμε όλοι όσοι το σκέφτονται αυτό να σκεφτούν τι θα έκαναν σε αυτή την περίπτωση, και να συνεργαστούν με άλλους που μπορούν να εμπιστευτούν και να στηριχτούν σε αυτούς.
\n\nΑυτό είναι το λιγότερο και το πιο βασικό πράγμα που μπορεί να γίνει αυτή τη στιγμή.
\n\nΔημοσιεύθηκε στα ρωσικά εδώ.
\n\nΈχουμε πράγματι περάσει σε μια νέα φάση αυτής της καμπής στην ιστορία. Ήταν από καιρό ξεκάθαρο ότι αυτοί που βρίσκονταν στην κορυφή της εξουσιαστικής δομής θα άρχιζαν σύντομα να ροκανίζουν ο ένας τον άλλον- ήταν μόνο θέμα χρόνου.
\n\nΤώρα, το κύριο καθήκον των αναρχικών και απελευθερωτικών κινημάτων τόσο στη Ρωσία όσο και στο εξωτερικό είναι να ενοποιήσουν τις διαθέσιμες δυνάμεις, να αποκτήσουν ό,τι χρειάζεται, να αναλύσουν τη στιγμή, να δημιουργήσουν διαύλους επικοινωνίας που έχουν καταρρεύσει και να είναι έτοιμοι να δράσουν.
\n\nΔεν κολακεύουμε τους εαυτούς μας: η έναρξη αυτής της στιγμής μπορεί να πάρει κάποιο χρόνο. Από την επανάσταση του Φεβρουαρίου (κατά την οποία οι στρατηγοί συμμετείχαν στην απομάκρυνση του Τσάρου) μέχρι την επανάσταση του Οκτωβρίου πέρασαν εννέα μήνες. Από την εξέγερση του Κορνίλοφ μέχρι τον Οκτώβριο, δύο μήνες.
\n\nΑλλά ένα πράγμα είναι σαφές. Πρώτον, η στιγμή της άμεσης ένοπλης σύγκρουσης είναι πιο κοντά από ποτέ. Δεύτερον, ούτε το καθεστώς Πούτιν ούτε ο Πριγκοζίνσκι είναι φίλοι μας. Σε αυτή τη μάχη ανάμεσα σε δύο κανίβαλους, οι αναρχικοί πρέπει να μείνουν μακριά – ας τους αφήσουμε να αλληλοσφάζονται όσο το δυνατόν περισσότερο. Με αυτόν τον τρόπο, δεν θα μπορέσουν να ενοχλήσουν τους ανθρώπους στο μέλλον.
\n\nΑλλά αυτή η περίοδος αναμονής για την κατάλληλη στιγμή θα πρέπει να περάσει προς όφελός μας. Και όλη την ώρα, σε κάθε στιγμή-να προετοιμάζεστε και να αυξάνετε την ετοιμότητά σας να δράσετε-αλλά και να αναλύετε την κατάσταση κάθε στιγμή, να είστε έτοιμοι να αρχίσετε να δράτε, αφήνοντας τα πάντα πίσω σας, ακόμα και αν η ετοιμότητα είναι ανεπαρκής. Γιατί ακόμα χειρότερο από το να ξεκινάς νωρίς, να βιάζεσαι να προλάβεις τη στιγμή, είναι να κοιμάσαι τη στιγμή που θα μπορούσες να γυρίσεις την ιστορία προς τη σωστή κατεύθυνση.
\n\nΕπίσης, θα θέλαμε να πούμε κάτι για το θέμα των εκκλήσεων για επίθεση στα γραφεία εγγραφής και κατάταξης στρατιωτών και σε άλλα κυβερνητικά κτίρια αυτή τη στιγμή.
\n\nΔιαφωνούμε έντονα με αυτό το κάλεσμα. Αυτή τη στιγμή, ο εχθρός ετοιμάζεται να αποκρούσει μια επίθεση – όχι από αντάρτες, αλλά από στασιαστές με όπλα. Η επίθεση σε τέτοια αντικείμενα αυτή τη στιγμή σημαίνει σπατάλη των πόρων σας, ουσιαστικά επίθεση στα οχυρωμένα φρούρια του εχθρού με γυμνά χέρια.
\n\nΤο αντάρτικο πρέπει να χτυπήσει εκεί που η αυτοκρατορία είναι ευάλωτη, όχι εκεί που είναι η πανοπλία. Να χτυπήσει εκεί όπου ο εχθρός δεν περιμένει. Ως εκ τούτου, αυτή τη στιγμή, είναι δυνατή η επίθεση σε αντικείμενα μακριά από πόλεις. Ο εχθρός έχει συγκεντρώσει δυνάμεις όλες μαζί για την άμυνα; Αυτό σημαίνει ότι έχει εκθέσει τα μακρινά σύνορα και τους δρόμους πρόσβασης. Επιτεθείτε σε αγωγούς φυσικού αερίου και πετρελαίου, επιτεθείτε σε σιδηροδρομικές γραμμές που οδηγούν σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις (αλλά μακριά από αυτές), επιτεθείτε σε γραμμές ηλεκτροδότησης και σωλήνες νερού που τροφοδοτούν αστυνομικές και στρατιωτικές βάσεις. Αλλά όχι τα ίδια τα αντικείμενα, όπου ο εχθρός περιμένει.
\n\nΉ, αν ο κίνδυνος είναι πολύ μεγάλος-αναλώστε αυτόν τον χρόνο στην προετοιμασία για μια ένοπλη εξέγερση.
\n\nΈνας ζωντανός και ετοιμοπόλεμος αντάρτης που μπορεί να λάβει μέρος σε μελλοντικές συγκρούσεις είναι πλέον εκατό φορές πιο σημαντικός από έναν αντάρτη που πέταξε ένα αυτοσχέδιο πυρομαχικό σε έναν αστυνομικό και έπεσε νεκρός από έναν αγχωμένο αστυνομικό.
\n\nΚαι μην ξεχνάτε το καθεστώς των αντιτρομοκρατικών επιχειρήσεων.3
\n\nΑκόμα και αν αποφασίσετε να μην επιτεθείτε σε έναν αστυνομικό, αλλά σε μια γραμμή ηλεκτροδότησης 5 χιλιόμετρα μακριά, οι κίνδυνοι να συλληφθείτε στο δρόμο υπό το καθεστώς CTO(αντιτρομοκρατικές επιχειρήσεις) αυξάνονται πολλαπλάσια. Αξιολογήστε με σύνεση και μην παίρνετε περιττούς κινδύνους.
\n\nΑυτή η δήλωση εμφανίστηκε αρχικά στα ρωσικά εδώ.
\n\nΤώρα, καθώς δημοσιεύεται αυτή η ανακοίνωση, δεν μπορούμε ακόμα να προβλέψουμε πλήρως την εξέλιξη των γεγονότων γύρω από την ” εξέγερση του Βάγκνερ ” σε μια σχετικά μακροπρόθεσμη προοπτική. Αλλά μπορούμε σίγουρα να περιμένουμε δύο φαινομενικά αντίθετες τάσεις: πρώτον, αυξημένη καταστολή κατά των απλών πολιτών, όχι μόνο από τις κρατικές δυνάμεις ασφαλείας, και δεύτερον, ταυτόχρονα, αύξηση του χάους, όταν οι αντιμαχόμενες πλευρές αφήνουν τους ανθρώπους να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα που οι ίδιοι δημιούργησαν.
\n\nΦυσικά, ο Πριγκόζιν δεν είναι καλύτερος από τον Πούτιν: τώρα κάποιοι φασίστες πολεμούν εναντίον άλλων. Κάθε αυταρχική εξουσία δημιουργεί τελικά αιματηρές συγκρούσεις.
\n\nΣε μια τέτοια κατάσταση, το αίτημα για αυτοοργάνωση, δημιουργία και ενίσχυση των κοινωνικών δεσμών βάσης και αμοιβαία βοήθεια θα εξαπλωθεί. Οι άνθρωποι θα δημιουργήσουν νέες πρωτοβουλίες, νέα κινήματα. Το καθήκον των αναρχικών είναι να καταβάλουν κάθε δυνατή προσπάθεια για να βοηθήσουν στη δημιουργία και τη συμμετοχή σε δομές βάσης, δημιουργώντας νέες ενώσεις και ενισχύοντας την αλληλεπίδραση μεταξύ των υπαρχόντων.
\n\nΈχουμε ήδη γράψει ότι δεν υπάρχει “η δική μας πλευρά” στη σύγκρουση μεταξύ των “βαγκνερικών” και των “επίσημων” κρατικών δομών. Στη συνεχιζόμενη διαμάχη, όλοι τους επιδιώκουν μόνο τα δικά τους συμφέροντα και θα υπερασπιστούν μόνο τον εαυτό τους. Είναι καλύτερο για όλους τους άλλους ανθρώπους να μην ρισκάρουν τον εαυτό τους στον αγώνα κάποιου άλλου και, αν είναι δυνατόν, να μένουν μακριά από τα σημεία σύγκρουσης.
\n\nΑλλά αν θέλουμε να δημιουργήσουμε μια εναλλακτική λύση και στα δύο αυτά τέρατα, τότε πρέπει να μάθουμε να ενωνόμαστε για να λύσουμε τα προβλήματά μας, να υποστηρίξουμε τον αγώνα για τον τερματισμό του πολέμου και της καταπίεσης, να υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας από τη βία και να υπερασπιστούμε τα συμφέροντα και τα δικαιώματά μας. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να πάρουμε μέρος στην οικοδόμηση μιας νέας κοινωνίας που θα αντικαταστήσει το χρεοκοπημένο καθεστώς και τις συμμορίες κακοποιών που έχει αναθρέψει.
\n\nΣτεκόμαστε αλληλέγγυοι με τους συντρόφους μας από το Ιρκούτσκ που γράφουν:
\n\n\n\n\nΟ Πούτιν μιλάει ήδη στην τηλεόραση, λέγοντας ότι φοβάται την καταστροφή του κρατικού συστήματος και την έναρξη της “αναρχίας”! Ως αναρχικοί, μπορούμε να πούμε ότι ο δικτάτορας δικαίως φοβάται την αναρχία: άλλωστε, αυτό συνεπάγεται ότι η εξουσία του και η ιδέα του “ρωσικού κόσμου” θα πάψουν να υπάρχουν και ότι, αντίθετα, η κοινωνία θα αρχίσει να λειτουργεί σύμφωνα με τις αρχές της αυτοδιοίκησης, της αποκέντρωσης και του φεντεραλισμού.
\n
Όπου ο κρατικός έλεγχος της κοινωνίας και η καταστολή θα εξασθενήσουν, οι αναρχικοί θα πρέπει να χρησιμοποιήσουν τις ευκαιρίες που ανοίγονται για να διαδώσουν τις αναρχικές ιδέες τόσο με λόγια όσο και με πράξεις. Τώρα, έρχονται τα νέα για τις εξεγέρσεις στις αποικίες φυλακών και τα κέντρα προφυλάκισης. Πρέπει να πιέσουμε για την απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων και άλλων θυμάτων της αυθαίρετης εξουσίας.
\n\nΑνεξάρτητα από το πώς θα τελειώσει η εξέγερση που εκτυλίσσεται αυτή τη στιγμή, μια νέα ζωή πρέπει να αναπτυχθεί από τα κάτω, από τα αιτήματα των ευρύτερων τμημάτων της κοινωνίας. Για να γίνει αυτό εφικτό, χρειαζόμαστε όλοι δομές αυτοδιοίκησης και αυτοοργάνωσης. Ενωθείτε.
\n\nThis translation originally appeared here.
\n\nΕκ των υστέρων, τα γεγονότα της 6ης Ιανουαρίου 2021 στην Ουάσινγκτον μπορεί να μας δώσουν την παραμικρή πρόγευση για το πώς θα μπορούσε να μοιάζει μια σύγκρουση μεταξύ ακροδεξιών αστυνομικών και στρατιωτών εναντίον της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών. ↩
\nΗ περιοχή που είναι γνωστή ως Ιρκούτσκ βρίσκεται στη νοτιοανατολική Σιβηρία και φιλοξενεί αρκετούς αυτόχθονες λαούς.Η ιστορία του αποικισμού της Σιβηρίας είναι περίπου παράλληλη με το χρονοδιάγραμμα και τα γεγονότα του αποικισμού της λεγόμενης Αμερικής. ↩
\nΣτη Μόσχα, την περιφέρεια της Μόσχας και την περιφέρεια Βορονέζ, η κυβέρνηση εισήγαγε καθεστώς αντιτρομοκρατικής επιχείρησης στις 24 Ιουνίου ως απάντηση στην ανταρσία του Γιεβγκένι Πριγκόζιν και της εταιρείας Wagner. ↩
\nΚαλούμε όλους τους ανθρώπους με συνείδηση να σταθούν αλληλέγγυοι στο κίνημα που αγωνίζεται ενάντια στην δημιουργία του κέντρου εκπαίδευσης αστυνομικών με την επωνυμία Cop City και υπερασπίζεται το δάσος Weelaunee στην Ατλάντα.
\n\nΣτις 18 Ιανουαρίου, κατά τη διάρκεια της τελευταίας στρατιωτικοποιημένης επιδρομής στο δάσος, η αστυνομία της Ατλάντα πυροβόλησε και σκότωσε ένα άτομο. Αυτό είναι μόνο το πιο πρόσφατο από μια σειρά βίαιων αντιποίνων της αστυνομίας ενάντια στο κίνημα. Η επίσημη αφήγηση είναι ότι το κέντρο εκπαίδευσης αστυνομικών με την επωνυμία “Πόλη των Μπάτσων” είναι απαραίτητο για να γίνει η Ατλάντα “ασφαλής”, αλλά αυτή η βίαιη δολοφονία αποκαλύπτει τι εννοούν όταν χρησιμοποιούν αυτή τη λέξη.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2023/01/19/1.jpg\")
In memory of Manuel Teran, also known by the name Tortuguita.
\nΤα δάση είναι οι πνεύμονες του πλανήτη Γη. Η καταστροφή των δασών επηρεάζει όλους μας. Το ίδιο ισχύει και για τον εξευγενισμό και την αστυνομική βία που ανοίγει το δρόμο για την ισοπέδωση του δάσους Weelaunee. Αυτό που συμβαίνει στην Ατλάντα δεν είναι τοπικό ζήτημα.
\n\nΟι πολιτικοί που υποστηρίζουν την δημιουργία της “Πόλης των Μπάτσων” έχουν προσπαθήσει να απαξιώσουν τους υπερασπιστές των δασών ως “ξένους ταραξίες”. Αυτή η συκοφαντία έχει μια επαίσχυντη ιστορία στον Νότο, μιας και οι Αρχές τη χρησιμοποίησαν στο παρελθόν, μεταξύ άλλων, εναντίον όσων αγωνίζονται για την κατάργηση της δουλείας, των οργανωτών εργατικών κινημάτων και του Κινήματος για τα Πολιτικά Δικαιώματα. Ο στόχος όσων διαδίδουν αυτή την αφήγηση είναι να αποθαρρύνουν την αλληλεγγύη και να απομονώσουν τις κοινότητες, προσφέροντας παράλληλα ένα πρόσχημα για να εισέλθουν κρατικές και ομοσπονδιακές δυνάμεις, οι οποίες είναι οι πραγματικοί “ξένοι ταραξίες”. Η συνέπεια αυτής της στρατηγικής γίνεται πλήρως εμφανής στην τραγωδία της 18ης Ιανουαρίου.
\n\nΗ αντικατάσταση ενός δάσους με ένα κέντρο εκπαίδευσης αστυνομικών θα δημιουργήσει μόνο μια πιο βίαια αστυνομοκρατούμενη κοινωνία, στην οποία οι πόροι των φορολογουμένων θα πλουτίζουν την αστυνομία και τις εταιρείες όπλων αντί να αντιμετωπίζουν τις κοινωνικές ανάγκες. Η μαζική φυλάκιση και η στρατιωτικοποίηση της αστυνομίας απέτυχαν να μειώσουν την εγκληματικότητα ή να βελτιώσουν τις συνθήκες για τις φτωχές και εργατικές κοινότητες.
\n\nΣτην Ατλάντα και σε όλες τις ΗΠΑ, η επένδυση στους προϋπολογισμούς της αστυνομίας γίνεται εις βάρος της πρόσβασης σε τρόφιμα, εκπαίδευση, παιδική φροντίδα και υγειονομική περίθαλψη, της προσιτής και σταθερής στέγασης, των πάρκων και των δημόσιων χώρων, της διαμετακόμισης και της ελεύθερης μετακίνησης των ανθρώπων, της οικονομικής σταθερότητας για τους πολλούς. Η συγκέντρωση πόρων στα χέρια της αστυνομίας εξυπηρετεί την υπεράσπιση της ακραίας συσσώρευσης πλούτου και εξουσίας από τις εταιρείες και τους πολύ πλούσιους.
\n\nΤι κάνουν οι μπάτσοι με τους αυξημένους προϋπολογισμούς τους και την εξουσιοδότηση που τους δίνουν οι πολιτικοί; Σκοτώνουν ανθρώπους, κάθε μέρα. Φυλακίζουν και τραυματίζουν μαθητές, γονείς, αγαπημένα πρόσωπα που απλώς αγωνίζονται να επιβιώσουν.
\n\nΔεν πρέπει να συμβιβαστούμε με μια κοινωνία που οργανώνεται απερίσκεπτα πάνω στις αξίες της βίας, του ρατσισμού, της απληστίας και της αμέριμνης αδιαφορίας για τη ζωή.
\n\nΟ αγώνας που διεξάγεται στην Ατλάντα είναι ένας αγώνας για το μέλλον. Καθώς οι καταστροφικές συνέπειες της κλιματικής αλλαγής σφυροκοπούν τις κοινότητές μας με τυφώνες, καύσωνες και δασικές πυρκαγιές, το διακύβευμα αυτού του αγώνα είναι πιο ξεκάθαρο από ποτέ. Θα καθορίσει αν αυτοί που θα έρθουν μετά από εμάς θα κληρονομήσουν μια κατοικήσιμη Γη ή ένα εφιαλτικό αστυνομικό κράτος.
\n\nΣτο χέρι μας είναι να δημιουργήσουμε μια ειρηνική κοινωνία που δεν θα αντιμετωπίζει την ανθρώπινη ζωή ως αναλώσιμη.
\n\nΟι υπερασπιστές των δασών προσπαθούν να δημιουργήσουν έναν καλύτερο κόσμο για όλους μας. Οφείλουμε να υποστηρίξουμε τους κατοίκους της Ατλάντα και τις μελλοντικές γενιές παντού.
\n\nΑκολουθούν ορισμένοι τρόποι για να υποστηρίξετε την υπεράσπιση του δάσους στην Ατλάντα:
\n\nΚάντε δωρεά στο Ταμείο Αλληλεγγύης της Ατλάντα για την υποστήριξη των νομικών εξόδων για τους συλληφθέντες διαδηλωτές και τη συνεχιζόμενη νομική δράση.
\nΓια να προσυπογράψετε αυτή τη δήλωση, παρακαλούμε επικοινωνήστε με το defendweelaunee@riseup.net.
\n\nΠώς προέκυψε το πανκ μέσα από τις αντικουλτούρες της δεκαετίας του 1960 που ισχυριζόταν ότι απέρριπτε; Γιατί έπαιξε τόσο κεντρικό ρόλο στην αναζωπύρωση του αναρχισμού σε όλο τον κόσμο στα τέλη του 20ού αιώνα; Πώς προεικόνισε τα συμμετοχικά μέσα της ψηφιακής εποχής; Και τι μπορεί να μας διδάξει η κληρονομιά του σήμερα;
\n\nΤο παρακάτω κείμενο είναι ο πρόλογος στο Συντρίψτε το Σύστημα! Ο Πανκ Αναρχισμός ως Κουλτούρα Αντίστασης, ένα νέο βιβλίο που εκδόθηκε από την Active Distribution. Μπορείτε να το παραγγείλετε εδώ.
\n\nΜετάφραση: Νίκος Γκατζίκης. You can freely download nearly all of the punk and hardcore records CrimethInc. has released over the years here.
\n\n\n\n\n«ΤΟ ΠΑΝΚ ΡΟΚ ΙΣΟΥΤΑΙ ΜΕ ΑΝΑΡΧΙΑ ΣΥΝ ΚΙΘΑΡΕΣ ΚΑΙ ΤΥΜΠΑΝΑ. ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ ΥΠΟΤΑΓΗ.»
\n\n-Ιταλικό πανκ
\n
Ας φανταστούμε το ιδανικό πολιτιστικό όχημα για τον αναρχισμό.
\n\nΠρέπει να είναι προκλητικό, προφανώς. Θα πρέπει να χωράει τόσο τη χαρούμενη ειρωνεία όσο και το μεγάλο θάρρος. Αλλά ας το κάνουμε επίσης καταφατικό και θετικό, ακόμα κι αν πρέπει να διανύσουμε τον μακρύ δρόμο μέσα από τα βάσανα και την κάθαρση για να φτάσουμε εκεί. Δεν θέλουμε το είδος του μηδενισμού που κάνει δύσκολο το να σηκωθείς από το κρεβάτι το πρωί – θέλουμε το μηδενισμό που κρατά τους ανθρώπους έξω όλη τη νύχτα προκαλώντας προβλήματα.
\n\nΓια αρχή, λοιπόν, θα ξεκινήσουμε από τις δημιουργικές τέχνες: μουσική, μόδα, σχέδιο, γκράφιτι, γραφή, φωτογραφία, μικροεγκληματικότητα. Αυτές είναι θεμελιωδώς θετικές ακόμη και όταν εκφράζουν θυμό και απόγνωση – και το κόστος εκκίνησης είναι αρκετά χαμηλό. Βάζουμε τη μουσική μπροστά και στο κέντρο, έτσι ώστε η σχολική μόρφωση να μην αποτελεί κριτήριο.
\n\nΑισθητικά, θα το θέλαμε ωμό και ανατρεπτικό. Απορρίπτουμε όλες τις αναφορές στους ειδικούς και ξεφορτωνόμαστε όλους τους κλασικούς. Το πολύ-πολύ να διατηρήσουμε μερικές από τις καινοτομίες που η μουσική βιομηχανία έκλεψε από τους ανθρώπους της εργατικής τάξης. Θα ταλαιπωρήσουμε τον βολεμένο, θα ανακουφίσουμε τον ταλαιπωρημένο.
\n\nΑπό οικονομικής άποψης, εάν δεν μπορούμε να σπάσουμε μονομερώς τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, ας ενσωματώσουμε κάποιες νόρμες για να εξουδετερώσουμε τις επιπτώσεις του: έλεγχο των τιμών («πληρώστε μέχρι δύο λίρες»), απέχθεια για την κερδοσκοπία και οτιδήποτε το εταιρικό, μια ηθική του «κάν’ το μόνος σου». Ας δώσουμε όλη την έμφαση σε πράγματα που δεν μπορούν να αγοραστούν. Αν αυτό σημαίνει μια ατελείωτη συζήτηση για το τι είναι «αυθεντικό», ας είναι.
\n\nΑυτή η υποκουλτούρα πρέπει να είναι χωρίς αποκλεισμούς — και όχι μόνο με την επιφανειακή έννοια που συνδέεται με τη φιλελεύθερη πολιτική της εκπροσώπησης. Αντί να κηρύττει μόνο στους προσηλυτισμένους, θα πρέπει να προσελκύει ανθρώπους από ένα ευρύ φάσμα καταβολών και πολιτικής. Θέλουμε να προσεγγίσουμε τους ίδιους νέους που είναι γραμμένοι στις λίστες των γραφείων στρατολογίας και θέλουμε να τους προσεγγίσουμε πρώτοι. Σίγουρα, αυτό σημαίνει ότι θα έρθουμε κοντά με πολλούς ανθρώπους που δεν είναι αναρχικοί – αυτό σημαίνει ένα μεγάλο πολύχρωμο καζάνι από διαφορετικές πολιτικές με πολλές συγκρούσεις και αντιφάσεις – αλλά ο στόχος είναι να διαδώσουμε τον αναρχισμό, όχι να κρυφτούμε μέσα σε αυτόν. Ας τους συγκεντρώσουμε όλους και όλες σε έναν χώρο που να βασίζεται στην οριζόντια οργάνωση, την αποκέντρωση, την αυτοδιάθεση, τα αναπαραγώγιμα μοντέλα, την ακυβερνησία κ.λ.π. και ας αφήσουμε τα άτομα να ανακαλύψουν τα πλεονεκτήματα μόνα τους.
\n\nΤο πιο σημαντικό είναι η συμμετοχή όσων είναι φτωχοί, ευάλωτοι και θυμωμένοι. Όχι από κάποια λανθασμένη αντίληψη φιλανθρωπίας, αλλά μάλλον επειδή οι λεγόμενες ευάλωτες τάξεις είναι συνήθως η κινητήρια δύναμη της αλλαγής από τα κάτω. Όσοι είναι αυτάρεσκοι και καλομαθημένοι δεν έχουν την ανοχή στον κίνδυνο που είναι απαραίτητη για να γράψουν την ιστορία και να επανεφεύρουν την κουλτούρα.
\n\nΦανταστείτε μια κοινωνία αυτοεκπαίδευσης χωρίς δασκάλους, τάξεις ή προγράμματα σπουδών. Οι έφηβοι θα μαθαίνουν να παίζουν ντραμς παρακολουθώντας άλλους έφηβους να παίζουν ντραμς. Δεν θα μαθαίνουν για την πολιτική σε σκονισμένους τόμους, αλλά δημοσιεύοντας έντυπα με τις δικές τους εμπειρίες και αλληλογραφώντας με ανθρώπους στην άλλη άκρη του πλανήτη. Κάθε φορά που παίζουν γνωστοί μουσικοί, θα εμφανίζονται και μουσικοί που είναι στο ξεκίνημά τους. Η μάθηση δεν θα είναι μια ξεχωριστή σφαίρα δραστηριότητας, αλλά ένα οργανικό συστατικό κάθε πτυχής της κοινότητας.
\n\nΟ ντανταϊσμός και ο σουρεαλισμός ήταν εντάξει, αλλά «η Ποίηση πρέπει να γράφεται από όλους, όχι από έναν», όπως το έθεσε ο Κόμης ντε Λοτρεαμόν. Η ιδανική υποκουλτούρα που μας ενδιαφέρει δεν θα είναι μια παρέα καλλιτεχνών – μοιάζει περισσότερο με ένα δίκτυο συμμοριών του δρόμου όπου όλοι συμμετέχουν σε μια μπάντα, βγάζουν ένα έντυπο ή τουλάχιστον έχουν ποινικό μητρώο. Η τέχνη δεν είναι μόνο αυτό που συμβαίνει στη σκηνή – είναι τα σχέδια που φτιάχνουν οι άνθρωποι στα πανωφόρια, τα πουκάμισα και τα σώματά τους, είναι ο χορός και τα φιλιά και οι καυγάδες και οι βανδαλισμοί, είναι η ατμόσφαιρα που δημιουργούν μαζί. Ο συλλογικός μύθος ενός παγκόσμιου κινήματος βάσης. Ας αφήσουμε αυτόν τον μύθο να είναι αμφισβητούμενο έδαφος – η σύγκρουση θα κρατά το ενδιαφέρον των ανθρώπων αμείωτο.
\n\nΗ υποκουλτούρα μας θα είναι Διονυσιακή – αισθησιακή, αυθόρμητη, άγρια – ένας ανεξέλεγκτος θερμοπίδακας ακατέργαστων συναισθημάτων. Το Απολλώνιο (το ορθολογικό, το σκόπιμο, το τακτοποιημένο) θα ακολουθεί τη χαοτική ενέργεια που οδηγεί αυτήν την κίνηση, δεν θα προηγείται. Οι διανοητικές προτάσεις μπορούν να βασίζονται στην αδρεναλίνη, τη λαγνεία, τη βία και την ευχαρίστηση, αλλά δεν μπορούν να τις υποκαταστήσουν.
\n\nΕπομένως, τίποτα το υποκριτικό, τίποτα το θριαμβευτικό ή το ηθικιστικό. Καλύτερα ένας σκληρός ρομαντισμός που βλέπει αξιοπρέπεια τόσο στην ήττα όσο και στη νίκη, μια ανεπιτήδευτη στάση που λέει «τίποτα το ανθρώπινο δεν μου είναι ξένο».
\n\nΑυτή η υποκουλτούρα θα πρέπει να είναι ένας χώρος όπου οι άνθρωποι μπορούν να μαθαίνουν για την πολιτική της συναίνεσης και να διεκδικούν τα όριά τους ενάντια σε επεμβατικούς εξουσιαστές, κατέχοντες προνομίων και σε άλλα παράσιτα. Ταυτόχρονα, θα πρέπει να διαδίδει μια επαναστατική κοινωνικότητα που διαβρώνει τα φυσικά και συναισθηματικά όρια που εξατομικεύουν το καπιταλιστικό υποκείμενο. «Η ουτοπία μας δεν είναι ένας κόσμος στον οποίο κανείς δεν πέφτει ποτέ πάνω σου — είναι ένας κόσμος στον οποίο όλοι πέφτουν ο ένας πάνω στον άλλο και είναι ένας κόσμος χαρούμενος και καλός, στον οποίο σημαίνει κάτι διαφορετικό όταν οι άνθρωποι πέφτουν πάνω σου».
\n\nΌχι μια ανώδυνη ουτοπία στην οποία δεν υπάρχουν μάχες, αλλά μια επικίνδυνη ουτοπία στην οποία υπάρχουν πράγματα για τα οποία αξίζει κανείς να παλεύει. Όχι ένα χωριό Ποτέμκιν που κρύβει τα ρήγματα που διατρέχουν την κοινωνία, αλλά μια αρένα στην οποία μπορούν όλοι να πάρουν θέση σε αυτές τις συγκρούσεις στην κλίμακα της ζωής τους. Όχι το αναρχικό ισοδύναμο της Κόκκινης Πρωτοπορίας – με τις ξεπεσμένες ηγεσίες και τις κουραστικές παραδόσεις – αλλά ένας ανοιχτός χώρος ελευθερίας στον οποίο κάθε γενιά κάνει τα δικά της λάθη και χαράζει το δικό της μονοπάτι.
\n\nΑπό αυτό το σημείο εκκίνησης, μπορούμε να δούμε έναν ολόκληρο εναλλακτικό τρόπο ζωής: αυτοοργανωμένοι χώροι και κέντρα αντιπληροφόρισης (infoshops), συλλογική στέγαση, καταλήψεις, δίκτυα ανακύκλωσης τροφίμων (Food Not Bombs), ομάδες ανάγνωσης, ομάδες δράσης, ομάδες συνάφειας (affinity groups), φεμινισμός, βιγκανισμός, μη μονογαμία, οικολογική άμυνα, μαχητική ανεργία — ο ουρανός είναι το όριο. Ένα παγκόσμιο δίκτυο χώρων της αντικουλτούρας, των κινημάτων και των εναλλακτικών τρόπων ζωής. Μια αλυσιδωτή αντίδραση εξεγέρσεων που εκρήγνυνται σαν μια σειρά από πυροτεχνήματα που περικυκλώνουν τον πλανήτη.
\n\nΜόνο τώρα, εκ των υστέρων, μπορούμε να αντιληφθούμε πόσο τυχεροί ήμασταν που συμμετείχαμε σε ένα από τα μεγαλύτερα καλλιτεχνικά κινήματα λαϊκής αντικουλτούρας των τελευταίων αιώνων.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2022/12/13/8.jpg\")
Μουσικό συγκρότημα που παίζει στο Espaço Cultural Semente Negra, Πολιτιστικό Κέντρο Μαύρων Σπόρων, στο Περουίμπε της Βραζιλίας.
\n\n\n\n«Εάν υπάρχει ελπίδα για την Αμερική, αυτή βρίσκεται σε μια επανάσταση, και αν υπάρχει ελπίδα για μια επανάσταση στην Αμερική, αυτή βρίσκεται στο να κάνουμε τον Έλβις Πρίσλεϊ να γίνει Τσε Γκεβάρα».
\n\n \n
\n\n\n«Οι πάνκηδες είναι χίπηδες».
\n\n-GISM
\n
Τώρα ας τοποθετήσουμε την εμφάνιση αυτής της αντικουλτούρας ιστορικά, στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα.
\n\nΤα ισχυρά και επαναστατικά εργατικά κινήματα των αρχών του 20ου αιώνα είχαν εξαγοραστεί, εγκαταλείποντας τα αιτήματα για αυτοδιάθεση με αντάλλαγμα υψηλότερους μισθούς, φθηνότερα καταναλωτικά αγαθά και περισσότερη εργασιακή ασφάλεια — ο λεγόμενος Φορντικός Συμβιβασμός, αν και το ίδιο συνέβη με το όνομα «Σοσιαλισμός» στο Ανατολικό Μπλοκ. Ενσωματωμένη έτσι στην αυτορρύθμιση της αγοράς, η συνδικαλιστική γραφειοκρατία παραγκωνίστηκε από την εταιρική εξωτερική ανάθεση, καθώς ο καπιταλισμός μεταμόρφωσε ολόκληρο τον πλανήτη σε μια ενιαία ολοκληρωμένη εφοδιαστική αλυσίδα.
\n\nΟ σταλινισμός, ο φασισμός, ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, δύο Κόκκινοι Τρόμοι και ο Ψυχρός Πόλεμος είχαν συντρίψει τα αναρχικά κινήματα των αρχών του 20ου αιώνα, πολώνοντας το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας σε ένα δίλημμα μεταξύ ψεύτικης ελευθερίας και ψεύτικης ισότητας που κατέληγε σε ένα δίλημμα ανάμεσα στη CIA και τη KGB. Όσοι γεννήθηκαν μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο μεγάλωσαν χωρίς ορίζοντα κοινωνικής αλλαγής, πέρα από την προσπάθεια μεταρρύθμισης της μίας ή της άλλης πλευράς αυτής της διχοτόμησης.
\n\nΤαυτόχρονα, χάρη στο Φορντισμό, οι μπέιμπι μπούμερ είχαν πρόσβαση σε μια ευρύτερη γκάμα αγαθών από οποιαδήποτε προηγούμενη γενιά. Το εταιρικό μάρκετινγκ ενθάρρυνε τους νέους να δουν τον εαυτό τους ως μια ξεχωριστή ομάδα με τα δικά τους ενδιαφέροντα και φιλοδοξίες. Η μαζικά παραγώμενη νεανική κουλτούρα δημιούργησε άθελά της τη δυνατότητα μαζικής άρνησης της κυρίαρχης κουλτούρας, δημιουργώντας νέα κοινά σημεία αναφοράς που διέσχιζαν τις παλαιότερες εθνικές, πολιτισμικές και κοινωνικές διαιρέσεις.
\n\nΗ ροκ μουσική, που αρχικά ήταν μια μορφή τέχνης της εργατικής τάξης που αναδύθηκε από τις κοινότητες των μαύρων στις Ηνωμένες Πολιτείες, ήταν ένα από τα εμπορεύματα που οι καπιταλιστές άρχισαν να παράγουν για να θρέψουν αυτή τη μαζική αγορά. Σε αυτό το πλαίσιο, η επιτυχία των Beatles αντιπροσώπευε το όνειρο της οικονομικής κινητικότητας που μπορούσε να κάνει ο καθένας – αλλά ήταν επίσης μια ημιτελής προσπάθεια εξημέρωσης της νεολαίας της εργατικής τάξης και οικειοποίησης της εξέγερσής της. Το γεγονός ότι τέσσερις απλοί προλετάριοι από το Λίβερπουλ, έχοντας στη διάθεσή τους την πιο εξελιγμένη τεχνολογία ηχογράφησης της εποχής και μπαίνοντας στο επίκεντρο της προσοχής του κοινού ενός ολόκληρου πολιτισμού, μπόρεσαν από το τραγούδι Love Me Do το 1962 να φτάσουν στην ηχογράφηση του Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band το 1967, υπονοούσε μια ουτοπική πιθανότητα που ξεπερνούσε οτιδήποτε θα μπορούσε να εκπληρώσει η οικονομία της αγοράς: αν όλοι είχαμε τέτοιες ευκαιρίες, δεν θα μπορούσαμε όλοι μας να γίνουμε καλλιτέχνες; Τα παλικάρια από το Λίβερπουλ, όπως και η γενιά που μεγάλωσε με τη μουσική τους, ανακάλυψαν ότι δεν ήταν ικανοποιημένοι με τις επιλογές που είχαν στη διάθεσή τους, ακόμη και στην κορυφή της πυραμίδας – και τα κοινωνικά σώματα που είχαν συγχωνευθεί μέσω της κοινής καταναλωτικής δραστηριότητας επαναστάτησαν ενάντια στη συμμόρφωση και την αποξένωση της μαζικής κοινωνίας.
\n\nΣτο βιβλίο του με τίτλο Κάν’ το! (Do It!), ο αρχι-γίππης Τζέρι Ρούμπιν απέδωσε την αναταραχή της δεκαετίας του 1960 σε αυτή την εξέλιξη: «Η Νέα Αριστερά ξεπήδησε μέσα από την περιστρεφόμενη λεκάνη του Έλβις σαν ένα προκαταβολικά τσαντισμένο παιδί». Η γενιά που ξεκίνησε επαναστατώντας ενάντια στη σεξουαλική καταστολή των γονιών της ακούγοντας ροκ εν ρολ, κατέληξε να καταλαμβάνει πανεπιστήμια και να διαδηλώνει στους δρόμους. Μέχρι την εποχή του φεστιβάλ του Γούντστοκ τον Αύγουστο του 1969, αυτή η αντικουλτούρα αριθμούσε ήδη εκατομμύρια υποστηρικτές.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2022/12/13/4.jpg\")
Πρωτοπάνκ φλάιερ της ομάδας Up Against the Wall Motherfucker.
\nΠαρά το αντιεξουσιαστικό πνεύμα αυτής της νεανικής κουλτούρας, η αναζωπύρωση του αναρχισμού ήταν περιορισμένη. Οι αναρχικοί εδραίωσαν την παρουσία τους στην καμπάνια για τον πυρηνικό αφοπλισμό στη Βρετανία και αντιπροσώπευαν μια μειοψηφία επιρροής στους Φοιτητές για μια Δημοκρατική Κοινωνία στις Ηνωμένες Πολιτείες.
\n\nΗ ομάδα Up Against the Wall Motherfucker η «συμμορία του δρόμου με αναλυτικές ικανότητες», μετέφρασε την ισπανική αναρχική έννοια του grupos de afinidad στο Αγγλόφωνο μοντέλο των ομάδων συνάφειας (affinity groups). Έτσι εξοπλισμένοι, εισέβαλαν στο Πεντάγωνο, έκοψαν τους φράκτες στο Γούντστοκ και έφεραν μαζί τους τη μηχανή εκτύπωσης όταν κατέλαβαν τον χώρο ροκ μουσικής του Μπιλ Γκράχαμ για να απαιτήσουν μια νύχτα με δωρεάν είσοδο για τον κόσμο. Ωστόσο, καθώς η δεκαετία κυλούσε, οι αυταρχικοί μαρξιστές κέρδιζαν τις μάχες εξουσίας που μαίνονταν στην ηγεσία πολλών από τα κινήματα της εποχής. Όπως το πραξικόπημα του Μαρξ στη Διεθνή Ένωση Εργατών έναν αιώνα νωρίτερα, αυτές οι πύρρειες νίκες συνέβαλαν στην κατάρρευση των ίδιων των κινημάτων.
\n\nΜέσα στην αντικουλτούρα, το star system εισήγαγε τις δικές του ιεραρχίες. Στο Γούντστοκ, μισό εκατομμύριο άνθρωποι παρακολούθησαν από τις λάσπες καθώς μια σειρά από διασημότητες ανέβαιναν στη σκηνή.
\n\nΕν τω μεταξύ, οι καπιταλιστές είχαν αρχίσει να ενσωματώνουν στην αγορά τις απαιτήσεις των χίπηδων για ατομικότητα και διαφορετικότητα. Αυτό συνέπεσε με τη μετάβαση από την μαζική παραγωγή απλού φορντικού τύπου σε ολοένα και πιο διαφοροποιημένα καταναλωτικά αγαθά και ταυτότητες – τη μετάβαση από τις οικονομίες κλίμακας στις οικονομίες εύρους. Αν η μανία για τους Beatles είχε αποτελέσει παράδειγμα της μαζικής κουλτούρας, η εμφάνιση του μέταλ, του πανκ και του χιπ χοπ στη δεκαετία του 1970 ήταν παράδειγμα της «μετα-φορντικής» εξάπλωσης των διάφορων μορφών υποκουλτούρας.
\n\nΤο καλοκαίρι του 1976 – εκατό χρόνια μετά τον θάνατο του Μιχαήλ Μπακούνιν, δεκατέσσερα χρόνια μετά την ηχογράφηση του Love Me Do και επτά χρόνια μετά το φεστιβάλ του Γούντστοκ – οι Sex Pistols έκαναν την πρώτη τους τηλεοπτική εμφάνιση, ερμηνεύοντας το Anarchy in the UK, το τραγούδι που έγινε το πρώτο τους single , στην εκπομπή So It Goes στις 28 Αυγούστου 1976. «Ο Μπακούνιν θα το λάτρευε», είπε ειρωνικά ο παρουσιαστής Tony Wilson.
\n\nThe οι Sex Pistols έκαναν την πρώτη τους τηλεοπτική εμφάνιση, ερμηνεύοντας το Anarchy in the UK, το τραγούδι που έγινε το πρώτο τους single , στην εκπομπή So It Goes στις 28 Αυγούστου 1976. «Ο Μπακούνιν θα το λάτρευε», είπε ειρωνικά ο παρουσιαστής Tony Wilson.
\nΕδώ βρίσκεται, στη επίσημη πρώτη δημόσια πρεμιέρα του πανκ, η απόδειξη των αναρχικών διαπιστευτηρίων του. Όλες οι προσπάθειες να το αποδυναμώσουν ήρθαν μετέπειτα.
\n\nΟπότε ναι, το πανκ ήταν μια αντίδραση στις αντικουλτούρες της δεκαετίας του 1960. Ο τραγουδιστής των Pistols, Johnny Rotten, άνοιξε εκείνη την τηλεοπτική παράσταση με μια χλευαστική φράση για το Γούντστοκ, απορρίπτοντας κάθε τι αυτο-ικανοποιημένο και αφελές από την εποχή των χίπηδων – όλους τους τρόπους με τους οποίους οι χίπηδες, παρόλο που φαινόντουσαν να πετυχαίνουν τους στόχους τους, είχαν στην πραγματικότητα εξουδετερωθεί και αφομοιωθεί.
\n\nΑλλά το πανκ ήταν επίσης μια συνέχεια αυτών των μορφών αντικουλτούρας. Επανέλαβε την ίδια διαδικασία ριζοσπαστικοποίησης που είχε βιώσει η γενιά του Τζέρι Ρούμπιν – αλλά με μεγαλύτερη ένταση, όπως ένα βακτήριο που είχε αποκτήσει ανοσία στα αντιβιοτικά. Οι πάνκηδες έκαναν από την αρχή μεγάλη προσπάθεια για να ξεχωρίσουν από τους χίπηδες. Εκ των υστέρων, το πανκ ήταν κάθε τι το χίπικο που δεν μπορούσε να εξημερωθεί και να εμπορευματοποιηθεί. Όχι μουσικές σκηνές σε φεστιβάλ, αλλά συναυλίες σε υπόγεια. Όχι ψυχεδελικά πανιά και σήματα ειρήνης, αλλά δερμάτινα μπουφάν και ξύλο στο δρόμο σε στυλ Up Against the Wall Motherfucker. Τι είναι τελικά ένα πανκ συγκρότημα, αν όχι μια ομάδα συνάφειας και δράσης με κιθάρες; Συζητώντας για τους Sex Pistols, ο John Lennon παρατηρούσε ότι οι Pistols έκαναν επίτηδες όλα τα πράγματα που οι μάνατζερ των Beatles τους είχαν απαγορεύσει να κάνουν στην αρχή της εμπορικής τους καριέρας.
\n\nΈνα χρόνο μετά το ντεμπούτο των Pistols με το Anarchy in UK, οι Crass (ένα από τα πρώτα punk συγκροτήματα που ταυτίστηκε με τον πλεονασμό του όρου «αναρχοπάνκ») ξεκινούσαν σε μια συλλογική κατάληψη στέγης που τα μέλη τους Penny Rimbaud και Gee Vaucher είχαν ιδρύσει το 1967 (ΣτΜ: κατάληψη εξοχικής κατοικίας στα περίχωρα του βόρειου Λονδίνου). Μπορούμε να εντοπίσουμε το γενεαλογικό δέντρο του πανκ μέσω των Crass απευθείας στους χίπιδες, μαζί με τον ειρηνισμό που αποτίναξε η επόμενη γενιά των πάνκιδων.
\n\nΣτα πλαίσια της μετα-φορντικής αλλαγής, η τεχνολογία παραγωγής και εκτύπωσης μουσικών δίσκων έγινε τελικά μαζικά προσβάσιμη στο ευρύ κοινό. Οι Crass ανήκαν σε ένα νέο κύμα πανκ συγκροτημάτων κάν’ το-μόνος-σου που κυκλοφορούσαν μόνοι τους τους δίσκους τους. (Η ιστορία λέει ότι έπρεπε να εκτυπώσουν 5000 αντίτυπα του πρώτου δίσκου τους επειδή αυτός ήταν ο ελάχιστος αριθμός που θα μπορούσε να βγάλει ένα εργοστάσιο εκτύπωσης δίσκων εκείνη την εποχή.) Αυτοδιαχειριζόμενοι τη διαδικασία παραγωγής αντί να πουλήσουν τον εαυτό τους σε μια δισκογραφική εταιρεία, μπόρεσαν να κλέψουν τη μυσταγωγία που δεκαετίες καπιταλιστικής επένδυσης και προώθησης είχαν προσδώσει στη βιομηχανία της ροκ, διεκδικώντας την στο όνομα του είδους εκείνου της αυτόνομης νεανικής υποκουλτούρας που είχε δημιουργήσει το ροκ εν ρολ εξαρχής.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2022/12/13/5.jpg\")
Crass.
\nΤαυτόχρονα, η αστάθεια στις παγκοσμιοποιημένες αγορές υπονόμευε την εργασιακή ασφάλεια στα μέσα του 20ού αιώνα. Το 1977, τα παιδιά των απολυμένων εργατών μπορούσαν να διαβάσουν το σύνθημα στον τοίχο, που απηχούσε στους στίχους της επόμενης επιτυχίας των Sex Pistols: ‘No future’ («Χωρίς μέλλον»). Το πανκ έγινε δημοφιλές στους πρώτους εκπρόσωπους του σημερινού πλεονάζοντος εργατικού δυναμικού σε μια εποχή που όσοι ήταν χωρίς μέλλον αποτελούσαν ακόμα μια πικρή, απομονωμένη μειοψηφία. Ήταν το τραγούδι του καναρινιού μέσα στο ανθρακωρυχείο (ΣτΜ: Ένας υπαινιγμός για τα καναρίνια σε κλουβιά που οι ανθρακωρύχοι μετέφεραν μαζί τους στις σήραγγες των ορυχείων. Εάν η συγκέντρωση επικίνδυνων αερίων όπως το μονοξείδιο του άνθρακα ανέβαινε μέσα στο ορυχείο, τα αέρια θα σκότωναν το καναρίνι πριν σκοτώσουν τους ανθρακωρύχους, παρέχοντας έτσι μια προειδοποίηση για άμεση έξοδο από τις σήραγγες.)
\n\nΑλλά χρειάστηκαν δεκαετίες για να καταρρεύσει ο Φορντισμός εντελώς και να εξαφανιστεί μαζί με τις εφησυχασμένες μάζες που είχε δημιουργήσει. Μόλις το 2007 η Αόρατη Επιτροπή, στην Εξέγερση Που Έρχεται, μπόρεσε να γράψει
\n\n\n\n\n«Το μέλλον δεν έχει μέλλον» είναι η σοφία μιας εποχής που έχει φτάσει, παρ’ όλη την φαινομενική της απόλυτη ομαλότητα, στο επίπεδο συνείδησης των πρώτων πάνκηδων.
\n
Σήμερα, σε μια εποχή εκτεταμένων οικονομικών και περιβαλλοντικών κρίσεων, πανδημίας και πολέμου, όταν ουσιαστικά κανείς δεν προσδοκά πια ένα λαμπρό μέλλον, το πανκ έχει καταστεί περιττό, τουλάχιστον ως μια μειοψηφική απόρριψη της καπιταλιστικής αισιοδοξίας και αισθητικής. Αν δεν τοποθετήσουμε το πανκ στο ιστορικό του πλαίσιο – μια επανεφεύρεση προϋπάρχουσων μορφών αντίστασης ως απάντηση στις συγκεκριμένες συνθήκες – δεν θα κατανοήσουμε τα δυνατά του σημεία ή τα όρια στα οποία έφτασε. Λαμβάνοντας υπόψη τις αλλαγές που συνέβησαν στην αγορά εργασίας και στην καταναλωτική ταυτότητα, δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι από τη δεκαετία του 1980 και μετά, ακόμη και οι πιο δογματικοί αναρχοσυνδικαλιστές πολιτικοποιήθηκαν αρχικά μέσω της πανκ μουσικής και όχι μέσω της οργάνωσης στο χώρο εργασίας. Παρομοίως, για να καταλάβουμε γιατί το πανκ ολοκλήρωσε τον κύκλο του στις αρχές του 21ου αιώνα, πρέπει να αναγνωρίσουμε τους τρόπους με τους οποίους προέβλεψε και στη συνέχεια υποσκελίστηκε από το ψηφιακά δίκτυα, τα συμμετοχικά μοντέλα και τις ευμετάβλητες ταυτότητες της Ψηφιακής Εποχής.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2022/12/13/3.jpg\")
Οι Nausea παίζοντας στην Tompkins Square (Νέα Υόρκη). Φωτογραφία από τον Chris Boarts του Slug & Lettuce.
\nΑπό τη δεκαετία του 1970 έως την αλλαγή της χιλιετίας, σχεδόν όλοι όσοι είχαν συγκρουσιακές τάσεις ήταν ουσιαστικά απομονωμένοι μέσα σε μια ξεχωριστή υποκουλτούρα. Καθώς όμως η μετάβαση από τις οικονομίες κλίμακας στις οικονομίες εύρους επιταχύνθηκε, αυτές οι υποκουλτούρες έπαψαν να είναι διακριτές και μακροπρόθεσμες σχέσεις. Σήμερα, οι άνθρωποι στοιβάζουν καταναλωτικές ταυτότητες όπως τις κάρτες συναλλαγών, και πολλά υποπολιτισμικά αναγνωριστικά δεν διαρκούν περισσότερο από όσο χρειάζεται για να κυκλοφορήσει ένα meme. Έχει γίνει τόσο δύσκολο να απομονωθεί η εξέγερση σε συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες, όσο και να συγκροτηθεί ένα συνεκτικό επαναστατικό υποκείμενο.
\n\nΠαρομοίως, η παραοικονομία που βασίζεται στα δίκτυα Do it Yoyrself «κάν’ το μόνος σου» προανήγγειλε τον σύγχρονο υπερκαπιταλισμό, στον οποίο η αυτοδιαχείριση της εμπορευσιμότητας μας επεκτείνεται σε κάθε πτυχή της κοινωνικής μας ζωής και του ελεύθερου χρόνου μας. Οι Crass και οι σύγχρονοί τους για να διαδώσουν ανατρεπτικά μηνύματα έκαναν ένα πρωτοποριακό βήμα χρησιμοποιώντας μέσα που προηγουμένως ήταν απρόσιτα για την εργατική τάξη, αλλά στην πορεία και άθελά τους πρωτοστάτησαν και επικύρωσαν μια νέα μορφή επιχειρηματικότητας, ανοίγοντας το δρόμο για λιγότερο πολιτικοποιημένους επιχειρηματίες. Όλες οι ελλείψεις που εντόπισαν οι πάνκηδες στα μονοκατευθυντικά καπιταλιστικά μέσα ενημέρωσης του τέλους του 20ου αιώνα («Σκότωσε την τηλεόρασή σου!») ενημερώνουν τα συμμετοχικά καπιταλιστικά μέσα της εποχής μας. Ποιος χρειάζεται να πάει στην πρόβα της μπάντας όταν μπορεί να φτιάξει ένα βίντεο στο smartphone και να το δημοσιεύσει αμέσως στο Tik Tok; Κάν’ το μόνος σου!
\n\nΦυσικά, οι πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης δεν έχουν δαμάσει τη νέα γενιά. Συνεχίζοντας τη διαδικασία της αφομοίωσης και της επανεφεύρεσης, οι σημερινές εξεγέρσεις αντλούν από κάθε πτυχή του πανκ που δεν θα μπορούσε να εξημερωθεί, να εμπορευματοποιηθεί ή να ξεπεραστεί. Εξεγέρσεις χωρίς πανκ συναυλίες, μαύρα ρούχα χωρίς ραφτά πάνω τους, ώστε να μην μπορεί να σε αναγνωρίσει η αστυνομία. Πρόκληση και εξέγερση χωρίς ύμνους, χωρίς αισθητική, χωρίς ελπίδα.
\n\nΑν μη τι άλλο, έχουμε υπερδιορθώσει τα κατάλοιπα της χίπικης εποχής που παρέμειναν στην πρώτη φάση του πανκ. Όταν βγήκαν οι Pistols, αντέδρασαν ενάντια σε μια υποκουλτούρα που περιελάμβανε πάρα πολλή τέχνη και όχι αρκετή εξέγερση, υπερβολική ψυχαγωγία και όχι αρκετή αναστάτωση, υπερβολική αισιοδοξία και όχι αρκετή πραγματικότητα. Καθώς προχωράμε βαθύτερα σε έναν αιώνα που ήδη χαρακτηρίζεται από καταστροφή και απόγνωση, θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε λίγη περισσότερη τέχνη, δημιουργικότητα και αισιοδοξία.
\n\nΑυτός είναι ένας από τους πολλούς λόγους που το πανκ παραμένει επίκαιρο το 2023.
\n\n\n\n\n«Στο αναρχικό κίνημα σήμερα, μερικές φορές μας λείπει το διονυσιακό πνεύμα που χαρακτήριζε το σκληροπυρηνικό underground πανκ στο απόγειό του: τη συλλογική, ενσαρκωμένη εμπειρία της επικίνδυνης ελευθερίας.Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο το πανκ μπορεί να μας εμπνεύσει στα αναρχικά μας πειράματα του σήμερα και του αύριο: ως μεταμορφωτική διέξοδος για την οργή, τη θλίψη και τη χαρά, ένα θετικό μοντέλο συντροφικότητας και αυτοδιάθεσης στις κοινωνικές μας σχέσεις, ένα παράδειγμα για το πώς η καταστροφική παρόρμηση μπορεί επίσης να είναι δημιουργική.»
\n\n-«Η μουσική ως όπλο: Η αμφισβητούμενη συμβίωση του πανκ ροκ και του αναρχισμού»
\n
![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2022/12/13/2.jpg\")
\nΗ ιστορία δεν χωρίζεται ξεκάθαρα σε περιόδους, μοιάζει περισσότερο με μια σειρά από ιζηματογενή στρώματα που συνθέτουν το παρόν. Απόψε καθώς διαβάζετε αυτό το κείμενο, μια συμφωνική ορχήστρα παίζει στο κέντρο της πόλης, μια τζαζ μπάντα παίζει κάπου αλλού στην πόλη και μια πανκ μπάντα παίζει στα προάστια.
\n\nΤο Πανκ δεν έχει πεθάνει, το ξέρω – Το Πανκ δεν έχει πεθάνει, το ξέρω ότι δεν έχει πεθάνει.
\n\nΑν κατανοήσουμε το πανκ ως τον κληρονόμο των μακροχρόνιων παραδόσεων της αντίστασης, αυτό θα εξηγήσει τη συνεχιζόμενη σημασία που έχει για τον αναρχισμό. Ενώ μια παλαιότερη γενιά ριζοσπαστών με εργατικό προσανατολισμό συνήθιζε να χλευάζει τις πολιτικές δεσμεύσεις των πάνκηδων ως εφήμερες, το πανκ είναι πολύ παλαιότερο – και πιο σταθερό – από τα σημερινά μοντέλα πολιτικής οργάνωσης. Χρονολογείται από μια εποχή που οι υποκουλτούρες παρήγαγαν ακόμη διαρκείς ταυτίσεις και δεσμεύσεις. Δεν είναι περίεργο που πολλοί από αυτούς που εξακολουθούν να διατηρούν μέσα στα χρόνια τις οργανωμένες αναρχικές υποδομές είναι παλιοί πάνκηδες. Το πανκ συνδυάζει την ελκυστική αγκιτπρόπ και τα παγκόσμια δίκτυα των πολιτιστικών κινημάτων του 21ου αιώνα με τη μακροζωία των πολιτικών σχηματισμών της εποχής πριν από το Διαδίκτυο.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2022/12/13/9.jpg\")
Αναρχικοί εμπνευσμένοι από το πανκ στη διαδήλωση της Πρωτομαγιάς στην Μπαντούνγκ της Ινδονησίας, 2019. Φωτογραφία του Frans Ari Prasetyo.
\nΤο πανκ συγκρότημα του φίλου μου παίζει στην καθυστερημένη μικρή πόλη του Νότου δίπλα στη δική μου. Ο χώρος είναι ένα καταφύγιο πυρηνικής καταστροφής από τον Ψυχρό Πόλεμο.
\n\nΈνα αυτοκίνητο της αστυνομίας σταματάει μπροστά από το χώρο και ένας αστυνομικός βγαίνει έξω. Ενώ ο αξιωματικός ταλαιπωρεί τους πάνκηδες στο πεζοδρόμιο, ο φίλος μου περνάει απέναντι. Πέφτει στα γόνατα, σέρνεται πίσω από το αυτοκίνητο της αστυνομίας και του τρυπάει το λάστιχο με τον σουγιά του.
\n\nΟ αστυνομικός πρέπει να καλέσει ενισχύσεις μέσω ασυρμάτου. Όλο το βράδυ, όσο τα μουσικά συγκροτήματα παίζουν, οι πάνκηδες πίνουν στο πεζοδρόμιο και χειροκροτούν ειρωνικά καθώς η αστυνομία παλεύει να αντικαταστήσει το λάστιχο.
\n\nΤην πρώτη εβδομάδα του λυκείου, οι Seven Seconds παίζουν στο μοναδικό κλαμπ της μικρής μου πόλης. Η συναυλία τελειώνει με τον ίδιο τρόπο που τελειώνει εκεί κάθε μεγάλη συναυλία σκληροπυρηνικού πανκ — με έναν τεράστιο καυγά μεταξύ σκίνχεντ που ξεχύνεται έξω στον κεντρικό δρόμο.
\n\nΠηγαίνω στο μάθημα το επόμενο πρωί με μια μελανιά στο χέρι μου στο ακριβές σχήμα της σόλας μιας μπότας Doc Martens. Με έχει σημαδεύσει: δεν είμαι μέρος του κόσμου σας.
\n\nΤην επόμενη δεκαετία μπαίνω σε ένα συγκρότημα, ξεκινάω ένα zine, συμμετέχω σε ατελείωτες συζητήσεις για χορό, μόδα, φαγητό και συγκρούσεις. Γίνομαι φίλος με τους ανθρώπους που δουλεύουν νυχτερινή βάρδια στο φωτοτυπείο στο τέλος του δρόμου. Ξενυχτάω εκεί φωτοτυπώντας zines, αυστηρά εκτός βιβλίων. Κάποιος από την Τσεχία μου στέλνει ένα αντίγραφο του δίσκου των Kritická Situace ως αντάλλαγμα για το zine μου. Παίρνω το δίσκο στο σταθμό ακρόασης της δημόσιας βιβλιοθήκης γιατί δεν έχω πικάπ. Οδηγώ δώδεκα ώρες για να παίξω σε μια συναυλία στην οποία παρευρίσκονται μπράβοι που έχουν υποσχεθεί να μου επιτεθούν μόλις με δουν. Οργανώνω συναυλίες για συγκροτήματα. Κυκλοφορώ δίσκους.
\n\nΗ μπάντα μας πηγαίνει σε περιοδεία. Κάθε βράδυ μας φιλοξενούν και μερικές φορές μας ταΐζουν. Αγοράζουμε όλοι μαζί ένα βανάκι. Ταξιδεύουμε σε όλη τη χώρα, παίζοντας σε αυτοοργανωμένους χώρους και μένοντας σε καταλήψεις στέγης. Στο εξωτερικό, βλέπουμε για πρώτη φορά τα γιγάντια κατειλημμένα κτίρια, με πανό κρεμασμένα στους τοίχους, τις κινηματικές αρχειοθήκες και τα συνεργεία επισκευής ποδηλάτων που εξυπηρετούν τη γειτονιά. Αρχίζουμε να συνειδητοποιούμε ότι είμαστε μέρος σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από ό,τι φανταζόμασταν.
\n\nΜετά από μόλις τρεις μήνες περιοδείας συνειδητοποιώ ότι η σκέψη μου έχει μετατοπιστεί από το πρώτο ενικό πρόσωπο στο πρώτο πληθυντικό. Εμείς.
\n\nΓνωρίζουμε τους παλιούς από τη γενιά των Crass. Μας ρίχνουν όλοι δυο δεκαετίες, είμαστε οι νεότεροι σε όλες τις συναυλίες στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ένα μέλος των Doom μας γυρνάει με το βανάκι του στα βρετανικά νησιά, μιας και δεν έχουμε συνηθίσει να οδηγούμε στην αριστερή πλευρά του δρόμου.
\n\nΈνα βράδυ, ο τύπος από τους Doom μένει ξύπνιος μέχρι αργά μιλώντας με ένα μέλος των Subhumans. Καταλήγουν να διαφωνούν για το αν οι Clash κατέστρεψαν το πανκ υπογράφοντας σε δισκογραφική εταιρεία. Μου δίνουν την εντύπωση ότι έχουν την ίδια διαφωνία εδώ και είκοσι χρόνια. Παρόλα αυτά, αυτό με βοηθάει να σκεφτώ πάνω στις δικές μου μελλοντικές δεσμεύσεις μέσα στα χρόνια που θα έρθουν.
\n\nΕπανακτήστε τους Δρόμους — Εκατομμύρια για τον Μούμια — η Εθνική Διάσκεψη για την Οργανωμένη Αντίσταση — η Προεδρική Ορκωμοσία. (ΣτΜ: Reclaim the Streets – Millions for Mumia – the National Conference on Organized Resistance – the Presidential Inauguration, κινήματα από τις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο). Σε κάθε διάσκεψη, πριν ή μετά από κάθε πορεία, γίνεται μια πανκ συναυλία. Όχι μόνο μουσικά συγκροτήματα, αλλά και κουκλοθέατρα, περφόρμανς αρτ, ριζοσπαστικές μαζορέτες. Περιπλανώμενοι πάνκηδες στήνουν λογοτεχνικά τραπέζια που αποτελούνται αποκλειστικά από βιβλία του Νόαμ Τσόμσκι που έχουν κλαπεί από τα βιβλιοπωλεία Barnes & Noble. Μερικές φορές το μαύρο μπλοκ ξεκινά απευθείας μέσα από το mosh pit.
\n\nΣτο Σάο Πάολο, συμμετέχω σε μια πορεία ενάντια σε ανέγερση μνημείου για τα 500 χρόνια της αποικιοκρατίας. Όλοι φοράμε μάσκες. Οι πάνκηδες πίσω μας πετούν βόμβες μπογιάς στο μνημείο και πέτρες στις γραμμές των ΜΑΤ μπροστά μας. Η αστυνομία ρίχνει με αληθινές σφαίρες πάνω από τα κεφάλια μας. Στη συνέχεια, κρυβόμαστε μέσα σε ένα περίπτερο για να μην μας στοχοποιήσουν οι μπάτσοι από τις μπογιές στα ρούχα μας.
\n\nΛίγες μέρες αργότερα, ο Abuso Sonoro παίζει στο Guarujá. Ο κιθαρίστας παίζει φορώντας την ίδια μάσκα που φορούσε στη πορεία. Μια παγκόσμια κουλτούρα αντίστασης.
\n\nΤην πρώτη φορά που ανεβαίνουμε στο Ungdomshuset, το κατειλημμένο πανκ κτίριο στην Κοπεγχάγη, κάθε παράθυρο στη γειτονιά είναι σφραγισμένο με σανίδες. Υπήρξαν κάποιες ταραχές εδώ το προηγούμενο βράδυ, εξηγούν οι οικοδεσπότες μας, επειδή η αστυνομία θέλει να απελάσει έναν άνδρα στην Τουρκία. Μετά τη συναυλία, ενώ εμείς κοιμόμαστε στον ξενώνα, η αστυνομία κάθεται έξω από το κτίριο σε ένα θωρακισμένο αυτοκίνητο, απαγγέλλοντας απειλές από ένα μεγάφωνο στους πάνκηδες που στέκονται φρουροί στην ταράτσα.
\n\nΤην τέταρτη φορά που επισκεπτόμαστε το Ungdomshuset, είμαστε πάρα πολλοί για να κοιμηθούμε στον ξενώνα. Αντ’ αυτού, οι οικοδεσπότες μας ξεδιπλώνουν στρώματα γυμναστικής σε όλο το μήκος της μεγάλης αίθουσας. Ξετυλίγουμε τους υπνόσακους μας και ξαπλώνουμε σε μια σειρά, τριάντα ή περισσότεροι από εμάς – οι μπάντες, οι διοργανωτές και ο κάθε τυχαίος ταξιδιώτης που δεν έχει άλλο μέρος να μείνει, όλοι μαζί κάτω από τη θολωτή οροφή του κτηρίου στο οποίο η ανακοινώθηκε η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας το 1910. Ας είναι ο πλανήτης γη ένας κοινός θησαυρός για όλους τους ανθρώπους. Πριν κοιμηθώ, στρέφομαι προς το άτομο που κοιμάται στα αριστερά μου. «Από που είσαι;»
\n\n“Εγώ; Είμαι από την Αυστραλία», απαντά. «Εσύ από που είσαι;»
\n\nΈνα χρόνο αργότερα, η αστυνομία πραγματοποιεί έφοδο και κατεδαφίζει το κτίριο στη μεγαλύτερη επιχείρηση εκκένωσης κτιρίου στη Δανία από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η πόλη ξεσηκώνεται για μια εβδομάδα και οι διαδηλώσεις συνεχίζονται κάθε βδομάδα για ένα χρόνο. Γίνονται σχέδια για τη βίαιη κατάληψη του Δημαρχείου από χιλιάδες ανθρώπους, όταν η κυβέρνηση υποχωρεί και παραχωρεί στους καταληψίες ένα νέο κτίριο. Την επόμενη φορά που θα πάω στη Δανία με μια μπάντα, θα παίξουμε εκεί, στο νέο Ungdomshuset.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2022/12/13/1.jpg\")
Ungdomshuset.
\nΧρόνια αργότερα, κατά τη διάρκεια του κινήματος Occupy, μια νέα γενιά εισέρχεται στην αναρχική κοινότητα της μικρή μας πόλης του Νότου. Είναι οι πρώτοι που μπαίνουν χωρίς να έχουν το πανκ ως σημείο αναφοράς.
\n\n«Πρέπει όμως να οργανώσεις και ένα εργαστήριο για το πανκ», μου λέει η Λιζ, μετά από μια εκπαίδευση άμεσης δράσης.
\n\n«Ένα εργαστήριο; Γιατί; Το πανκ είναι απλώς ένα στυλ μουσικής, δεν είναι απαραίτητο για αυτά τα πράγματα», απαντώ. Δεκαετίες τσακωμών σχετικά με την εσωστρέφεια στις υποκουλτούρες με έχουν κάνει λίγο ευαίσθητο σε αυτό το θέμα.
\n\n«Ίσως, αλλά για όλους εσάς που γνωρίζατε ο ένας τον άλλον από παλιά, το πανκ είναι σαν μια αδελφότητα στην οποία ήσασταν μέλη, ή σαν μυστική κοινωνία. Ένα σωρό αναφορές σε συγκροτήματα που δεν έχουμε ακούσει ποτέ, σαν ένας ιδιωτικός κώδικας. Εμφανίζεται μόνο όταν συναναστρέφεστε μεταξύ σας, αλλά… έτσι οι άνθρωποι διαμορφώνουν οικειότητα, σωστά; Πρέπει να μας αφήσετε να μπούμε κι εμείς μέσα σ’ αυτό».
\n\nΛίγα χρόνια αργότερα, η αναρχική φοιτητική ομάδα στο τοπικό πανεπιστήμιο ζητά από εμάς τους παλιούς κατοίκους της πόλης να έρθουμε να κάνουμε μια παρουσίαση. Υποθέτω ότι θέλουν να μιλήσουμε για την κουλτούρα της αυτοπροστασίας ή την λήψη αποφάσεων σε συνελεύσεις με διαδικασία συναίνεσης ή τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο. Στην πραγματικότητα, θέλουν να τους μιλήσουμε για το πανκ.
\n\nΗ Ρόξι και εγώ επιτάσσουμε έναν ολόσωμο καθρέφτη από το εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο γυαλιού δίπλα στο σπίτι μου και τον φέρνουμε στην τάξη. Τον στήνουμε απέναντι από το κοινό. Αρχίζω να απαγγέλλω μια βαρετή διάλεξη φορώντας ένα πουκάμισο με κουμπιά, σαν καθηγητής. Ενώ τα μάτια τους είναι στραμμένα πάνω μου, η Ρόξι σπάει τον καθρέφτη με ένα ρόπαλο του μπέιζμπολ, στέλνοντας θραύσματα να πετάγονται παντού, ενώ ένα κομμάτι σκληροπυρηνικού πανκ ξεκινάει να παίζει από τα ηχεία.
\n\n«Ορίστε — γιατί τώρα το κάναμε αυτό;» τους ρωτάει μετά, και οι απαντήσεις τους λένε όλα όσα πρέπει να ξέρουν για το τι είναι το πανκ. Όποια αντίληψη κι αν έχετε για τον εαυτό σας και τον κόσμο μέσα στον οποίο βλέπετε τον εαυτό σας, συντρίψτε την – ό,τι κι αν θεωρείτε κακοτυχία, κάντε το τώρα – και ξεκινήστε από εκεί, ξαναφτιάχνοντας τον εαυτό σας και τον κόσμο.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2022/12/13/7.jpg\")
\nThe Last Of The Hippies—An Hysterical Romance, Penny Rimbaud
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2022/12/13/6.jpg\")
\n ![κλουβιά](\"https://en.wiktionary.org/wiki/canary_in_a_coal_mine#/media/File:Revival_cage_(cropped).jpg\"){kind=link}