![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2026/01/07/2.jpg\")
\nنزدیک به یک دهه است که جامعه ایران بارها شاهد موجهای پیاپی اعتراضات خیابانی علیه نظام سیاسی حاکم، جمهوری اسلامی، بوده است. اگرچه این اعتراضات هر بار با محرکهای فوری متفاوتی آغاز شدهاند، اما همگی ریشه در بحرانهای ساختاری عمیق و حلنشدهٔ اقتصادی، سیاسی و اجتماعی دارند که همچنان زندگی روزمره در ایران را شکل میدهند.
\n\nدر طول این سالها، پاسخ اصلی دولت به نارضایتی عمومی، سرکوب سیستماتیک بوده است. جنبشهای اعتراضی همواره با استفاده از نیروی مرگبار، بازداشتهای گسترده، زندان و ارعاب فراگیر مواجه شدهاند. این رویکرد نهتنها به حل مسائل بنیادین کمکی نکرده، بلکه به انباشت خشم عمومی و گسترش احساس بیعدالتی در سراسر جامعه دامن زده است.
\n\nآخرین موج اعتراضات در ابتدا با سقوط شدید ارزش پول ملی ایران و وخامت جدی شرایط معیشتی آغاز شد. کاهش سریع ارزش ریال، همراه با تورم افسارگسیخته و گسترش فقر، بخشهای بزرگی از جمعیت را به مرز ناتوانی در بقا اقتصادی رسانده است. این شرایط بسیاری را به این نتیجه رسانده که بحران کنونی موقتی یا قابل اصلاح نیست، بلکه ساختاری و جداییناپذیر از نظام قدرت موجود است.
\n\nبرخلاف دورههای پیشین، اعتراضات کنونی نشاندهنده سطح گستردهتری از آگاهی جمعی است. تظاهرات دیگر محدود به شهرها یا گروههای اجتماعی خاص نیست، بلکه بهطور همزمان در مناطق مختلف گسترش یافته و اقشار متنوعی از جامعه را دربر گرفته است. مطالبات اقتصادی بهسرعت به خواستههای آشکار سیاسی تبدیل شده و معترضان بهصراحت خواهان پایان حاکمیت اقتدارگرا و برچیده شدن جمهوری اسلامی شدهاند.
\n\nهمزمان، بخشهایی از اپوزیسیون—بهویژه گروههای سلطنتطلب—در تلاشاند تا از این جنبش اعتراضی بهرهبرداری کنند. این نیروها از طریق رسانههای ماهوارهای و شبکههای اجتماعی میکوشند خود را بهعنوان بدیلی سیاسی معرفی کنند؛ با تکیه بر روایتهای نوستالژیک از دوران پیش از انقلاب و تلاش برای هدایت خشم عمومی به سوی پروژههای قدرتطلبانهٔ خود.
\n\nدر همین حال، سرکوب دولتی بهطور قابلتوجهی تشدید شده است. گزارشها حاکی از آن است که در روزهای اخیر بیش از ده معترض کشته و صدها نفر بازداشت شدهاند، هرچند آمار واقعی احتمالاً بیشتر است. نیروهای امنیتی دامنه استفاده از خشونت، نظارت و بازداشتهای خودسرانه را گسترش دادهاند و فشار سنگینی بر معترضان و کل جامعه وارد میکنند.
\n\nدر مجموع، وضعیت کنونی ایران بسیار فراتر از یک فوران خودجوش ناآرامی است. این وضعیت نشانهٔ بحرانی عمیق در مشروعیت، فروپاشی اعتماد عمومی به نهادهای حاکم و مرحلهای حساس در تقابل میان جامعه و نظم حاکم است. مسیر پیشِ رو به توازن میان مقاومت اجتماعی، سرکوب دولتی و توانایی مردم برای سازمانیابی مستقل، خارج از هم قدرت دولتی و هم نیروهای اپوزیسیون نخبهگرا، بستگی خواهد داشت.
\n\nمتن زیر توسط روژا، کلکتیوی مستقل، چپ و فمینیستی مستقر در پاریس، نوشته شده است. روژا پس از زنکشی ژینا (مهسا) امینی، همزمان با آغاز خیزش «زن، زندگی، آزادی» در سپتامبر ۲۰۲۲ متولد شد. این کلکتیو متشکل از فعالان سیاسی از ملیتهای گوناگون و جغرافیای سیاسی ایران است: کورد، هزاره، فارس و… فعالیتهای روژا نه فقط به جنبشهای اجتماعی در ایران و خاورمیانه محدود نمیشود، بلکه با مبارزات محلی در پاریس و مبارزات بینالمللی، از جمله حمایت از فلسطین، همگام است. نام «روژا» از دلالت چند کلمه در زبانهای مختلف الهام گرفته شده است: در اسپانیایی، روژا به معنای «قرمز» است؛ در کردی، روژ به معنای «روشنایی» و «روز» است؛ در مازندرانی، روژا به معنای «ستاره صبح» یا «ناهید» است که درخشانترین جرم آسمانی در شب محسوب میشود.
\n\nاز ۲۸ دسامبر ۲۰۲۵، ایران دوباره در تب اعتراضات گسترده در حال سوختن است. شعارهای «مرگ بر دیکتاتور» و «مرگ بر خامنهای» در حداقل ۲۲۲ مکان در ۷۸ شهر در ۲۶ استان طنین انداخته است. اعتراضات نه تنها علیه فقر، گرانی، تورم و تصرف، بلکه علیه سیستم سیاسی که تا مغز استخوان فاسد است، میباشد. زندگی برای اکثریت—بهویژه برای طبقه کارگر، زنان، افراد کوئیر و اقلیتهای قومی غیرفارس—غیرقابل تحمل شده است. این نه تنها به دلیل سقوط آزاد ارزش ریال پس از دوازده روز جنگ، بلکه به دلیل فروپاشی خدمات اجتماعی پایه، از جمله قطع برق مکرر؛ بحران عمیق زیستمحیطی (آلودگی هوا، خشکسالی، جنگلزدایی و سوءمدیریت منابع آبی)؛ و اعدامهای گسترده (حداقل ۲,۰۶۳ نفر در سال ۲۰۲۵)—همه اینها شرایط زندگی را بدتر کرده است.
\n\nبحران بازتولید اجتماعی نقطه کانونی اعتراضات فعلی است، و افق نهایی آن بازپسگیری زندگی است.
\n\nاین خیزش پنجمین موج در زنجیرهای از اعتراضات است که در دسامبر ۲۰۱۷ با خیزش معروف به «شورش نان» آغاز شد. این امر با خیزش خونین نوامبر ۲۰۱۹، انفجار خشم عمومی علیه افزایش قیمت سوخت و بیعدالتی ادامه یافت. شورش ۲۰۲۱ به عنوان «شورش تشنهها» شناخته شد. این موج با خیزش «زن، زندگی، آزادی» در سال ۲۰۲۲ به اوج رسید، که مبارزات آزادیبخش زنان و مبارزات ضداستعماری ملتهای ستمدیده مانند کردها و بلوچها را به پیشآمد، افقهای جدیدی را گشود. خیزش امروزی دوباره بحران بازتولید اجتماعی را در مرکز قرار میدهد—این بار، در زمینی رادیکالتر، پس از جنگ. اعتراضاتی که با مطالبات معیشتی آغاز میشوند، اما با سرعت چشمگیری، ساختارهای قدرت و الیگارشی فاسد حاکم را هدف قرار میدهند.
\n\nاعتراضات جاری در ایران از هر طرف توسط تهدیدهای بیرونی و درونی محاصره شده است. تنها یک روز قبل از حمله امپریالیستی ایالات متحده به ونزوئلا، دونالد ترامپ، در لباس «حمایت از معترضان»، هشدار داد: اگر دولت ایران «معترضان صلحآمیز را بکشد، که این سنت آنهاست، ایالات متحده آمریکا به نجات آنها خواهد آمد. ما قفل شدهایم و آماده عمل هستیم.» این قدیمیترین سناریوی امپریالیسم است، استفاده از خطابه «نجات جانها» برای مشروعیتبخشی به جنگ—چه در عراق یا لیبی. ایالات متحده هنوز از همان سناریو پیروی میکند: فقط در سال ۲۰۲۵، به هفت کشور حمله نظامی مستقیم را آغاز کرد.
\n\nدولت ژنوسیدی اسرائیل، که قبلاً دوازده روز حمله خود را تحت عنوان «زن، زندگی، آزادی» ترتیب داده بود، اکنون به فارسی در شبکههای اجتماعی مینویسد: «ما با شما، معترضان هستیم.» سلطنتطلبان، به عنوان بازوی محلی صهیونیسم، که در طول جنگ دوازده روزه، لکه و ننگ حمایت از اسرائیل را بر دوش کشیدند، اکنون تلاش میکنند خود را به عنوان تنها جایگزین به اربابان غربی خود معرفی کنند. آنها این کار را از طریق نمایش انتخابی و دستکاری واقعیت انجام دادهاند، یک کمپین سایبری برای تصرف اعتراضات، جعل، تحریف و تغییر صدای شعارهای خیابانی به نفع سلطنتطلبی راهاندازی کردهاند. این امر فریبکاری آنها، اغراق در تملک، قدرت رسانهای و، مهمتر از همه، ضعف آنها در داخل کشور را آشکار میسازد، زیرا آنها قدرت مادی در ایران ندارند. با شعار «ایران را دوباره بزرگ کنید»، این گروه از عملیات امپریالیستی ترامپ در ونزوئلا استقبال کرد و اکنون منتظر ربودن رهبران جمهوری اسلامی توسط قاتلان آمریکایی و اسرائیلی هستند.
\n\nو البته، کمپیستهای چپنما—خودخوانده «ضد امپریالیست»ها—که دیکتاتوری جمهوری اسلامی را با پرتاب یک ماسک ضدامپریالیستی بر روی ظاهر آن سفید میکنند. آنها مشروعیت اعتراضات فعلی را با تکرار اتهام خستهکننده که «یک خیزش در این شرایط چیزی جز بازی در زمین امپریالیسم نیست» زیر سوال میبرند، زیرا آنها فقط میتوانند ایران را از طریق لنز تعارض ژئوپلیتیک بخوانند—گویی هر شورشی فقط یک پروژه آمریکایی-اسرائیلی به صورت مخفی است. با این کار، آنها ماهیت سیاسی مردم ایران را انکار میکنند و به جمهوری اسلامی مصونیت گفتمانی و سیاسی میدهند در حالی که مردمش را قتلعام و سرکوب میکند.
\n\n«خشمگین از امپریالیسم» اما «ترس از انقلاب»—برای یادآوری فرمولهسازی اصلی امیر پرویز پویان—موضع آنها شکلی از ضد واکنش واکنشی است. حتی به ما گفته میشود که در صحنههای بینالمللی درباره اعتراضات اخیر ایران، قتلها و سرکوبها به هر زبانی جز فارسی بنویسیم، مبادا به امپریالیستها «پیشمتن» بدهیم—گویی فراتر از فارسی، هیچ مردمی در منطقه یا جهان قادر به سرنوشت مشترک، تجربه مشترک، ارتباط و همبستگی در مبارزه نیستند. برای کمپیستها، موضوعی جز دولتهای غربی و واقعیت اجتماعیای جز ژئوپلیتیک وجود ندارد.
\n\nدر مقابل این دشمنان، ما بر مشروعیت این اعتراضات—بر تقاطع ستمها، و بر سرنوشت مشترک مبارزات—اصرار داریم. جریان سلطنتطلب واکنشی در میان مخالفان راستگرای ایرانی در حال گسترش است، و تهدید امپریالیستی علیه مردم در ایران—از جمله خطر مداخله خارجی—واقعی است. اما خشم مردم، که در طول چهار دهه سرکوب بیرحم، بهرهکشی و «استعمار داخلی» دولت علیه جوامع غیرفارس شکل گرفته، نیز واقعی است.
\n\nما هیچ گزینهای جز مواجهه با این تضادها به همان شکلی که هستند نداریم. آنچه امروز میبینیم نیروی شورشی است که از اعماق جهنم اجتماعی ایران برمیخیزد: مردمی که جان خود را برای بقا در معرض خطر قرار دادهاند، مستقیماً با ماشین سرکوب روبرو میشوند.
\n\nما حق نداریم از پیشمتن یک تهدید خارجی برای انکار خشونتی که به میلیونها نفر در ایران وارد میشود—یا انکار حق برخاستن علیه آن—استفاده کنیم.
\n\nکسانی که به خیابان میآیند از تحلیلهای انتزاعی، سادهانگارانه، قیممابانه خستهاند. آنها در درون تضادها میجنگند: آنها همزمان تحت تحریم و غارت الیگارشی داخلی زندگی میکنند. از جنگ میترسند، و از دیکتاتوری داخلی میترسند. اما در ترس تسلیم نمیشوند. آنها اصرار دارند که سوژه فعال سرنوشت خود باشند—افق آنها، حداقل از دسامبر ۲۰۱۷، دیگر اصلاح نیست، بلکه سقوط جمهوری اسلامی است.
\n\nاعتراضات با سقوط آزاد ریال آغاز شد—ابتدا در میان مغازهداران در پایتخت، بهویژه در بازارهای تلفن همراه و رایانه—اما به سرعت به یک خیزش گسترده و ناهمگون گسترش یافت که کارگران حقوقبگیر، فروشندگان خیابانی، باربران و کارگران خدماتی را در اقتصاد تجاری تهران جذب کرد. سپس شورش به سرعت از خیابانهای تهران به دانشگاهها و به شهرهای دیگر، بهویژه شهرهای کوچکتر که مرکز این موج اعتراض شدهاند، منتقل شد.
\n\nاز ابتدا، شعارها به کل جمهوری اسلامی حمله کردند. امروز، شورش عمدتاً توسط فقرا و محرومین—جوانان، بیکاران، جمعیتهای اضافی، کارگران بیثبات و دانشجویان—پیش برد میشود.
\n\nبرخی به دلیل آغاز اعتراضات در بازار (اقتصاد تجاری تهران)، که اغلب به عنوان متحد حکومت و نماد سرمایهداری تجاری درک میشود، اعتراضات را نادیده گرفتند. آنها اعتراضات را «خردهبورژوایی» یا «مرتبط با حکومت» نامیدهاند. این واکنش یادآور واکنشهای اولیه به جنبش کت زرد فرانسه در سال ۲۰۱۸ است: زیرا شورش خارج از «طبقه کارگر سنتی» و شبکههای چپ شناخته شده ظهور کرد، و زیرا شعارهای متناقضی داشت، بسیاری عجله کردند تا آن را محکوم به واکنش کند.
\n\nاما جایی که یک شورش آغاز میشود تعیینکننده جایی نیست که به آنجا میرسد. نقطه شروع آن مسیر آن را از پیش تعیین نمیکند. اعتراضات فعلی در ایران میتوانسته توسط هر جرقهای دوباره روشن شود، نه فقط بازار. اینجا نیز، آنچه در بازار آغاز شد به سرعت به محلههای فقیر شهری در سراسر کشور گسترش یافت.
\n\n\nاگر قلب تپنده «زن، زندگی، آزادی» در سال ۲۰۲۲ از مناطق حاشیهنشین—کردستان و بلوچستان—تپید، امروز، شهرهای کوچکتر در غرب و جنوب غرب مرکزهای اصلی بیقراری شدهاند: همدان، لرستان، کهگیلویه و بویراحمد، کرمانشاه و ایلام. اقلیتهای لر، بختیاری و لک در این مناطق تحت بحرانهای همپوشان جمهوری اسلامی دوباره له میشوند: فشار تحریمها و سایه جنگ، سرکوب قومی و بهرهکشی، و تخریب زیستمحیطی که زندگی آنها را تهدید میکند—بهویژه در طول زاگرس. این همان منطقهای است که مجاهد کورکور (یک معترض لر در طول خیزش ژینا/مهسا امینی) یک روز قبل از حمله اسرائیل توسط جمهوری اسلامی اعدام شد، و جایان پیرفالاک، کودک نه ساله، توسط گلولههای زنده توسط نیروهای امنیتی در طول خیزش ۲۰۲۲ کشته شد.
\n\nبا این حال، برخلاف خیزش ژینا—که از ابتدا به صورت آگاهانه در طول خطوط جنسیتی/جنسی و قومی گسترش یافت—تضاد طبقاتی در اعتراضات اخیر برجستهتر بوده است، و تاکنون، گسترش آن دنبالهروی منطقی بیشتری داشته است.
\n\nبین ۲۸ دسامبر و ۴ ژانویه ۲۰۲۵، حداقل ۱۷ نفر توسط نیروهای سرکوب جمهوری اسلامی با گلولههای زنده و تفنگ گلولههای فلزی کشته شدند—اکثراً لر (به معنای گسترده، بهویژه در لرستان و چهارمحال و بختیاری) و کرد (بهویژه در ایلام و کرمانشاه). صدها نفر بازداشت شدند (حداقل ۵۸۰ نفر، از جمله حداقل ۷۰ نفر نوجوان)؛ دهها نفر زخمی شدند. همانطور که اعتراضات پیشرفت میکند، خشونت پلیسی تشدید میشود: در روز هفتم در ایلام، نیروهای امنیتی به بیمارستان امام خمینی حمله کردند تا زخمیها را بازداشت کنند؛ در بیرجند، به خوابگاه دانشجویی زنان حمله کردند. تعداد کشتهها ادامه دارد تا با عمقتر شدن شورش افزایش یابد، و اعداد واقعی قطعاً بیشتر از آنچه اعلام شده است.
\n\nتوزیع این خشونت البته نابرابر است: سرکوب در شهرهای کوچکتر سختتر است—بهویژه در جوامع حاشیهنشین و اقلیتها که به حاشیه رانده شدهاند. قتلهای خونین در ملکشاهی در ایلام و در جعفرآباد در کرمانشاه شاهد این نابرابری ساختاری در ستم و سرکوب است.
\n\nدر روز چهارم اعتراض، دولت—با هماهنگی در میان نهادها—بسته شدن گسترده را در ۲۳ استان با بهانه «هوای سرد» یا «کمبود انرژی» اعلام کرد. در واقع، این تلاشی برای شکستن مدارهایی بود که شورش در آنها گسترش مییابد—بازار، دانشگاه، خیابان. در موازات، دانشگاهها به طور فزایندهای کلاسها را به صورت آنلاین تغییر دادند تا روابط افقی بین فضاهای مقاومت را قطع کنند.
\n\nپس از جنگ دوازده روزه، قدرت حاکم ایران—که به دنبال جبران اختیارات فرو ریخته خود بود—باز هم بازتر به خشونت روی آورد. حملات اسرائیل به مراکز نظامی و مدنی ایران فضای سیاسی و اجتماعی را بهویژه از طریق کمپین نژادپرستانه تبعید گسترده مهاجران افغانستانی بیشتر نظامی و امنیتی کرد. و در حالی که دولت بیوقفه به نام «امنیت ملی» صحبت میکند، خود تولیدکننده اصلی ناامنی شده است: افزایش ناامنی زندگی از طریق افزایش بیسابقه اعدامها، سوء رفتار سیستماتیک با زندانیان، و افزایش ناامنی اقتصادی از طریق کاهش بیسابقه معیشت مردم.
\n\nجنگ دوازده روزه—که با تشدید تحریمهای ایالات متحده و اتحادیه اروپا و فعالسازی مکانیسم بازگشت شورای امنیت سازمان ملل متحد همراه شد—فشار را بر درآمدهای نفتی، بانکداری و بخش مالی تنگ کرد، ورود ارز خارجی را مختل و بحران بودجه را تشدید کرد.
\n\nاز ۲۴ ژوئن ۲۰۲۵، زمانی که جنگ به پایان رسید، تا شبی که اولین اعتراضات در بازار تهران شعلهور شد، ریال حدود ۴۰ درصد از ارزش خود را از دست داد. این یک «طبیعی» نوسان بازار نبود. این نتیجه ترکیبی از تشدید تحریمها و تلاش عمدی جمهوری اسلامی برای انتقال اثرات بحران از بالا به پایین از طریق کاهش ارزش مدیریت شده ارز ملی بود.
\n\nتحریمها باید بدون قید و شرط محکوم شوند. در ایران امروز، با این حال، آنها همچنین به عنوان ابزاری از قدرت طبقاتی داخلی عمل میکنند. ارز خارجی به طور فزایندهای در دست یک الیگارشی نظامی-امنیتی متمرکز میشود که از دور زدن تحریمها و کارگزاری مبهم نفتی سود میبرد. درآمدهای صادراتی موثرًا به گروگان گرفته میشوند، فقط در لحظات انتخابی، با نرخهای دستکاری شده، به اقتصاد رسمی آزاد میشوند. حتی زمانی که فروش نفت افزایش مییابد، درآمدها در نهادهای شبه دولتی و یک «دولت موازی» (بهویژه سپاه حفاظت انقلاب اسلامی) گردش میکنند، نه وارد زندگی روزمره مردم میشوند.
\n\nبرای پوشش کسری ناشی از درآمدهای در حال کاهش و بازگشت مسدود شده، دولت به حذف یارانهها و سیاستهای ریاضتی روی میآورد. در این چارچوب، سقوط ناگهانی ریال به ابزار مالیاتی تبدیل میشود: ارز «گروگان» را به گردش در شرایط دولتی و به سرعت گسترش منابع ریالی دولت بازمیگرداند—از آنجا که دولت خود یکی از بزرگترین نگهدارندگان دلار است. نتیجه استخراج مستقیم از درآمدهای طبقات پایین و متوسط و انتقال سود از دور زدن تحریمها و اجاره ارز به اقلیتی باریک—عمق بخشیدن به تقسیم طبقاتی، بیثباتی معیشتی و خشم اجتماعی است. به عبارت دیگر، هزینه تحریمها مستقیماً توسط طبقات پایین و طبقات متوسط در حال کوچک شدن پرداخت میشود.
\n\nسقوط ارز ملی بنابراین باید به عنوان غارت سازمانیافته دولتی در اقتصادی که از جنگ آسیب دیده و توسط تحریم خفه شده درک شود: دستکاری عمدی نرخ ارز به نفع شبکههای کارگزاری مرتبط با الیگارشی حاکم، در خدمت دولتی که آزادسازی قیمت نئولیبرالی را به دکترین مقدس خود تبدیل کرده است.
\n\nکمپیستهای چپنما بحران را به تحریمهای ایالات متحده و هژمونی دلار کاهش میدهند و نقش طبقه حاکم جمهوری اسلامی را به عنوان عوامل فعال تصرف و انباشت مالی حذف میکنند. کمپیستهای راست، که عموماً با امپریالیسم غربی همسو هستند، فقط جمهوری اسلامی را سرزنش میکنند و تحریمها را بیاهمیت میدانند. این مواضع یکدیگر را منعکس میکنند—و هر دو طرف منافع واضحی در اتخاذ آنها دارند. در مقابل هر دو، ما بر شناخت درهمتنیدگی غارت و بهرهکشی جهانی و محلی تأکید داریم. بله، تحریمها زندگی مردم را ویران میکنند—از طریق کمبود دارو، قطعات صنعتی گم شده، بیکاری، و فرسایش روانی—اما بار آن بر مردم تحمیل میشود، نه بر الیگارشی نظامی-امنیتی که ثروت عظیمی را با کنترل مدارهای غیررسمی ارز و نفت جمعآوری میکند.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2026/01/07/4.jpg\")
\nدر خیابان، شعارهای متناقضی شنیده میشود، از فراخوانی برای سرنگونی جمهوری اسلامی تا فراخوانهای نوستالژیک برای سلطنت. در همان زمان، دانشجویان شعارهایی را سر میدهند که هم استبداد جمهوری اسلامی و هم خودکامی سلطنتی را هدف قرار میدهند. شعارهای حامی شاه و پهلوی بازتاب تضادهای واقعی در زمین هستند—اما همچنین از طریق تحریف رسانههای راست، از جمله جایگزینی شرمآور صدای معترضان با شعارهای سلطنتطلبی، تقویت و ساخته میشوند. متجاوز اصلی تحریف رسانهای ایران اینترنشنال است، که به بلندگوی تبلیغات صهیونیستی و سلطنتطلبی تبدیل شده است. بودجه سالانه آن گزارش شده که حدود ۲۵۰ میلیون دلار است، تامین شده توسط افراد و نهادهای مرتبط با دولتهای عربستان سعودی و اسرائیل.
\n\nدر طول دهه گذشته، جغرافیای ایران به میدان تنش بین دو افق اجتماعی-سیاسی تبدیل شده است، که توسط دو مدل مختلف سازماندهی علیه جمهوری اسلامی واسطهگری میشود. از یک طرف، سازماندهی ملموس، مستقر در امتداد خطوط گسل طبقاتی، جنسیت/جنسی و قومی—بیش از همه، در شبکههای متقاطعی که در طول خیزش ژینا در سال ۲۰۲۲ ایجاد شد، از زندان اوین تا پراکنش، و تولید وحدت بیسابقهای بین نیروهای متنوع، از زنان تا اقلیتهای قومی کرد و بلوچ، مخالف دیکتاتوری در حالی که افقهای فمینیستی و ضداستعماری ارائه میدهند. از طرف دیگر، تحرک جمعی تودهای به عنوان یک «انقلاب ملی» صحنهسازی شده است، که هدف آن تولید تودهای همگن از افراد اتمی از طریق شبکههای تلویزیون ماهوارهای است. این پروژه که توسط اسرائیل و عربستان سعودی حمایت میشود، تلاش میکند تا بدنی را تهیه کند که «سر» آن—پسر شاه سرنگون شده—بعداً از خارج، از طریق مداخله حمایت شده توسط خارجی، وارد و به آن پیوند داده شود. در طول دهه گذشته، سلطنتطلبان، مسلح به قدرت رسانهای عظیم، نظر عمومی را به سمت ملیگرایی افراطی، نژادپرستانه سوق دادهاند—شکافهای قومی را عمیقتر و تصور سیاسی مردم ایران را تکهتکه کردهاند.
\n\nرشد این جریان در سالهای اخیر نشانه «عقبماندگی» سیاسی مردم نیست، بلکه نتیجه کمبود سازماندهی گسترده چپ و قدرت رسانهای در تولید گفتمان ضد هژمونی جایگزین است—یک فقدان و ضعف که تا حدی توسط سرکوب و خفگی ایجاد شده و فضایی برای این پوپولیسم واکنشی باز کرده است. در غیاب روایت قدرتمندی از سوی نیروهای چپ، دموکراتیک و غیرملیگرا، حتی شعارها و ایدهآلهای جهانی مانند آزادی، عدالت و حقوق زنان میتوانند به راحتی توسط سلطنتطلبان تصرف شوند و با پوستهای به ظاهر پیشرفتگرا که هسته استبدادی را پنهان میکند، به مردم فروخته شوند. در برخی موارد، این حتی در واژگان اجتماعیگرا بستهبندی میشود—این دقیقاً جایی است که راست بیش از حد هم زمین اقتصاد سیاسی را میبلعد.
\n\nدر همان زمان، همانطور که تضاد با جمهوری اسلامی تشدید میشود، تنش بین این دو افق و مدل نیز تشدید میشود؛ امروز تقسیم بین آنها را میتوان در توزیع جغرافیایی شعارهای اعتراضی دید. از آنجا که پروژه «بازگشت پهلوی» نمایانگر افقی پدرمحور است که بر ملیگرایی قومی فارس و یک جهتگیری بسیار راستگرا استوار است، در جاهایی که سازماندهی کارگری و فمینیستی در زمین ظهور کرده—در دانشگاهها و در مناطق کرد، عرب، بلوچ، ترکمن، عرب و ترک—شعارهای حامی سلطنت عمدتاً غایب هستند و اغلب واکنش منفی ایجاد میکنند. این وضعیت متناقض منجر به راههای مختلفی برای سوءتفاهم از خیزش اخیر شده است.
\n\nایران در لحظه تاریخی حساسی قرار دارد. جمهوری اسلامی در یکی از ضعیفترین موقعیتهای خود در تاریخ—بینالمللی، پس از ۷ اکتبر ۲۰۲۳ و تضعیف چیزی که به عنوان «محور مقاومت» شناخته میشود، و داخلی، پس از سالها شورشها و خیزشهای مکرر—قرار دارد. آینده این موج جدید نامشخص است، اما مقیاس بحران و عمق نارضایتی مردمی اطمینان میدهد که موج دیگری از اعتراضات میتواند در هر لحظه شعلهور شود. حتی اگر خیزش امروزی سرکوب شود، باز خواهد گشت. در این شرایط، هرگونه مداخله نظامی یا امپریالیستی فقط میتواند مبارزه از پایین را تضعیف کند و دست جمهوری اسلامی را برای انجام سرکوب تقویت کند.
\n\nدر طول دهه گذشته، جامعه ایران دوباره اقدام سیاسی جمعی از پایین را اختراع کرده است. از بلوچستان و کردستان در خیزش ژینا تا شهرهای کوچک در لرستان و اصفهان در موج اعتراض فعلی، کنشگری سیاسی—بدون هیچ نمایندگی رسمی از بالا—به خیابان، به کمیتههای اعتصاب و به شبکههای محلی، غیررسمی منتقل شده است. علیرغم سرکوب بیرحم، این ظرفیتها و ارتباطات در جامعه زنده میمانند؛ توانایی بازگشت و تبلور به قدرت سیاسی ادامه دارد. اما انباشت خشم تنها چیزی نیست که ادامه و جهت آنها را تعیین خواهد کرد. امکان ساختن افق سیاسی مستقل و جایگزین واقعی نیز تعیینکننده خواهد بود.
\n\nاین افق با دو تهدید موازی روبرو است. از یک طرف، میتواند توسط نیروهای راست مبتنی در خارج از کشور تصرف یا کنار گذاشته شود—نیروهایی که از رنج مردم به عنوان ابزار برای توجیه تحریم، جنگ یا مداخله نظامی استفاده میکنند. از طرف دیگر، بخشهایی از طبقه حاکم—چه از جناحهای نظامی-امنیتی چه از جریانهای اصلاحطلب—در پشت صحنه کار میکنند تا خود را به غرب به عنوان گزینهای «منطقیتر»، «کمهزینهتر»، «قابل اعتمادتر» بازاریابی کنند: یک جایگزین داخلی از درون جمهوری اسلامی، نه برای شکستن با نظم موجود سلطه، بلکه برای بازآرایی آن زیر چهرهای متفاوت. (دونالد ترامپ قصد دارد چیزی مشابه را در ونزوئلا انجام دهد، عناصری از دولت حاکم را به اراده خود خم کند نه تغییر در دولت ایجاد کند.) این یک محاسبه سرد مدیریت بحران است: مهار خشم اجتماعی، تنظیم مجدد تنشها با قدرتهای جهانی، و تولید مجدد نظمی که در آن مردم از تعیین سرنوشت محروم هستند.
\n\nدر مقابل این دو جریان، احیای سیاست بینالمللی رهاییبخش ضروریتر از همیشه است. این یک «راه سوم» انتزاعی نیست، بلکه تعهدی است به قرار دادن مبارزات مردم در مرکز تحلیل و اقدام: سازماندهی از پایین به جای سناریوهای نوشته شده از بالا توسط رهبران خودخوانده، به جای مقابلهسازیهای دروغین ساخته شده از بیرون. امروز، بینالمللیگرایی به معنای نگه داشتن همزمان حق مردم برای تعیین سرنوشت و تعهد به مبارزه با همه اشکال سلطه—داخلی و خارجی—است. یک بلوک بینالمللی واقعی باید از تجربه زیسته، همبستگیهای ملموس و ظرفیتهای مستقل ساخته شود.
\n\nاین نیازمند مشارکت فعال نیروهای چپ، فمینیست، ضداستعماری، اکولوژیک و دموکراتیک در ساخت سازمان گسترده مبتنی بر طبقه در موج اعتراض—هم برای بازپسگیری زندگی و هم برای گشودن افقهای جایگزین بازتولید اجتماعی—است. در همان زمان، این سازماندهی باید خود را در ادامه با افق رهاییبخش مبارزات قبلی و بهویژه جنبش «زن، زندگی، آزادی» موقعیتیابی کند—انرژی که هنوز پتانسیل آشفتگی، همهجا، گفتمانهای جمهوری اسلامی، سلطنتطلبان، سپاه حفاظت انقلاب اسلامی، و آن افراد اصلاحطلب سابقی که اکنون رویای انتقال کنترلشده و یکپارچهسازی مجدد در چرخههای انباشت آمریکا-اسرائیل در منطقه را دارند، را دارد.
\n\nاین همچنین لحظه تعیینکنندهای برای پراکنش ایرانی است: میتواند به بازتعریف سیاست رهاییبخش کمک کند، یا میتواند دوتایی خستهکننده «استبداد داخلی» در مقابل «مداخله خارجی» را تکرار کند و بنابراین تعلل سیاسی را طولانی کند. در این زمینه، ضروری است که نیروهای در پراکنش گامهایی به سمت تشکیل یک بلوک سیاسی بینالمللی واقعی بردارند—بلوکی که خطوط روشنی علیه هر دو استبداد داخلی و سلطه امپریالیستی ترسیم میکند. این موضع مخالفت با مداخله امپریالیستی را با شکست صریح از جمهوری اسلامی پیوند میزند، و از هرگونه توجیه سرکوب به نام مبارزه با دشمن خارجی خودداری میکند.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2026/01/07/6.jpg\")
\nحزب کارگران کردستان (پ.ک.ک.) در تاریخ ۱۲ مه ۲۰۲۵ پس از بیش از چهار دهه مبارزهی مسلحانه علیه دولت ترکیه، انحلال خود را اعلام کرد. این تصمیم در پی فراخوان عبدالله اوجالان، رهبر زندانی پ.ک.ک.، برای پایان دادن به فعالیت این سازمان اتخاذ شد. نیروهای پ.ک.ک. در ۱۱ ژوئیه خلعسلاح خود را در مراسمی نمادین اعلام کردند. اکنون این پرسش مهم مطرح است: این تحول چه معنایی برای جنبشهای رهاییبخش کُرد و برای آینده خاورمیانه خواهد داشت؟
\n\nگروهی از نیروهای پ.ک.ک. در یازدهم ژوئیه ۲۰۲۵ بهصورت نمادین در غار جاسنه، واقع در منطقه خودمختار کردستان عراق، سلاحهایشان را بر زمین گذاشتند و در آتش سوزاندند. این مکان از منظر تاریخی و سیاسی اهمیت ویژهای دارد: در ۱۹۲۳، در جریان حملات استعماری بریتانیا، غار جاسنه پناهگاه و پایگاه فرماندهی نیروهای مقاومت بود. در همان سال، این غار به محل چاپ مخفی نخستین روزنامه انقلابی کردی با عنوان بانگی حق (ندای حقیقت) تبدیل شد؛ روزنامهای که به همت روزنامهنگار کرد، احمد خواجه بنیانگذاری شده بود. این اقدام، مقاومت ضداستعماری، مبارزه سیاسی و روزنامهنگاری زیرزمینی را به شکلی معنادار به هم پیوند زد.اکنون، یک قرن بعد، خلعسلاح در این مکان نه بهمنزله تسلیم بلکه یک بیانیهی سیاسی است که در تار و پود زمان طنینانداز میشود. این کنش مرزی میان گذشته و حال ترسیم میکند و حافظهی تاریخی را بهمثابهی راهبردی سیاسی فرا میخواند. انتخاب غار جاسنه از سوی این نیروها یادآور این پیام است: انقلابها ممکن است تغییر شکل دهند، اما ریشههایشان عمیق و ماندگار است. در جایی که امپراتوری خواهان سکوت بود، صدای کردها حقیقت را منتشر کرد؛ و اکنون که سلاحها بر زمین گذاشته میشوند، ممکن است مبارزاتی نوین از دل همان خاک برخیزند، مبارزاتی ریشهدار در گذشته، اما شکلگرفته در افقهای تازهای از تخیل سیاسی.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2025/07/13/1.jpg\")
غار جاسنه، محل برگزاری مراسم نمادین خلعسلاح پ.ک.ک. در ۱۱ ژوئیه ۲۰۲۵
\nاین اقدام در پرتو تحولات اخیر، ابعاد معنایی گستردهتری مییابد. تنها دو روز پیش از آن، عبدالله اوجالان، رهبر اسطورهای حزب کارگران کردستان (پ.ک.ک.)، در پیامی ویدیویی (نخستین پیام او از ۱۹۹۹) بار دیگر ظاهر شد و خواستار پایان مبارزهی مسلحانه شد و بر لزوم گذار قطعی به سیاست دموکراتیک تأکید کرد. این لحظه صرفاً مستلزم بزرگداشت نیست، بلکه نیازمند تفسیر است: جنبشی چریکی که روزگاری مترادف با مقاومت مسلحانه بود، چگونه میتواند از خلال کنشهای نمادینْ دگرگونی سیاسی را به نمایش بگذارد؟
\n\nبرای فهم خودانحلالی پ.ک.ک. باید گسترهی وسیع پایگاه اجتماعی آن را در نظر گرفت؛ پایگاهی که دهها میلیون نفر را دربر میگیرد. جنبش کردی در ترکیه از زمان زندانی شدن اوجالان در ۱۹۹۹ از خاستگاه چریکی خود فراتر رفته و به پروژهای سیاسی و پیچیده بدل شده که در بافتهای متنوع شهری و روستایی، سکولار و مذهبی، کردی و غیرکردی ریشه دوانده، اگرچه طبقهی کارگر همچنان هستهی مرکزی آن را تشکیل میدهد. این جنبش اکنون در قالب ساختاری ترکیبی فعالیت میکند که شاخهای مسلح در کوههای قندیل را با شبکهای وسیع از نهادهای مدنی و سیاسی در هم میآمیزد؛ از اتحادیههای کارگری، شهرداریها، احزاب قانونی، سازمانهای زنان، رسانهها گرفته تا پلتفرمهای همبستگی فراملی. شیوهی کنش سیاسی آن، همزمان سرزمینی و فراملی، قانونی و زیرزمینی، نظامی و عمیقاً اجتماعی است. ظهور و گسترش جنبش رهاییبخش زنان کردْ یکی از دگرگونیهای بنیادین در این میان بوده که رهایی جنسیتی را به عنوان هستهای نمادین و راهبردی در مرکز قرار داده است. پروژهی روژآوا و نقش فزایندهی جنبش زنان در نامههای اوجالان پیوسته بهعنوان مهمترین دستاوردهای معاصر پ.ک.ک. برجسته شدهاند.
\n\nپ.ک.ک. پس از برگزاری دوازدهمین کنگره خودْ در تحولی تعیینکننده برای چشمانداز سیاسی کردها اعلام انحلال کرد. این تصمیم در پی مجموعهای از گفتوگوها اتخاذ شد که از اکتبر ۲۰۲۴ آغاز شده بود؛ گفتوگوهایی که با مشارکت عبدالله اوجالان (از طریق برادرزادهاش و هیئتی از حزب برابری و دموکراسی خلقها) و در واکنش به اظهارات دولت باغچلی، رهبر حزب حرکت ملی (Milliyetçi Hareket Partisi – MHP)، یکی از احزاب راست افراطی و ملیگرای ترکیه، شکل گرفت. اوجالان بر ضرورت انتقال مسئله کرد از بستر مبارزهی مسلحانه به عرصه سیاست دموکراتیک تأکید کرد و اعلام داشت که در صورت فراهم شدن شرایط لازم، توانایی هدایت این گذار تاریخی را دارد. در واکنش به این تحولات، پ.ک.ک. مشورتهای داخلی خود را آغاز کرد و آمادگیاش را برای برگزاری کنگرهای تحت هدایت اوجالان اعلام نمود. عبدالله اوجالان در ۲۷ فوریه ۲۰۲۵بیانیهای رسمی و تاریخی با عنوان «فراخوانی برای صلح و جامعهای دموکراتیک» منتشر کرد و از پ.ک.ک. خواست به فعالیتهای مسلحانه خود پایان دهد و مسئولیت دستیابی به راهحلی مسالمتآمیز را بر عهده گیرد. پ.ک.ک. در پاسخ به این فراخوانْ در اول مارس اعلام آتشبس یکجانبه کرد. پس از آن، دوازدهمین کنگرهی این سازمان برگزار شد و در آن، تصمیم به انحلال پ.ک.ک. و پایان دادن به مبارزهی مسلحانه بهطور رسمی از سوی رهبری پ.ک.ک. و حزب زنان آزاد کردستان (PAJK) به تصویب رسید.1
\n\nچشمانداز راهبردی اوجالان در شماره ماه مه ۲۰۲۵ (شمارهی ۵۲۱) نشریهی سه_رخوبوون_ (Serxwebûn)، ارگان رسمی ماهانهی پ.ک.ک. بهصورت کاملتری تبیین شد. این شمارهی پایانی شامل نسخهی کامل سند ۲۰ صفحهای بود که اوجالان به کنگره ارائه کرده بود، به همراه نامهای چهار بندی خطاب به نمایندگان، که چارچوب سیاسی گذار به مرحلهای صلحآمیز و دموکراتیک در جنبش کردی را ترسیم میکرد. این نشریه با اعلام پایان ۴۴ سال فعالیت مستمر خود چنین نوشت: «همهچیز برای آغازی نو و قدرتمند فراهم است.»
\n\nعبدالله اوجالان در نامهای به تاریخ ۲۷ آوریل چشماندازی تحولآفرین برای دوران پس از پ.ک.ک. ترسیم میکند که بر ملت دموکراتیک، اقتصاد اجتماعی و محیطزیستگرایی و مدرنیته دموکراتیک، بهمثابهی بدیلی برای دولت-ملت سرمایهداری و سوسیالیسم واقعاً موجود استوار است. او جامعهی دموکراتیک را بهعنوان برنامهی سیاسی دوران جدید پیشنهاد میدهد؛ برنامهای که هدف آن نه تصرف دولت بلکه ایجاد ساختارهایی خودگردان و مبتنی بر پایگاههای مردمی مانند کمونهاست. در این چارچوبْ مفاهیمی مانند سوسیالیسم دموکراتیک، کمونالیسم و کنفدرالیسم منطقهای، به ارکان اصلی پروژهی رهایی کردستان و دگرگونی منطقهای گستردهتر تبدیل میشوند. اوجالان از این رویکرد بهعنوان شکلی نوین از بینالمللگرایی یاد میکند و از تمامی بازیگران میخواهد برای تحقق آن مسئولیتپذیر باشند، و تصریح میکند که موفقیت در کردستان میتواند تأثیراتی زنجیرهای در ترکیه، سوریه، عراق و ایران داشته باشد.2 متون این شماره، از جمله سخنرانیها، قطعنامهها، و اسناد کنگره، بازتابدهندهی تلاشی برای بازتنظیم افق راهبردی جنبش هستند.
\n\nفراخوان اخیر اوجالان برای انحلالْ بدون پیشینه نیست، چرا که پ.ک.ک. در گذشته نیز بارها میان مبارزهی مسلحانه و مذاکره در نوسان بوده است. با این حال، این لحظه بیانگر چرخش ایدئولوژیکی عمیقتر است: این جنبش از ۲۰۰۴ با محوریت «کنفدرالیسم دموکراتیک» بازساختاریافته است، از طریق اتحادیهی جوامع دموکراتیک کردستان (ک.ج.ک.) چارچوبی چتری که پ.ک.ک. را نیز در بر میگیرد. با این حال، در طرح کنونی انحلال، ک.ج.ک بهطرز قابل توجهی غایب است.
\n\nهمچنین مفهوم «انحلال» همچنان ابهامآمیز باقی مانده است. آیا این به معنای پایان واقعی پ.ک.ک. است، یا صرفاً بازسازی نام و هویت آن، یا تغییری تاکتیکی در مسیر یک روند طولانیتر از سازگاری سیاسی؟ مهمتر از آن، برچیدن ساختاری که بهطور تاریخی مرز میان مقاومت مسلحانه و بسیج مردمی را از میان برده، برای مبارزات ضددولتی و ضداستعماری در منطقه چه پیامدهایی خواهد داشت؟
\n\nحتی در درون حزب کارگران کردستان (پ.ک.ک.) نیز برداشتها و تفسیرها متفاوتاند. زاگروس هیوا، سخنگوی روابط خارجی جامعه کنفدرال دموکراتیک کردستان (KCK)، در گفتوگویی با تلویزیون استرک اظهار داشت که این قطعنامهها خواستار پایان درگیری مسلحانه هستند، نه خلعسلاح، و با توجه به فاصله اندک صدمتری میان سربازان ترک و چریکها و تداوم درگیریها، امکانپذیری چنین امری را زیر سؤال برد. برخی با این دیدگاه مخالفاند. امیر کریمی عضو نامدار پژاک تأکید کرد: «کسانی که بیشترین مبارزه را کردهاند و بیشترین رنج را بردهاند، بیشترین حق را برای سخن گفتن از صلح دارند.» از سوی دیگر، رئیس مجلس ترکیه، نعمان کورتولموش، این روند را بخشی از تلاشی ملی برای مقابله با پروژهی تجزیهطلبی امپریالیستی توصیف کرد:
\n\n\n\n\n«عراق و سوریه تجزیه شدهاند، لبنان به کشوری غیرقابل اداره تبدیل شده است. لیبی، سودان و سومالی از هم پاشیدهاند. این کشورها به میدانهای نبردی بدل شدهاند که آتش آنها از طریق شکافهای قبیلهای، قومی و مذهبی شعلهور شده است، و برخی از آنها از طریق سازمانهای تروریستی فروپاشیدهاند. ما میتوانستیم مانند یک ”گاو زرد“3 منفعلانه منتظر بمانیم تا نوبت تجزیهمان برسد، یا میتوانستیم، ترک، کرد و دیگران، با هم متحد شویم و این نقشهی امپریالیستی را خنثی کنیم. ما مسیر دوم را انتخاب کردهایم و مصمم هستیم که\nبا هم پیش برویم.»
\n
طبیعتاً این فراخوان، موجب بروز شکاف، تردید و واکنشهای متنوعی در میان فعالان کرد شده است، و در میان دیاسپورا به مراتب بیشتر از فعالین کردستان. در اینجا، قصد داریم با تحلیل سیر تاریخی تحولات پ.ک.ک. در پیوند با روندهای صلح، به واکاوی این پرسشها بپردازیم و پیامدهای گستردهترِ انحلال احتمالی این سازمان را برای جنبشهای ضددولت، ضدسرمایهداری و ضداستعماری معاصر بررسی کنیم.
\n\nنخست، مروری خواهیم داشت بر چگونگی شکلگیری خشونت انقلابی از دل مبارزهی مسلحانه در جنبش کُرد و نحوه درهمتنیدگی آن با مجموعهای از ابتکارات ناکام صلح که اغلب به چرخههای تازهای از جنگ انجامیدهاند. سپس به پرسش اصلی خواهیم پرداخت: چرا پ.ک.ک. به خلعسلاح یکجانبه روی آورد؟ این تصمیم را در بستر پویاییهای سیاسی در سطوح منطقهای، ملی و جهانی تحلیل خواهیم کرد. در ادامه، به مخاطرات، ابهامات و محاسبات راهبردی مرتبط با این اقدام خواهیم پرداخت و در نهایت، در پیوند با موضوع جنسیت، نقش جنبش آزادی زنان کرد را در ترسیم محدودیتها و امکانهای این فرآیند برجسته خواهیم ساخت.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2025/07/13/8.jpg\")
Abdullah Öcalan announcing the dissolution of the PKK in a video message in July 2025.
\nچنانکه پ.ک.ک. در تاریخ ۱۲ مه ۲۰۲۵ اعلام کرد:
\n\n\n\n\nپ.ک.ک. بهمثابهی یک جنبش رهاییبخش در واکنش به سیاست انکار ملت کُرد، که در\nمعاهده لوزان و قانون اساسی ترکیه در سال ۱۹۲۴ نهادینه شده بود، شکل گرفت.»
\n
کُردها که پیشتر بهعنوان یک «ملت» در چارچوب یک امپراتوری به رسمیت شناخته میشدند، به «اقلیتهای قومی» درون دولتهایی تبدیل شدند که آنها را سرکوب، همگونسازی و حذف کردند. با وجود آنکه جمعیت کُردها نزدیک به ۴۰ میلیون نفر است ــ و ۲۰ درصد جمعیت ترکیه را تشکیل میدهند ــ همچنان بزرگترین ملت بیدولت جهاناند که از بهرسمیت شناختهشدن سیاسی و فرهنگی محروم ماندهاند.
\n\nسرکوب دولتی در تاریخ کردستان اغلب شکلهای نسلکشی یا نزدیک به آن به خود گرفته است: در عراق، کمپین انفال (۱۹۸۸-۱۹۸۷) موجب کشتار ۱۸۰ هزار کُرد شد که از سوی جامعه جهانی به عنوان نسلکشی شناخته شده است؛ در سوریه، سیاستهای سلب شهروندی در دههی ۱۹۶۰ دهها هزار نفر را، تنها به جرم کُرد بودن، بیتابعیت ساخت؛ در ایران، حملات نظامی به شهرهای کردستان و فعالین سیاسی در قالب «جهاد خمینی علیه کردستان» نقطه شروع چرخهای از خشونت پیوسته علیه کُردها در دوران پساانقلاب بود؛ و در ترکیه، برای مدت طولانی حتی واژگان «کُرد» و «کُردستان» ممنوع بودند و کُردها «ترکهای کوهستان» نامیده میشدند. جنگ میان پ.ک.ک. و ارتش ترکیه بهتنهایی بیش از ۴۰ هزار کشته برجای گذاشته و در چارچوب گستردهتری از منازعات کُردی، از دههی ۱۹۶۰ تاکنون بیش از ۲۵۰ هزار نفر جان خود را از دست دادهاند.
\n\nدر این میان جمهوری ترکیه بر شالوده نسلکشی ارمنیان و انکار هویت کُردی بنا شد، دو فرایندی که در خدمت پیشبرد پروژهای ملیگرایانه و همگونساز قرار گرفتند. پ.ک.ک. در دههی ۱۹۷۰ در واکنشی مستقیم به این نظم طردکننده و این شکل از نژادپرستی غیرتورکستیز پدیدار شد. این مقاومت تنها نظامی نبود، بلکه بهطور همزمان فرهنگی و سیاسی نیز بود، چنانکه سوگند پارلمانی لیلا زانا در ۱۹۹۱ گواهی بر آن است: «این سوگند را بهنام برادری ملتهای ترک و کُرد یاد میکنم»، که به زبان کُردی ادا شد و او بهدلیل همین اقدام ــ که محتوای آن همبستگی میان کُرد و تورک و همسرنوشتی آنها بود ــ ده سال را در ترکیه در زندان بهسر برد.
\n\nامپریالیسم ترکیه در سالهای اخیرْ استعمار درونی را با گسترش نوامپریالیستی منطقهای تلفیق کرده است. آنکارا از ۲۰۱۶ شبهنظامیان اسلامگرای نیابتی، مانند «ارتش ملی سوریه (SNA)، را در سراسر شمال سوریه (عفرین، الباب، اعزاز، جرابلس، ادلب) به کار گرفته است. این نیروها به ترکیه اجازه میدهند تا جنگ را برونسپاری کند، درحالیکه همزمان پروژهای نوعثمانیگرایانه شامل عربسازی اجباری، اسلامیسازی و مهندسی جمعیت را پیش میبرد. وعدهی دستمزدهایی تا ۲۵۰۰ دلار، جوانانی را که تنها با چند ده دلار در ماه امرار معاش میکنند جذب میکند و بدینترتیب جنگ به شکل جدیدی از اشتغال بیثبات بدل میشود که میتواند مردان طبقه کارگر جنگزده را به خود جلب کند.
\n\nترکیه از ۲۰۱۵ عملیاتهای پیاپی ــ «سپر فرات»، «شاخهی زیتون»، و «چشمهی صلح» ــ را به راه انداخته که به اشغال مناطق کردنشین، جابهجایی جمعیتها و امکان غارت، خشونت گسترده و بازمهندسی اتنیکی- سیاسی منجر شدهاند. حملات هوایی به قندیل و شنگال در عراق نیز شدت یافتهاند، بیآنکه واکنش جدی جهانی را در پی داشته باشند. این الگوی جنگی ــ خصوصیشده، بیثبات و فراملی ــ به دیگر کشورها نیز تسری یافته است: لیبی (۲۰۲۰-۲۰۱۹)، آذربایجان (۲۰۲۰)، یمن، نیجر و پاکستان. شبکههای شبهنظامی مرتبط با سازمان اطلاعات ترکیه، مانند تیپ سلطان مراد، از روستاهای کُردنشینی چون سِناره در نزدیکی شهر عفرین (یکی از مهمترین شهرهای کردستان در روژآوا که از ۲۰۱۸ تحت اشغال ترکیه است) عملیات انجام میدهند.
\n\nدستاندازی ترکیه فراتر از مرزهایش نیز گسترش یافته است: در اروپا، فعالان کرد تحت نظارت نیروهای امنیتی کشور مبدا یا ترکیه، یا تحت استرداد یا ترور قرار میگیرند. ترور چهرههای برجستهی فمینیستی کرد مانند سکینه جانسز (در پاریس)، هورین خَلف (در سوریه) و ناگیهان آکارسل (در عراق)، گویای راهبردی جنسیتی در قطع رهبری انقلابی و خاموشکردن جریان فمینیستی فراملی کردی است. امپریالیسم ترکیه، با درهمآمیختن شبهنظامیگری اسلامگرا، اقتصاد جنگی فراملی و حاکمیتهای تکهتکهشده، خشونتی بیقاعده تولید میکند که در آن منطق بازار بر منافع دولت پیشی میگیرد. این خشونت فراملی، بخوانید شبهامپریالیستی، صرفاً امتدادی از قدرت دولتی نیست، بلکه یکی از سازوکارهای محوری در پروژهی ژئوپولیتیکی گستردهتر ترکیه است. این پیشرانی تهاجمی قدرتْ صرفاً فرصتطلبانه نیست؛ بلکه بخشی از پروژهای نوعثمانی و نواستعماری است که در پی بازتعریف نفوذ ترکیه در سرزمینهای پیشین امپراتوریاش است. در کانون این چشمانداز، گنجاندن جغرافیا و منابع کردستان در معماری نوظهور تجارت جهانی ــ بهویژه از طریق «کریدور میانی» که در ادامه بدان پرداخته خواهد شد ــ قرار دارد.
\n\nبا این حال، این خشونتْ مقاومتی به همان اندازه فراملی برانگیخته است. پ.ک.ک. مسأله کرد را به شکلی ریشهای سیاسی ساخته و جمعیتی بیدولت را به سوژهای سیاسی و سازمانیافته بدل کرده است. این پروژه که رهبری زنان در آن برجسته و واقعی است، یکی از معدود چشماندازهای انقلابی معاصر است که عدالت اجتماعی، کثرتگرایی، همزیستی مسالمتآمیز ملتها و اقلیتهای در حاشیه، و نقد رادیکال قدرت را در مرکز خود قرار داده است. در برابر گرایشهای چپ دولتمحور، اردوگاهی یا ملیگرا ــ که عمدتاً با منطقهایی عمودی، نظامیگرایانه و مردسالارانه تعریف میشوند ــ جنبش کرد، بهویژه در وجه فمینیستیاش، نقطه ثقل سیاست را، از پارادایمهای دولتمحور به شکلهایی از سیاست تودهای، سازمانیافته، محلیشده و مبتنی بر همبستگی از پایین منتقل کرده است. شعار تاریخی پ.ک.ک، «ژن، ژیان، ئازادی»، که در بستر دههها مبارزهی فرودستانه شکل گرفته و از اوایل سال ۲۰۰۰ از سوی فعالان آن سر داده شده، در جریان خیزش ایران در ۲۰۲۲ به فریادی جهانی بدل شد. اما نکتهی مهم این است که چنین مقاومت کمنظیر و الهامبخشی بهواسطهی مبارزهی مسلحانه ممکن شد. و این همان پرسش کلیدی را پیش میکشد: با اعلام انحلال پ.ک.ک.، بر سر افق انقلابی کردها چه خواهد آمد؟
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2025/07/13/6.jpg\")
\nفروپاشیهای پیدرپی فرآیندهای صلح در کردستان نه به دلیل فقدان تعهد از سوی کُردها، بلکه بهسبب امتناع ساختاریافته دولتهای منطقه از بهرسمیت شناختن حقوق کُردهاست. در ایران، مذاکرات وین در ۱۹۸۹ با ترور عبدالرحمن قاسملو، رهبر کُرد، و همراه انش به پایان رسید، رویدادی که با ترور جانشین او، صادق شرفکندی، در برلین در ۱۹۹۲ تکرار شد. در عراق، نقض توافقنامه خودمختاری سال ۱۹۷۰ از سوی بغداد سرانجام به کمپین نسلکشانه انفال منتهی شد.
\n\nترکیه نیز روندی مشابه را در پیش گرفت. با وجود تلاش مستمر جنبش کُردی برای گفتوگو، سیاست دولت ترکیه میان نمایشهای کوتاهمدت از صلح و سرکوب نظاممند نوسان داشته است. ابتکار صلح رئیسجمهور تورگوت اوزال در اوایل دههی ۱۹۹۰ با مرگ مشکوک او متوقف شد، و دههی بعدی با موجی از خشونت شدید دولتی، شامل شکنجه، کوچ اجباری و سرکوب فرهنگی همراه بود. دستگیری عبدالله اوجالان در ۱۹۹۹ نقطه عطفی در این مسیر بود: او بعد از دستگیریاشْ آتشبس اعلام کرد و خواستار انحلال پ.ک.ک. شد. اما واکنش تنبیهی دولت و تداوم سرکوبها همچون پاسخی به فراخوان رهبر حزب کارگران کردستان، پروسهی مذکور را تخریب و بیاعتمادی کُردها را عمیقتر ساخت.
\n\nجنبش کُردی با وجود این سرکوبها دگرگونیهایش را ادامه داد. مفهوم کنفدرالیسم دموکراتیک به مثابه پارادایم جدید این حزب در ۲۰۰۴ معرفی شد: مدلی که بهجای ناسیونالیسم، بر کثرتگرایی سیاسی مبتنی بر مشارکت مردمی تأکید میکرد. مقاومت مسلحانه در کنار استراتژیهای حقوقی و سیاسی ادامه یافت و در نهایت به موفقیتهای انتخاباتی حزب دموکراتیک خلقها (HDP) انجامید. با این حال، همزمان تلاشها برای صلح ادامه یافت، از جمله مذاکرات اسلو (۲۰۱۱-۲۰۰۸)4 و روند امرالی (۲۰۱۵-۲۰۱۳)، که هر دو بهخاطر اقدامات غیرمسئولانهی دولت ترکیه با شکست مواجه شدند. نخست، افشای مذاکرات در ۲۰۰۹ واکنشهای ملیگرایانهای را برانگیخت؛ سپس در ۲۰۱۵، رئیسجمهور وقت، رجب طیب اردوغان، یادداشت تفاهم دولما باغچه را در واکنش به پیشرویهای کُردها در سوریه، بهویژه پیروزی واحدهای مدافع خلق (YPG) و واحدهای مدافع زنان (YPJ) در کوبانی، رد کرد. فروپاشی روند صلح موجی از سرکوب خشونتبار را بهدنبال داشت که بیش از ۳۵۰ هزار نفر را آواره کرد و حدود ۱۷۰۰ نفر را به کام مرگ فرستاد؛ همزمان، ترکیه در ردیف یکی از بزرگترین زندانهای روزنامهنگاران جهان قرار گرفت. سرکوبها چنان جای فرآیندهای صلح را گرفت که در اوت ۲۰۱۶، اردوغان وجود هرگونه مذاکرات را بهکلی انکار میکرد. از این منظر، ژستهای دولت ترکیه برای صلح، اغلب ترجیح آن به عملیات نظامی را آشکار کردهاند، خواه در قالب جنگ، خواه در قالب کودتا.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2025/07/13/11.jpg\")
امینه اُجاک (Emine Ocak) یکی از چهرههای نمادین و مادران پیشگام جنبش «مادران شنبه» در ترکیه است. او مادر حسن اُجاک (Hasan Ocak)، مبارز چپ است که در ۱۹۹۵ پس از بازداشت توسط نیروهای امنیتی ترکیه، ناپدید شد و جسدش پس از هفتهها با نشانههایی از شکنجه در قبرستانی بینامونشان پیدا شد.
\nمبارزهی مسلحانه برای بسیاری از کردها به ضرورتی وجودی برای بقا بدل شده است؛ ضرورتی که مستقیماً از دل این منازعهی نامتقارن و خشونتآمیز دولت حاکم در رویارویی با نیروی انقلابی ملت تحت ستم سربرآورده و از سوی برخی بهمثابهی «جنگی علیه صلح» توصیف میشود. پ.ک.ک. با الهام از فرانتس فانون، خشونت انقلابی، یعنی مبارزهی مسلحانه را، بهمثابهی دفاع استراتژیک از خود بازتعریف میکند. هرچند درون جنبش، نقدهایی نسبت به سیاست این حزب در ۲۰۲۵ تحت لوای استراتژی جنگ شهری و تداوم نظامیگری مطرح شده، اما حمایت گسترده از سوی جامعهی کرد از آن همچنان پابرجاست، حمایتی ریشهدار در زخمهای تاریخی و ناکامی مسیرهای سیاسی که گذار از مبارزهی مسلحانه را ناگزیر میکند. تداوم تصویرسازی دولت از هویت کردی بهعنوان تهدیدْ این بنبست سیاسی را تثبیت کرده است.
\n\nبعد از سرخوردگی جمعی ناشی از حملهی نظامی ترکیه به شهرهای کردستان در ۲۰۱۵ و امنیتیسازی جامعه در پی آن، در میدان سیاسی کنونی کوردی، افقی از این دست و فراخوانی از این جنس بیش از هر زمان دیگری دستنیافتنی به نظر میرسید. اما «هر آنچه سخت و استوار است، در هوا محو میشود». چنانکه عدنان چلیک، پژوهشگر کرد، و دیگر صداهای درون جنبش تأکید کردهاند، پیام عبدالله اوجالان در دوازدهمین کنگرهی پ.ک.ک. گرچه غافلگیرکننده، نشانهی گسستی عمیق بود: «برخلاف فراخوان او در ۲۰۱۵ برای یک گشایش دموکراتیک، بیانیهی ۲۰۲۵ فاقد غنای ایدئولوژیکی فراخوانهای پیشین بود و هرگونه نقد نسبت به دولت-ملت، سرمایهداری نئولیبرال، استعمار درونی و پدرسالاری در آن کمرنگ شده بود». هرچند فقدانی که تحلیلگران به آن اشاره کردهاند، در متنهای بعدی منتشرشده از جانب او تا حدی جبران شده، ولی این بیانیهی اولیه پ.ک.ک. را بهسان بازماندهای از جنگ سرد، فاقد مشروعیت استراتژیک یا ایدئولوژیک تصویر میکرد و خواهان خلعسلاح آن بدون کسب هیچگونه امتیاز سیاسی یا بهرسمیت شناختن مطالبات تاریخی کردها بود. این موضع بهویژه در نامهی ۲۷ آوریل تا حدی اصلاح شد: نامهای که توجه زیادی به تاریخ سرکوب کردها توسط دولتهای منطقهای و میراث مقاومت پ.ک.ک. اختصاص میدهد.
\n\nاین چرخش اوجالان، که در سطحی گسترده بهمثابهی نوعی تسلیم یکجانبه درک شد، درون جنبش با بهت و حیرت همراه بود و بنا بر روایت چلیک، از سوی بسیاری همچون تحقیر ضمنی و نادیده انگاشتن فداکاریهای گذشته تلقی شد. با این حال، به زعم او، بهجای آنکه این تغییر به فروپاشی و انسجام سیاسی جنبش کردستان بینجامد، واکنشهای سازمانی فوری، از جمله پیشنهاد برگزاری کنگرهای برای انحلال، و همچنین تلاشی گسترده برای تفسیر و حفظ میراث انتقادی را به دنبال داشت. این لحظه، نشانهی بازآرایی استراتژیک عمدهای است که تمرکز را از پیگیری یک پروژهی اجتماعی-سیاسی به سوی مدیریت میراث مبارزاتی، حافظهی جمعی و تابآوری سیاسی در دل چشماندازی ژئوپولیتیکیِ در حال تغییر منتقل میکند. امروز همچنان مسئلهی کردها بهلحاظ ساختاری حلنشده باقی مانده است. آشتی واقعی تا زمانی که دولت ترکیه میان وعدههای توخالی صلح و سرکوب خشونتبار در نوسان باشد، امکانپذیر نیست. در حالی که دولت همچنان به الگوهای ملیگرایانه چنگ میزند، جنبش کردی در حال سازگار شدن با شرایط متغیر است، در نوسان میان شورش و تخیل، حافظه و پایداری.
\n\nاین تنش میان انکار دولت و پایداری کردها در سخنرانی تاریخی رجب طیب اردوغان در ۱۲ ژوئیه، بلافاصله پس از خلعسلاح نمادین پ.ک.ک.، به شکلی حاد نمایان شد. اردوغان در این سخنرانی بهطور رسمی اذعان کرد که دولت ترکیه دست به کشتار جمعی کردها زده، آنها را از حقوقشان محروم کرده و این خشونت را در مکانهایی چون زندان دیاربکر آغاز کرده است. او اعتراف کرد که حاکمیت ترکیه روستاهای کردستان را به آتش کشیده، افراد گمنام را جرمانگاری کرده، زبان کردی را ممنوع کرده و مادران را از حق صحبت با فرزندانشان به زبان مادری محروم ساخته است. این سخنرانی، که در پی خلعسلاح نمادین ایراد شد و بر اتحاد ترکها، کردها و عربها تأکید داشت، نشانگر انتقالی از زبان جنگی به سوی زبانی آشتیجویانه است، اما نه آن آشتیای که صلح همگانی در پی داشته باشد، بلکه صحنهای نمایشی که در آن دولت ترکیه با به مصادرهدر آوردن روایتهای گذشته و آینده از جنگ میان دولت ترکیه و کردها، قدرت حاکمیتی خود را بازتولید میکند؛ دولتی که خود را تنها مرجع حافظه، حقیقت و مشروعیت تاریخی معرفی میکند. این لحظه که در ظاهر بهعنوان نقطهی پایان ارائه شد، در واقع تحکیم دوبارهی اقتدار دولت بود. انحلال مبارزهی مسلحانه کردها با تحول سیاسی واقعی همراه نشد، بلکه با مهار نمادین پاسخ داده شد. آنچه بهسان صلح نمود مییابد، در واقع بازآرایی سلطه دولتی در ترکیه است، و بسترساز شکلهای نوینی از کنترل در پوششی بهنام آشتیجویی. و درست به همین دلیل فرماندهان پ.ک.ک. در روزهای اخیر بعد از سخنرانی اردوغان و انجام تلاشهای اولیه برای صلحْ اعلام کردهاند که گامهای لازم از سوی جنبش رهاییبخش کردستان برای صلح برداشته شده و در این مرحله به همین اکتفا میکنند چراکه اکنون توپ در زمین دولت ترکیه است تا تعهدش را به پروسهی فعلی در عمل نشان دهد.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2025/07/13/4.jpg\")
Women participating in the symbolic disarmament of the PKK on July 11, 2025.
\nعبدالله اوجالان در نامهای به تاریخ ۲۵ آوریل ۲۰۲۵، منطق پشت پیشنهاد انحلال حزب کارگران کردستان (پ.ک.ک.) را تبیین کرده و آن را نه شکست بلکه یک تغییر پارادایمی عامدانه معرفی میکند. او تأکید میکند که این فرایند، برخلاف خواست دولت ترکیه برای خلعسلاح فوری، مستلزم نقد ایدئولوژیک ژرف، بازاندیشی درونی و گفتوگویی طولانیمدت برای بازسازی شخصیت و ذهنیت است. پ.ک.ک. که با هدف بیدارسازی آگاهی ملی کُردها و افشای سرکوب ساختاری تأسیس شد، اکنون وارد مرحلهای شده است که گام بعدی در مسیر آزادی باید بر پایهی نهادهای دموکراتیک، نوزایی فرهنگی و کمونالیسم5 بنا نهاده شود، تحولاتی که ممکن است دیگر در چارچوب یک سازمان مسلح و سلسلهمراتبی همچون پ.ک.ک. قابل تجسم نباشد. انحلال را باید در بستر همین روند فهم کرد: بهمثابهی نقطه اوج یک گسست نظری از مدل دولت-ملت و میلیتاریسم قرن بیستم، مدلی مبتنی بر خشونت ساختاری که اکنون به گفتهی اوجالان «دلیل وجودی خود را از دست داده است». چشمانداز اوجالان از کنفدرالیسم دموکراتیک، مبتنی بر خودمختاری محلی، برابری جنسیتی و اقتصاد اکولوژیک، بیانگر گسستی قاطع از الگوهای دولتمحور و نظامیگرا و گامی است بهسوی پروژهای پسادولتی برای سازماندهی اجتماعی.
\n\nبا این حال، این تحول ایدئولوژیک نه ناگهانیست و نه بیمناقشه. پ.ک.ک. از دههی ۱۹۹۰ در مواجهه با فروپاشی سوسیالیسم و گرایشهای اقتدارگرایانه ذاتی در الگوهای دولتمحور دستخوش دگرگونیهای اساسی درونی بوده است. بقای این جنبش به ظرفیت تطبیقپذیری و مواجهه انتقادی با این بحرانها وابسته است؛ و این مسیر در نهایت به تصمیم کنگرهی دوازدهم برای پذیرش انحلال نه بهعنوان تسلیم، بلکه بهعنوان بازجهتگیری رادیکال منتهی شد. در این نامه تأکید میشود که ناتوانی در ادغام کامل اصول دموکراتیک، فمینیستی و زیستمحیطی در ساختارهای سازمانی طی بیش از دو دهه، این لحظهی تحول بنیادین را رقم زده است.
\n\nاز منظر راهبردی، حضور سیاسی کُردها در سراسر ترکیه و خاورمیانه تقویت شده، بهویژه از طریق پیشگامی در پروژههای آزادی زنان و دستاوردهای سیاسی در هر چهار بخش کُردستان. این پیشرفتها، تصویر پ.ک.ک. را بهعنوان یک نهاد صرفاً «تروریستی» که پیشتر از سوی دولت ترکیه تبلیغ میشد، به چالش کشیدهاند. اظهارنظر اخیر مشاور ریاستجمهوری، مهمت اوچوم، مبنی بر اینکه «کُردها جزیی اساسی از ملت ترکیه هستند» بیانگر نوعی بازتنظیم ایدئولوژیک در سطح دولتی نیز هست.
\n\nدر چنین وضعیتی، انحلال پ.ک.ک. را میتوان اقدامی تاکتیکی برای رفع موانع در مسیر بهرسمیت شناختن از سوی جامعه بینالمللی تلقی کرد، بهویژه در مورد به رسمیت شناختن حامیت کردها در روژآوا ، جایی که برچسب «تروریستی» همواره بهعنوان ابزاری برای توجیه تجاوزهای نظامی ترکیه به این منطقه و کشتار سیستماتیک فعالان و رهبران آن بهکار رفته است. در این معنا، هدف از خلعسلاح، بیش از هر چیز، حفاظت از روژآوا بهعنوان پروژهای سیاسی و خودمختار و تضمین بقای آن و مشروعیت یافتنش در سطوح منطقهای و بینالمللی است. گزارشها حاکی از آناند که احتمال دارد دیداری میان عبدالله اوجالان و مسعود بارزانی (رهبر دیرپای حزب دموکرات کردستان در اقلیم کردستان عراق) بهزودی انجام گیرد، تحولی که پیش از هر چیز، فرضیهی شکلگیری یک اتحاد منطقهای کردها را تقویت میکند؛ اتحادی که تا پیش از این به سختی قابلتصور بود و هدف آن تقویت ثبات روژآوا در متن ژئوپولیتیک فعلی است.
\n\nدر نظر داشته باشیم که با وجود دستاوردهای دیپلماتیکی که از نقش نیروهای کردی در مبارزه با داعش حاصل شده، حمایت بینالمللی همچنان متزلزل و متناقض باقی مانده است. فراخوان اوجالان برای انحلال داوطلبانه میتواند راهبردی پیشگیرانه برای جلوگیری از شکست کامل در میانهی انزوای فزایندهی نظامی تلقی شود. فشارهای فزایندهی نظامی ترکیه، اعم از عملیاتهای فرامرزی، جنگ پهپادی، و نظارت اطلاعاتی، از زمان فروپاشی روند صلح در ۲۰۱۵، عملاً فعالیت پ.ک.ک. را به کوهستانهای قندیل محدود کرده و ظرفیت آن را در داخل ترکیه تضعیف کرده است. حتی دوازدهمین کنگرهی پ.ک.ک. که بهتازگی برگزار شد، عمدتاً بهدلیل فقدان امنیت و فشارهای نظامی ترکیه، دوازده سال پس از کنگرهی یازدهم صورت گرفت. پ.ک.ک. به این موضوع در نامهای که در تاریخ ۴ مه منتشر شد و خطاب به مردم و کنشگران جنبش نوشته شده بود، اشاره کرده است:
\n\n\n\n\nنگاهی بازاندیشانه به دو دههی گذشته نکات زیر را آشکار میسازد: اگرچه پارادایم جدید با هدف تعمیق پیوند با جامعه طراحی شده بود، در عمل این کادرها بودند که بیش از همه از جامعه فاصله گرفتند، در شرایطی که کل جنبش بهسوی جرمزدایی از خود (علیه برچسب تروریسم) در حرکت بود. در حالی که هدف آن بود که ساختارهای سازمانی نیرومندتر و شیوههای زندگی اشتراکی و سوسیالیستی پرورش یابد، آنچه در واقع رخ داد، رشد فردگرایی و مادی (مصرف)گرایی بود. روشن است که در تعامل با تودهها، ما در ارائهی آموزش لازم و تقویت سازماندهی برای ایجاد جامعهای واقعاً دموکراتیک ناکام ماندیم. در حوزهی نظامی نیز نتوانستیم آموزش و سازماندهی مؤثری برای دفاع اجتماعی از خود توسعه دهیم یا به اجرا درآوریم. ما در کوهستان باقی ماندیم، در سطح واحدهای چریکیای که از جامعه جدا بودند و بهطور کامل در محاصره قرار داشتند. این وضعیت نهتنها به افزایش تلفات انسانی انجامید، بلکه تأثیر سیاسی و تبلیغاتی مبارزهی مسلحانهمان را نیز تضعیف کرد. بهتدریج، ظرفیت ما برای جنگ مؤثر به منطقهای جغرافیایی بسیار محدود تقلیل یافت.»
\n
پیشرفتهای فناورانه، بهویژه در حوزهی جنگ الگوریتمی و نظارت آنی، انزوای جنبش کردستان را تعمیق بخشیدهاند؛ چرا که کشورهای عضو ناتو روابط خود را با آنکارا در سالهای اخیر در اولویت قرار دادهاند. در همین حال، خودمختاری کردها در سوریه با تهدید تمرکزگرایی رژیم آن کشور روبروست و نفوذ ترکیه در شمال عراق، با تأیید ضمنی محلی، در حال افزایش است. این شرایط موجب شدهاند که مرکز ثقل سیاسی حزب کارگران کردستان از مبارزهی مسلحانه بهسوی پیگیری مشروعیت مدنی و نهادی در سراسر حوزهی کوردی سوق پیدا کند. این جابهجایی، نوعی خلعسلاح نمادین و انتقال راهبردی را نشان میدهد که در آن مبارزهی کردها به عرصههای سیاسی و فراملی منتقل میشود؛ جایی که قدرت مردمی خارج از چارچوب تقابل نظامی بازتعریف میشود.
\n\nکاهش در روند جذب نیرو برای پ.ک.ک.، شمار بالای تلفات انسانی یعنی شهدای کشتهشده در روژآوا و ناتوانی در تبدیل ائتلافهای ضد داعش به پشتیبانی پایدار بینالمللی، ضرورت این بازتنظیم راهبردی را برجسته میسازد. از این زاویه، از دید حامیان، پیشنهاد اوجالان تسلیم تلقی نمیشود، بلکه سازگاری آگاهانهای با واقعیتهای دگرگونشدهی ژئوپلیتیکی و نظامی است؛ از جمله چشمانداز برقراری آتشبس موقتی در قندیل و روژآوا.
\n\nبر اساس نظر بسیاری از تحلیلگران کرد، موضع اوجالان همزمان بازتابدهندهی مخالفت دیرینهی او با اسرائیل6 و بیمیلیاش نسبت به آن است که جنبش کردها، بهدلایل راهبردی، ناچار به ورود به ائتلافی تاکتیکی یا عملگرایانه با اسرائیلی شود که در حال نسلکشی در فلسطین است. به باور آنان، همین نگرانی عامل پیگیری راهحلهای سیاسی پیشدستانه از سوی اوجالان است تا از بروز چنین همپیمانیهایی جلوگیری شود. دیگر حامیان جنبش کرد نیز معتقدند تصمیم اوجالان و پ.ک.ک. تلاشی عملگرایانه برای جلوگیری از تبدیلشدن کردستان به «غزهی بعدی» خاورمیانه است. آنان بر این باورند که محدودیتهای نظامی پ.ک.ک. در برابر سازوکار جنگی میاندولتی و بینالمللیِ پیشرفته از نظر فناوری، در کنار کارزار بیوقفهی ترکیه برای نابودی کردستان و روژآوا، نیازمند بازتنظیم سیاسی بوده است. این تغییر مسیر همچنین متأثر از کاهش قدرت مادی و نمادین همبستگی جهانی با مسئلهی کردهاست؛ همبستگیای که بهمراتب ضعیفتر از حمایتی است که برای فلسطینیها بسیج شده است، بهویژه از جانب جهان عرب و دیاسپورای آن. از این منظر، اگر ترکیه سناریویی مشابه غزه را علیه کردها اجرا کند، ظرفیت یا ارادهی چندانی (یا تقریباً هیچ ارادهای) در سطح منطقهای یا بینالمللی برای مداخله وجود نخواهد داشت. در شرایط کاهش ابزارهای مادی مقاومت و فقدان بسیجگری منطقهای یا جهانی همسطح، کنشگران کرد ناگزیرند راهبردهای جایگزین را برای بقا برگزینند. از این منظر برای بسیاری از فعالان کرد، این تصمیم نه عقبنشینی بلکه تاکتیکی سنجیده و عملگرایانه برای ادامهی بقا در زمینهی ژئوپلیتیکیای که روزبهروز غیرقابلتحملتر میشود، تلقی میشود.
\n\nدرک این چرخش راهبردی بدون اذعان به هزینههای انسانی عمیق این منازعه ممکن نیست. چریکهای انقلابی کرد، اعضای پ.ک.ک. و بهویژه غیرنظامیان، از فرسودگی و پروسهی فرسایشی درگیری ممتد با نیروی دولتی به شدت نظامیشده رنج میبرند؛ هزینههای انباشتهی جنگ به مرحلهای رسیده که دیگر قابل تحمل نیست. هزاران جوان جان خود را از دست دادهاند، شهرهایی به کلی ویران شدهاند، خانوادهها از هم گسیختهاند، بدنها زخم برداشتهاند، و نسلهایی با تجربهی زندان، شکنجه، تبعید، بیثباتی و انگشتنما شدن (به عنوان تروریست) شکل گرفتهاند. این انباشت رنج در طول بیش از چهل سال، واژهی «صلح» را با معنای تازهای همراه کرده است: صلح نه بهمثابهی تسلیم، بلکه بهمثابهی ضرورتی حیاتی، نفسی که پس از دههها خفگی، چشمانتظارش بودهاند.
\n\nاز منظر دولت ترکیه، این انحلال با راهبردی سیاسی که از سوی رجب طیب اردوغان طراحی شده همسو است؛ اردوغان در پی آن است تا قدرت خود را فراتر از محدودیتهای قانون اساسی در ۲۰۲۸ گسترش دهد. او با نمایش خود به عنوان معمار فرایند جدید صلح، امیدوار است بخشی از رأیدهندگان کرد را جذب کرده و همزمان اپوزیسیون را دچار تفرقه سازد. این فراخوان برای پایان دادن به مبارزهی مسلحانه که در قالب آشتیطلبی عرضه میشود، در واقع ترفندی است برای برهم زدن ائتلافهای نوظهور میان نیروهای کرد و جریانهای مترقی اپوزیسیون. حمایت تاکتیکی رأیدهندگان کرد، بهویژه از طریق حزب دموکراتیک خلقها (که اکنون حزب برابری خلقها، دِم، نام دارد)، در ۲۰۱۹ در پیروزی اپوزیسیون در شهرهای بزرگی مانند استانبول و آنکارا نقشی حیاتی داشت. این راهبرد، در پی آن است تا جناحهای سکولار-ملیگرای حزب جمهوریخواه خلق (CHP) را از آن دسته نیروهایی جدا سازد که مایل به گفتوگو با جنبش کرد هستند، و در عین حال، گفتمان امنیتی را برای مصرف داخلی حفظ کند. این مهندسی انتخاباتی بر محاسبهای دوگانه استوار است: تضعیف بسیج مشترک اپوزیسیون و بازداشتن نیروهای کرد از انتقاد صریح به رژیم، از بیم به خطر افتادن صلح احتمالی در جریان. جنبش کرد در این وضعیت پیچیده در موقعیتی قرار گرفته که یادآور اعتراضات پارک گزی در ۲۰۱۳ است. همانگونه که در آن زمان نیز چنین بود، هرگونه گشایش بهسوی گفتوگو با دولت، بهطرز متناقضی به معنای بهرسمیت شناختن مشروعیت آن است، حتی زمانی که خود دولت موضوع اصلی اعتراض است. این تنش جنبش کرد را وادار میکند که موضعی متعادل اتخاذ کند: مشارکت در تلاشهای صلحآمیز، بیآنکه در سیاست نهادی ترکیه ادغام شود یا از جنبشهای اجتماعی وسیعتر مثل جنبش پارک گزی فاصله بگیرد. حاصل این وضعیت نوعی انزوای راهبردی است، اما در عین حال میتواند فرصتی برای ساختن فضایی سیاسی خودمختار باشد که در آن مسئلهی کرد بدون توسل به اسلحه، اما همچنین بدون عقبنشینی، بیان شود. در این میان، اردوغان همچنان از گفتمان امنیتی بهرهبرداری میکند، چهرههای سیاسی کرد را مجرم جلوه میدهد و با تکرار کلیشهی «دشمن داخلی»، به تحکیم پایگاه محافظهکار خود میپردازد. این تضاد میان سرکوب مستمر و زبان آشتیجویانهی صلح، بر طبیعت ابزاری و بدبینانهی این ابتکار صحه میگذارد: این نه تعهد واقعی دولت اردوغان به حل منازعه، بلکه حرکتی تاکتیکی است که در پوشش گفتوگو عرضه میشود.
\n\nهم اردوغان و هم کلیت دولت ترکیه در پی آناند که از طریق خلعسلاح، ادغام کردستان و منابع آن را در بازارهای سرمایهداری جهانیشدهی معاصر تسهیل کنند. اردوغان در سخنرانیای که به تشریح روند جدید ۲۰۲۵اختصاص داشت، بهصراحت اهداف سرمایهداریِ پشت این ابتکار را بیان کرد
\n\n\n\n\nترکیهای عاری از تروریسم، اقتصاد ترکیه را در جایگاهی بالاتر از هر چیز دیگر قرار خواهد داد. زمانی که به این هدف برسیم، اتحادیهی اتاقهای بازرگانی و بورس کالای ترکیه نخستین بهرهمند از آن خواهد بود. از این نقطه به بعد، ترکیه در یک لیگ جدید رقابت خواهد کرد.» بهطور مشابه، محمد شیمشک، وزیر دارایی ترکیه، اعلام کرد که کشور طی پنج دهه گذشته نزدیک به ۱/۸ تریلیون دلار صرف «مبارزه با تروریسم
\n
کرده است، و پایان دادن به این درگیری میتواند منافع اقتصادی چشمگیری برای ترکیه به همراه داشته باشد.
\n\nبا این حال، این الزامات اقتصادی محدود به ملاحظات داخلی نیستند. بلکه در چارچوب بلندپروازیهای ژئوپولیتیکی گستردهتر ترکیه قرار دارند. روند موسوم به صلح ۲۰۲۵ میان ترکیه و پ.ک.ک.، تا آنجا که به اردوغان مربوط میشود، نه گامی اصیل بهسوی آشتی، بلکه مانوری ژئوپولیتیکی است که هدف آن خنثیسازی قدرت نظامی، سیاسی و اقتصادی کردهاست، بهمثابهی پیششرطی برای ادغام ترکیه در گردش جهانی سرمایه، بهمنظور ارتقای جایگاه یک کشور پیرامونی در ساختار سرمایهداری جهانیشده و تضمین بقای آن در این نظم.در مرکز این راهبرد، تحقق پروژه «کریدور میانی» قرار دارد: مسیر تجاری فرا-اوراسیایی که چین را از طریق آسیای مرکزی، قفقاز و ترکیه به اروپا متصل میکند. این کریدور، ترکیه را بهعنوان یک قطب لجستیکی در گردش سرمایهداری جهانی جای میدهد. این مسیر برای ابتکار « طرح کمربند و جاده» چین (BRI)7، پروژهای چند تریلیون دلاری برای اتصال چین با اروپا، آفریقا و خاورمیانه از راههای زمینی و دریایی، نقشی محوری دارد، و همچنین برای «کریدور هند-خاورمیانه-اروپا» (IMEC)8، پروژهی زیرساختی رقیبی که با حمایت ایالات متحده بهمنظور تضمین برتری ژئوپولیتیکی و تجاری غرب طراحی شده است.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2025/07/13/10.png\")
نقشهی مسیر کریدور میانی
\nدر سالهای اخیر، این چشمانداز با ابتکار «جادهی توسعه» (Development Road) تقویت شده است: پروژهای به ارزش ۱۷ میلیارد دلار به رهبری عراق، ترکیه و کشورهای خلیج فارس که خلیج فارس را از طریق بندر بزرگ فاو در عراق، از مسیر خاک ترکیه به اروپا متصل میکند. مسیر پیشنهادی مستقیماً از جنوبشرق ترکیه، یعنی کردستان و منطقهی نفوذ پ.ک.ک.، عبور میکند و در نتیجه، بُعد ژئوپلیتیکی تلاشها برای مهار کردها را برجستهتر میسازد. در پی رخداد ۷ اکتبر و نسلکشی در جریان اسرائیل علیه فلسطینیان، آرایشهای ژئوپلیتیکی منطقه بیش از پیش بیثبات شدهاند و این وضعیت، موج تازهای از سیاستگذاریهای راهبردی حول محور کریدورهای ترانزیتی را بهوجود آورده است؛ وضعیتی که در آن، نقش محوری ترکیه در حوزههای لجستیکی و دیپلماتیک بیش از پیش پررنگ شده است. در شرایط فروپاشی توازن سنتی قدرت در منطقهی شام و خلیج فارس، کنترل ترکیه بر این مسیرهای زیرساختی، بهویژه مسیرهایی که از نفوذ ایران و سوریه عبور میکنند، برای بلوکهای غربی و غیرغربی، بیش از گذشته به ضرورتی حیاتی تبدیل شده است.
\n\nاما برای آنکه ترکیه بتواند این کنترل را تحکیم کند، باید کلیهی بازیگران فرودست (subaltern) یا غیردولتی، بهویژه نیروهای کرد، را حذف کند. از این رو، خلعسلاح پ.ک.ک. نباید بهمنزلهی خلع نظامی صرف درک شود، بلکه باید آن را پایانبخش مبارزهی مسلحانهی کردها در چارچوب نظمی نوین از امنیتیسازی زیرساختی دانست. با خنثی شدن «کریدور شیعی» ایران (محور تهران- دمشق- بیروت)، سقوط رژیم اسد، و گسست محور پ.ک.ک. و نیروهای دموکراتیک سوریه (SDF) تحت فشارهای ایالات متحده و اسرائیل، بازیگران کرد بهشکل ساختاری از معادلات قدرت منطقهای حذف شدهاند. ترکیه نیز با حمایت ضمنی ناتو، عملیاتهای نظامی و پروژههای مهندسی جمعیتی را برای تحکیم سلطه بر منطقهی کردستان به اجرا گذاشته است. «صلح» در چنین بستری به مفهومی بدل میشود که بهجای آشتی سیاسی، بیش از هر چیز شکل نوعی «آرامسازی سرمایهدارانه» به خود میگیرد: جایی که آشتی سیاسی جای خود را به مهار فضایی و نظامی میدهد تا جریان سرمایه، کالا و نفوذ ژئوپلیتیکی در کریدورهای امپریالیستی استخراج و کنترل، بدون وقفه ادامه یابد.
\n\nبنابراین حمایت اردوغان از فراخوان پ.ک.ک. برای خلعسلاح، باید در بستر گستردهتر دگرگونیهای ژئوپلیتیکی خاورمیانه و توازن قدرت در حال تحول منطقهای نیز تفسیر شود. این امر همچنین بازتابدهندهی بهرهبرداری راهبردی ترکیه از پویاییهای «مسئلهی کرد» برای مقابله با رقبایی همچون اسرائیل و ایران است. در همتنیدگی پیچیدهای از محاسبات سیاسی داخلی و منطقهای، ترکیه را بهسوی اتخاذ چنین تاکتیکی سوق داده است. این نکته بهروشنی در نامهی کمیته مرکزی پ.ک.ک. به تاریخ ۴ مه نیز بیان شده است:
\n\n\n\n\nتشدید مرحلهی سوم جنگ جهانی در خاورمیانه، پیامدهای درگیری غزه که از ۷ اکتبر ۲۰۲۳ آغاز شد، ضربات قابلتوجه حماس و حزبالله علیه حملات اسرائیل، و فروپاشی رژیم بعث در سوریه (که باعث گسترش تحولات منطقهای به ایران و ترکیه شد)، همگی نقش تعیینکنندهای در رسیدن ما به این مرحله ایفا کردهاند. ترس و اضطراب وجودی درون دولت ترکیه و دولت ائتلافی آ.ک.پ. – م.ه.پ، در کنار فشارهایی که از سوی جنبش ما و مردم ترکیه برای دگرگونی دموکراتیک و همچنین از سوی نظام سرمایهداری فراملی اعمال میشود، از عوامل اصلی\nتأثیرگذار بر مواضع دولت باغچلی و گفتمان و فراخوانهای شناختهشدهی او هستند. بنابراین، ما به این مرحله در نتیجهی همین تحولات سیاسی و نظامی رسیدهایم.
\n
در عین حال فراموش نکنیم که امروزه قدرتهای دولتی با بهرهگیری از فناوریهای پیشرفته نظارتی، تحلیل دادههای کلان، هوش مصنوعی و الگوریتمهای ردیابی قادرند بازیگران غیردولتی را با دقت بیسابقه شناسایی و هدف قرار دهند، و هنگامی که یک جنبش کنترل سرزمینی، نهادهای خودگردان یا مسیرهای لجستیکی ثابتی به دست میآورد، همین تمرکز قدرت آن را در معرض رصد و حملات دقیق فناورانه قرار میدهد؛ بنابراین، چنین جنبشی برای حفظ بقا ناگزیر به بازآفرینی و تغییر ساختار خود (نظیر حرکت به سوی شبکهای شدن، پراکندگی یا تغییر تاکتیکهای عملیاتی) میشود. تناقض عمیقی در اینجا نهفته است: جنبشی که از نظر قلمرویی و سازمانی قدرت چشمگیری دارد، ناچار به بازآفرینی خویش شده است، درست به این دلیل که همین قدرت آن را در برابر حذف الگوریتمی آسیبپذیر کرده است. از این دریچه، پیشنهاد اوجالان دعوتی است به بازاندیشی اساسی در مفهوم مبارزهی انقلابی در عصری که با پهپادها، کلاندادهها و نظارت فراگیر تعریف میشود. این پیشنهاد، جنبش کرد را به تصور شکلی از مقاومت فراتر از رویارویی مسلحانه فرا میخواند، شکلی از قدرت که در سکوت معنا مییابد، نه در صدای شلیک گلوله.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2025/07/13/3.jpg\")
Weapons burn during a ceremony representing the symbolic disarmament of the PKK on July 11, 2025.
\nاعلام احتمال کنارهگیری پ.ک.ک. از مبارزهی مسلحانه در فوریه ۲۰۲۵، پرسشهایی بنیادین دربارهی شرایطی پیش میکشد که در آن یک مبارزهی چریکیِ طولانیمدت بتواند به فرآیندی سیاسی گذار یابد، آن هم در زمینهای که با اقتدارگرایی ریشهدار، سرکوب مستمر و بنبستهای ایدئولوژیک مشخص میشود. در حالی که برخی این اقدام را نشانهای از بازآرایی راهبردی و ایدئولوژیک تلقی میکنند، این تصمیم همچنان بهشدت مبهم باقی مانده است. دولت ترکیه، با چارچوببندی این لحظه نه بهعنوان «فرآیند صلح» بلکه بهمثابهی «فرآیند پاکسازی از ترور» (Terörden arındırma süreci) موضعی تنبیهی اتخاذ کرده که بهروشنی با زبان آشتیجویانهی سال ۲۰۱۵ فاصله دارد و تردیدهایی جدی پیرامون امکان دستیابی به راهحلی عادلانه و فراگیر ایجاد میکند.
\n\nاین وضعیت مجموعهای از پرسشهای فوری را پیش روی ما میگذارد: آیا دموکراتیکشدن در ترکیه را میتوان صرفاً در قالب ژستهای نمادینی چون آزادی مشروط عبدالله اوجالان (و آوردن احتمالی او به پارلمان برای فراخواندن کردها به عقبنشینی از قندیل و در پیش گرفتن مسیر سیاسی صلحآمیز) یا اعطای امتیازات محدود فرهنگی تعریف کرد؟ یا آنکه دموکراتیزهشدن باید مستلزم اصلاحات عمیق قانون اساسی، آزادی جمعی زندانیان سیاسی و شناسایی رسمی حقوق جمعی کردها باشد، از جمله خودگردانی منطقهای و حق آموزش به زبان کردی؟ آیا بازگرداندن حکم شهرداریهای لغوشده، بازگشت تبعیدیان یا صدور عفو عمومی میتواند پ.ک.ک. را قانع کند که مسیری سیاسیِ قابل اتکا گشوده شده است؟ بسیاری بیم آن دارند که اردوغان، پس از تثبیت اهرمهای سیاسی مورد نظرش، از تعهدات خود عدول کند، همانگونه که در فرآیند شکستخوردهی ۲۰۱۵ رخ داد، و اینگونه خطر بازگشت به درگیری و جنگ را در شرایطی که جنبش کردی دچار تفرقه و کاهش مشروعیت شده، افزایش دهد.
\n\nبرخلاف دیگر فرآیندهای صلح، از جمله درگیریهای ارتش جمهوریخواه ایرلند در ایرلند شمالی، نیروهای مسلح انقلابی کلمبیا (FARC) در کلمبیا، یا سازمان اتا (ETA) در اسپانیا، دولت ترکیه از ورود به فرآیندهای حقیقتیابی و آشتی، بازسازی قانون اساسی، یا شناسایی واقعی و سیاسی امتناع ورزیده است. در کلمبیا، بهعنوان نمونه، خلعسلاح با ابتکاراتی در زمینهی عدالت ترمیمی همراه شد، ابتکاراتی که اغلب توسط زنان و بازماندگان خشونت دولتی هدایت میشدند. پتانسیلی مشابه نیز در جنبش زنان کرد وجود دارد، اما وضعیت کردها همچنان بهعنوان موردی استثنایی باقی مانده است، چرا که با جرمانگاری نظاممند و انکار وجود یک مسئلهی سیاسی مواجهاند. در عین حال، آنچه وضعیت پ.ک.ک. را از بسیاری دیگر از نمونهها متمایز میسازد، حمایت آن از سوی یک جنبش تودهای مدنی و سیاسیِ قدرتمند و بانفوذ است. این مبارزه نهتنها در عرصهی نظامی بلکه در حوزههای مدنی و سیاسی نیز عمیقاً ریشه دوانده است.
\n\nتصمیم پ.ک.ک. برای ورود به فرآیند خلعسلاح، همزمان تناقضات درونی این جنبش را از نو آشکار میسازد. با آنکه عبدالله اوجالان از ۱۹۹۹ در زندان بهسر میبرد، همچنان مرجع اقتدار بیرقیب درون جنبش باقی مانده است و ساختاری عمودی از تصمیمگیری را تحکیم بخشیده که به قیمت حذف تکثر و گفتمانهای درونی متحقق شده است. اظهارنظر اخیر او ــ «میتوانم بگویم که مخالفان این فرآیند هیچ ارزشی ندارند. آنها شکست خواهند خورد» ــ تجسمی است از الگویی که در آن اقتدار کاریزماتیک جای مشارکت جمعی را میگیرد و بحرانی از مشروعیت پدید میآورد که طی آن، مبارزان و کنشگران ملزم به پیروی از دستورات از بالا به پایین هستند، بیآنکه سازوکاری برای مشارکت در تصمیمگیریها یا انتقادورزی آنها به این پروسه وجود داشته باشد. این تمرکزگرایی، پایگاهی از نیروهای مبارز غیرسیاسیشدهی حامی جنبش را بازتولید میکند و روند دموکراتیزاسیون درونیای را که برای گذار واقعی ضروری است، نادیده میگیرد.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2025/07/13/7.jpg\")
\nدر چشمانداز سیاسیِ در حال تحول، برخی تحلیلگران بر دو تحول تأکید میکنند که میتوانند گامهایی اولیه در مسیر خلعسلاح و گذار به نظمی دموکراتیک باشند. نخست، در اقدامی نمادین، گروهی از چریکها، که برخی از آنها پیشتر در مواضع رهبری قرار داشتند، در حضور رسانهها بهطور علنی سلاحهای خود را زمین گذاشتند و بیانیهای منتشر کردند که در آن اعلام شد:
\n\n\n\n\nما آمادهایم در سیاست دموکراتیک مشارکت کنیم
\n
. دوم، انتظار میرود که پارلمان ترکیه نهادی با عنوان موقت «کمیسیون صلح اجتماعی و گذار دموکراتیک» تأسیس کند که وظیفهی آن تدوین چارچوبی حقوقی و نهادی برای حمایت از روند خلعسلاح و اصلاحات دموکراتیک گستردهتر خواهد بود.
\n\nاگرچه این ابتکارات ممکن است در آغاز محدود و نمادین باشند، طرفداران آنها آن را نشانهی وجود ارادهی متقابل برای پیشروی در فرآیند صلح تلقی میکنند. با این حال، تجربههای پیشین، از جمله اعزام سه گروه از چریکها به سوی دولت ترکیه، بهصورت علنی و در قالب ژستی صلحطلبانه، در فاصلهی سالهای ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۷ که با شکست مواجه شد، نشان میدهد که چنین تلاشهایی تا چه اندازه در برابر سیاستهای سرکوبگرانهی دولت آسیبپذیرند و چگونه بیاعتمادی ساختاریِ ماندگار، همچنان مانع دستیابی به راهحلی پایدار میشود. بهنظر نمیرسد که چریکها یا رهبری پ.ک.ک. نسبت به مخاطرات این مسیر دچار سادهانگاری باشند؛ آنها بهوضوح با احتیاط راهبردی و دوراندیشی سیاسی به این فرآیند نزدیک میشوند و آگاهانه گزینهی بازگشت به مبارزهی مسلحانه را در صورت لزوم محفوظ نگه میدارند. چنانکه بسه هوزات، همرییس شورای اجرایی کنفدرالیسم جوامع کردستان (KCK)، در مصاحبهای پس از خلعسلاح نمادین ۳۰ چریک در اقلیم کردستان عراق در ژوئیه اظهار داشت:
\n\n\n\n\nاگر ما بدون قید و شرط با تمام خواستههای دولت موافقت کنیم، نتیجه این خواهد بود: از دیگر گروهها نیز انتظار میرود همان کار را انجام دهند، سلاحهای خود را نابود کنند، به ترکیه بازگردند و تسلیم شوند. اگر چنین رویکردی به هنجار تبدیل شود، سرنوشتی که در انتظار ما و رفقایمان خواهد بود یا زندان است یا مرگ. اما ما چنین آیندهای را نمیپذیریم. دولت ترکیه باید این را درک کند.
\n
با این حال، برخی در درون جنبش، این لحظه را فرصتی برای عبور از میراث سلسلهمراتبی، نظامیگرا و لنینیستی آن تلقی میکنند. گذار بهسوی مشارکت گستردهتر مدنی و نوسازی درونی میتواند جایگاه پ.ک.ک. را در چارچوبی دموکراتیک بازتعریف کند. ظهور حزب دِم (DEM) بهعنوان بازیگری مهم در صحنهی سیاسی، این امکان را مطرح میکند که یک تشکل تاسیس شده مبتنی بر «مسالهی کورد» و متشکل از کنشگران و بازیگران سیاسی کرد به نیرویی کثرتگرا تبدیل شود که قادر به گرد هم آوردن نیروهای دموکراتیک گستردهتر در ترکیه باشد. با این حال، خطر رها شدن، چه از سوی دولت ترکیه و چه از سوی حامیان بینالمللی، همچنان جدی است، و تحقق وعدهی نوسازیْ مشروط به اصلاحات ساختاری است، نه صرفاً به مصالحهها و وعدههای زبانی.
\n\nوجود یک چارچوب برای عدالت انتقالی نیز امری اساسی است. بدون بهرسمیتشناختن خشونتها و جنایتهای گذشته، بهویژه جنایتهای درگیری موسوم به «جنگ کثیف» در دههی ۱۹۹۰ و در دورهی خشونتبار سالهای ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۶، هیچ آتشبس پایداری شکل نخواهد گرفت. حقیقتیابی، جبران خسارت و استعمارزدایی از روایتهای ملی، پیششرطهای لازم برای دستیابی به صلحی معنادارند. در غیر این صورت، حافظهی جمعی کردها همچنان زخمخورده و درماننشده باقی خواهد ماند و این زخمها ممکن است زمینهساز ازسرگیری خشونت شوند.
\n\nبستر منطقهای، فرآیند خلعسلاح را به شدت متزلزل کرده است. سوریه همچنان در وضعیت ناپایدار به سر میبرد و آتشبس شکننده میان نیروهای کُرد و هیئت تحریرالشام (HTS) که پس از برگزاری «کنفرانس وحدت کُردی» برقرار شد، روزبهروز بیشتر در معرض تهدید قرار میگیرد. تداوم عملیات نظامی ترکیه علیه مواضع کُردی در عراق و سوریه (از جمله بیش از ۵۰۰ حمله هوایی به مناطق تحت کنترل پ.ک.ک. در اقلیم کردستان عراق تنها در ماه مه ۲۰۲۵) امکانپذیری هرگونه گذار به صلح را به شدت تضعیف میکند. در عین حال، پیشنهادهای پشتپرده ادعاشده از سوی آنکارا ــ مانند به رسمیت شناختن خودگردانی کُردی در سوریه در ازای انحلال پ.ک.ک. ــ همچنان مبهم و فاقد اعتبار هستند. هرگونه حمله تمامعیار به روژآوا میتواند ساختارهای مدنی و نظامی پروژه کُردی را در آستانهی فروپاشی قرار دهد.
\n\nپ.ک.ک. در چنین پیکربندی فراملی صرفاً یک نیروی چریکی منزوی نیست، بلکه بخشی از شبکهای گسترده است که از ۲۰۰۲ تحت عنوان «اتحادیهی جوامع کُردستان» ( KCK) شکل گرفته و شامل احزابی همچون «پ.ی.د.» در سوریه (۲۰۰۳)، «پژاک» در ایران (۲۰۰۴) و «پ.چ.د.ک.» در عراق (۲۰۰۲) میشود. این سازمانهای خواهر، اگرچه از نظر شکلی مستقلاند، اما بهلحاظ ایدئولوژیک با دیدگاه اوجالان در خصوص «کنفدرالیسم دموکراتیک» همسو بوده و بهویژه از طریق ابتکارات زنانْ ریشهای عمیق در جوامع خود دارند. ابهام موجود در فراخوان اوجالان برای خلعسلاح ــ اینکه آیا صرفاً شاخهی ترکیهای پ.ک.ک. را مدنظر قرار میدهد یا سازمانهای همپیمان را نیز در بر میگیرد ــ بر پیچیدگی وضعیت میافزاید. برخی تحلیلگران بر این باورند که احتمال دارد کادرهای نظامی به جبهههایی دیگر مانند پژاک یا روژآوا منتقل شوند، نه آنکه کاملاً از عرصهی مسلحانه خارج گردند؛ و این بدان معناست که انحلال ممکن است نه راهبردی بلکه صرفاً تاکتیکی باشد. به همین ترتیب، سرنوشت نیروهای چریکی مستقر در کوهستانهای قندیل همچنان نامشخص باقی مانده است، چرا که سیگنالهای ارسالی از سوی آنکارا مبهم و متناقضاند و مرز میان شایعه و واقعیت را مخدوش میسازند. برای نمونه، شمیل تایار، عضو حزب عدالت و توسعه (AKP) مدعی شد که حدود ۳۰۰ تن از اعضای ارشد پ.ک.ک. به کشورهای ثالثی مانند آفریقای جنوبی و نروژ منتقل خواهند شد و تقریباً ۴۰۰۰ چریک نیز بهتدریج در مرزها پذیرفته میشوند. اما اینگونه اظهارات غیررسمی در غیاب مواضع رسمی و شفافْ چه اهمیتی دارند و دولت ترکیه دقیقاً چه گامهای عملی فراتر از ژستهای کلامی برخواهد داشت؟
\n\nدر داخل ترکیه، سرکوب حزب جمهوریخواه خلق یا همان ج.ه.پ. (CHP) توسط اردوغان ــ حزبی که سابقهای طولانی در سکولاریسم ناسیونالیستی و مشارکت در سیاستهای ضدکُردی دارد ــ تناقضات عمیق درون اپوزیسیون ترکیه را نمایان میسازد. برای بسیاری از کُردها، ج.ه.پ. همچنان بخشی از مسئله است، نه راهحلی جایگزین؛ و این امر، شکلگیری یک ائتلاف دموکراتیک فراگیر را پیچیدهتر میسازد. در همین حال، تنشهای درونی در جنبش کُرد، همراه با انسجام اقتدارگرایانه اردوغان، موجب تداوم تکهتکه شدن میدان سیاسی شده و چشمانداز بازآرایی سیاسی چندصدایی را تیره میکند.
\n\nجنبش کُردی با وجود این چالشها تابآوری چشمگیر و ظرفیت انطباق راهبردی قابل توجهی از خود نشان داده است. این جنبش همچنان به ترسیم چشماندازی سیاسی میپردازد که با نظامیگری مقابله کرده و در عین حالْ بر حق دفاع مشروع تأکید میورزد و خود را در امتداد مبارزات جهانی ضداستعمار قرار میدهد. برای مثال، در روژآوا، اداره خودگردان همچنان از زیرساخت امنیتی قدرتمندی برخوردار است که شامل نیروهای دموکراتیک سوریه (SDF)، ی.پ.گ./ی.پ.ژ. و نیروهای آسایش میشود که مجموعاً بیش از ۸۰ هزار نفر را دربر میگیرند. در روژهلات در ایران نیز پژاک به سازماندهی مقاومت در برابر رژیم ایران ادامه میدهد. این ساختارها بیانگر جنبشی عمیقاً ریشهدار و فرامرزیاند که نمیتوان آن را به یک پدیدهی صرفاً چریکی تقلیل داد.
\n\nچنین زیربنای مادیای نشان میدهد که حتی اگر فرآیند فعلی فروبپاشد، پ.ک.ک. و همپیمانانش میتوانند وارد مرحلهای جدید و شاید طولانیتر و پراکندهتری از مقاومت شوند. دههها جنگ نامتقارن، انسجام ایدئولوژیک و پیوندهای اجتماعیْ به این جنبش ظرفیتی برای بقا بخشیده که در میان بسیاری از بازیگران انقلابی بینظیر است. مشروعیت آن نه فقط از توان نظامی بلکه از پرورش آگاهی سیاسی، رهایی جنسیتی و خودگردانی مردمی سرچشمه میگیرد.
\n\nدر قلب این امید اما، پرسشی اخلاقی عمیق نهفته است: آیا درخواست از مردمی که در حال حاضر با بهحاشیهراندگی، سرکوب، فقر ساختاری و مجرمسازی دائمی مواجهاند، برای حمل بار رؤیاهای رهاییبخش ما، از دموکراسی رادیکال و ضدسرمایهداری گرفته تا فمینیسم بینالمللی و ضدفاشیسمِ بیدولت، غیرمنصفانه نیست؟ آیا میتوانیم با وجدانی آسوده از مردمی که در موقعیت ژئوپولیتیکی شکننده و محاصره شدهاند بخواهیم بهتنهایی حامل آرمانشهرهای انقلابی ما باشند؟ چگونه یک نیروی انقلابی حاشیهنشین، منزوی از نظر سیاسی و نظامی، و محروم از حمایت دولتی یا بینالمللی یا پشتیبانی دیگر نیروهای انقلابی مسلح، میتواند نهتنها بهعنوان سازمان، بلکه بهعنوان یک جنبش تودهای حامل چشمانداز سیاسی و کنش رهاییبخش باقی بماند؟ چگونه میتواند در محیطی تحت سلطهی دولتهای قدرتمند و بازیگران امپریالیستی، که آمادهاند آن را از طریق پاکسازی اتنیکی و خشونت جنسی سیستماتیک و حتی نسلکشی نابود کنند، اصول خود را در عین بقا حفظ کند؟ این بزنگاه بحرانی ما را وامیدارد تا در خود بازنگری کنیم: چگونه میتوان موضعی رادیکال در سیاست جهانیای که بیشازپیش بهسوی نظامیگری و اقتدارگرایی میل میکند اتخاذ کرد، بیآنکه دچار انتزاع رمانتیک یا تسلیمپذیری سیاسی شویم؟ در واقع، آنچه در معرض تهدید قرار دارد، فقط سرنوشت یک گروه مسلح نیست، بلکه امکانپذیری یک پروژهی سیاسی است که پارادایمهای مبارزه در خاورمیانه را بازتعریف کرده است. در حالی که سایهی جنگی دوباره بر بستر وعدههای محققنشده و تشدید نظامیگری سنگینی میکند، جنبش کُردی همچنان پرسشی جهانشمول را مطرح میسازد: چگونه میتوان در غیاب دولت و در مواجهه با سرکوبی سهمگینْ کنش رهاییبخش را زنده نگه داشت، بیآنکه به نابودی یا مصالحه تن داد؟
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2025/07/13/5.jpg\")
\nجنبش زنان کُرد، که برای سالها در سایهی حزب کارگران کردستان (پ.ک.ک.) قرار داشت، از دههی ۱۹۹۰ به بعد بهعنوان کنشگری قدرتمند و نیمهمستقل در عرصهی ایدئولوژیک و سازماندهی سیاسی ظاهر شد، جنبشی که بسیاری آن را «انقلاب زنان در دل انقلاب ضداستعماری کردستان» توصیف کردهاند. در ابتدا، زنان مبارز کُرد درون ساختاری مردسالار و نظامیشده به حاشیه رانده شدند؛ اما همین طردشدگی را به فرصتی استراتژیک بدل کردند و با عبدالله اوجالان، رهبر پ.ک.ک.، پیوندی دیالکتیکی و متقابل برقرار ساختند. این رابطه، که بر خلاف اظهارنظرهای تنگنظرانه و اغلب مردسالارانه فراتر از قالبهای پدرسالارانه بود، فرصتی فراهم کرد تا هر دو سوی رابطه به منبع سیاسی قابلاتکا برای دیگری تبدیل شوند: اوجالان از ظرفیت اجتماعی جنبش زنان برای گسترش ایدههایش و بازسازی پ.ک.ک. بهره برداشت، و زنان نیز از اقتدار نمادین او برای قرار دادن رهایی جنسیتی در مرکز مبارزهی کرد استفاده کردند.
\n\nبهرسمیت شناختن زنان از سوی اوجالان بهعنوان «نیروی پیشگام انقلاب»، نقشی کلیدی در بازتعریف رهبری و مشروعیت در جنبشی داشت که برای مدتزمانی طولانی با مردانگی انقلابی تعریف میشد. او نهتنها خواستار ایجاد ساختارهای موازی زنان شد، بلکه از «ژنیولوژی» بهعنوان معرفتشناسی فمینیستیای که در مرکز چشمانداز او از کنفدرالیسم دمکراتیک قرار داشت، نام برد و عمیقاً از پیشبرد آن حمایت کرد. در مقابل، زنان کُرد نیز رهبری ایدئولوژیک او را مشروعیت بخشیدند. آنها بهویژه در ۱۹۹۹، پس از دستگیری اوجالان، از فراخوان او برای توقف مبارزهی مسلحانه پشتیبانی کردند، لحظهای بحرانی که با موجی از جداییها در سالهای ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۴ همراه بود (حدود ۱۵۰۰ مبارز پ.ک.ک. را ترک کردند، در شرایطی که بازنگری ایدئولوژیک و درگیریهای درونسازمانی سرانجام در میانهی ۲۰۰۴ به بازگشت به مبارزهی مسلحانه انجامید). وفاداری زنان در این دورهی بحرانیْ انتخابی استراتژیک بود برای حفظ انسجام ایدئولوژیک در دل انشعابها و سرکوبها.
\n\nبا این حال، این وفاداری نیز مرزهایی داشت. پیشنهادهایی برای خودمختاری بیشتر ــ از جمله تأسیس حزب کارگران زن کُرد ــ توسط کمیتهی مرکزی پ.ک.ک. رد شد و این امر نشاندهندهی استمرار محدودیتهای ساختاری بود. با وجود این، اتحاد میان زنان و اوجالان پابرجا ماند، بهویژه هنگامی که چرخش ایدئولوژیک اوجالان در ۲۰۰۵ بهسوی کنفدرالیسم دموکراتیکْ برابری جنسیتی را در مرکز مدل سیاسی جدیدی قرار داد. اوجالان در ۲۰۱۲ از دیدار با هیأت صلح خودداری کرد، مگر آنکه نمایندگانی از جنبش زنان نیز در آن حضور داشته باشند، اقدامی که بر جایگاه حیاتی آنان تأکید داشت. زنان بهطور نمادین، در ۲۰۱۳، در روژآوا تشکیل یگانهای مدافع زن (YPJ) را در روز تولد اوجالان اعلام کردند، تأکیدی بر اعتماد آنان به چشمانداز او و ادعای آنها نسبت به مبارزهای خودمختار.
\n\nاین پارادوکس ــ ساختن خودمختاری سیاسی زنان از طریق رهبری یک مرد ــ تنشهای بنیادینی را به همراه دارد. در حالی که گفتمان اوجالان بر تمرکززدایی و خلعسلاح تأکید میورزد، اقتدار کاریزماتیک او همچنان در مرکز قرار دارد. افق فمینیستی جنبش، از اینرو، با نوعی وابستگی استراتژیک درهمتنیده است. فراخوانهای مکرر اوجالان به خلعسلاح پ.ک.ک.، بهویژه در سالهای اخیر، این تناقض را برجستهتر ساختهاند: این فراخوانها از سویی مردانگی نظامیشدهی ریشهدار در مبارزات انقلابی را به چالش میکشند، و از سوی دیگر، موجب بروز تردیدهایی در باب میزان نفوذ زنان در فرآیند سیاسی پسانظامی میشوند.
\n\nاز منظر تاریخی، مبارزهی مسلحانه به زنان کرد امکان دیده شدن، رهبری و کسب مشروعیت سیاسی را اعطا کرده. حضور در میدان نبرد که عموما درهایش به روی زنان بسته بوده، تابوهای جنسیتی را شکست و سرمایهی مادی و نمادینی برای زنانِ جنبش و برای جنس آنها در یک تعریف فراگیرتر فراهم نمود، حتی اگر این فرایند گاه بازتولید هنجارهای پدرسالارانه، آنچه برخی آن را «مردانگی اقتباسی» مینامند، را با خود به همراه داشت؛ یعنی تکرار هنجارهای مردسالارانه تحت پوشش برابری انقلابی. اگرچه گذار کنونی به غیرنظامیسازیْ درهای تازهای برای کنشهای فمینیستی جامعهمحور و غیرسلسلهمراتبی باز میکند، اما همزمان تهدیدی برای ساختارهایی است که در مقاطع مختلف اعمال خشونت دولتیْ از زنان حفاظت کرده و به آنان قدرت داده است. این تنش، موضوع مرکزی مناقشات دربارهی آینده جنبش زنان کرد است.
\n\nاحتمال انحلال پ.ک.ک. پرسشهای فوری و بنیادینی را مطرح میکند: آیا جنبش زنان کُرد از این لحظه تاریخی بهره خواهد گرفت تا خودمختاری کامل خویش را تثبیت کند؟ آیا رویکردی فمینیستی و متمایز نسبت به این چرخشِ استراتژیک اتخاذ خواهد کرد؟ آیا انحلال موجب تضعیف موقعیت زنان در مبارزه کُردی خواهد شد یا موجب تقویت آن؟ خلعسلاح میتواند یا گامی بهسوی صلحی فمینیستی باشد یا شکاف و آسیبپذیری استراتژیکی.
\n\nبرخی از مبارزان خواهان فرآیندی محتاطانه و مشروط برای خلعسلاحاند: مشروط به تضمین نهادینهشدن ساختارهای جایگزین، بهرسمیتشناسی بینالمللی، و حفاظت از حقوق زنانْ زیرا بر این باورند که این گذار میتواند به سلطهی ذهنیتهای جنگی مردانه پایان دهد و فضا را برای کنشهای رادیکال، جامعهمحور و غیرسلسلهمراتبی فمینیستی بگشاید.
\n\nمبارزهی مسلحانهي انقلابی کُردی که از دیرباز بر ایدهآلهای مردانهای چون قهرمانی، شهادت و شجاعت نظامی بنا شده بود، اکنون با فراخوان اوجالان برای خلعسلاح به چالش کشیده میشود، فراخوانی که تلاشی است برای سوق دادن جنبش بهسوی افقی فمینیستی، گسسته از مردانگی نظامیشده. با این حال، برخی هشدار میدهند که خلعسلاح ممکن است زنان را بار دیگر در معرض خشونتهای مردسالارانه و سرکوب دولتی قرار دهد، بهویژه اگر دستاوردهای نیروهای مدافع زنان همچون یگانهای مدافع زن (YPJ) یا یژا استار (YJA-Star) بهلحاظ سیاسی محافظت نشوند.
\n\nزنان کُرد و ترک فراتر از عرصهی نظامی، همواره نقشی محوری در مقاومت مدنی و تلاش برای صلح ایفا کردهاند. «مادران صلح» (Dayikên Aşîtîyê) ــ زنانی که فرزندانشان را در درگیری میان پ.ک.ک. و دولت ترکیه از دست دادهاند ــ در دهههای ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰ به نمادهایی از مقاومت غیرخشونتآمیز بدل شدند. کمپینهایی چون «به دوستم دست نزن» (۱۹۹۰) و «زنان با هم راه میروند» شبکههایی مردمی از کنشگران را برای مقابله با ناسیونالیسم، نژادپرستی و جنگ گرد هم آوردند. در سال ۲۰۰۹، «ابتکار فمینیستی برای صلح»( BİKG) زنان را از اتنیکها و ملل مختلف گرد آورد تا خواستار خلعسلاح، بازسازی اجتماعی، و صلحی فراگیر شوند.9 این جنبشها نشان دادند که چگونه زنان توانستهاند تجربهی فقدان، خشونت و حاشیهنشینی در ترکیه را به کنشگری سیاسی بدل کنند.
\n\nاوجالان در نامهای از زندان امرالی، به تاریخ ۳۰ مه، خطاب به آکادمی ژنیولوژی، بار دیگر تأکید کرد که رهایی زنان معیار واقعی سوسیالیسم است و آن را بنیان مبارزهی انقلابی خویش خواند. او ژنیولوژی را پروژهای دگرگونساز و مداوم توصیف کرد و زنان را رهبران بالقوهی صلح و دموکراسی در خاورمیانه دانست. واقعیت آن است که اوجالان برای پیشبرد این گذارْ بر زنان تکیه دارد، زیرا آنان، پیشتر نیز، پیشگام تلاشهای صلح در کردستان بودهاند.
\n\nانتخاب بسه هوزات10(Bese Hozat) ــ از فرماندهان باسابقه، رئیس مشترک اتحادیه جوامع کردستان (KCK)، و از همراهان نزدیک سکینه جانسز، چهرهی فمینیستی نمادین پ.ک.ک. که در سال ۲۰۱۳ در پاریس ترور شد ــ بهعنوان چهرهی اصلی مراسم نمادین خلعسلاح در ۱۱ ژوئیه، بر تداوم رهبری زنان در جنبش کُردی مهر تأیید میزند. این اقدام، حتی در لحظهای گذارگونه، نشاندهندهی تعهد ایدئولوژیک جنبش به رهایی جنسیتی و ادای احترام به میراث فمینیسم انقلابی کُردی است.
\n\nچالش امروز همانا پیمایش در میان تناقضهای خلعسلاح است: ایجاد توازنی میان اخلاق فمینیستی و ضرورتهای دفاع مشروع، میان خودمختاری و اتحادهای استراتژیک، و میان صلحسازی و عاملیت سیاسی. هر فرآیند صلحی در آینده باید بر واقعیتهای زیسته و چشماندازهای سیاسی زنان کُرد تمرکز یابد. نقش آنان نه حاشیهای بلکه بنیادین بوده است. و این تصمیمهای راهبردی آنان است، نه صرفاً اوجالان، که فصل بعدی جنبش کُردی را رقم خواهد زد.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2025/07/13/9.jpg\")
بسه هوزات، در لباسی متفاوت و پیشگام همگان، در حال هدایت مراسم نمادین خلعسلاح پ.ک.ک.، ۱۱ ژوئیه ۲۰۲۵
\nاز منظر حامیان حزب کارگران کردستان (پ.ک.ک.)، احتمال انحلال این سازمان نباید به معنای پایان مبارزه کردها تلقی شود، بلکه باید آن را نشانهی آغاز مرحلهای نوین و هنوز تعریفنشده از مقاومت دانست. این نگاه ضمن آنکه نوعی خوشبینی استراتژیک را در خود دارد، مستلزم تأملی انتقادی نیز هست. بازتعریف مقاومت در چنین بستری پیچیده نیازمند درکی دقیق از محدودیتها، تناقضها و خطرات درونی آن است. بهعبارتدیگر، هرچند این رویکرد میتواند افقهای تازهای پیش روی جنبش بگشاید، اما نباید بدون تحلیل و بررسی انتقادی، بهعنوان راهحلی نهایی و بدیهی پذیرفته شود. برای مشروعیتبخشی به این روند، ایجاد سازوکارهایی جهت گنجاندن بازخوردهای انتقادی اعضا و کنشگران پ.ک.ک.، بهویژه زنان و زندانیان سیاسی، ضروری است.
\n\nپ.ک.ک. با مجموعهای از چالشهای درهمتنیده روبهروست: از تشدید فشارهای نظامی و فناورانه گرفته تا محدودیتهای سیاسی در سطوح داخلی و منطقهای. این شرایط، توانایی جنبش را برای حفظ مبارزهی مسلحانه و پیشبرد دگرگونیهای ساختاری بهشدت کاهش داده است. چرخش بهسوی اشکال مدنی و قانونی سازمانیابیْ یک قمار استراتژیک بزرگ بهشمار میآید. هرچند این گذار ارزش تأمل و آزمودن دارد، موفقیت آن منوط به تحقق مجموعهای از شرایط کلیدی است؛ در غیاب آنها، خطر شکست یا به حاشیه رفتن بسیار بالا خواهد بود. افزون بر این، تنش میان فشارهای فوری دولت و چشمانداز بلندمدت پ.ک.ک. برای پیشبرد یک فرایند سیاسی تدریجی، پرسشهایی در باب امکانپذیری و زمانبندی این گذار ایجاد میکند.
\n\nدر صورتیکه این فرایند سیاسی بار دیگر با کارشکنی اردوغان مواجه شود، پ.ک.ک. آماده ازسرگیری مبارزهی مسلحانه است، نه از روی استیصال، بلکه در امتداد منطقی سیاسی که بر کرامت جمعی و حق تعیین سرنوشت استوار است. با این حال، بازگشت به مبارزهی مسلحانه احتمالاً با دشواریها و هزینههای سنگینی همراه خواهد بود که عمدتاً بر دوش مردم کرد خواهد افتاد.
\n\nجنبش آزادیخواهی کردها صرفاً یک کنشگر تاکتیکی نیست، بلکه حامل پروژهای سیاسی است که مفاهیم متعارف حاکمیت و مشروعیت را در سطح منطقه به چالش میکشد. هرگونه تغییر عمده در جهتگیری استراتژیک آن مستلزم درک مناسبات میان محدودیتهای ساختاری، مخاطرات ژئوپولیتیکی و روابط نابرابر قدرت در سطوح محلی، منطقهای و بینالمللی است. در بهترین حالت، چرخش جنبش بهسوی نهادینهسازی میتواند نه تنها مشروعیت سیاسی آن را تقویت کند، بلکه مسیر آشتی میان جناحهای کردی ــ بهویژه با رقبایی دیرینه همچون حزب دموکرات کردستان (پ.د.ک.) ــ را نیز هموار سازد. چنین بازآرایی استراتژیکی میتواند زمینهساز معماری سیاسی فراملیگرایانهای برای کردها باشد؛ مدلی که برای بازیگران بینالمللی، بهویژه قدرتهای غربیای که همواره مطالبات کردها را در راستای منافع راهبردی خود با آنکارا نادیده گرفتهاند، قابل درکتر و پذیرشپذیرتر باشد. با این حال، این بازتعریف مداوم مقاومت کردی با چالشهای درونی چشمگیری مواجه است؛ از جمله تنشهای جناحی و ضرورت آشتی سیاسی داخلی که باید همزمان با پذیرش منطقهای و جهانی پیش برود. هرچند این فرآیند میتواند امکان ساختارهایی سیاسی، فراگیرتر و مشروعتر را فراهم کند.
\n\nدر نهایت، دگرگونی پیشنهادی در زبان و شیوههای مقاومت، که از سوی عبدالله اوجالان و حامیان پ.ک.ک. صورتبندی شده، پاسخی است به واقعیتهای نظارت فناورانه و شیوههای نوین جنگافزاری. این تحول، الگوهای سنتی مقاومت مسلحانه را به چالش میکشد و بر ضرورت انطباقپذیری، تابآوری، و بازتعریف قدرت در قالبهایی نوین و کمتر مرئی تأکید میورزد.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2025/07/13/2.jpg\")
Weapons burn during a ceremony representing the symbolic disarmament of the PKK on July 11, 2025.
\n «فرایندی که به دوازدهمین کنگرهی ما انجامید، با دیداری در تاریخ ۲۳ اکتبر ۲۰۲۴ آغاز شد؛ دیداری میان هیأتی از ما و خواهرزاده رهبر آپو. این دیدار در پاسخ به سخنان و فراخوانهایی صورت گرفت که از اوایل اکتبر توسط دولت باغچلی، رهبر حزب حرکت ملیگرای ترکیه(MHP) ، مطرح شده بود. رهبر آپو در این دیدار بهطور علنی اعلام کرد که «اگر شرایط لازم فراهم شود، او هم از نظر نظری و هم عملی توانایی دارد که مسئلهی کُرد را از بستر خشونت و درگیری، به عرصهی سیاست دموکراتیک و راهحل حقوقی منتقل کند.» در ماههای پس از آن، مجموعهای از دیدارها میان هیأت حزب برابری و دموکراسی خلقها (حزب دِم) و رهبر آپو در جزیره امرالی برگزار شد. این دیدارها همراه با پیامهایی از سوی رهبر آپو بود که فرایند را بیشتر شکل داد. ابتدا نامههایی خطاب به رهبری احزاب سیاسی در ترکیه ارسال کرد و سپس نامههایی برای ما فرستاد. در این نامهها، موضع خود را در خصوص پایان دادن به فعالیتهایی که تحت نام پکک انجام میشود و پایان دادن به مبارزه مسلحانه بیان کرد و اعلام داشت که مأموریت تاریخی این مبارزه به پایان رسیده است. ما در پاسخ خودْ آمادگیمان را برای برگزاری کنگره پیشنهادی اعلام کردیم، اما تأکید داشتیم که چنین تصمیمات بنیادینی تنها با حضور و رهبری مستقیم رهبر آپو در خودِ کنگره میتواند اتخاذ شود. رهبر آپو در گامی بعدی، از طریق هیأت حزب دِم، «فراخوانی برای صلح و جامعهای دموکراتیک» صادر کرد (در تاریخ ۲۷ فوریه). در این فراخوان از ما خواست کنگره را برگزار کرده و تصمیماتی رسمی برای پایان دادن به فعالیتها تحت نام پکک و خاتمه مبارزه مسلحانه اتخاذ کنیم. او همچنین اعلام کرد که آماده است مسئولیت کامل تاریخی این ابتکار را بر عهده بگیرد. در پی این فراخوان، در بیانیهای عمومی که در اول مارس منتشر کردیم، بار دیگر موضعی را که پیشتر در نامه به رهبر آپو اعلام کرده بودیم، تأیید کردین. برای حمایت از این فرایندْ آتشبسی یکجانبه اعلام کردیم و آن را به اطلاع عموم رساندیم. این تحولات، بحثهای گستردهای را هم در داخل و هم در سطح بینالمللی برانگیخت. ما فعالانه در این بحثها شرکت کرده، دیدگاههایمان را بیان کردیم و تلاش نمودیم از طریق ارزیابیهای مکتوب و شفاهی، درک روشنی از این روند در اختیار مردم و متحدانمان قرار دهیم. علاوه بر این، محتوای دیدارهایی که با رهبر آپو انجام شد و نیز رهنمودهایی که از سوی رهبری پ. ک. ک. و پ. آ. ژ. ک. (حزب زنان آزاد کُردستان) برای سازماندهی حزبمان تهیه شده بود، همگی به طور کامل با اطلاع و رضایت هیأت کنگره به جریان گذاشته شدند.» برای اطلاع از بیانیهی کامل، بنگرید به اعلامیهی کمیتهی مرکزی پ.ک.ک. به تاریخ ۴ مه ۲۰۲۵. ↩
\n «افق ما برای دوران جدید، بر بازسازی جامعه بر پایهی ملت دموکراتیک، اصول اکواقتصادی و کومینالیسم استوار است. برای پایهگذاری فلسفی این ساختار ــ از ابعاد ایدئولوژیک آن تا تجلّیاش در بستر اجتماعی گستردهتر ــ ما مسئولیت تدوین چارچوب نظری و مفهومی آن را بر عهده داریم… ما در حال شکلدادن به اجزای ایدئولوژیک، برنامه عملی و ابعاد تاکتیکی ـ راهبردی آینده هستیم. جامعهی دموکراتیکْ برنامهی سیاسی این دوران را تشکیل میدهد. هدف آن در درجه اول دولت نیست. سیاست جامعه دموکراتیک، سیاستی دموکراتیک است… سوسیالیسم دموکراتیک نیز به معنای دمکراسیای است که در بستر اجتماعی ریشه دارد… زندگی آزاد خلقها تنها از طریق کومون ممکن میشود…. برای فراتر رفتن از مدرنیته و «سوسیالیسم واقعی»ای که در خدمت آن بود، ما تلاش کردیم تحلیلی نو و نظریهای بدیل از سوسیالیسم ارائه دهیم. این چارچوب را «مدرنیتهی دموکراتیک» نامیدیم. در این چارچوب، ملت دموکراتیک بهمثابهی جایگزینی برای دولت-ملت طرح میشود؛ کومون و کومینالیسم جایگزین سرمایهداری میشوند؛ و اقتصاد- اکولوژی بهجای صنعتیگری قرار میگیرد. تحلیلهای متناظری برای توضیح و پشتیبانی از این دگرگونیهای مفهومی نیز تدوین شد… پیروزی در کردستان، بر سوریه، ایران و عراق نیز تأثیر خواهد گذاشت. جمهوری ترکیه این فرصت را خواهد داشت که خود را بازآفرینی کرده، دموکراسی را بپذیرد و نقشی پیشرو در منطقه ایفا کند… با اطمینان میگویم که مخالفان این فرایند، فاقد ارزشهای واقعیاند، و در نهایت شکست خواهند خورد. با این حال، تحقق این چشمانداز، مسئولیتی بزرگ بر دوش همهی طرفهای درگیر میگذارد. کنفدرالیسم منطقهای خود را بهمثابهی ضرورتی مطلق آشکار میسازد؛ و همزمان، این مسیر بهناگزیر خواهان ظهور شکلی نو از انترناسیونالیسم است.» برای خواندن متن کامل نامه، بنگرید به این لینک. ↩
\n در فرهنگ عامیانهی ترکیه و برخی مناطق کردستان، گفته میشود که «گاو زرد» به حیوانی اطلاق میشود که آرام و بیحرکت ایستاده و هیچ واکنشی نسبت به خطر نشان نمیدهد، گویی که خود را تسلیم سرنوشت کرده است. این تعبیر بهتدریج به استعارهای برای افرادی یا گروههایی تبدیل شده که در برابر تهدیدها و حملات، منفعلانه عمل میکنند و بدون مقاومت اجازه میدهند آسیب ببینند یا تجزیه شوند. ↩
\n حزب عدالت و توسعه با تشدید سرکوب پاسخ داد. در ۲۰۰۹، «دادگاههای ک. ج. ک.» منجر به بازداشت نزدیک به ۱۰ هزار نفر شد، از جمله سیاستمداران، مدافعان حقوق بشر، فعالان اتحادیهها و فمینیستها که همگی تحت اتهامات گستردهی تروریسم قرار گرفتند. ↩
\n مفهوم «کومون» به محور اصلی اندیشه رهبر پ.ک.ک. تبدیل شده است. از نظر اوجالان، کومون نماد واقعی ارادهی مردم است و در تقابل کامل با دولت-ملت قرار دارد که او آن را امتداد مسلح سرمایهداری میداند. ساخت جامعهای کمونی بر پایهی شهرداریهای دموکراتیک تنها زمانی ممکن است که با مبارزهای منسجم و ضدسرمایهداری همراه باشد؛ مبارزهای که بر پایهی بینش سیاسی روشن و ارادهای استوار استوار شده باشد. بدون این عناصر، این پروژه محکوم به شکست خواهد بود. ↩
\n یکی از دلایل دشمنی دیرینه پ.ک.ک. با اسرائیل، نقش این رژیم در دستگیری عبدالله اوجالان در سال ۱۹۹۹ است. اگرچه اسرائیل بهطور رسمی مشارکت خود را در این عملیات انکار کرده، اما شواهد و شهادتهای غیررسمی نشان میدهند که موساد در ردیابی محل اختفای اوجالان و انتقال اطلاعات به سازمان اطلاعات ترکیه (MIT) نقش مؤثری داشته است. برخی تحلیلگران این همکاری را در چارچوب روابط استراتژیک ترکیه و اسرائیل در دههی ۹۰ تحلیل میکنند؛ روابطی که بر پایه منافع مشترک امنیتی علیه دشمنان منطقهای همچون ایران، سوریه و گروههای غیردولتی مانند پ.ک.ک. و حزبالله شکل گرفته بود. این توطئهی بینالمللی که با همدستی اسرائیل صورت گرفت، موجی از خشم در میان کُردها برانگیخت. یکی از کانونهای اصلی اعتراضات، سفارتها و کنسولگریهای اسرائیل در اروپا بود، بهویژه در کشورهای آلمان، هلند، فرانسه و سوئیس. در برلین، فعالان کُرد کنسولگری اسرائیل را اشغال کردند تا به نقش احتمالی اسرائیل در این دستگیری اعتراض کنند؛ اعتراضی که با سرکوبی خشونتآمیز مواجه شد و به کشته شدن چهار نفر از معترضان انجامید. لینک خبر. ↩
\nChina’s Belt and Road Initiative ↩
\nIndia–Middle East–Europe Corridor ↩
\n خانوادهی بسه هوزات از قربانیان کشتاری خونین بودند که دولت ترکیه در جریان قیام درسیم در ۱۹۳۸ علیه کردها مرتکب شد. او گفته است که خانوادهاش قربانی نسلکشی شدند؛ پدر و پدربزرگش به قتل رسیدند و برادر و خواهرش نیز به دست دولت ترکیه کشته شدند. مادربزرگش، که از این کشتار جان سالم به در برده بود، پس از تحمل رنج و آزار شدید از سوی سربازان ترک، توانست بگریزد. مبارزهی بسه هوزات تجسم تداوم یک جنبش چندنسلی علیه شووینیسم حاکم بر میدان سیاسی ترکیه است. ↩
\nدر روایت زیر یک راننده اتوبوس درباره چگونگی اثر سیاستهای کاهش هزینه ایلان ماسک در دولت فدرال بر کارگران حمل و نقل عمومی توضیح میدهد.
\n\nتضادی شاعرانه بین چهره یک راننده اتوبوس ناشناس و ایلان ماسک، غول بیلیونر خودروسازی وجود دارد. راننده اتوبوس و رانتخوار خودروسازی نشانگر دو سر طیف حمل و نقل (خصوصی و عمومی) هستند که به تبعه آن دو مدل مختلف برای جامعه را ارائه میدهند. در یک سو، چشماندازی از همبستگی اجتماعی که از دل منابع مشترک و خدمات عمومی سر برمیآورد؛ و در سمت دیگر، یک سودگرایی افسار گسیخته که خصوصیسازی، انزوا و سقوط معیشتی را توجیه میکند. همه با هم در یک وسیله نقلیه یا ثروت سالار تنها که به سرعت از اجتماعی که به آن خیانت کرده دور میشود. دلیل دیگری برای تبلیغ سایبرتراک به عنوان یک خودروی ضدگلوله وجود ندارد.
\nبخش قابلتوجهی از ثروت ایلان ماسک ناشی از سوبسیدهای دولتی است که با پول مالیات مردم تأمین شدهاند؛ و حالا او میخواهد همه ساختارهای دولت به جز آنها که مستقیما برای او سودمند هستند را از بین ببرد. طنز تلخ ماجرا دقیقا در همینجاست؛ کسی که ثروتش را از فروش ماشین به دست آورده رانندگان اتوبوس فقر کشیده را انگلهایی برای اجتماع میداند. هرچقدر که ایلان ماسک ادعای دشمنی با دولتهای بزرگ را داشته باشد میلیاردرهایی مثل او بیش از همه به دولت نیاز دارند. تصور حمل و نقل عمومی بدون یک دولت اصلا کار سختی نیست؛ تنها کافی است ساختارهایی که کمبودهای مصنوعی ایجاد میکنند حذف شوند، تا افرادی که از انجام کارها برای سود دیگران لذت میبرند، بدون نگرانی از گرسنگی بتوانند به فعالیت خود ادامه دهند. اما تصور ایلان ماسک بدون وجود یک نیروی دولتی که به زور صدها میلیارد دلار مالیات از مردم میگیرد تا او را از کسانی که استثمار و سرکوب میکند محافظت کند، ممکن نیست.
\nمردم در سراسر آمریکا با تظاهرات در نمایندگیهای فروش تسلا شروع به ابراز نارضایتی علیه ایلان ماسک کردهاند. یک دور دیگر از تظاهرات برای این شنبه برنامه ریزی شده است. و حالا با همه این مقدمات قصه راننده اتوبوس را میشنویم.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2025/02/23/6.jpg\")
\nهمکارم از من پرسید “اون پست فیسبوک درباره قطعیهای بودجه رو دیدی؟”. بهش گفتم “این مسخره بازیا چیه! نه ندیدم”. موبایلاش را به من میدهد. من تیتر خبری را میبینم که میگوید به علت فشارهای ایلان ماسک و دونالد ترامپ برای قطع خدمات اولیه، خطر کاهش 20 درصدی بودجه حمل و نقل عمومی محلی ما وجود دارد. وکلا در دادگاهها مشغول جنگ و دعوا برای جلوگیری از آن هستند، اما این کاهش های به معنی خدمات کمتر، تعدیل نیروهای احتمالی و قطع دسترسی مردم به یکی از سیستمهایی که است برای خیلیها تنها راه زندگیشان است. مردم به این اتوبوسها برای رفتن به سرکار، نوبت دکتر، برنامههای حمایتی از بزرگسالان با نیازهای خاص و وقت دادگاه نیاز دارند.
\nدوباره مینشینم و از پنجره پارکینگ خاکستری و سرد را نگاه میکنم. منتظر یکی از بچههای شیفت صبح ام تا با یک اتوبوس برگردد تا من آن را بیرون ببرم. چند اتوبوس در محوطه پراکنده هستند. همانجور ساکن نشستهاند چون قطعاتی که برایشان سفارش داده بودیم الان ماهها (حتی سالها) است که نیامدهاند و چون شهرداری به اندازه کافی مکانیک برای پیگیری تعمیرات و نگهداری روزانه استخدام نمیکند. این یعنی راننده های شیفت شب مثل من گاهی مجبور اند ساعت ها معطل آمدن اتوبوس باشند. آژانس حمل و نقل ما که خدمات خود را به یک شرکت چندملیتی بزرگ برونسپاری میکند همین الان هم کمبود بودجه دارد. این کاهش بودجه های جدید فقط میشوند قوز بالا قوز.
آه میکشم “گه تو این ماسک”. یکی از همکاران تاییدم میکند. هفتاد و چند ساله است اما هنوز تمام وقت کار میکند چون اخیرا تمام پساندازش خرج کفن و دفن مادر پدرش شده. شروع میکنم درباره اینکه ماسک و ترامپ جفتشان از اتحادیههای کارگری و کارگران متنفراند و میخواهند ما را با هوش مصنوعی جایگزین کنند بالای منبر رفتن. همکار دیگری که انگار طرفدار ترامپ است غرولند کننان میگوید که”آنها” فقط میخواهند کاهش بودجه را سر “دولت” خراب کنند.
\n\nپس سر کی خرابش کنیم؟
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2025/02/23/2.jpg\")
\nوقتی وارد محوطه خانههای سیار (تریلر) میشوم هوا تاریک است. از دروازه فلزی رد میشوم و آرام در بین ردیفهای در حال رشد خانههای سیار رانندگی میکنم. بعضیهاشان تابلو فروش خوردهاند.
\n\nاز تنها مسافرم میپرسم “خیلیها دارن اسبابکشی میکنن نه؟”.
\n\nجواب میدهد “آره دیگه کسی پول اینجا موندنو نداره”. در حالی که جاده را میپیچم او شروع میکند به غر زدن از شرکت مالک محوطه، که چه طور هرسال هزینه “اجاره مکان” (هزینه ماهانهای که خانههای سایر به مالکان محوطهای که در آن پارک میکنند میپردازند) را بالاتر میبرد. وقتی واکرش رو توی کابین سرد و تاریک اتوبوس باز میکنم میگوید “هرسال اجاره بالاتر میره. آدمای جدید از خارج شهر میان و اونا پول بیشتری میتونن بدن سر همین مارو میندازن بیرون. نمیدونم این صاحبخونهها چرا انقد حریصن؟ همه مال دنیا رو میخوان اخه؟”. او و واکرش را پایین روی سنگفرش جلوی خانه سیارش میآورم.
\n\nدرحالی که رمپ الکتریکی چرخدندههایش را میچرخاند به چپ میپیچم. در پنجره جلویی خانه اش یک کلاژ عجیب از عکسهای آفتاب خورده و محو شده دونالد ترامپ چسبیده. سرم را تکان میدهم و میخندم. دیگر این بدیهیات گفتن ندارد. چه طور درباره اینکه یک صاحبخانه شرکتی دارد زندگیات را از بین میبرد اعتراض میکنی وقتی همه امیدت را به یک صاحبخانه دیگر که میخواهد دیکتاتوری کند بسته ای؟
\n\nشاید متوجه نگاه من شده بود. “ترامپ درستش میکنه حالا میبینیش. وقتی شروع کنه دریل کردن همه قیمتا قراره بره پایین”.
\n\nچشمهایم جمع میشوند. جواب میدهم “بایدن داشت بیشتر از هر رئیس جمهور دیگه ای نفت استخراج میکرد”.
\n\nجواب میدهد “اون باید کله اشو دریل کنه” و من میخندم. بعد دوباره شروع میکند غر زدن درباره DEI1 و چه طور مدارس را از بین برده چون انگار قبل از بازنشستگی تدریس میکرده. در حالی که به داخل خانه اش میرود یک بار دیگر به پنجره نگاه میکنم. صورت ترامپ لبخند زنان نگاهم میکند. وقتی بالابر ویلچر به جایگاه خودش برمیگردد به صدای ناله ماشین گوش میکنم.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2025/02/23/1.jpg\")
\nمن به خاطر کارم با همه جور آدم سر و کار دارم. در حالی که دارم کمربند ویلچر یکی از مسافران را میبندم چنان بوی شاشی میدهد که مجبورم سرم را برگردانم. ماشین جلوی خانهاش یک برچسب “من به رسانه لیبرال اعتماد ندارم2” دارد. به این فکر میکنم که کسی از رسانههای محافظه کار به او گفته که قرار است خدمات سلامتش به کلی از بین برود؟
\n\nدرحالی که ویلچر یک نفر دیگر را سوار میکنم کلاه ترامپش را بیرون میآورد و سرش میکند. از من نظرم را درباره آن میپرسد. به او میگویم ترامپ و ماسک میخواهند از نیروهای ارتش برای شلیک کردن به معترضین استفاده کنند، اتحادیههای کارگری را از بین ببرند و کارگرانی مثل من را اخراج کنند پس چرا باید کوچکترین اهمیتی بهشان بدهم؟ نگاهش را میدزدد و میگوید “باشه” و از من دور میشود. دارم به این فکر میکنم که آیا منتظر ICE3 است تا نصف همسایههایش را دیپورت کنند؟
\n\nروز انتخابات به سرم زد و وارد بحثی سنگین با یک طرفدار ترامپ شدم. داشت استدلال میکرد که باید کمتر به پولدارها سخت گرفت تا ثروتشان قطره چکانی به بقیه برسد. دلم میخواهد یقه امثال او را بگیرم و تکانشان دهم.
\n\nترامپ نماینده پیروزی نیهیلیسم در عصر ما است. اتمام این ایده که طبقه کارگر میتواند سرنوشت خودش را بسازد. به جای آن انگار باید خودمان را تسلیم ستارههای تلویزیونیای که در توالتهای طلا میرینند، با پدوفیلهای میلیاردر صبحانه میخورند و بین دستهای گلف با نئونازیها شام میخورند کنیم. در نبود هیچ جرکت اجتماعیای که بتواند اتحاد بین مردم ایجاد کند و به آنها اجازه رشد و تغییر بدهد ترامپ یک جلوه فرا اجتماعی جمعی ساخته که به این مردم منزوی احساس جزئی از یک چیز بزرگتر بودن را میدهد. حتی اگر هرروز زندگیهامان کوچکتر و کوچکتر، فقیر تر و فقیر تر و بیگانه تر از هر زمان دیگری میشوند.
\n\nیک جمله قدیمی هست که میگوید جامعه تبهکارانی را میگیرد که لیاقتشان را دارد. شاید ما هم فاشیستهایی را گرفتیم که لیاقتشان را داشتیم.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2025/02/23/3.jpg\")
\nوارد سالن اتحادیه که میشوم از کنار پلاکاردهای “اعتصاب اعتصاب” و تابلوهای محو شده با چند دهه سن رد میشوم. تقریبا 15 سال پیش در طی جنبش “اشغال وال استریت4” در همین اتاق یک جلسه داشتیم. جایی پیدا میکنم و یکی از نمایندگان اتحادیه کارگاه بستهای را روی میز به سمت من میلغزاند. آن را باز میکنم و شروع میکنم به ورق زدن. نگاهی به جداول و نمودارها میاندازم.
\n\nشروع میکنیم به بحث درباره چم و خم قراردارد پیشنهادیای که نماینده اتحادیه و وکلای شرکتی در جلسات اخیر روی آن کار کرده بودند. یکی از منفورترین رؤسا شرکت اخیرا به خاطر فساد اخراج شده بود و همه کارگرا کیفور بودند. یکی از همکارام میگفت “خیلی حرفه وقتی ملت دارن بعد این قضیه راه میرن آواز میخونن “دینگ دانگ جادوگر دیگه مرده” و انقد روحیه همه خوبه”.
\n\nقرارداد را بررسی میکنیم. با وجود بهبودهای کوچک همه چیز همچنان همان است که بود. من میپرسم “پس حقوقامون چی؟”. نماینده کارگاه سرش را به سمت من برمیگرداند و با خودکارش به نموداری اشاره میکند که افزایش یک دلاری در حقوقها را نشان میدهد. توضیح میدهد که قرارداد یک قرارداد پنج ساله است که هر سال چند سنت به حقوق ما اضافه میکند. آه میکشم. “من ده سال پیش همینقد در میاوردم و این قرار داد قراره پنج سال اعتبار داشته باشه؟”
\n\nمن همین الان هم پس اندازی نمیتوانم داشته باشم. تصور کن پنج سال دیگه اوضاع چه شکلی خواهد بود.
\n\nاو شانه بالا میاندازد و میگوید “ما به همه توصیه میکنیم که به این قرار رای “آری” بدن” و بعد تکه کاغذی به من میدهد که کشیدن یک X مشخص کنم چه رایی میدهم.
\n\nاگر تعداد کافی از کارگران به این قرارداد رای بدهند شرکت هم آن را به رسمیت میشناسد و پنج سال آینده زندگی من قرار است با آن بچرخد (اگر تعدیل نیرو قبل از آن اخراجم نکند). منطبق با توافق “نه به اعتصاب”ای که داشتیم هر مدل اعتراض و اعتصابی غیر قانونی میبود. اگر تعداد کافی از کارگرها رای مخالف بدهند همه چیز برمیگردد به مذاکران دوباره تیم اتحادیه و گفت و گوها پشت درهای بسته.
\n\nبه اتاق بعدی میروم و با کشیدن یک X زیر کلمه “نه” کاغذ را داخل جعبه چوبی میاندازم. وقتی بیرون میروم برای چند تا از همکارانم دست تکان میدهم. موقع بیرون رفتن از کنار پرتره Sean O’Brien، رهبر اتحادیه Teamsters رد میشوم. به خودم میگویم “مرتیکه از خود راضی”. یادم به عینک و کله کچلش روی سن کنوانسیون ملی جمهوریخواهان سال پیش میافتد. آن موقع داشت دونالد ترامپ را یک “یه قلدر سرسخت درست حسابی” خطاب میکرد. مردک گه.
\n\nچند سال پیش پوستری در اتاقم داشتم که رویش نوشته بود “گذشتهها نمیگذره” کنارش هم عکسی بود از راننده اتوبوسهای Teamsters که اعتصاب کرده بودند. رانندههایی مثل من که با چوب بیسبال پلیس را در اعتصاب 1934 Minneapolis کتک میزدند. آن اعتصاب یکی از کلیدی ترین مبارزات کارگریای بود که طبقه حکمران را مجبور کرد لایحه New Deal را برای کاهش تنش جنگ طبقاتیای که در خیابانها داشت شکم میگرفت قبول کنند.
\n\nگذشتههای شاید نگذرند اما آینده تو را جا میگذارد.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2025/02/23/4.jpg\")
\nدر خانه نامهای را میخوانم که به همه اعلام میکند آب لوله برای خوردن مناسب نیست چون سطوح اورانیوم در رودخانه بالا است. بعضی وقت ها به این فکر میکنم که به بچههایم درباره این لحظه در تاریخ چه میخواهم بگویم. البته اگر بتوانم پول بچهدار شدن داشته باشم. احتمالا همان چیزهایی که پدر مادر من به من گفتند: شرمنده بودند که ما این دنیا را به ارث میبردیم. شرمنده بودند که درستش نکردند. شرمنده بودند که جنبش های قدرتمندی برای مقابله با این هیولاها نساخته بودند.
\n\nسر کار، در حین رانندگی کم شدن پرچمها و تابلوهای حمایت از ترامپ توجهام را جلب میکند. نفرت در حال افزایش است. یک شوخی یک صندوقدار درباره جایگزی با هوش مصنوعی، یک جمله درباره ترامپ و قطع بودجهها. وارد اتاق استراحت میشوم و کسی با عصابنیت مشغول تماشای یک ویدیو از ماسک روی موبایلاش است. چیزی راجعبه تعرفهها و افزایش قیمتها زمزمه میکند.
\n\nتنش در هوا قابل لمس است. شبیه همان چیزی که حالی بحران اقتصادی 2008 حس میکردیم. وقتی که خیلی از خانههای محله من به رهن بانک در آمدند و خیلیها بیکار شدند. همین حس را اول پاندمی هم داشتیم، جوری که اوایل فکر میکردم آنقدرها هم بد نمیشود و بعد با وحشت دیدیم که چه طور دوستان و خانوادهامان تسلیم ویروس میشوند.
\n\nدر سال 2008 خیلیها فکر میکردند وقتی دولت بانکها را از ورشکستگی نجات داد و مارا گشنه و تشنه ول کرد ملت قرار است کف خیابان باشند. اما این اتفاق نیوفتاد. سالها طول کشید تا مقاومت رشد کرد. در شیکاگو دانشجوها دانشگاهها را در اعتراض به کاهش بودجه اشغال کردند. جنبش تسخیر وال استریت در سال 2011 شروع شد و به سرعت تبدیل شد به تحصنهای گسترده در میدانهای شهر در سراسر آمریکا، بسته شدن هماهنگ بنادر و یک اعتصاب عمومی در Oakland کالیفرنیا. دولت فدرال به همراه جو بایدن، که در آن زمان معاون رئیسجمهور بود، مجموعهای از دستگیریهای خشونتآمیز را علیه این جنبش انجام داد تا آن را سرکوب کند.
\n\nدر سال 2020 اما کسی منتظر نشد، همه چیز عین یک بمب منفجر شد. میلیونها نفر در سراسر آمریکا در واکنش به پاندمی، دست به اقدام زدند و برنامههای یاری متقابل را شکل دادند تا در برابر بیتحرکی دولت و اطلاعات نادرست راستگرایان مقاومت کنند. سپس با خیزش اعتراضات پس از قتل جورج فلوید، به خیابانها آمدند.
\n\nهیچ کس نمیداند با گذر زمان چه اتفاقی میافتد. شاید با هردو اینها فرق داشته باشد اما میتواند شباهتهایی هم داشته باشد. آنچه روشن است این است که اوضاع آن طوری نیست که مردم انتظارش را دارند. بسیاری از چپیها فکر میکردند یا حداقل امیدوار بودند که ترامپ مثل دور اول حکومت میکند. با دست و پاهای بسته از سمت اعتراضات مردمی، دادگاهها و منافع حزب خودش. بسیاری از کسانی که به او رای داده بوند باور نمیکردند که به بسیاری از وعدههایش عمل کند. کسانی که توجه نکرده بودند، حالا متعجباند که چرا ناگهان مشاغل در حال از بین رفتناند و خدمات کاهش یافتهاند، در حالی که قیمتها همچنان به افزایش خود ادامه میدهند.
\n\nوضعیت مادی مردم را مجبور کرده تا با این واقعیت که دولت در تلاش است تا زندگی ما را برای یک پروژه تمامیت خواه شکل بدهد. در همین حین که صحبت میکنیم هزاران نفر در سراسر آمریکا در سالنهای شهر در حال فریاد زدن سر نمایندگان خودشان هستند تا از نابودی برنامه هایی مثل Medicaid5 جلوگیری کنند و تنها پاسخی که میشوند پاسخ جماعتی بروکرات است که همان حرفهای 6MAGA را تکرار میکنند. خشم در حال جوشش است. امیدواریم که با روی آوردن مردم به تعامل با همسایهها و همکاران به جای یوتیوب و موبایل اثر بخشی استراتژی MAGA برای پر کردن همه جا با مزخرفات را کمتر کند.
\n\nعلاوه بر این الان زمان عمل است. الان نیاز داریم که این تضادها را ابراز کنیم و ضعف سیستمهای مدیریتیای که الان در اختیار داریم را آشکار کنیم. امثال دموکراتها، بروکراسی رو به مرگ اتحادیهها، و سازمانهای غیرانتفاعی. میتوانیم نمونههایی از مبارزات و مقاومتهای گذشته را نشان دهیم؛ از اعتصابات خودجوش گسترده معلمان در ویرجینیای غربی، تا بسیجهای شدید ضد فاشیستی علیه راستگرایان آلترناتیو، و توقف فعالیت فرودگاهها پس از اعمال ممنوعیت سفر مسلمانان. باید جبهههای مقاومت کنونی را حمایت کنیم و آنها را گسترش دهیم مثل مبارزات علیه ماسک در بیرون تسلا، تظاهرات برای حق درمان افراد ترنس در بیمارستانها، شبکههای دفاع اجتماعی و پاسخ سریع برای مقابله با حملات ICE. در حالی که همه ما در حال یاد گرفتن چگونگی مبارزه در شرایط جدید هستیم میتوانیم نشان دهیم که تاکتیکها و استراتژیهایی وجود دارد که دیگران میتوانند از آنها استفاده کنند و گسترش دهند.
\n\nخیلی سخت است که بدون تصور تانک در خیابان یا صحنههای از V for Vendetta به اخبار نگاه کنیم. اما چیزی که باید از آن بترسیم این است که وضعیت کنونی عادی سازی شود. این که ما این حمله را مثل حملات قبلی بپذیریم. همانطور که نسلکشی غزه را پذیرفتیم، همانطور که پذیرفتیم نابودی اکولوژیک تغییرات اقلیمی مثل تفنگ روی شقیقههامان باشد.
\n\nالان که مردم عصبانی و انگیزهمند اند وقت حرکت به یک جهت جدید است. بیاید از این لحظه برای ساخت شبکههای وسیع مقاومت برای بهبود زندگیهامان، تقویت اجتماعاتمان و دسترسی مستقیم به نیازهایمان استفاده کنیم. چاره دیگری نداریم.
\n\nبخواهید یا نخواهید این زندگی جدید ماست و همه ما را دربرمیگیرد. هیچ کس در امان نیست.
\n\n\nبه معنای Diversity, Equity, and Inclusion یا “تنوع، برابری و شمول” یک چارچوب در سازمانها و نهادهای مختلف است که برای ترویج برابری فرصتها، کاهش تبعیض و ایجاد محیطهای کاری و اجتماعی فراگیر بهکار میرود. ↩
\nرسانه لیبرال به گروهی از رسانههای سیاسی اشاره دارد که زعم گروههای محافظه کار در آمریکا و به طور ویژه طرفداران ترامپ ایدئولوژیچپ گرا داشته و قصد نابودی هویت آمریکایی را دارند. این رسانه ها اغلب شامل PBS، سیانان، بیبیسی، نیویورک تایمز و NPR و دیگر رسانههای مشابه هستند. نکته قابل توجه اینجاست که چنین تصوری درباره این رسانهها کاملا خنده دار است. همه آنهای خودشان را به اربابان کپیتالیست خود فروختهاند و صرفا برنامههای متفاوتی را دنبال میکنند. ↩
\nسازمان ICE مخفف عبارت Immigration and Customs Enforcement بهمعنای «اداره مهاجرت و گمرک ایالات متحده» است. این نهاد فدرال زیرمجموعه وزارت امنیت میهن آمریکا (DHS) بوده و مسئولیت اجرای قوانین مهاجرت، گمرک، تجارت و امنیت مرزی را برعهده دارد. در سالهای اخیر ICE همواره به علت سیاستهای خشونت ورزانه تحت انتقاد بوده است اما به طور ویژه در دوره ترامپ این خشونت افزایش فزاینده یافته است. ↩
\nجنبش اشغال وال استریت (Occupy Wall Street) در ۱۷ سپتامبر ۲۰۱۱ (۲۶ شهریور ۱۳۹۰) در نیویورک آغاز شد. این جنبش اعتراضی، با الهام از خیزشهای مردمی مانند بهار عربی، به نابرابری اقتصادی شدید، سلطه شرکتهای بزرگ مالی بر دولت آمریکا، و پیامدهای بحران مالی ۲۰۰۸ (از جمله طرح نجات بانکها و بحران وام مسکن) معترض بود. معترضان شعار محوری “ما ۹۹٪ هستیم” را مطرح کردند، به این معنا که ۱٪ ثروتمند جامعه، منابع و قدرت را انحصاری کردهاند، در حالی که ۹۹٪ باقیمانده با فقر و بیعدالتی دستوپنجه نرم میکنند. ↩
\nMedicaid یکی از بزرگترین برنامههای بیمه درمانی دولتی آمریکاست که هدفش ارائه مراقبتهای پزشکی به قشرهای آسیبپذیر جامعه است ↩
\nجنبش «MAGA» جنبشی پوپولیستی نژاد پرستانه با تأکید بر بازگشت به ارزشهای آمریکایی، افزایش کنترل مرزها و اولویت دادن به منافع آمریکا در تجارت و سیاست خارجی است. ↩
\nدر بیانیه پیشرو، گروه روژا ادعا می کند مسیر حمایت از آرمان فلسطین جز از طریق ضدیت با جمهوری اسلامی و ضدیت با محور کذایی مقاومت نخواهد گذشت
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2024/06/02/1.jpg\")
\nگروه روژا این بیانیه را ابتدا در اینستاگرام. خود به فارسی منتشر و سپس آن را به فرانسه ترجمه کرده است.
\n\nروژا یک کلکتیو مستقل، چپ و فمینیستیِ مستقر در پاریس است. این کلکتیو دیاسپورا متشکل از ملیتهای گوناگون و مردمان مختلف جغرافیای سیاسی ایران اند: کورد، لُر، هزاره، فارس… روژا به شکل حادث، پس از زنکشی ژینا (مهسا) امینی، و همزمان با خیزش ژن ژن ئازادی در سپتامبر 2022 متولد شد. جدا از جنبشهای اجتماعی در ایران و منطقه خاورمیانه، روژا همچنین در مبارزات لوکال در پاریس، همگام با جنبشهای انترناسیونالیستی، از جمله در حمایت از فلسطین، فعالیت میکند. نام «روژا» از چندین زبان الهام گرفته است: به اسپانیایی، روژا یعنی «قرمز»؛ در کُردی، روژ به معنای «روشنایی» و «روز» است؛ در مازنی، روجا به معنای «ستاره صبح» یا «ناهید» است که شب هنگام درخشانترین جرم آسمانی محسوب میشود.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2024/06/02/4.jpg\")
\nصبح روز ۱۴ آوریل در تمام دنیا رادیو و تلویزیونی نبود که از حملهی بیسابقهی ج.ا. به اسرائیل دم نزند. پس از آنکه قدرتهای بزرگ جهان، دست در دست، گنبد امپریالیستی آهنین را برای حفاظت از اسرائیل مظلوم خیلی صلحطلب (!) برپا کردند، گروهی نیز در آرزوی ستاندن انتقام مردم فلسطین، جسارت ج.ا را ستودند و در تحسین این تنها قدرت منطقه که یکتنه حریف تمام امپریالیستهاست ورقها سیاه کردند.
\n\nخطاب این متن با فاشیستها نیست. نه آنانی که در چنگ و دندان نشاندادنهای متقابل ج.ا و اسرائیل، بی ذرهای شرم جانب دومی را گرفته و اینچنین در نشان دادن ماهیت فاشیستی خود گوی سبقت را از هم میربایند؛ و نه با کسانی که لباس مزدوری خوب برتنشان نشسته و نان از شستنِ خونِ بر زمینریختهی مبارزان در ایران میخوردند. این متن آن منطقی را نشانه میگیرد که مطابق آن «دشمن دشمن من دوست من است»؛ منطقی که بر پایهی آن پیچیدگی مناسبات بین ج.ا و اسرائیل به دعوای ابدی خیر و شر فرو کاسته میشود و هر که علیه شر مطلق اسرائیل باشد در جبههی خیر قرار میگیرد. ما باور داریم که حمایت از آرمان فلسطین جز از طریق ضدیت با ج.ا نخواهد گذشت: چراکه ج.ا نه دشمن اسرائیل بلکه دشمن مردمان ایران و خاورمیانه، و هر آن کسی است که باور دارد که رهایی مردمان کار دولتها نیست. حمایت از آرمان فلسطین یعنی مرزبندی با هر آنچه سلطهی اسرائیل بر سرزمینهای فلسطینی را تقویت میکند: ریختن آب به آسیاب اسرائیل همان کاری است که ج.ا از ابتدای پیدایش، به رغم تمام هارت و پورتهایش، عملاً انجام داده است.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2024/06/02/5.jpg\")
\n۱. کسانی که در دفاع از ج.ا بر حق «دفاع از خود» انگشت میگذراند، در واقع به همان منطقی متوسل میشوند که اسرائیل برای ویران کردن غزه و نسلکشی به کار میبرد. اینان در چهارچوب همان نظمی میاندیشند که زندگی مردمان یک منطقه را به هیچ میانگارد. چه اهمیتی دارد که ج.ا. مطابق عرف روابط بینالملل در نظم دایر جهانی حق دارد از خود دفاع کند یا نکند اگر این دفاع نه تنها مردم ساکن در ایران بلکه مردم تمامی یک منطقه، از لبنان تا عراق را، بیش از دو هفته در وحشت جنگ فرو برد. بنا به کدام حق مردم فرودست منطقه باید بهای ترمیم غرور قدرتی را بپردازند که از ساعتها پیش از رسیدن موشکهایش به مقصد دشمنانش را از حملهی خود آگاه کرده بود؟
\n\n۲. جمهوری اسلامی و اسرائیل و حامیان غربیاش با اینکه رویکردهای متضادی دارند، اما در واقع هر دو چرخ دندههای سیستم جهانی واحدی هستند که هر لحظه خاورمیانه را به سمت انهدام کامل نزدیکتر میکند. برای کسانی که نقش ویرانگر ج.ا را در سرکوب خونین خیزش مردم سوریه برای رهایی از استبداد اسد کافی نمیبینند، لازم است بده و بستان پنهانی ج.ا را در جنگ ایران و عراق بازگو کرد؟ در میانهی جنگ خونین ایران و عراق، ج.ا از یک طرف شعار میداد که «راه قدس از کربلا میگذرد» و سودای فتح قدس و نابودی اسرائیل را در سرمیپروراند و همزمان برای پیروزی در جنگ از او اسلحه میخرید. طنز تلخی که به قیمت جانهای هزاران ایرانی و عراقی تمام شد … . بگذریم از اینکه ج.ا که هر گونه بده و بستان اقتصادی با اسرائیل را رد میکند، در عمل خطوط قرمز کمپین «بایکوت، عدم سرمایهگذاری و تحریم اسرائیل» (BDS) را رعایت نمیکند.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2024/06/02/6.jpg\")
\n۳. این البته به این معنی نیست که ج.ا همان قدرتی را دارد که اسرائیل پشت سر خود دارد، بلکه بحث بر سر روابط متقابل اما نامتقارن دو قدرتی است که نه تنها هر کجا پای سرکوب جنبشهای آزادیخواهانه در میان باشد، ماهیتاً یکسان عمل میکنند، بلکه به مدد وجود دیگری بر تضادهای درونی خود سرپوش گذاشته و دیگری را بهانهای برای سرکوب و کشتار میکنند. در واقع این وضعیت «نه جنگ نه صلح» است که ضامن بقای ج.ا و اسرائیل است.
\n\n۴. یکی دیگر از دلایلی که عدهای را از حملهی ج.ا به اسرائیل به وجد میآورد این است که یک دولت که خود در تنگنای تحریمهای امپریالیستی است یک تنه در برابر قدرقدرتهای جهان ایستاده و چه و چه. اینان به سادگی خود را به کوری و کری میزنند و نمیخواهند به روی خود بیاورند که در این بازی با آتش، در نهایت تنها چیزی که نصیب طبقات فرودست ایران شد، کاهش نرخ ارز در ایران، به زبان سادهتر باز هم فقیرتر شدن مردمان ایران بود. حقوق پایهی کارگران در جایی که همهی قیمتها با تغییر دلار جابجا میشود -به جز برای آنانی که به شیرهای نفت وصلند - به روزی تنها 3 دلار رسید. کسانی که به قدرت ج.ا در برابر قدرقدرتهای جهان مینازند، آیا هرگز چیزی از کولبرکشی و سوختبرکشی ج.ا شنیدهاند؟ آیا میدانند درست همان موقع که بمبهای ساخت ایران که حتی خراش به تن قصابان غزه نیانداخت پرتاب میشد، دهها بلوچ ایرانی در این منطقهی ستمدیده و به عمد فقیر نگاه داشته شده در سیل غرق میشدند؟
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2024/06/02/7.jpg\")
\n۵. ملموسترین دستاورد ج.ا. از این حمله را میتوان امروز در خیابانهای شهرهای بزرگ ایران دید. حملات کنترلشده و تبلیغاتی به اسرائیل در واقع فراهم آوردن بستر جنگی دیگر است که ج.ا. علیه زنان اعلام کرده. خیابانهای تهران و دیگر شهرها بیاغراق صحنهی یک جنگ دهشتناک است. جنگی که در آن بدنهای زنان آماج ضربات سخت باتوم و شوکر و … میشوند و روح شورشیشان به دست شکنجهگران ج.ا مچاله میشود … حکومتی که زنان* را دربند میخواهد، چگونه و با کدام منطق میتواند از کمک به رهایی مردم ستمدیدهی فلسطین و کشورهای دیگر منطقه سخن براند؟ سؤال اینجاست: آیا همان منطقی که حکم میکند که به حق با آپارتاید اسرائیل مبارزه کنیم، حکم نخواهد کرد که در برابر آپارتاید جنسی و جنسیتی جمهوری اسلامی نیز بایستیم؟
\n\n۶. اما حمله به اسرائیل دستاوردهای دیگری هم به همراه داشت: گذشته از به خطر انداختن جان یک کودک عربتبار، ج.ا توانست برای دست کم چند روز توجهِ بسیاری را در گوشه و کنار دنیا از روی غزه بردارد و همچون دستی نامرئی به کمک نتانیاهو بشتابد و سرکوب رفح را برایش آسان کند. آمریکا هم در پس زمینهی همین جنگ کذایی بار دیگر حق رأی فلسطین (به رسمیت شناختن فلسطین به عنوان کشوری با حقوق کامل معادل سایر کشورها) را در سازمان ملل وتو کرد. به راستی که این طرفداران اسرائیل هستند که باید سپاسگزار ج.ا باشند.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2024/06/02/2.jpg\")
\n۷. ج.ا. در طول تاریخ خود از مقابلهاش با اسرائیل بیش از هر چیز در جهت بقای خود و تحکیم قدرتش سود جسته است. از دستاوردهای ج.ا در طول مدت این مقابله باید از به حاشیه رفتن آرمان فلسطین در جامعهی ایرانی گفت. واقعیت این است که استفادهی ابزاری ج.ا از آرمان فلسطین باعث شده که مردمی که تا پیش از این حامی خلق فلسطین بودند، نسبت به آن به بیتفاوتی بگرایند و حتی بدتر از آن، علیه آن موضع بگیرند. این در حالی است که اسرائیل با حمایتهای آشکار و نهانی و مادی و معنوی که از جریانهای فاشیست سلطنتطلب میکند، این جریان را به عنوان تنها جایگزین ج. ا علم کرده. همان دوگانهای که با توسل به آن ج.ا سرکوب مبارزان حاضر در میدان نبرد را توجیه میکند.
\n\n۸. ج.ا. سرسختانه میکوشد با استفاده از رشد اسلامستیزی در اروپا و آمریکای شمالی- یعنی یکی از چهرههای نژادپرستی سیستماتیک در شمال جهانی- خود را در مقام مدافع حقوق مسلمانان در غرب جا بزند و برای خود اعتباری کسب کند. آنهایی که ج.ا. را سپری در برابر اسلاموفوبیای فاشیسم غربی میخوانند و به این عنوان برایش هورا میکشند باید به این پرسشها پاسخ دهند که چرا جامعهی سنی مذهب در پر جمعیتترین استان ایران، استان تهران، با حدود بیست میلیون جمعیت حتی یک مسجد سنی ندارد. چرا مردمان سنی مذهب ایران، بلوچها، کوردها و عربها در فقر و تنگدستی نگاه داشته شدهاند و جانشان کمبهاترین جانها در ایران است؟ و چرا مهاجرین افغان و به ویژه هزارهها از ابتداییترین حقوق محرومند و هر روز بیش از پیش استثمار و تحقیر میشوند؟ باید از آنها پرسید که حکومتی که تریبونهای رسمی و غیررسمیاش مرکز انتشار ایدههای یهودستیزانه است، چگونه میتواند با نژادپرستی مبارزه کند؟
\n\nما اعضاء روژا معتقدیم که ج.ا. نه تنها رژیم آپارتاید را تضعیف نمیکند بلکه یکی از اجزاء سیستمی است که بقای آن را تضمین میکند: راه رهایی مردمان منطقه از مبارزهی تؤامان با رژیم آپارتاید اسرائیل، حامیانش و دولتهایی چون ج.ا. میگذرد.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2024/06/02/3.jpg\")
\nشلیک گلوله در اعتراضات رو به افزایش است. این به این معنا نیست که باید ترسید. با این وجود، هرچقدر که نزاع سیاسی مفصلبندی میشود، مهم است به این فکر کنیم که چگونه میتوانیم از یکدیگر مراقبت و حفاظت کنیم. خبر خوب این است که حتی اگر آموزشهای پزشکی ندیدهاید، چیزهایی وجود دارد که میتوانید انجام دهید تا شانس زنده ماندن کسی را که در اطراف شما تیر خورده است، افزایش دهید – چیزهای سادهای از قبل یافتن موقعیت نزدیکترین مرکز تروما. اگرچه این موضوع ممکن است استرسزا باشد، اما راهنمای زیر ممکن است بتواند شما را برای کمک به نجات جان افراد مجهز کند.
\n\nدر حالی که بسیاری از معترضین آموختهاند که چگونه برای مقابله با گاز اشک آور، اسپری فلفل، گلولههای لاستیکی، LRADها، ضربات باتوم و دستگیری آماده شوند، تعداد کمی از آنها در حال حاضر برای پاسخ به زخمهای ناشی از اصابت گلوله آماده هستند. این راهنما برگرفته از تجربیات چندین نفری است که در جریان درگیریهای سیاسی و اجتماعی شاهد چنین چیزی بودهاند.
\n\nاگرچه این متن از دانش عملی تعدادی از افراد با آموزش رسمی و تجربه خیابانی بهره میبرد، اما توصیههای پزشکی حرفهای نیست. این راهنما بعضا شامل برخی از اطلاعاتی است که عمدتا برای پزشکان با تجربه در خیابان مفید خواهد بود، اما بیشتر آنها برای عموم خوانندگان قابل فهم است. هدف این راهنما این نیست که جای آموزش واقعی پاسخ به زخم گلوله یا سایر مداخلات پزشکی را بگیرد. ما خوانندگان را تشویق میکنیم که در پی کسب آموزشهای اضافی، مهارتها و ابزارهای حیاتی برای واکنشهایی برای نجات زندگی باشند. در این راهنما وسایل مختصری معرفی میشوند که خوب است آنها را برای امدادرسانی همراه خود داشته باشید، ولی همچنین توضیح داده شده است که در نبود امکانات چه راهکارهای جایگزینی پیش روی شماست.
\n\nزخم گلوله شامل جراحات تروماتیک و زخمهای جدی به شکل سوراخ است. تأثیر آن بر بدن با توجه به نوع اسلحه، فاصلهی شلیککننده و محل اصابت متفاوت است. بسته به اندازه و سرعت گلوله، شلیک گلوله آسیبهای مختلفی را میتواند وارد کند – شامل خونریزی شدید، آسیب ماهیچه و استخوان و نابودی اُرگانهای بدن. آنها میتوانند به اشکال غیرقابل انتظاری به بدن آسیب بزنند.
\n\nدر حالی که کالیبر بعضی از مهمات ممکن است از بدن فرد عبور کند و جای ورود و خروجی به جا بگذارد که به راحتی قابل شناسایی است، کالیبرهای دیگر داخل بدن میچرخند یا کمانه میکند. این میتواند منجر به آسیب درونی بیشتر و نتایج غیرقابلپیشبینیتر شود.
\n\nعلیرغم جزئیات، با هر زخم گلوله به عنوان زخمی که زندگی فرد را تهدید میکند مواجه شوید. اگر یک شریان به خطر بیفتد، در عرض سه دقیقه فرد کل خون خود را از دست میدهد. اگر فرد نیمی از خون خود را از دست دهد، احتمال زنده ماندن به طور چشمگیری کاهش مییابد. این به شما بستگی دارد که سریع اقدام کنید.
\n\nدر درجهی اول توجه کنید که چه چیزی در اطرافتان در جریان است. تظاهرات خیابانی میتوانند آشوبناک و پرسروصدا باشند. پلیس ممکن است از گاز اشکآور، نارنجک صوتی-نوری، LRADها و دیگر اسلحههای پرسروصدا استفاده کند، در حالی که معترضین ممکن است آتشبازی به راه بیندازند، که صدایی مشابه شلیک گلوله داشته باشد. در حالی که از انفجارهای بلند در خیابان شوکه میشوید، تلاش کنید منبع صدا و نوع ریسکی را که نشان میدهد، شناسایی کنید.
\n\nاز مکان هرکسی که آشکارا اسلحه گرم حمل میکند و همچنین هرکسی که حس میکنید ممکن است سلاح مخفی داشته باشد، آگاه باشید. مردم در تظاهرات از هردوجناح دوست و دشمن مورد اصابت گلوله قرار گرفتهاند. اگر با گروه دوستان خود کار میکنید، میتوانید یک نفر را برای بررسی خطرات احتمالی بگمارید. به نوبت این نقش را برعهده بگیرید، بنابراین یک نفر از هوشیاری مداوم خسته نمیشود. در هر صورت، همه طرفین باید آگاه باشند، زیرا همهچیز میتواند به سرعت تغییر کند.
\n\nبه وضوح و مختصر ارتباط برقرار کنید، به ویژه هنگامی که در حال توصیف افراد با سلاح گرم هستید. این میتواند به دیگران کمک کند تا در شرایط اضطراری سریع تصمیمات عاقلانه بگیرند، بدون اینکه به وحشت بیدلیل ایجاد شود. خوب است گزارش شما شامل تعداد حدودی نفرات، فعالیتشان، موقعیتشان، واحد نظامی مربوطه، زمان و تجهیزات آنها باشد. مثلا: «سه نفر را دیدم که در حال حراست از ساختمان دولتی در تقاطع خیابان و کوچه بودند، احتمالا سپاهی بودند. ده دقیقه قبل آنها را دیدم. دو نفر از آنها شاتگان داشتند، نفر سوم را نمیدانم».
\n\nبیشترین کاری که میتوانید برای مداوای زخم گلوله انجام دهید قبل از شلیک گلوله اتفاق میافتد.
\n\nقبل از رفتن به تظاهرات، نیازهای امنیتی و سلامتی دوستان و همراهان خود را ارزیابی کنید - از جمله امکان و تمایل برای تماس با خدمات اضطراری، که معمولاً با پلیس همراه است. آیا نیازهایی وجود دارد که باید قبل از رسیدن فرد به اورژانس رفع شود؟ تمایل دارید در صورت شرایط اضطراری یا جراحت، دوستانتان ابتدا با چه کسی تماس بگیرند؟
\n\nعلاوه بر تحقیق دربارهی این که آیا پزشکان آموزش دیده در اطراف شما هستند یا خیر، مطمئن شوید که محل نزدیکترین اورژانس را میدانید - ترجیحاً یک مرکز که دارای مرکز تروما باشد. همهی بیمارستانها برای مقابله با زخمهای تهدیدکننده مجهز نیستند. اگر بیمارستانی با مرکز تروما در اطراف شما وجود ندارد، حداقل موقعیت نزدیکترین بیمارستان را بدانید. به هرحال آنها باید بتوانند شرایط فرد مجروح را تثبیت کنند و سپس وی را به بیمارستانی منتقل کنند که آمادگی مقابله با ترومای فیزیکی گسترده را دارد.
\n\nاقلام متعددی وجود دارد که میتوانید با خود حمل کنید تا در صورت تیراندازی مفید واقع شوند. تهیه یا ساخت یک کیت کمکهای اولیهی فردی (IFAK) را برای حمل با خود در نظر بگیرید. کیت کمکهای اولیهی فردی شامل لوازم حیاتی برای نجات زندگی است که به شما کمک میکند خونریزی را کنترل کنید و زخمهای بزرگ را درمان کنید. معمولاً این یک کیسه کوچک است که شامل مواردی مانند گاز استریل (معمولی یا هموستاتیک)، بانداژ کِشی، تجهیزات محافظتی شخصی (دستکش، ماسک) و شریانبند (تورنیکت) میباشد. به استثنای تجهیزات محافظتی شخصی که از شما و شخصی که به او کمک میکنید در برابر عوامل بیماریزای مسری از طریق خون یا سایر بیماریهای واگیردار محافظت میکند، همه این ابزارهای مداخلهای هدف یکسانی دارند: خونریزی را در سریعترین زمان ممکن متوقف کنند.
\n\nگاز استریل بخش ابتدایی و حیاتی کیت کمکهای اولیه فردی است. اگر گاز استریل را مستقیم روی زخم فشار دهید میتوانید از آن برای جذب خون استفاده کنید. همینطور از آن میتوانید برای «پک» داخل زخم بزرگتر استفاده کنید.1 گاز استریل هموستاتیک، گاز استریلی است آغشته به موادی که به سریعتر لخته شدن خون کمک میکند، که برای موارد خونریزی شدید حیاتی است.
\n\nبانداژ کِشی (که به آن بانداژ ace نیز میگویند) پوششی الاستیک با ولکرو2 یا گیره برای بستن است. زمانی که نگه داشتن فشار روی زخم برای توقف خونریزی کافی نیست، از بانداژ کِشی برای وارد کردن فشار قویتر و مستمرتر به زخم استفاده میشود. دقت کنید که بانداژ کِشی را مستقیم روی زخم نگذارید، ابتدا گاز استریل را به شیوهای که پیشتر توضیح داده شد روی زخم بگذارید، سپس آن را با بانداژ کِشی ببندید. مدلهای متنوعی از بانداژ کِشی در بازار موجود است که میتوانید جزئیات کار با آنها را از طریق ویدئوهای موجود در اینترنت یا مسئول داروخانه جویا شوید.
\n\nشریانبند (تورنیکت) اساس کیت کمکهای اولیهی فردی است. اگر تنها یک ابزار مداخله میتواند با خود داشته باشید، بر شریانبند با کیفیت سرمایهگزاری کنید. هنگام خرید شریانبند، در صورت امکان بهتر است چیزی را بخرید که توسط کمیته مراقبت از تلفات مبارزهی تاکتیکی3 تأیید شده است. این شریانبندها تحت آزمایشهای موشکافانهی پیش از تولید قرار گرفتهاند و از طریق استفادهی میدانی کاملاً بررسی شدهاند. ما شریانبند CAT-7 را توصیه میکنیم. مراقب شریانبندهای تقلبی باشید. مدلهای ارزانی در بازار موجود است که میتواند زیر فشار کارایی خود را از دست بدهد. میتوانید شریانبند تقلبی را از طریق نداشتن مهر کارخانه، میلهی محوری نازک به جای میلهای مستحکمتر با برآمدگیها تشخیص دهید.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2020/09/24/9.jpg\")
شریانبند سمت راستی تقلبی است.
\nخوب است که نوار شریانبند را از قبلتر از سگگ آن عبور داده و حلقهای بزرگ بسازید که موقع نیاز دست و پا را از داخل آن عبور دهید و در گرماگرم حادثه درگیر بستن سگگ آن نشوید. دقت کنید که شریانبند را باید بالاتر از محل زخم ببندید. سعی کنید پیش از استفاده از آن در خیابان، استفاده از آن را در خانه تمرین کنید. در صورت نبود امکانات میتوانید به شکل زیر با بانداژ یا پارچهی محکم و تکهای میله یا چوب محکم یک شریانبند بسازید. دقت کنید که وجود میلهی محوری در شریانبند ضروری است.
\n\nدر نهایت همراه خود ماژیک داشته باشد تا زمان بستن شریانبند یا اطلاعات دیگر را که لازم است کادر درمان دربارهی آن بداند، روی پوست فرد مجروح بنویسید.
\n\nبهتر است در صورت امکان هرفرد در حد توان خود وسایل کیت کمکهای اولیهی فردی یا فقط شریانبند یا ابزار ساخت آن را همراه خود داشته باشد تا در صورت نیاز دچار کمبود نشد. پیش از شرکت در تظاهرات به دوستان معتمد خود محل قرار دادن تجهیزات امداد خود را نشان دهید.
\n\n\nhttps://twitter.com/crimethinc/status/1300285181530640391\n\n\n
چندین اتفاق می تواند بلافاصله پس از تیراندازی رخ دهد. اگر پلیس در نزدیکی شما باشد و مداخله کند، این امکان وجود دارد که به سرعت کنترل اوضاع را از دست دهید. علیرغم نداشتن آموزش پزشکی، آنها به طور معمول تلاش میکنند دور فرد مجروح را بگیرد و از مداخلهی درمانی پزشکها و افراد دیگر جلوگیری میکنند. این معنی نیست که آنها در پی مداوای فرد مجروح هستند. به هیچ عنوان نگذارید پلیس فرد مجروح را دوره کند یا او را با خود ببرد.
\n\nاگر وضعیت دچار هرج و مرج شود یا خطرناک به نظر برسد، حتی اگر مایل هستید با خدمات اورژانس تماس بگیرید، ممکن است آمبولانس وارد منطقه نشود. ممکن است پلیس قبل از آوردن آمبولانس، زمان زیادی را صرف تلاش برای پاکسازی منطقه با گاز اشکآور یا سایر ابزار کند – حتی ممکن است آنها به سادگی از رسیدن آمبولانس به شما جلوگیری کنند. در چنین شرایطی، بسته به شدت زخم، زنده ماندن ممکن است به فکر و عمل سریع بستگی داشته باشد. در این صورت، به غیر از خودتان برای مراقبت از مجروحان و سازماندهی خروج از محل، کسی را نخواهید داشت.
\n\nبه طور مداوم آنچه را که در اطراف شما میگذرد، ارزیابی کنید. آیا هنوز تیراندازی صورت میگیرد؟ آیا ترافیک در منطقه وجود دارد؟ آیا افرادی که از بغل شما برای فرار از تیراندازها و پلیسها میدوند؟ اجازه ندهید وحشت، عجله و بیتوجهی باعث مصائب دیگری شود.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2020/09/24/5.jpg\")
\nاین راهها نمیتواند جایگزین آموزش پزشکی مناسب شود. با این حال، اگر یک کیت کمکهای اولیهی فردی یا شریانبند و درک اساسی در مورد چگونگی جلوگیری از خونریزی در بازو یا پا داشته باشید، ممکن است برخی اقدامات بهتر از هیچ کار نکردن باشد.
\n\nاگر صدای تیراندازی آمد، سعی کنید وحشت نکنید. ابتدا به مکان امنتری بروید. در سیستم درمان تاکتیکی حوادث اضطراری، اولین قدم حفظ ایمنی در موقعیت است، بنابراین شما نیز به مجروحان اضافه نمیشوید. پوششی پیدا کنید که از پس آن بتوانید وضعیت را ارزیابی کنید. «پوشش» هر چیزی است که بتواند گلولههایی را که به سمت شما میآید متوقف کند، که به شرایط و کالیبر سلاح بستگی دارد. یک دیوار آجری یا یک ماشین را میتوانید در نظر بگیرید.
\n\nاگر تشخیص دادید کسی با گلوله مضروب شده و شما مجهز به وسایل امدادرسانی هستید، از امنیت نسبی موقعیت مطمئن شوید. زمانی که مطمئن شدید، با دوستان خود ارتباط برقرار کنید و بگویید که قصد انتقال به شخص آسیبدیده را دارید. در حالی که شخص را جابجا میکنید سوألهایی از فرد مجروح بپرسید تا مشخص کنید چطور باید به او امداد برسانید: «کجا تیر خوردهای؟» یا به سادگی «نامت چیست؟» اگر بتوانند به این سوألها پیش از رسیدگی درمانی شما پاسخ دهند، به این معنی است که راه تنفسی آنها باز است و هشیار هستند و ممکن است اطلاعات کافی برای شروع آمادهسازی تجهیزات و نگرش خود به دست آورید.
\n\nاولین فکر شما احتمالاً این خواهد بود: «این خون زیادی است!» در ابتدا، ممکن است شما در شناسایی دقیق محل زخم مشکل داشته باشید، به خصوص اگر فرد لباس تیره یا آستین بلند داشته باشد. روی جراحت را به سرعت با قیچی تروما (قیچیهای مخصوص برای برش سریع لباس) یا قیچی عادی ببرید. در کل، مهم است جراحت را سطح پوست بتوانید ببینید تا مقیاس و گسترهی دقیق جراحت را بفهمید.
\n\nبلافاصله فشار مستقیم به زخم وارد کنید. در حالت ایدهآل، شما می توانید درحالی که دستکش به دست دارید از یک گاز استریل (ترجیحاً گاز هموستاتیک) استفاده کنید، اما در موارد اضطراری میتوانید از یک پیراهن، تیشرت، روسری یا ماسک اضافی استفاده کنید. اگر خون از گاز استریل بیرون میزند، گاز استریل بیشتر یا لایهی دیگر از لباس اضافه کنید و فشار بیشتری بیاورید. اگر نگه داشتن فشار مستقیم روی زخم خونریزی را متوقف نمیکند، از بانداژ کِشی استفاده کنید. هرگز گاز استریل را از روی زخم برندارید – این کار میتواند منجر به مختل شدن لخته شدن خون شود. بانداژ الاستیک را محکم به دور قسمت آسیبدیدهی بدن بپیچید. باید فشار زیادی وارد کند، اما منجر به قطع گردش خون کافی نشود.
\n\nدر موارد خونریزی مهلک، زمان حیاتی است. اگر زخم واضحا روی دست یا پا است و میتوانید مقدار زیادی خون ببینید، شاید انتخاب کنید که به سرعت از شریانبند استفاده کنید. برخلاف وارد کردن فشار مستقیم با گاز استریل یا استفاده از بانداژ کِشی، که خونریزی را در محل زخم متوقف میکند، شریانبند کل گردش خون را در عضو آسیبدیده متوقف میکند، به این معنا که باید تمام خونریزی را که از مرکز بدن دور و بعد از محل اعمال شریانبند است، متوقف کند. در صورت استفاده از شریانبند از روی لباس، سریعاً مطمئن شوید که آن را روی وسایل داخل جیب یا هر چیز دیگری که بتواند مانع فشار باشد، قرار ندادهاید.
\n\nبسیاری گمان میکنند که محتمل است استفاده از شریانبند، به دلیل قطع جریان خون، به قطع عضو فرد مجروح منجر شود. با این حال، دادههای جمعآوریشده از مناطق جنگی در سراسر جهان، درک عمومی از ایمنی شریانبند را تغییر داده است. اکنون تورنیکت های معتبر مانند CAT-7 به عنوان ابزار نجات زندگی بسیار کارآمد و ایمن شناخته میشوند که به ندرت منجر به آسیب طولانیمدت یا عوارض جانبی میشوند. اگر به طور صحیح مورد استفاده قرار بگیرند، نه فقط به عنوان «آخرین چاره»، که اولین خط مداخله مناسب محسوب میشوند.
\n\nبرای راهنمای گام به گام مختصر استفاده از شریانبند، به پیوست مراجعه کنید.
\n\nبرای استفاده از شریانبند CAT-7 خود را باز کنید و مطمئن شوید باند از داخل سگگ رد شده است و نوک قرمز آن به سمت داخل بدن اشاره دارد. سپس تورنیکت را تا جایی که میتوانید بالا ببرید، در حالی که اندامهای تناسلی فرد را نیز در نظر میگیرید. اگر زخم به وضوح زیر زانو یا آرنج است، و به راحتی میتوانید ببینید که هیچ زخمی بالاتر از آن اندام وجود ندارد، می توانید شریانبند را دقیقاً بالای آن مفاصل قرار دهید. زمانی که آن را به موقعیت مورد نظر منتقل کردید، آن را تا جای ممکن تنگ کنید. حتی اگر بتوانید یک انگشت زیر باند ببرید، به این معنا است که به اندازهی کافی تنگ نشده است. «بند» را از طریق گیره میله بکشید و زمان بستن را با ماژیک بالای آن بنویسید. این فرایند درد زیادی برای فرد مجروح ایجاد میکند، البته بسته به موقعیت آن، درد آن احتمالاً کمتر از زخم اولیه است. در صورت امکان موقع بستن شریانبند و پس از آن با فرد مجروح حرف بزنید.
\n\nقبل از استفاده از شریانبند، باید به طور ملموس دریابید که شریانبند چقدر باید محکم باشد تا مؤثر واقع شود. قبل از تظاهرات آن را بالای بازوی خود ببندید و آن را تا جایی که نبض را در مچ خود حس نکنید، تنگ کنید. این تمرین خوبی است که بدانید فردی که مداوا میکنید چه حسی را تجربه میکند. جز زمانی که در حال درمان یک زخم واقعی هستید، شریانبند را بیش از چند ثانیه بسته نگه ندارید.
\n\nبه محض اینکه خونریزی را متوقف کردید - با استفاده از فشار مستقیم، بانداژ کِشی یا شریانبند - بلافاصله به دنبال زخمهای دیگر بگردید. همه قسمتهای بدن را با دستان دستکششده معاینه کنید. هنگام دست کشیدن روی بدن مرتباً دستهای خود را از نظر آغشته شدن به خون بررسی کنید تا بلافاصله تشخیص دهید کدام قسمت از بدن آسیب دیده است. اگر فرد آسیبدیده لباس ضدآب به تن دارد ، حتماً آن لایهها را برداشته یا از زیر آن معاینه را انجام دهید، زیرا کت بارانی یا شلوار بارانی می تواند خون را روی پوست نگه دارد و خونریزی اساسی را پنهان کند. اگر خونریزی اساسی در بازو یا پا پیدا کردید برای استفاده از شریانبند تعلل نکنید. معاینه را متوقف کنید، از فشار مستقیم، بانداژ کِشی یا شریانبند استفاده کنید و پس از کنترل خونریزی، معاینه را از سر بگیرید.
\n\nخونریزی هایی که در نواحی اتصالی قرار دارند (به عنوان مثال کشاله ران ، باسن، نواحی کَپل و لگن، ناحیه زیر اتصال بازو به شانه، کمربند شانه و پایه گردن) میتواند توسط «پک کردن» زخم کنترل شود، که فشار مستقیمی به شریان یا ورید قطع شده وارد میکند. اگر در منطقهای ناامن هستید یا اگر به امکانات بستن زخم مجهز نیستید، فشار مستقیم بر روی زخم، در حالت ایده آل با پد گاز استریل، می تواند برای شما زمان بخرد تا زمانی که بتوانید مجروح را به پزشک برسانید.
\n\nدر همین حین، برای کاهش سرعت خونریزی از فشار مستقیم استفاده کنید. اگر خونریزی مویرگی (آهسته و یکدست، رنگ قرمز روشن) یا وریدی (جریان ثابت، رنگ قرمز تیره) باشد، ممکن است بتوانید خون را با فشار مستقیم کنترل کنید. اگر خونریزی شریانی باشد (جریان جهشی یا تپشی، قرمز روشن)، فشار مستقیم کافی نخواهد بود - شما باید به شریان اصلی فشار وارد کنید. اگر زخم در ناحیه پا است، به وارد آوردن فشار در قسمت فوقانی ران، نزدیک ناحیه لگن فکر کنید - اما مراقب باشید. اگر در این ناحیه زخمی وجود دارد، سعی کنید در قسمت تحتانی شکم سمت راست فشار وارد کنید. اگر زخم در بازو است، سعی کنید به زیر بغل فشار وارد کنید. اگر خونریزی از ناحیه گردن است، سعی کنید به گردن عموماً در زیر نقطه خط فک فشار وارد کنید، بخاطر داشته باشید که فقط از یک طرف فشار وارد کنید. این کار را فقط در شرایط به شدن اضطراری انجام دهید، زیرا توان محدودی برای کنترل خونریزی دارد.
\n\nزخم هرجا که باشد، بعد از این که فشار وارد کردید، فشار را برندارید تا ببینید آیا خونریزی قطع شده است یا نه. تا زمان رسیدن به پزشک به فشار دادن ادامه دهید.
\n\nاگر زخم در سینه باشد، پوشاندن زخم با دست دستکشدار قابل قبول است، اما اعمال فشار زیاد میتواند سیستم تنفسی مجروح را مختل کند. زخم های قفسه سینه معمولاً با خونریزی کمتری روبرو هستند، اما خطر زیادی برای ورود هوا به حفره قفسه سینه وجود دارد و منجر به بالا رفتن فشار میشود که میتواند باعث از کار افتادن ریه شود. اگر زخم در تنه باشد - یعنی بین قفسه سینه و ناف – بیش از این که بلافاصله به پزشک یا سایر مراقبتهای پزشکی حرفهایتر ارجاع دهید، کمک دیگری از دستتان برنمیآید.
\n\nاگر توانستید خونریزی را کنترل کنید، باید فرد مجروح را برای رفتن به بیمارستان یا موقعیت دیگری که ممکن است در آن وسایلش توقیف شوند. هر مورد بالقوه متهمکنندهای را از کولهپشتی، جیب و شخص آنها بردارید. اینها را دور بریزید یا به یک دوست مطمئن بدهید که بتواند آنها را از صحنه دور کند.
\n\nزمانی که به کمک حرفهایتر دست یافتید، گزارشی کوتاه از وضعیت مجروح بدهید. گزارش شما باید شامل نحوهی مجروح شدن، جراحات ایجاد شده، علائم و درمانهای انجامشده باشد. برای مثال: «از حدود دو بلوک دورتر با تفنگ مورد اصابت گلوله قرار گرفته است. در ناحیهی پای چپ دو گلوله خورده است. دمای بدنش پایین است است و به نظر میرسد تنفسش کندتر از حالت طبیعی است. من یک شریانبند را بالاتر از محل زخم و کاملا محکم بستهام و به نظر میرسد خونریزی متوقف شده است». اگر رسیدن به کمک حرفهای زمانبر است، علائم یا چیزهای دیگری را که متوجه آن میشوید با ماژیک روی بازوی فرد مجروح بنویسید.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2020/09/24/4.jpg\")
\nگزینههای خود را برای خروج از محل بررسی کنید. آیا آمبولانس میتواند به شما کمک کند؟ هنگامی که برای آمبولانس تماس می گیرید، میتوانید درخواست کنید که پلیس به طور همزمان مداخله نکند، اما ممکن است درخواست شما را نادیده بگیرند. اگر در گروهی که برای در تلاش برای کمک به فرد مجروح گرد هم آمدهاند، تصمیم گرفتید با اورژانس تماس بگیرید، یک نفر را برای برقراری تماس و گزارش زخم و محل آن مشخص کنید و بقیهی افراد در کمک به مجروح متمرکز بمانند.
\n\nاگر با ماشین به محل تظاهرات رفتهاید، در صورتی که دسترسی به خیابان و جاده وجود دارد میتوانید مجروح را با آن از محل خارج کنید. افراد دیگر احتمالاً مایل هستند در صورت تیراندازی کمک کنند. اگر خودتان نمیتوانید بیمار را منتقل کنید، از افرادی که در اطرافتان هستند کمک بگیرید.
\n\nممکن است قربانی تیراندازی را در بازداشتگاه محافظتی قرار دهند. اگر چنین اتفاقی بیفتد، نمیتوانید دوست خود را در داخل سیستم بیمارستان موقعیتیابی کنید. اگر فرد بیهوش باشد و نتواند به کادر درمان بگوید با چه کسی تماس بگیرند، کارکنان سعی میکنند با یکی از اعضای خانواده تماس بگیرند. اگر وارد موقعیتی میشوید امکان دارد به شدت آسیب ببینید، میتوانید با توضیح «تماس در موارد اضطراری» یک شماره اضطراری را با ماژیک بر روی پوست خود بنویسید.
\n\nوقتی مجروح را از بیمارستان به خانه میبرید شرایط را بسنجید. آیا فرد تنها زندگی میکند؟ یا با خانواده یا دوستانش؟ اوضاع خانه به چه شکل است؟ بسته به شدت آسیب و تخمین مدت زمان لازم برای بهبودی، شاید نیاز به تغییر شرایط زندگی ایجاد شود.
\n\nبه دلیل فشل بودن سیستم درمان، معمولا مردم خیلی زود از بیمارستان مرخص میشوند، گاهی زودتر از آن که آماده رفتن به خانه باشند. این دلهرهآور است ولی خبر خوش این است که خانه معمولا محیط بهتری برای بهبود است. در صورت لزوم میتوان با کمک اطرافیان تجهیزاتی را اجاره کرد. همچنین میتوان گروهی شکل داد تا از سنگینی فشار کار مراقبتی درمانی و تغذیه کاست.
\n\nگفتن ندارد که گلوله خوردن، رسیدگی به کسی که گلوله خورده، شاهد گلوله خوردن کسی بودن، گلوله خوردن عزیزان حتی زمانی که شاهد آن نبودهاید، اتفاقاتی آسیبزا هستند. ممکن است با واکنشهایی از قبیل کابوس دیدن، اضطراب، فریز شدن، پرخاش، تردید، تیک عصبی، ترس یا افسردگی مواجه شوید. از اطرافیان خود کمک بگیرید! از حلقهی امن خود برای صحبت دربارهی رنج، سردرگمی و آسیبها استفاده کنید.
\n\nاگر افراد زیادی در اجتماع شده تحت تأثیر این وقایع قرار گرفتهاند میتوانید با آنها نیز صحبت کنید تا چیزی را که اتفاق افتاده است، دریابید.
\n\nهرچقدر که نزاع اجتماعی عمیقتر میشود، افراد بیشتر با خشونتی آشنا میشوند که حکومت از مدتها قبل علیه اقلیتها روا داشته است. این مسئله نباید ما را از کنش منصرف کند – بهتر است با این تهدیدات در کنار هم مواجه و سرشاخ شویم، تا این که تلاش کنیم پنهان شویم و آنها در انزوا ما را گیر بیندازند. تعمیم مراقبتها و کمکها بخشی اساسی از ایمن ماندن در خیابانها است، که به نوبه خود بخشی از ایجاد جوامع امنتر و در نهایت جهانی امنتر برای همه ما است.
\n\nهرچقدر که این موقعیت ترسناک باشد، شما تنها نیستید. همان عواملی که زندگی و جامعهی ما را بیثبات میکنند فرصتی را برای ما فراهم میکنند تا با یکدیگر ارتباط برقرار کرده و زندگی خود را به صورت جدیدی بازآفرینی کنیم. از همه کارهایی انجام دادید که بخشی از حرکت به سوی یک جهان بهتر باشید، متشکریم.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2020/09/24/7.jpg\")
\nThe following accounts may help you to visualize how you would conduct yourself in similar circumstances.
\n\nIt is a dark and stormy night, the first night it has rained all week. People are milling around under the awning of a barbecue joint, hanging back from the police line, waiting to see what will happen. More than a few folks have guns tucked in their waistbands. Some people scuffle with the police, some break up chunks of concrete to throw at the tanks; others listen to heated arguments about whether we should go home, stop violating the curfew, and leave the fight for another day. Then, out of the blue, a lone cop car comes squealing in from behind, sirens blaring.
\n\nThe crowd scatters, people panic, running in all directions, as tear gas canisters skitter across the street and flash-bang grenades explode from the police lines. Choking smoke and chaos and fear everywhere. Gunshots ring out as people fire through the crowd at the lone cruiser, which has turned around to retreat. I dive to the ground by a blue mailbox, confused and separated from my friends. A tide of people flows down the street away from the police lines, as the cops start to push the crowd forward, hoping to clear it. Swept up in the sea of people, I take perhaps twenty steps down the sidewalk before I come upon a knot of people gathered around a figure on the ground.
\n\nTime slows down. Two of my close friends are clustered around a body on the sidewalk. That body is one of my oldest and dearest friends. Someone is screaming, “He’s been shot, he’s been shot!” One of my friends is shouting for people to back up, pushing people back, when he looks up and sees me. I look from him to my friend on the ground, who has been shot in the leg. But the light is fading in his eyes as he clutches his torso and moans. Getting shot in the leg isn’t enough of an explanation as to why my friend is crashing. We’re so confused—there’s no blood, there’s no blood. What the fuck happened? Where else is he hurt? There’s no blood, just a stumbling, haunting groan from his mouth. I am a mother, I have birthed a small person into this world. I know what it sounds like at the line between life and death, and all I know in this moment of despair and confusion is that this person I love so much is straddling that line before my eyes.
\n\nI still don’t know what the fuck is happening, but I do know that we have to get him out of there ASAP. No one is coming to help us and no one is coming to save him. I run to my car—thank goodness I parked only a few blocks away. I speed around screeching cars that are doing donuts in the street. When I get back, I find people lifting my friend’s body into an already packed car. I scream and scream that he is coming with me as my friends wrest his body away from the well-intentioned strangers. We race down the street into a rabbit warren of loopy suburban streets. I know what hospital I want to go to, but it’s dark and I’m confused. Riot angels pull up next to us and ask if we need to be led to the hospital.
\n\nWhen we arrive at the hospital and pull my friend from the car, his shirt slides up and there it is: an entry wound with no exit wound. He is immediately transferred to a trauma hospital. Over the following days, we hear over and over the words “should have died.”
\n\nBefore this, I didn’t know that I didn’t know what it meant to get shot. What getting shot means is that a bullet rips through muscle, maybe through bone, maybe destroys some organs—quite possibly some that are essential. It could destroy the left kidney or the spleen; it could collapse both lungs, clip the esophagus, fill up the inner cavities with blood as the body bleeds out internally. A bullet could end up in the heart. You could find yourself in a hospital in the middle of the night, being coaxed through a series of legal documents by a very patient and very kind cardiologist who is preparing to do a second open heart surgery on someone you love to fish out the bullet that is lodged in his heart.
\n\nLuck was on our side that night, absolutely. But we responded to the situation quickly. I found out later that many different friends had passed by, that I wasn’t the only one running for a car—I just got there first. And well-intentioned strangers were trying to evacuate my friend on their own—so many people get shot in this city that people recognized what they were looking at and how important it was to respond.
\n\nWhat happened to my friend hasn’t stopped me from returning to the streets, and it hasn’t stopped him or other people in my community. Because the hospital placed my friend in protective custody, only one other friend and I could be there with him. Many of my friends sought comfort in the street battles that continued to rage, glad to have an opportunity to turn their grief, fear, despair, and anger into action.
\n\nI’m thankful that I happened to be parked close that night. I’m thankful that so many people around us wanted to help. I’m so thankful that people realized we needed them to lead us to the hospital. I’m thankful that the transfer to the trauma center happened quickly enough and I’m thankful for adept and willing surgeons. I’m thankful that my friend’s inner will was strong enough that he survived. I’m so thankful he lived. I’m thankful that there are things you can all do, too, to make it likely that things will turn out as well as possible if you ever find yourself in a similar situation.
\n\nAnd I am thankful for riot angels. May they be by your side if you ever need them.
\n\nWe all heard it. A single pop. It rang through the night, oddly out of place after hours and hours of hushed scuffles and the rustling of an agitated crowd. Hundreds of people were in the square—many lined up to get inside the event, and possibly an equal number trying to stop them. Red hats sailed above the crowd like short-range fireworks as people snatched and threw them. It was a mess, the conflicts impossible to follow; eggs, paint bombs, pepper spray, and punches coming at odd angles and from all directions. The few police that were on hand didn’t intervene. Stepping back from the square into the dark campus streets, the entire situation looked like a poorly directed fight scene in a low budget play.
\n\nBut we all heard the pop. Just the one. Instinctively, the black-clad crowd dispersed throughout, the red hats all looked up. Given our knowledge up to that point of what happens at demonstrations, we assumed it was a flash-bang grenade. That was the only thing we thought could make that noise. But there was no second bang. Everyone’s eyes refocused on the stalemate around them. Pushing and shoving, some reinforced banners and phones being snatched, but a relative calm.
\n\nLooking up across the square, I caught a glimpse of something out of place. It was someone I recognized, someone I knew was in trouble. He had been trying to ensure that no one would get hurt, mixing distraction and de-escalation. Now something was wrong, but it was impossible to tell what it was.
\n\nA comrade and I pushed our way through the crowd to where he was. To get there, I walked through something hanging in the air—my brain wouldn’t put it all together for a while. It wasn’t a smell, it was more of a taste, a cloud in the air that had a tang of metal. Once we reached him, the look on his face told me that I was in over my head. That, and the sound. He was making a sound that you just don’t make. A scream and a gurgle mixed into one. I don’t know how he was still standing. I got to him first and he leaned into me, all dead weight. The smell of his leather jacket and the press of him onto my smaller frame in that moment of desperation is one of the things that would enter my dreams and wake me for years after. It was as if I was carrying a dead but still living body.
\n\nHe stared right at me, but looking past me. I realized he was dying. But I had no idea why. Reasons flashed through my head; there was almost no blood and I couldn’t find anything. We didn’t walk that far—twenty feet at very most—and the best I could come up with was that he must have hit his head, only a head injury would make him incoherent like that.
\n\nAnd then as quickly as I had taken his weight, the medics took him. His weight left mine and we were uncoupled from that moment. I stared at the medic, who I thankfully trusted, and all I could get out was “He’s hurt, I don’t know,” or something like that. Besides walking him out of the danger of the immediate moment, I felt totally useless. The medics began doing their part, on the ground where there was a fair amount of blood now, trying to run through what their training had taught them. I heard the crowd as a low din—that thing that happens when you’re about to pass out and the audio goes to the end of a tunnel. But that was when I finally put it together: pop, metal, gurgle.
\n\nSomeone had shot him.
\n\nThe police swooped in and took him, pulling the trained trauma medics away by force as we all screamed from the other side of a police line. Now everyone knew he was dying, that something had gone wrong. I wanted to scream that he had been shot; I started to, but then I realized that it might cause people to panic. I was just barely aware that I was already panicking. I found one of the medics; they confirmed that someone had shot him.
\n\nThe police loaded him into the back of some kind of open-air vehicle—campus cops with a golf cart. And the demonstration continued. I panicked openly at that point, finding my crew and demanding that we leave, that “they” were shooting at us and we had to go. But at that point, I didn’t even know where the threat was coming from or if leaving was safer. So we pushed back along the line of people trying to see Milo talk, well after the event had been closed off. The police never moved in, the “active shooter on campus” alert was never activated, and we stayed in that crime scene—for hours.
\n\nLive Like the World is Dying podcast recently aired an interview with an experienced street medic who gives detailed instructions about responding to gunshot wounds at demonstrations.
\nIn this podcast, Hex, who survived a shooting attack by a fascist at a demonstration on January 20, 2017, discusses justice, violence, patriarchy, and compassion, the critical importance of healing, and how to redefine resistance.
\nProtocols for Common Injuries from Police Weapons—A guide for street medics responding to non-lethal police munitions and chemical weapons
\n«پک» به معنای اعمال فشار مستقیم داخلی بر روی شریان قطعشده از طریق ایجاد فشار بر روی آن شریان با گاز استریل، پر کردن زخم با گاز استریل بیشتر، نگه داشتن فشار مستقیم هنگام پر شدن زخم و بستن آن با بانداژ است. ↩
\nولکرو نوعی چسب پارچهای است که پرزهای آن باعث چسبیدن دو لایه پارچه بهم میشود. این نوع چسب در البسه نیز به کار برده میشود ↩
\nCommittee of Tactical Combat Casualty Care ↩
\nجامعهی ما چگونه از بحران کووید 19 بیرون خواهد آمد؟ آیا این بیماری عالمگیر به ما نشان میدهد که به قدرت دولتی متمرکزتر، نظارت و کنترل بیشتر احتیاج داریم؟ تهدیدات علیه ما چیست و چگونه میتوانیم خود را برای مقابله با آنها را آماده کنیم؟
\n\nچند روز پیش تعداد کشتهشدگان ویروس کرونا در شهر نیویورک از تعداد کشتهشدگان حملات 11 سپتامبر 2001 فراتر رفت. میدانیم هر وقت صاحبنظران و سیاستمداران از 11 سپتامبر یاد میکنند، تلاش دارند تا صحنه را برای شوک و دلهره مهیا کنند.
\n\nاز حملات 11 سپتامبر برای توجیه قانون میهنپرستی، شکنجه و فرستادن پنهانی بیحد و حساب افراد برای بازجویی به کشورهایی که نظارت کمتری بر قوانین بازجویی دارند، اشغال افغانستان و عراق استفاده شد؛ که این اقدامات راه را برای فاجعههای بعدی، از جمله ظهور دولت اسلامی، هموارتر کردند. در حالی که 2977 غیرنظامی در 11 سپتامبر کشته شدند، «جنگ با ترور» متعاقب آن، حداقل صدها برابر آن از غیرنظامیان را به قتل رساند.
\n\nاگر مقایسهی 11 سپتامبر چیزی به ما نشان دهد، این است که پاسخ دولت به این عالمگیری به مراتب مخربتر از خود ویروس خواهد بود. یایید خطرات و منطق کسانی را که قصد دارند پاسخ دولتی را بهمنظور آمادگی برای مرحلهی بعدی بحران قبل از وقوع آن برانگیزند، بررسی کنیم. ضرورتی ندارد که آنچه از این [وضعیت] سر بر میآورد، حتماً گسترش روشهای خودکامانه باشد؛ در مقابل، ممکن است با خیزش و تحول مواجه شویم.
\n\nهمانطور که مدتها پیش در قرن دیگری ادعا کردیم، بین زندگی و بقا تفاوت هست. در مقابله با بیماری عالمگیر و چنگال قدرت توتالیتر همراه با آن، بیایید نهتنها نگران این سؤال باشیم که چگونه جان بهدر خواهیم برد، بلکه در پی آن چگونه میخواهیم زندگی کنیم.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2020/04/10/2.jpg\")
درست همانطور که حملات 11 سپتامبر منجر به سیاستهایی شد که صدها هزار نفر از انسانهایی را کشت که هیچ ارتباطی با آنها نداشتند، دولتهای فرصت طلب با تلاش برای شروع دوران جدیدی از استبداد در حال پاسخگویی به این بیماری هستند.
\n\n\n\n«قرنها پیش از این و در هنگامهی گذر از سدههای میانه، مقررات طاعون نیز سایهی بلندی بر تاریخ سیاسی انداخت. آنها بسط گستردهی قدرت دولتی را به حوزههایی از زندگی بشر نشان دادند که تا پیشازاین هرگز تابع اقتدار سیاسی نبوده است … آنها کنترل بر اقتصاد و حرکت مردم را توجیه کردند؛ نظارت و بازداشت اجباری را مجاز دانستند؛ و جواز قانونی برای هجوم به خانهها و انقراض آزادیهای مدنی صادر کردند. با استدلال غیرقابلپاسخِ اضطرار سلامت عمومی، کلیسا و صداهای قدرتمند سیاسی و پزشکی از این بسط قدرت استقبال کردند. کارزار علیه طاعون نشان از لحظهای در ظهور حکومت مطلقه داشت و بهطور کلیتر، موجب افزایش قدرت و مشروعیت دولت مدرن شد.»
\n\n_ بیماریهای همهگیر و جامعه از مرگ سیاه تا کنون، فرانک ام. اسنودن
\n
به دلیل جهانیسازی و اتوماسیون نئولیبرال، بخش فزایندهای از جمعیت جهانی به سادگی برای تولید و توزیع صنعتی غیرضروری است. در نتیجه، کارگران به بخش خدمات سرازیر میشوند و ساعتهای طولانی و طولانیتری برای بقاء کار میکنند. دولتها به جای تجدید مذاکره در معاهدههای صلح بین کاپیتالیستها و کارگرانی که کاپیتالیسم را در طول قرن بیستم سرپا نگه داشتهاند، مجدداً به پلیس هرچه سرکوبگر وابسته به نوآوریهای تکنولوژیک برای به دست گرفتن کنترل جمعیت ناراضی تکیه میکنند. با وجود این، یا به این دلیل بسیار مهم، ناآرامیها در سال 2019 با قیامهایی در هنگکنگ، شیلی، کاتالونیا، لبنان، سودان، هائیتی و دهها کشور دیگر به اوج خود رسیدند، و قیامهای بیشتری در سال 2020 پیشبینی میشد… تا اینکه ویروس آمد و کارتها را دوباره بُر زد.
\n\nاین وضعیت فرخندهای برای مواجهه با بیماری عالمگیر نیست. وقتی مقامات تعداد فزایندهای از جمعیت را با خشونت هر چه شدیدتری بهعنوان مزاحمان قابل قربانیشدن در نظر بگیرند، انگیزهی کمی برای زنده نگهداشتن ما دارند. برخی مانند ترامپ میخواهند اجتماعاتی محصور بر مبنای طبقه، ملیت و قومیت تأسیس کنند و همه را در بیرون دروازه در معرض این خطرات تازه افزایشیافته به امان خدا رها کنند. برخی دیگر امیدوارند که واسطهی معاملهی جدیدی بین حاکمان و مردم با فراهم کردن اندکی ایمنی در ازای اشکال بیسابقهی نظارت و کنترل باشند. در ادامه به هر دوی این پیشنهادها برای چگونگی تثبیت قدرت دولت برای قرن بیستویکم خواهیم پرداخت.
\n\nاگر به نظر میرسد که بسیاری از رادیکالها نسبت به چشمانداز تحولات اجتماعی خوشبین هستند، این تنها به این دلیل است که شرایط کنونی ما آشکارا غیرقابل دفاع شده است، نه به این دلیل که چیز به خصوص امیدبخشی وجود دارد.
\n\nاز بسیاری جهات، بدترین سناریو از پیش رودرروی ما است. رباتهای پلیس از پیش در حال گشتزنی در خیابانهای آفریقای شمالی هستند؛ درحالیکه هواپیماهای بدون سرنشین، روستاییان ایتالیا را هدف قرار میدهند. ویکتور اوربان در قلب اروپای ظاهراً دمکراتیک به یک دیکتاتور دفاکتو در مجارستان تبدیل شده است. جکومت اسلامهراس هند 1.3 میلیارد نفر را با دستوری واحد در خانه قرنطینه کرده است. در جاوهی شرقی از دستورات «در خانه بمانید» برای پراکنده کردن ساکنانی که از منطقه خود در برابر یک معدن طلای مخرب دفاع میکردند اما نه برای توقف عملیات معدن استفاده شد. از چین تا پرو، بیماری عالمگیر به حکومتها بهانهای برای سرکوب خبرنگارانی داده است که مهار ضعیف بیماری را گزارش میکنند. ترامپ از این موقعیت سوءاستفاده کرده است تا عملیات نظامی را در سراسر نیمکرهی غربی تشدید کند، نه برای اینکه اذهان از ناتوانی او در مهار ویروس منحرف شود، همانطور که برخی از افراد احمقانه تصور میکنند، بلکه به دلیل اینکه ویروس به او فرصت غیرقابلمقاومتی برای پیشبرد دستورکار خود داده است.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2020/04/10/7.jpg\")
تونس: «اگر تصویری از آینده میخواهید، یک ربات پلیس را تصور کنید که شما را برای چک کردن مدارکتان متوقف میکند - تا ابد».
\nدر ایالات متحده، ریسک قرار گرفتن در معرض کووید 19 صریحاً بر اساس طبقه توزیع شده است. رانندگان بخش تحویل، خواروبار را به برنامهنویسان رایانهای میرسانند که هرگز خانههایشان را ترک نمیکنند؛ پرستارانی که به درمان بیماران با سمپتومهای کووید 19 گمارده شدهاند، با خود آیفون میبرند تا دکترها بتوانند با بیماران فیستایم کنند بدون این که خودشان در معرض خطر قرار بگیرند.
\n\nما محصور در خانههایمان، پایگاه مصرفکنندگانی اسیر در یک شهر شرکتی هستیم که توسط آمازون اداره میشود، وابسته به شرکتهای ارتباطی که میتوانند ما را با یک تلنگر به سوییچ از یکدیگر جدا کنند. مقامات امکان ردیابی و کنترل همهی حرکات ما را با گذرنامههای مبتنتی بر دادههای سلامتی دارند. اگر چنین برنامهای پیشرفت کند، آنها میتوانند همچنین آن را برای کنترل آزادی حرکت بر اساس منزلت حقوقی گسترش دهند و کل جامعهی ما را به زندان تبدیل کنند.
\n\nحتی در کشورهایی که «منحنی [شیوع] را مسطح کردهاند»، اقدامات اضطراری شامل فاصلهگذاری اجتماعی و ممنوعیتها برای گردهماییهای بزرگ ممکن است تا یک سال دیگر که واکسن ساخته شود، طول بکشند.
\n\n\n\n\n«تا زمانی که واکسن وجود نداشته باشد، ایالات متحده نیاز به سطوح فاصلهی اجتماعی به لحاظ اقتصادی فاجعهآمیز، وضعیت نظارت دیجیتالی با اندازه و دامنهی تکاندهنده دارد، یا سازوبرگ آزمایش دستهجمعی با اندازه و مزاحمتی حتی تکاندهندهتر دارد.»
\n\n«من برنامههای بازگشایی اقتصادی را خواندهام. ترسناک هستند.» ازرا کلین
\n
ما باید صریح و روشن صحبت کنیم که همهی اینها چه معنایی برای جنبشهای اجتماعی دارند. در کنار ویروس، ما وحشیانهترین تعرض به آزادی خود را حداقل در یک نسل تجربه میکنیم. بسیاری از ابزارهای ما برای صیانت نفس جمعی به متمرکز شدن تعداد زیادی بستگی دارد که ویروس باعث شده است کاری بسیار خطرناک باشد. حتی اگر اواخر امسال شورش جدیدی طبق الگوی قیام شیلی رخ دهد، مقامات سلامت عمومی آن را خطری اپیدمیولوژیک تلقی کرده و خواستار تحمیل قرنطینهای جدید خواهند شد که باعث ایجاد شکاف در صفوف ما بین آنهایی میشود که تمایل دارند به هر قیمتی مقاومت کنند و کسانی که آن را حرکتی غیرمسئولانه برای خطر انتشار ویروس میدانند و در نتیجه تسلیم کامل را به آن ترجیح میدهند.
\n\nاین امر مشکلاتی جدی ایجاد میکند. برخی در حال آزمایش تظاهرات در خودرو هستند، اما باید طیف بسیار گستردهتری از گزینهها را توسعه دهیم.
\n\nدرحالیکه آنها از بیماری عالمگیر برای تحکیم قدرت و پیشبرد برنامههای خود سوءاستفاده میکنند، اقتدارگرایان از همهی طیفها نیز از این فرصت برای مشروعیت بخشیدن به مداخلهی تهاجمی دولت بهعنوان تنها وسیلهی مؤثر برای مقابله با بحرانی مثل کووید-19 استفاده میکنند. ما باید استدلالهای آنان را بیاعتبار کنیم و مدلهای قانعکنندهتر و الهامبخشتری برای چگونگی واکنش به این بحران ارائه دهیم. دولت حتی با وجود همهی فناوریها و چاپلوسان در اختیار خود نمیتواند بدون مقدار مشخصی از مشروعیت ظاهری حکمرانی کند. در تغییر قطعی از هویج به چماق، حاکمان ما وارد قمار خطرناکی میشوند.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2020/04/10/1.jpg\")
\nو خداوند به موسی گفت: «دست خود را به سوی آسمان برافراز، تا ظلمات بر سرزمین مصر بگسترد، ظلماتی که بتوان آن را احساس کرد.»
\n\nبیماری عالمگیر تنشهایی را مطرح میکند که جامعهی ما را از پیش تا حد درهمشکستن بیثبات کرده بودند. بیایید همراه هم نگاهی به آنان بیندازیم:
\n\nبسیاری از افراد سالهاست بحران مالی را پیشبینی کردهاند. اکنون برای دههها بدهی به خدمت ادامهی کار اقتصاد -و بیگاری کشیدن از مردم برای آن- درآمده است. اگر تعهدات بدهی را میتوان با حکم مقننه به حالت تعلیق درآورد یا فسخ کرد، اگر کاپیتالیسم فقط به این دلیل عمل میکند که حکومتها به زیان دیگران برای بانکها و شرکتها وثیقه تأمین میکنند، پس در ساحت نظر باید کل سیستم را زیر سؤال برد. شیوههای اقتصاد کاپیتالیستی که پاسخگوی نیاز اکثر مردم -برای ایمنی، ضروریات مادی، شادی و دور هم بودن و معنا- نیست، امروز کاملا در معرض دید قرار میگیرند. اما اگر الزامات فاصلهگذاری اجتماعی و تنگناهای اقتدارگرایانه مانع از این شوند که کسی بتواند بدیل محتملی را نشان دهد، بسیاری از افراد ممکن است با چسبیدن به گذشتهای خیالی از عادی بودن پاسخ دهند.
\n\nدر ایالات متحده، دسترسی به مراقبتهای بهداشتی از مدتها قبل امتیاز گرانقیمتی بوده است. در بسیاری از ایالتها، بیمهی درمانی اوباما هیچ تفاوتی در زندگی فقیرترین مردم ایجاد نکرد. اکنون مشخص است که سلامتی افراد فقیر چگونه می تواند بر کل جمعیت تأثیر بگذارد.
\n\nدو پاسخ احتمالی در اینباره وجود دارد. یکی این است که جامعهی ما با توجه به اولویتهای ما، منابع را بر اساس نیازهای بهداشتی کل جمعیت هدایت کند. مورد دیگر این است که طبقهی نخبه برای مقابله با خطرات سلامتی که توسط جامعه عمومی به وجود آمده است، خطر را برای حفاظت از افراد ممتاز مدیریت کند.
\n\nسوداگری و اعیانیسازی املاک در سراسر جهان، میلیونها نفر را آواره کرده و مسکن را برای اکثریت مردم غیرقابلدسترس ساخته است. جای تعجب نیست که تقریباً یک سوم آپارتمان نشینها در آمریکا اجارهای برای ماه آوریل پرداخت نکردهاند. کسانی که فقط میتوانند از عهدهی زندگی در قوطی کبریتهای شهری بربیایند، اکنون در آنها مانند سلول زندان محبوس شدهاند؛ دیگران رویارو با دستورات «در خانه بمانید» بیخانمان هستند. خشونت خانگی و مسائل مربوط به سلامت روان در کنار ویروس به ابعاد همهگیری رسیدهاند.
\n\nهمهی اینها مسئله را پررنگ میکند: خانه چیست؟ آیا املاک و مستغلات است که بتوان با آن سوداگری کرد، یا فضای انزوا یا بخشی جزئی از اموال فئودالیسم پدرسالار («خانهی مرد، قلعهی اوست»)؟ یا چیز دیگری است – احساس امنیتی که همبستگی جمعی به وجود میآورد، چیزی که بتواند افراد و اجتماعات را بهجای جدا کردن از یکدیگر، به هم پیوند دهد؟
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/posters/we-defend-each-other/we-defend-each-other_front_color.jpg\")
خانه محوطهای خصوصی نیست که ما را در تیولهای ریزی از هم جدا کند که بتوان تقسیم و یک به یک فتح کرد؛ خانه همبستگی جمعی است که ما در فرایند ایستادگی در کنار یکدیگر و مداخله در صورتِ ایجاد صدمه ایجاد میکنیم.
\nاین بیماری عالمگیر، به معنای واقعی کلمه میلیاردها نفر را در خانههای خود محبوس کرده -کسانی که اصلاً خانه دارند- اما در بسیاری از موارد تأثیر غیرمنتظرهای داشته است: باز کردن خانه بهعنوان فضای معاشرت، ایجاد اشکال جدیدی از صمیمیت و تقویت شبکهها. بااینحال این معاشرت تقریباً بهتمامی مجازی است – و به تعداد بسیار کمی از شرکتها و پلتفرمهای ارتباط از راه دور بستگی دارد.
\n\nدر حال حاضر، فاصلهگذاری اجتماعی فشار زیادی بر افراد وارد میکند تا حدی که بسیاری از ما اضطرار مأیوسانهای را برای گردهمایی تعداد زیاد، به آغوش کشیدن دوستان خود و تنهزدن به غریبهها احساس میکنیم. ارزش فضاهای عمومی و معاشرت اجتماعی هرگز بیش از اکنون روشن نبوده است. اگر این فشار ادامه یابد، میتواند اثرات مخرب یا رهاییبخشی داشته باشد.
\n\nاما اگر فاصلهگذاری اجتماعی به مدت یک سال یا بیشتر به اشکال متنوع ادامه یابد، آیا مردم به آن عادت خواهند کرد که انبوه جمعیت را ترسناک بدانند و دچار آگورافوبیا و اضطرابهای اجتماعی جدیدی شوند؟ آیا آنقدر به انجام روابط خود در رسانههای مجازی عادت خواهیم کرد که بعدازآن حتی وقتی میتوانیم بهصورت حضوری در کنار هم باشیم، روابط را به شکل سابق ادامه دهیم؟ آیا قدرتی که الگوریتمهای شرکتهایی مانند فیسبوک برای شکل دادن به گفتگوی آنلاین دارند، حتی بیشتر از بیش بر آنچه تصورش ممکن است تأثیر خواهد گذاشت؟
\n\nکاهش خسارات بومشناختی در دورهی قرنطینهی خانگی در چین، در صدر اخبار سراسر جهان بوده است. تاکنون، همه فاجعهی زیستمحیطی موجود را چیزی فراتر از کنترل ما میدانستند. اکنون واضح است که -اگر تصمیم بخواهیم- میتوانیم جلوی آن را بگیریم. نه دموکراسی و نه حکومتهای اقتدارگرا نتوانستهاند این موضوع را در اولویت قرار دهند. اما اگر ویروس میتواند نابودی بومشناختی را متوقف کند، جنبش اجتماعی غیرقابلکنترل نیز میتواند.
\n\nسرکوب مرزها، نظارت دولت، اقتدارگرایی و خشونت دولت پلیسی پیش از این به سرعت شدت میگرفت. مقامات مشغول بازی خطرناک «دوبرابر یا هیچچیز» هستند. در حال حاضر، آنها توجیه قدرتمندی برای غصب قدرت دارند، اما در صورتی که پای خود را از گلیمشان فراتر بگذارند، تمام فشاری که ایجاد شده است میتواند منفجر شود.
\n\nآزادی زندانیان از بازداشتگاهها و زندانها تأکید میکند که در وهلهی اول اصلا لازم نبود آنجا باشند. پلیس خود را بهعنوان کسانی که جلوی گسترش ویروس را میگیرند معرفی کرده است، اما بر اساس این منطق، جمع شدن آنها از خیابان نیز امنتر خواهد بود. این نهایت حماقت است که تصور کنید ویروس دشمنی است که میتواند با استفاده از ابزار نظامی در یک «جنگ»، به قول ترامپ، با آن مبارزه کرد. مانند هیدرا، هر ضربهای که نیروهای مسلح به آن بزنند فقط باعث تقویت آن خواهد شد.
\n\nاین سوال باقی میماند که آیا این موضوع دربارهی مقاومت ما نیز صادق خواهد بود یا خیر.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2020/04/10/3.jpg\")
درخانه بمانید، البته اگر خانه دارید. هشداری در کیپتاون آفریقای جنوبی
\nدر تحلیل چارچوبهای موجود برای چگونگی پاسخ به بیماری عالمگیر، میتوان گزینههای ارائهشده را در سه اردوگاه رقیب سادهسازی کنیم: پیروان مرگ، رسولان بقا و پارتیزانهای زندگی.
\n\nهرگز آشکارتر نبوده است که «زندگی» برای بازار نشانگر مرگ برای ما است. دونالد ترامپ و دیگر بارونهای قتل که ما را به سرعت به خاطر نمودارهای گرانبهایشان به کار برگرداندهاند، این مسئله را به اندازه کافی روشن کردهاند. کاپیتالیسم همیشه کیش مرگ بوده است. ما لحظات تکرارناپذیر زندگی خود را برای دستمزد میفروشیم – جنگلها را به خاک اره، هوای تمیز را به دود، آب را به سم - میکاهیم، همچنانکه بازار رقابتی سود-محور باعث ثروتمندتر شدن ثروتمندان و مفلوک شدن بقیهی ما میشود. با این سرعت، ما بهزودی به گونههای بیشماری خواهیم پیوست که قبلاً به سمت انقراض راندهایم.
\n\nسوأل تنها این نیست که آیا ترامپ قبل از اینکه دانشمندان به او اجازه دهند، ما را به بازگشت به کار فراخواند؛ در حال حاضر، در هرجایی که کارگران برای پرداخت اجاره به اجبار مجبورند در معرض خطر کووید 19 قرار بگیرند، بازار از پیش بر زندگی انسانها اولویت یافته است، دقیقاً مانند قبل از عالمگیر شدن بیماری.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2020/04/10/4.jpg\")
«خدایا لطفا حتی اگر شده همهی ما را بکش ولی نمودار را دوباره صعودی کن.»
\nناسیونالیستهایی مانند ترامپ و ماتئو سالوینی ضمن کماهمیت جلوه دادن خطرات بازگشت به محل کار، از این بیماری برای پیشبرد برنامه بستن مرزها استفاده کردهاند و با این فرض که مهاجران چینی، آفریقایی و آمریکای لاتین مسئول گسترش بیماری هستند. در واقع، به نظر میرسد که ویروس از اروپا به نیویورک رسیده است. حاملان اصلی احتمالاً شامل طبقهی کاسبان جهانی، سیاستمداران و افسران پلیس میشوند، یکی از تنها گروههایی که مجاز به تجمع گروهی هستند و آزادانه بدون وسایل محافظتی مناسب چرخ میزنند.
\n\nخواه ویروس کرونا اینگونه گسترش یابد خواه نه، اینها ناقلین ویروس کنترل هستند – همانچیزی که ویروس کرونا را چنین خطرناک میسازد. اگر به خاطر تمام پلیسها، دوربینها، دادگاهها و زندانها نبود، ما مدتها پیش نظام سیاسی و اقتصادی را که چنین ناهمگونیهای بزرگی در ثروت و قدرت میآفریند، برچیده بودیم. اگر این ناهمگونیها نباشند، ما مجبور نیستیم که به حاضر شدن در محل کار خود ادامه دهیم، زمانی که کار کردن به معنای قرار گرفتن در معرض ریسک ازلحاظ آماری قابلتوجهِ کشته شدن علاوه بر همه تحقیرهای معمول کار دستمزدی است. توزیع نامتوازن منابع و قدرت، خطراتی را که فقرا با آن روبرو هستند، افزایش میدهد، اما همچنین این احتمال را افزایش میدهد که افراد فقیر، افراد بیخانمان و کارگران مجبور شوند کارهایی را ادامه دهند که منجر به ادامهی گسترش ویروس میشود.
\n\nاز شوخی روزگار راند پال «لیبرتارین» نخستین سناتوری بود که نتیجهی آزمایش او برای ویروس کرونا مثبت درآمد -و بسیاری امیدوار بودند که ویروس او را یکبار برای همیشه به خاطر تفرعنش مجازات کند- ابتلای او مانند ابتلای بسیاری از افسران پلیس نیویورک، استعارهای مناسب برای خطری است که آنها برای ما ایجاد میکنند. هرگز هیچ خطری وجود نداشت که رند پال یا بوریس جانسون مجبور شوند بدون دستگاه تنفس مصنوعی بمانند. بیدقتی، خشونت و سودآوری آنها بردارهایی است که از طریق آنها ویروس بقیهی ما را در معرض خطر مرگ قرار میدهد. کووید 19 فرشتهای انتقامجو نیست که انتقام مردم را بگیرد.
\n\nآسان است خردهگیر باشیم وقتی مالیاتدهندگان بورژوا که بیپروا هزینهی موشکهای هدایتشونده را برای کشتار مردم در عراق و افغانستان میپرداختند، از ویروس کرونا وحشت میکنند. اما بیایید دربارهی مرگ بیمبالات نباشیم. هرگونه سوءظنی که در مورد این بیماری عالمگیر ابراز کنیم، درنهایت به کارفرمایان و سیاستمدارانی خدمت خواهد کرد که قصد دارند خطرات را برای کارگران کماهمیت جلوه دهند و ترجیح میدهند ما بمیریم.
\n\nبله، امسال بیماری قلبی و سرطان افراد بیشتری را نسبت به ویروس کرونا خواهد کشت؛ همینطور عوارض ناشی از ایدز. اخیراً کمتر کسی به میلیونها نفری که در اثر درگیریهای جهانی کشته و آواره میشوند، فکر کرده است؛ اگرچه پناهندگان جزو کسانی هستند که بیشترین آسیب را از ویروس دیدهاند. اکثر مردم به هزینههای روش زندگی ما، ازجمله قتل-خودکشی مداوم کل زیستکره بهخاطر تغییرات اقلیمی ناشی از صنعت، عادت کردهاند؛ در این زمینه، تمرکز گسترده بر ویروس کرونا کوتهنظری به نظر میآید. اما بهجای اینکه خودمان را به تهدید دیگری عادت دهیم، باید دغدغهای را که بسیاری نسبت به شیوع ویروس کرونا نشان میدهند، به تمام مصیبتهای دیگری که همه به آن چنین عادت کردهاند، گسترش دهیم.
\n\nهر مرگ ناشی از توزیع نابرابر منابع جامعهی ما، فاجعهای بیحدواندازه است. ما باید به هرکدام به روشی واکنش نشان دهیم که ساکنان فرگوسن، میسوری، به قتل مایکل براون واکنش نشان دادند. درحالیکه کاپیتالیستها قطعاً تلاش میکنند تا از تمایز بین «کارگران ضروری»، کسانی که بهتازگی بیکار شدهاند و کسانی که از پیش جایگاهی متزلزل داشتند یا محذوف بودند، برای بازی دادن همگی ما علیه یکدیگر بهرهبرداری کنند؛ ما باید را بین کسانی که بهخاطر شغلشان در معرض خطر قرار گرفتهاند و کسانی که بهخاطر بیکاری در معرض خطر قرار میگیرند، بین کسانی که نمیتوانند اجارهبها پرداخت کنند و آنهایی که در تلاشاند تا قسطهایشان را بپردازند و کسانی که بس بسیار پیشازاین بیخانمان بودند، پیوندهایی از همبستگی معنیدار برقرار کنیم. تکتک ما ضروری هستیم.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2020/04/10/6.jpg\")
تظاهراتی در برلین، مارس
\n2020
\n\n\n\n\n« اگرچه ممکن است آمریکا در ابتدا سرعت عمل پایینی داشته باشد، پس از سرعت گرفتن، احتمالاً میتواند با ظرفیتهای بسیاری از حکومتهای اقتدارگرا از جمله حکومت چین مطابقت یابد.»
\n\n_ چیزی که مقاومت یک کشور را نسبت به ویروس کرونا تعین میبخشد، فرانسیس فوکویاما
\n
عوامفریبانی همچون ترامپ باید با میانهروهایی مانند حزب دموکرات رقابت کند که قصد دارند همان ساختارهای سلسلهمراتبی را حفظ کنند، اما پیشنهاد میکنند که آنها بهطرزی خردمندانهتر و کارآمدتر به کار بسته شوند. از نیویورکتایمز گرفته تا ستایندگان غربی حزب کمونیست چین، بسیاری از اندیشمندان با درخواست اقدامات سختگیرانهتر سعی در متمایز کردن خودشان از پاسخ احمقانه و بیاحتیاط ترامپ به ویروس داشتند. آنها پرشورترین طرفداران اقدامات تهاجمی نظارت هستند که در بالا توصیف شد. در عوض، آنها شانس بهتری برای بقا به کسانی ارائه میدهند که ترامپ به دست مرگ تسلیمشان میکند.
\n\nبهراستی آیا این بیماری عالمگیر تأکید نمیکند که ما به تمرکز بیشتر، نظارت بیشتر و حکومت «قویتر» نیاز داریم؟
\n\nدر واقع هر شکل حکومت، از چین و ایران تا ایالات متحده، اطلاعات مربوط به بیماری عالمگیر را پنهان کرده و در واکنش به آن تأخیر داشتهاند که خطر را برای همه تشدید کرد. در ایران، توجیه این بود که آرامش مردم قبل از انتخابات حفظ شود. در ایالاتمتحده، این بود که بازار سهام تا حد ممکن ادامه یابد. مشکل این نیست که مقامات کنترل کافی نداشتهاند؛ مسئله خودِ تمرکز قدرت است. هرگاه قدرت در دست افراد معدودی متمرکز باشد، چه ارتش نظامی، چه کارگزاران حزب یا مقامات منتخب، ناگزیر منافع خودشان را به منافع دیگران ترجیح خواهند داد. هر حزب حاکم مشتاق به ما میگوید که حکومت آنها بهتر از دیگران خواهد بود، یا اینکه آنها با قدرت بیشتر میتوانند کارهای خوب بیشتری انجام دهند، اما ما باید بهتر بدانیم که به چنین وعدههایی اعتمادی نیست.
\n\nفرانسیس فوکویاما استدلال کرده است که اینکه مردم به حاکمان خود اعتماد دارند یا نه، تعیینکنندهترین عامل در اثربخشی واکنشهای حکومت به بیماری عالمگیر است:
\n\n\n\n\n«در نهایت نوع رژیم مهم نیست، بلکه این که آیا شهروندان به رهبرانشان اعتماد دارند یا نه و این که آیا آن رهبران بر دولتی لایق و مؤثر حکم میرانند یا نه».
\n
این سخن به شکل آشکار و متمایزی به خطا میرود: چه اتفاقی میافتد زمانی که اعتماد گسترده به حکومتی «لایق و مؤثر» وجود دارد که به نفع مردمانش عمل نمیکند؟
\n\nبرای آنارشیستها پاسخ این مشکل بهاندازهی کافی واضح است. تنها چیزی که میتواند ما را ایمن نگه دارد، ایجاد وسایل افقی گسترده برای انتقال اطلاعات است، چه آنکه مقامات برای ما مناسب ببینند یا خیر -تا بتوانیم سانسور دولتی را که بهعنوانمثال، آگاهی عمومی از همهگیری کووید-19 در چین را به تأخیر انداخت، دور بزنیم- و قادر به اجرای اقدامات خودآیین و مشارکتی خودمان برای بقا، یاری متقابل و صیانت نفس جمعی شویم. اگر برای حل همهی مشکلات خود به حکومتهای موجود وابسته باشیم، به تأیید سیاستهای خطرناک و خودخواهانهی آنها محدود خواهیم بود در حالی که به اقدامات نارضایتبخش آنان برای دستیابی به تغییر از طریق ابزار انتخاباتی، مانند کارزار برنی سندرز، امید بستهایم.
\n\nبدیل پذیرش راهحلهای تکنوکراتیک از بالا به پایین، تجلیل از آزادی فردی بر مبنایی منزوی نیست. در عوض، سرمایهگذاری انرژی خود برای توانایی بیشتر در تبادل اطلاعات بیشتر و هماهنگی فعالیتها در سطح بینالمللی، که آنارشیستها همیشه از آن حمایت کردهاند. هماهنگی و مرکزگرایی، دو چیز متفاوت هستند.
\n\nهمانطور که دیگران استدلال کردند، اکثریت اعتبار اقداماتی که باعث به تأخیر افتادن گسترش کووید-19 شدهاند باید به افراد عادی اعطا شود که داوطلبانه در فاصلهگذاری اجتماعی و سایر اقدامات مسئولانه شرکت کردند، نه به حکومتها. فعالیتهای داوطلبانه و خود-سازمانیافته که محرک آنها اخلاق است و نه اجبار، همیشه بهترین نتیجه را میدهند. اگر منابع و دانش بهطور گسترده و یکنواخت بهقدر کافی توزیع شوند، مردم بسیار بیشتر از هر ارگان تصمیمگیری متمرکز دیگری میتوانند خطراتی را که با آنها مواجه میشوند و برای دیگران به وجود میآورند، ارزیابی، اولویتبندی و رسیدگی کنند.
\n\nبه طور خلاصه، تنها راه اطمینان از تأمین نیازهای ما در نظامهای سیاسی موجود این است که بتوانیم در صورت عدم موفقیت به راحتی آنها را تعمیر یا سرنگون کنیم. کنترل متمرکزتر فقط این مسئله را دشوارتر میکند.
\n\nاین مسئله ما را پرسش مرتبطی میرساند که در سالهای پس از پایان بیماری عالمگیر، از اهمیت ویژهای برخوردار خواهد بود. آیا به دست آوردن کمی امنیت و ایمنی بیشتر ارزش آن را ندارد که مقداری از آزادی فردی خود دست بکشیم؟ ما به احتمال زیاد عوام فریبان را از جناح میانهرو خواهیم دید که این معامله شیطانی را به ما پیشنهاد میدهند.
\n\nبدون آزادی برای سازماندهی و دفاع از خودمان با شرایط خودمان، در خارج و برخلاف نظم حاکم، نمیتوانیم از دستاوردهایی که درون آن به دست میآوریم، دفاع کنیم. حتی اگر تنها دغدغهی ما این باشد که بقای خود را در حداقلیترین شرایط مادی حفظ کنیم، دست کشیدن از حتی یک اینچ از آزادیمان به ما در راه رسیدن به آن هدف کمکی نمیکند.
\n\nراز آشکار در مورد میانهروها و تکنوکراتها این است که بدیلی واقعی برای مستبدان به ما ارائه نمیدهند. برنامههای آنها همیشه برای تقویت سازوبرگ دولتی است که سپس مستبدان آن را علیه ما به کار میگیرند. ترامپ تمام قدرتی را که اوباما در دفتر اجرایی متمرکز کرده بود، به ارث برد. در پایان، انتخاب میان استبداد وحشیانه یا تکنوکراسی کارآمد، انتخاب کاذبی است.
\n\nبیایید با کلامی دربارهی کارشناسان علمی، بحث را خاتمه دهیم. تاکنون، دانشمندان پزشکی شاید تنها گروهی از مسئولان باشند که از این فاجعه بدون رسوایی بیرون آمدهاند. اما خود صنعت پزشکی هیچگاه به نفع تمام بشریت عمل نکرده است. در حالت ایدهآل، توسعهی دانش علمی باید تلاشی جمعی باشد که کل نژاد بشر را در بربگیرد، نه حوزهای که کارشناسان معتبر در آن حقیقت را به همهی افراد دیکته کنند. کاپیتالیسم و نظامهای اقتدار نهادینهشده مدتهاست در توسعهی مشارکتی دانش دخالت کرده و از دسترسی به این فرایند به وسیلهی حقوق مالکیت فردی، انحصارهای نهادی بر اطلاعات و تعیین اینکه چه کسی به بودجه دسترسی پیدا کند، ممانعت به عمل آوردهاند. انگیزهی سود که بازار بر پژوهشگران تحمیل میکند، اولویتهای آنها را فاسد و در خود فرآیند تداخل ایجاد میکند؛ بهعنوان مثال، کارکنان مطالعات پزشکی که برای پرداخت اجارهبها خودشان را بهعنوان موش آزمایشگاهی اجاره میدهند، انگیزهی بیشتری از شرکتهای آزمایش پزشکی که در پی کسب سود هستند، برای پاسخگویی صادقانه به سؤالات ندارند.
\n\nاین بیماری عالمگیر ارزش رویکردهای بینالمللی مشارکتی را نسبت به مدلهای بازار محور نشان داده است. عملاً همه امیدوارند که دانشمندان فراسوی مرزهای نهادی و ملی برای تولید واکسن همکاری کنند. مانند تمام جوانب از زندگی ما، به خودآیینی بیشتر، ارتباط بیشتر و هماهنگی افقی نیاز داریم، نه سلسلهمراتب بیشتر. تشکیلات پزشکی موجود برای حکمرانی بر ما مناسبتر از نهادهای سیاسی حاکم نیستند.
\n\n\nhttps://twitter.com/th1an1/status/1248355378091474944\n\n\n
\n\n\n«در بیماری عالمگیری که زندگی را از کاربردهای اجتماعی آن محروم کرده است، زندگی به نظر میآید که جامعه را کاملاً تهدید میکند.»
\n\n_ اجتماع عالمگیری، نیل ماتا ریس
\n
بقا برای زندگی ضروری است، اما همهی ماجرا نیست. لازم است ولی کافی نیست.
\n\nصحبت از بقا بهاندازهی کافی ساده است؛ میتوانیم آن را با اصطلاحات پزشکی تعریف کنیم. از طرف دیگر، صحبت از زندگی ذاتاً جانبگیرانه است. وقتی کسی میگوید زندگی، همیشه از شیوهی خاص زندگی، مجموعهی خاصی از روابط، عواطف و ارزشها صحبت میکند. کسانی که به «زندگی» بهنحوی اشاره میکنند که گویا منظور آنها از این کلمه بدیهی است، همیشه نوعی دستورکار در آستین دارند.
\n\nهنگامیکه حاکمان ما سعی میکنند بحث را بر چگونگی اطمینان از بقای ما متمرکز کنند، باید موضوع را به این تغییر دهیم که میخواهیم در دنیای پسازاین بیماری عالمگیر چگونه زندگی کنیم. ممکن است برخی مدلهای اقتدارگرا وجود داشته باشند که درواقع بتوانند بقای ما را تضمین کنند، اما هیچکدام نمیتوانند نوع زندگی موردنظر ما را ارائه دهند. اگر فقط با حاکمان خود بر سر مشاغل، دستمزدها و مراقبتهای بهداشتی که برای بقای ما ضروری است، کلنجار برویم، در بهترین حالت ما درنهایت به مسکن تضمینشده در واحدهای یکسان قرنطینه، دستبندهای هویت دیجیتالی رمزگذاریشده با دادههای بیولوژیکی و عضویت مادامالعمر نتفلیکس برای کرخت کردن احساساتمان و پرت کردن حواسمان از زندگیهایی که دنیای قشنگ نو در مقایسه با آن مثل در جاده به نظر خواهد آمد، خواهیم رسید. این چیزی است بیشتر تکنوکرات برای عرضه دارند. ما باید رؤیاهای بزرگتری داشته باشیم.
\n\nسخن گفتن از آزادی در سال طاعون تقریباً بیهوده است. آزادی مرتبط با آن نوع دلقکهای مرتجع است که هنوز وانمود میکنند که خود این ویروس نوعی توطئه است. بااینحال، همانطور که در بالا گفته شد، بدون آزادی نمیتوانیم برندهی هیچگونه بهبودی در کیفیت زندگی خود شویم یا از آن دفاع کنیم. کسانی که قدرت را در دست دارند، هیچگاه به ما خود-تعینبخشی طبق شرایط خودمان اعطا نخواهند کرد – و بدون آن، ما در ید قدرت آنها هستیم. ما باید تعادل قدرت را تغییر دهیم.
\n\nامروزه با محرومیت از تقریباً هر چیزی که به زندگی معنی میدهد، بسیاری از مردم احساس میکنند برای آنها چیزی جز بقا به حداقلیترین معنای بیولوژیک آن باقی نمانده تا به آن چنگ بزنند. به همین دلیل است که آنها بیشازپیش به تسلیم شدن فکر میکنند. ولی اگر این بحران واقعاً همهچیز را به پرسش میکشد، بیایید برای آنچه واقعاً میخواهیم بجنگیم.
\n\nاز پروژههای یاری متقابل و اعتصابات وایلدکت تا اعتصاب اجارهبها و شورش زندان، از پیش تحرکات جسورانهای برای مقاومت در سراسر جهان شکل گرفتهاند. این تلاشها باید باعث ایجاد شبکههایی شوند که بتوانند با تمامیتخواهی جدید مقابله کنند و آن را شکست دهند. اهمیت قضیه هرگز از این بالاتر نبوده است.
\n\nدنبال کردن زندگی به جای بقاء یعنی عمل بدون ضمانت. کسانی که مایل به زندگی کامل هستند، بعضی اوقات باید جان خود را به خطر اندازند. معنا در اینجا حتی بیش از ایمنی اهمیت دارد.
\n\nچه میخواهید؟ آزمایش و درمان رایگان برای کووید-19 و دیگر مسائل پزشکی؟ توانایی اینکه با ماشینها در کارخانهی کارفرمایتان بهجای خودرو دستگاه تنفسی بسازید؟ آزاد بودن برای استفاده از امکانات پزشکی در شغل پرستاری خود، برای مراقبت از آن دسته از دوستان و همسایگان خود که هرگز نتوانستهاند از عهدهی تأمین مخارج درمانی مناسب برآیند؟ داشتن فرصت برای به خدمت گرفتن مهارتها، منابع و خلاقیتتان برای نفع همگان، بهجای فرامین بازار؟ از بین بردن فشارهای اقتصادی که مردم را وادار به پذیرش خطر گسترش ویروس و کمک به تغییرات اقلیمی جهانی میکند؟ اینکه بتوانید بدون مشخص کردن محلات شهرهایی که بازدید میکنید، به سرزمینهای دیگر سفر کنید؟ اینکه بتوانیم بدون ترس از بیماری عالمگیر یا پلیس، آزادانه در جمعهای جشن جمع شویم؟ در آغوش بگیریم و به آغوش کشیده شویم، کامروا شویم؟
\n\nخوانندهی عزیز، خودتان به این سؤالات پاسخ دهید و بیایید بر اساس شورانگیزترین رؤیاهامان، جنبشی مشترک بیابیم. ما مصمم برای پایان دادن به تمام کابوسها، در خاتمهی این کابوس به شما در خیابانها خواهیم پیوست.
\n\n\n\n\n" }, { "id": "https://crimethinc.com/2020/03/19/pyrmwn-tsb-jrh-mskhn-lyh-ynnshynszy-w-lmgyry-bymry-mshbh-b-skhnn-ystgh-40-dr-snfrnsyskhw", "url": "https://crimethinc.com/2020/03/19/pyrmwn-tsb-jrh-mskhn-lyh-ynnshynszy-w-lmgyry-bymry-mshbh-b-skhnn-ystgh-40-dr-snfrnsyskhw", "title": "پیرامون اعتصاب اجاره مسکن علیه اعیاننشینسازی و عالمگیری بیماری : مصاحبه با ساکنان ایستگاه ۴۰ در سانفرانسیسکو", "summary": "", "image": "https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2020/03/18/2/header.jpg", "banner_image": "https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2020/03/18/2/header.jpg", "date_published": "2020-03-19T02:58:47Z", "date_modified": "2024-09-10T03:55:43Z", "tags": [ "occupation", "strike", "pandemic", "Coronavirus", "San Francisco", "rent strike" ], "content_html": "«ما در تمام این مدت میدانستیم که چه چیزی میخواهیم، فقط گمان میکردیم محال است. چنین نیست. نه تنها ممکن است، بلکه تنها مسیر امن ما به سمت آینده است.»
\n\n_ «چگونه سقوط کنیم»
\n
در ناحیهی میژنِ سانفرانسیسکو، ایستگاه ۴۰ نزدیک به دو دهه به اجتماع منطقهی خلیج بهعنوان فضای سازماندهی و زندگی اشتراکی ضداستبدادی خدمت کرده است. پنج سال پیش صاحبخانهها تلاش کردند که آنها را بیرون کنند. اما به واسطهی یک کارزار همبستگی قدرتمند مجبور به عقبنشینی شدند. حالا ایستگاه ۴۰ برای ایستادگی در برابر بحران حاضر جهان با اعلام اعتصاب اجاره مسکن، پیشقدم شده است؛ این اعتصاب در پاسخ به وضعیت بیثباتی اقتصادی ناشی از عالمگیری کویید ۱۹ است. در همین رابطه با ساکنان ایستگاه ۴۰ دربارهی پیشینه این پروژه و بستر و هدف مشخص سرپیچی آنها مصاحبه کردیم.
\n\nایستگاه ۴۰ چیست؟
\n\nایستگاه ۴۰ یک فضای زندگی اشتراکی ۱۷ ساله است که طی این سالها صدها نفر از ساکنان و هزاران مهمان را به خود دیده است. این فضا میزبان افراد و اتفاقات زیادی بوده است. مردم زیادی را در خود جای داده، به مردم غذا داده و بر نابرابریها در هر زمینهای از هجوم سرمایهگذاران خطرپذیر تا بیرون کردن مستأجران غلبه کرده است. ما مرکزی بودیم برای سازماندهی کارگاههای کمک بلاعوض، درمانهای سرپایی، مراسم یادبود برای آنارشیستهای جانباخته، برنامههای تفریحی، انتشار کتاب، گزارشدهی رفقا در سراسر دنیا، پروژههای حمایت از زندانیان، گروههای مطالعاتی و … این شبکه به پروژههای بسیار زیادی سود میرساند آنقدر که قابل شمارش نیستند. گروه «غذا به جای بمب» حدود ۱۵ سال به صورت هفتگی در اینجا غذا پخته است. شالودهی شبکههای ارتباطاتی نظیر ایندیمدیا و سیگنال ریشه در اینجا دارند.
\n\nما امیدوارم این فعالیت همواره در حال گسترش را ادامه دهیم؛ فعالیتی که به تازگی بر ویژگیها و کیفیتهای انسانی تاکید دارد و این کیفیت را به آنارشیسم از قبل موجود ایستگاه ۴۰ و کل بلوک ما میافزاید. این فضا به ما امکان داده است بتوانیم به زندگی کردن و مبارزه در شهری که به معجزه میماند، ادامه دهیم.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2020/03/18/2/4.jpg\")
اعتراض علیه اعیان نشین سازی در ناحیه میژن، ۱ ژانویه ۲۰۱۴
\nپنج سال پیش مردم برای محافظت از ایستگاه ۴۰ علیه بیرون کردن ساکنان به واسطه اعیاننشین*سازی** در ناحیهی میژن سانفرانسیسکو، بسیج شدند.* چه عوامل و استراتژی*هایی** را برای کسب پیروزی در آن زمان مشخص کردید؟ این تجربه چه درس آموخته*ای داشت؟
\n\nدر آن زمان فشار بزرگی برای توسعهی سانفرانسیسکو وجود داشت. در واکنش به هجوم سرمایهگذاران خطرپذیر و شرکتهای نوپا، صاحبخانههای ما با فروش مجموعه داراییها و املاکشان به دنبال سرمایهگذاری سریع برای بازپرداخت سریع بودند. «هیولای ناحیهی میژن» یک باکس تبلیغاتی بزرگ برای تبلیغ مسکنِ لاکچری، که بیشباهت نبود به پروژههای توسعهای دیگری که دفعتاً ظاهر میشدند- قرار بود در سراسر خیابان نصب شود؛ در این صورت قیمت املاک به سرعت بالا میرفت.
\n\nوکیلی رایگان داشتیم که به ما کمک میکرد، اما در نهایت از ما خواست که تسویه حساب کنیم و برای کلیدها پول طلب کنیم. به این ترتیب هر فرد کسری از بازپرداخت را دریافت میکرد -بازپرداختی که هرگز نمیتوانست از پس هزینههای بلند مدت مساکن مقرون به صرفه در قلب این شهر برآید. در عوض همخانههایی که در آن زمان در ایستگاه ۴۰ زندگی میکردند تصمیم گرفتند که همینجا بمانند. آنها روشهای زیادی را به کار بردند مانند تماس با دوستان ایستگاه ۴۰ در سراسر دنیا (یک گروه مستقل از حامیانی که برای حمایت از ما سازمان یافتند)، «شناسایی دشمن» (جمعآوری اطلاعات صاحبخانههای ما از طریق سوابق عمومی)، برگزاری کنفرانس مطبوعاتی و رویدادها و جمعآوری کمکهای مالی، همفکری با فعالان حق مسکن و کمیتهی محلی سرپرستی زمین و همکاری با روزنامهنگارهای مستقل حامی.
\n\nتقاضا کردیم ساختمان به کمیتهی سرپرستی زمین برسد تا اقامت ما به طور دائم تضمین شود. همچنین ثابت کردیم که برای ماندن در اینجا با هر وسیلهای مبارزه میکنیم. بعد از دو هفته مبارزه، صاحبخانهها با ما تماس گرفتند و تقاضای صلح کردند. در نتیجه به یک توافق شفاهی رسیدیم که سه سال استراحت بدهند و بعد دوباره موضوع را پیگیری کنند.
\n\nاکنون پنج سال گذشته است و در تمام این مدت، همخانههای اینجا هوشیار بودهاند. در عین حال انتخاب کردیم کیفیت زندگیمان را از طریق کنترل استرسهای ناشی از پیامدهای پیشبینینشده حفظ کنیم. بهویژه با توجه به این واقعیت که ما قبلاً یک هجوم را شکست دادهایم. بهتازگی اعلام شد که «هیولای ناحیه میژن» رسماً لغو شده است. بعد از گذشت دو سال از تاریخ این بحث و گفتگوها، صاحبخانهها همچنان با خوشحالی چکهای خود را نقد میکنند.
\n\nتا کنون.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2020/03/18/2/3.jpg\")
اعتراض علیه اعیاننشین سازی در ناحیه میژن، ۲۰۱۵
\nدر اینجا برخی از گزارشهای مبارزه ما در برابر هجوم سال ۲۰۱۵ آمده است:
\n\nاین بار چرا تصمیم به اعتصاب گرفتید؟
\n\nویروس کرونا در این اطراف ابتدا از طریق الگوهای رفتاری، روایتهای کوتاه منابع خبری و زمزمههای دوستان در خدمات اجتماعی مورد توجه قرار گرفت. ما به اولین نجواها گوش کردیم و تا حد ممکن آماده شدیم. کمتر از یک هفته بعد که اخبار مربوط به پخش ویروس کرونا در ایتالیا منتشر شدند، ممنوعیتهای سفر اعمال شدند و از همه قابلتوجهتر اینکه دستمال توالت تمام شد.
\n\nطی دو روز بعد، همهی رویدادها و برنامهها لغو شدند، بارها و رستورانها بسته شدند و یک جور قرنطینهی نیمبند به اجرا درآمد. در آن زمان، ۹۰ درصد از خانهنشینها، کار خود را به کل از دست دادند یا ساعات کاری آنها به میزان قابلتوجهی کاهش یافت. در عین حال، از ۱۰ درصد دیگر که مشغول به کارِ خدمات اجتماعی هستند خواسته شد برای کمک به مانور مقابله با این بحران دو برابر سختتر از پیش کار کنند، ولی برای تلاشهای اضافیشان بیشتر حقوق نمیگیرند. این بحران نورافکنی است بر بیعدالتیهای مربوط به نابرابری مسکن، فقدان مراقبتهای پزشکی مقرونبهصرفه (اقتصادی)، هزینههای نجومی اجاره در منطقهی خلیج و شیوههایی که سرمایهداری زمان، انرژی و کیفیت زندگی ما را به سرقت میبرد.
\n\nوقتی وضعیت روشن شد، چارهای نبود جز اعلام اعتصاب اجاره مسکن. تلاش برای وادار کردن به تعطیلی اجباری نه تنها ما را در معرض خطر قرار میدهد بلکه دیگرانی را هم که آسیبپذیرتر هستند به خطر میاندازد. با این حال، سؤال بزرگتری مطرح میشود. برخی پیشبینیها میگویند که پس از گذشت چندین هفته از این تعطیلی (گرچه ممکن است طولانیتر شود)، راهی برای بازگشت به «کسب و کار معمول» وجود نخواهد داشت. ما به عنوان یک گروه آنارشیست، باید پیشبینی کنیم بعد چه خواهد شد و در ساخت واقعیت جدید مشارکت کنیم.
\n\nدر میان این بحران همهگیری جهانی، رهایی از اجاره مسکن (یعنی همان سرقت) و وام بهترین راه ممکن برای شروع به نظر میرسید. ما اعتقاد داریم که تاکتیکهای سادهی سرپیچی (اعتصاب اجاره مسکن، اعتصاب از راه خود را به بیماری زدن، توزیع مجدد منابع، کمکهای بلاعوض) برای عبور از این وضعیت ضروری است. امیدواریم اعتصاب اجاره مسکن گسترش یابد. ما بهترین شانس زنده ماندنِ توام با پیروزی را داریم.
\n\nدیدگاه شما در مورد چگونگی پاسخگویی به همه*گیری** جهانی، و بحران*های اجتماعی، سیاسی و اقتصادی برآمده از چیست؟ در بدترین و بهترین حالات چه پیش می آید؟
\n\nبه نظر میرسد بهترین پاسخ ممکن برای اولین سؤال این است که لازم است تعادل پیدا کنیم. ما باید میان مراقبت از خود و درک شیوههای کمک بلاعوضی که باید به اشتراک بگذاریم به تعادل برسیم. ما به ترس، جدایی و وحشت از رویارویی با احساس فقدان و همهگیری جهانی که درمان نمیشود، وادار شدهایم. همیشه بزرگترین نقطه قوتِ خانه و باهمستان ما، ارتباطات مبتنی بر اعتماد بوده است. وقتی دارای اجتماع هستید که مایل به حضور در آن باشید و بتوانید به آنچه به شما نشان میدهد اعتماد کنید. آنجا احساس و باوری وجود دارد که همه چیز میتواند خوب شود. در چنین مواقعی، امید و ایمان میتوانند از جمله معدود احساساتی باشند که ما را زنده نگه میدارد.
\n\nسادهترین پیشامدهایی که در حال حاضر تصور میشوند بدترین حالات هستند؛ بیمارستانهای پرازدحام، گارد ملی برای اعمال خشونتبار قرنطینهی اجباری، مرگهای بیشمار ناشی از دست دادن و سرفه، ناتوانی از کار یا ارتباط داشتن با اجتماع برای آیندهای نامعلوم، اقتدارگرایی زیست-سیاسیِ ویرانشهریِ همهجانبه.
\n\nاما برای ما جالبتر و هیجانانگیزتر این است که بیندیشیم بهترین سناریوها چه میتوانند باشند – لحظههای تخیل و خلقت- مثل هزارپایی که در پیلهاش حل میشود و خود را به هیأت یک پروانه میبیند. دنیای بدون اجارهای را تصور کنید که در آن مردم برای رؤیاپردازی و پرداختن به آنچه دوست دارند و نفع یکسان به آنها و جامعهی آنها میرساند، وقت و فضای بیشتری داشته باشند. تصور کنید بیخانمانی در جهان به صفر برسد چرا که ما مسکنهای خالی فراوان موجود را میگیریم و به افراد بیخانمان میدهیم، به جای اینکه اجازه دهیم آن فضاها خالی از سکنه باشند و دلالان املاک و مستغلات منتظر بمانند آنها را به بالاترین پیشنهاددهنده بفروشند. به زمانی بیندیشیم که به کار ۴۰ تا ۷۰ ساعت در هفته نیازی نباشد تا همچون پیچ و مهرهای در سرمایهداری باشیم و ثروتمندانی را پولدار کنیم که اهمیتی به زنده یا مردهی ما نمیدهند.
\n\nتصور کنید هیچ کس بدهی فلجکننده نداشته باشد. تصور کنید به جای اینکه مجبور باشیم تمام پول خود را صرف استعمار و کشتار در سراسر جهان کنیم، مراقبتهای پزشکی و غذای رایگان برای همه فراهم کنیم. چه جالب میشود اگر مردم خیابانها را میگرفتند، دور هم جمع میشدند تا برقصند، نان بشکنند، آیین به جا آورند… صادقانه بگویم، شدنیها را پایانی نیست. من یک جمعیت سالمتر را تصور میکنم که به زمین و همه موجودات زنده احترام میگذارند، این سرزمین را به پیشکاران بومی برمیگردانند، خسارتهای وارده به همه اسیران و بردگان را جبران میکنند و به حبس و کل مجتمع نظامی- صنعتی پایان میدهند.
\n\nاما باید از یک جا شروع کنیم. یک اعتصاب اجاره مسکن گسترده، گزینهی مناسبی به نظر میرسد.
\n\nبه سهم خودمان، دوست داریم که مسکن ما برای همیشه در امان باشد -خواه از طریق کمیتهی سرپرستی زمین یا سایر ابزارهای اشتراکی. ما فکر میکنیم اکنون زمان فشار برای این کار است.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2020/03/18/2/2.jpg\")
\nاین بیماری عالمگیر طی چند هفتهی آینده تمام نخواهد شد. حتی اگر اقدامات تحدیدی سفتوسخت در کاهش تعداد ابتلاها به میزان ماه پیش موفق شوند، ویروس میتواند بهمحض تعلیق اقدامات به گسترش نمایی خود ادامه دهد. وضعیت فعلی احتمالاً تا ماهها ادامه خواهد یافت -منع رفتوآمدهای ناگهانی، قرنطینههای نامنسجم، شرایطی که به شکل فزایندهای ناامیدکننده است- گرچه تقریباً به قطع و یقین در نقطهای که تنشهای آن شدت یابند، تغییر صورت خواهد داد. بهمنظور آمادگی برای آن لحظه، بگذارید از خودمان و یکدیگر در برابر تهدیدی که ویروس ایجاد میکند، محافظت کنیم، مسائل دربارهی خطر و ایمنی را که پاندمی به وجود میآورد از همه جهت بسنجیم و با پیامدهای مصیبتبار نظمی اجتماعی که در وهلهی اول هرگز برای پاسداشت بهزیستی ما طراحی نشده بود، مقابله کنیم.
\n\nاین متن برای مقابله با ویروس توصیههای پزشکی ارائه میدهد. این یکی به اهمیت یاری متقابل میپردازد. میتوانید لیستی از ابتکارات یاری متقابل را در ایالات متحده اینجا و در آلمان اینجا پیدا کنید. در اینجا و اینجا اطلاعات بیشتری درباره ابتکارات اعتصاب اجارهبها کسب کنید. میتوانید نسخه این متن را از اینجا چاپ کنید. برای آشنایی با آنارشیسم، این متن را امتحان کنید.
\n\nوقتی نوبت به جان بهدر بردن از این بیماری و هول و هراس ناشی از آن میرسد، صورتهای دیرینهی آنارشیستی از سازمان و امنیت، حرف زیادی برای گفتن دارند.
\n\nچشمانداز قرنطینه چیزهای زیادی دربارهی اینکه تاکنون چگونه زندگی میکردیم، به ما میگوید. کسانی که در خانوادههای صمیمی یا خانههای جمعی مسرتبخش زندگی میکنند موقعیت بسیار بهتری نسبت به کسانی دارند که ازدواجشان شکست خورده است و کسانی که در خانهی بزرگ خالی بهتنهایی زندگی میکنند. این موضوع یادآور خوبی است از اینکه چه چیزی واقعاً در زندگی اهمیت دارد. علیرغم آن دسته از مدلهای ایمنی که رؤیای بورژوایی دربارهی صاحبخانگی خانوادهی هستهای ارائهشان میکند و سیاست خارجی ایالاتمتحده که آن را انعکاس میدهد، باهمبودن و مراقبت بسیار مهمتر از آن نوع امنیتی است که به حصار کشیدن کل جهان بستگی دارد.
\n\n«فاصلهگذاری اجتماعی» نباید به معنی انزوای تام تعبیر شود. اگر جامعهی ما به مشتی فرد اتمیزه تقلیل یابد، ما در امنیت بیشتری نخواهیم بود. این امر ما را نه از ویروس، نه از استرس ناشی از این موقعیت و نه از دستاندازیهای قدرت که سرمایهداران و مقامات دولتی درصدد انجام آن هستند، مصون نگه نمیدارد. برای مثال، حتی با اینکه افراد سالخورده در معرض خطر ویروس قرار دارند، مردم مسنتر در این جامعه از پیش به شکل خطرناکی ایزوله شدهاند؛ قطع هرگونه ارتباط آنان با دیگران، سلامت فیزیکی و ذهنی آنان را حفظ نخواهد کرد. همهی ما نیاز داریم در گروههای صمیمی ریشه بدوانیم بهنحویکه هم امنیت پزشکی و هم ظرفیت جمعیمان برای بهره بردن از زندگی و فعالیت به حداکثر برسد.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2020/03/18/3.jpg\")
\nگروهی از افرادی را که به آنها اعتماد دارید انتخاب کنید؛ در حالت ایدئال، افرادی که زندگی هرروزهی خود را با آنها سهیم هستید که همگی آنها عوامل خطرزا و سطوح تحمل خطر مشترکی دارند. بهمنظور جان به در بردن از ویروس، این گروه همبستگی شما، سنگ بنای اولیهی سازمان غیرمتمرکز آنارشیستی است. ضرورتاٌ نیاز ندارید که در یک ساختمان با آنها زندگی کنید؛ مسئلهی مهم این است که بتوانید عوامل خطر خود را به آن دسته از عواملی کاهش دهید که همگی در آنها مشترک هستید و با آن احساس راحتی دارید. اگر گروه شما بیشازحد کوچک باشد، ایزوله خواهید شد و این امر بهویژه در صورتی مشکل ایجاد میکند که مریض شوید. اگر گروه بیشازحد بزرگ باشد، با خطر بیدلیل سرایت مواجه خواهید شد.
\n\nبا یکدیگر صحبت کنید تا به مجموعهای از انتظارات مشترک دراینباره برسید که چگونه با خطر سرایت دستوپنجه نرم خواهید کرد. این اعمال میتوانند هر چیزی باشند؛ از انزوای فیزیکی کامل فردی تا یادآوری استفاده از ضدعفونیکنندهی دست بعد از لمس سطوح در مکانهای عمومی. وقتی بتوانید عوامل خطر برای قرار گرفتن در معرض ویروس در خارج از گروهتان را به حداقل برسانید، درون گروه همچنان میتوانید یکدیگر را بغل کنید و ببوسید، باهم غذا درست کنید و سطوح یکسانی را لمس کنید. نکتهی مهم این است که دربارهی سطح خطری که شما بهطور جمعی برای تحملش آماده هستید به توافق برسید، به پروتکل امنیتی تعیینشده پایبند باشید، و هنگامیکه عامل خطر جدیدی به وجود میآید، بهروشنی ارتباط برقرار کنید.
\n\nآنچه گفته شد همان چیزی است که آنارشیستها فرهنگ امنیت مینامند؛ رویهی استقرار مجموعهای از انتظارات مشترک برای حداقل ساختن خطر. وقتی با سرکوب پلیس و نظارت دولت سروکار داریم، با اشتراکگذاری اطلاعات بر پایهی «باید بدانید» از خودمان محافظت میکنیم. وقتی با یک ویروس سروکار داریم، با کنترل بُردارهایی که بیماری مسری ممکن است در امتداد آنها انتشار یابد، از خودمان محافظت میکنیم.
\n\nهرگز ممکن نیست که یکسره از ریسک اجتناب شود. نکته این است که تعیین کنید با چه میزان خطر راحت هستید و بهگونهای رفتار کنید که اگر چیزی اشتباه پیش رفت، افسوس نخورید و بدانید که تمام اقدامات احتیاطی را که ضروری دانستهاید انجام دادهاید. از طریق سهیم شدن زندگیتان با یک گروه همبستگی، نهایت احتیاط و خوشمشربی را به دست خواهید آورد.
\n\nدرمورد منابع در مورد چگونگی ادامه سازماندهی از طریق پلتفرمهای دیجیتال ایمن با سایر رفقا با وجود «فاصلهگذاری اجتماعی»، این را بخوانید.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2020/03/18/2.jpg\")
\nالبته گروه همبستگی شما بهتنهایی برای رفع تمام نیازهای شما کافی نخواهد بود. اگر به منابعی احتیاج پیدا کنید که هیچکدام از شما نتوانید در ایمنی به آن دسترسی داشته باشید، چطور؟ اگر همگی با هم بیمار شوید چه؟ شما نیاز دارید با دیگر گروههای همبستگی در شبکهای از یاری متقابل ارتباط برقرار کنید، تا درصورتیکه هر گروه در شبکه از پا درآید، دیگران بتوانند به یاری آنان بشتابند. با مشارکت در شبکهای مثل این، شما میتوانید منابع و حمایت را بدون اینکه نیاز باشد همگی خودتان در معرض همان سطح خطر قرار دهید، به گردش درآورید. ایده این است که وقتی افراد از گروههای مختلف درون شبکه با هم تعامل پیدا میکنند، اقدامات ایمنی سختگیرانهتری را برای حداقل رساندن خطر اضافی اعمال میکنند.
\n\nعبارت «یاری متقابل» اخیراً ورد زبان بسیاری از افراد، حتی سیاستمداران، شده است. یاری متقابل به معنای صحیح آن، برنامهای را توصیف نمیکند که به سیاق سازمان خیریه، کمکهای یکجانبه برای دیگران فراهم میآورد. در عوض، رویهی غیرمتمرکز مراقبت متقابل است که شرکتکنندگان در یک شبکه از طریق آن اطمینان حاصل میکنند که هر کس آنچه را که نیاز دارد به دست میآورد، بهطوریکه همه دلیلی برای صرف وقت و انرژی خود برای بهزیستی دیگران دارند. مسئله تبادل این-به-آن-در نیست، بلکه ردوبدل مراقبت و منابعی است که نوعی وفور و تابآوری را ایجاد میکند که میتواند اجتماع را در مواقع دشوار سر پا نگه دارد. شبکههای یاری متقابل زمانی بیشترین کامیابی را دارند که بنای اعتماد متقابل با دیگران در مدتزمان طولانی ممکن باشد. نیازی نیست همهی افراد دیگر شبکه را بشناسید یا حتی از آنان خوشتان بیاید، ولی همه باید به میزان کافی به شبکه ببخشند تا تلاشهایتان باهم حسی از وفور بیافریند.
\n\nبه نظر میرسد چارچوب عمل متقابل میتواند با قشربندی اجتماعی متناسب واقع شود که در آن افرادی از طبقات اجتماعی مشابه با دسترسی مشابه به منابع، برای دستیابی به بهترین بازده در سرمایهگذاری منابع خودشان به یکدیگر گره میخورند. اما گروهها از پیشزمینههای مختلف میتوانند به گسترهی وسیعی از انواع مختلف منابع دسترسی پیدا کند. در این مواقع، ثروت مالی میتواند بسیار کمارزشتر از تجربهی کار لولهکشی، توانایی صحبت به گویش خاصی یا پیوندهای اجتماعی در یک اجتماع از آب دربیاید که هرگز فکر نمیکردید به آن وابستگی پیدا کنید. همگان دلیل خوبی برای گسترش شبکههای یاری متقابلشان تا بیشترین مسافت و پهنهی ممکن دارند.
\n\nایدهی بنیادین در اینجا این است که همین پیوندهایمان با دیگران است که ما را در امان نگه میدارد، نه حفاظت از خودمان در برابر آنها یا قدرت ما بر آنها. آیندهنگرانی که تمرکز خود را بر ایجاد انبار خصوصی غذا، اسباب و لوازم و اسلحه گذاشتهاند، قطعات پازل را برای آخرالزمان هر-یک-علیه-همه کنار هم قرار میدهند. اگر تمام انرژی خود را در گرو راهحلهای فردی بگذارید و همهی افراد اطراف خود را رها کنید تا بهتنهایی برای بقای خودشان بجنگند، تنها امید شما پیشی گرفتن در رقابت است. و حتی اگر پیروز شوید؛ وقتی کس دیگری نیست تا آن اسلحه را به سمت او نشانه بروید، شما تنها فرد باقیمانده خواهید بود و آن سلاح آخرین ابزار در اختیار شما خواهد بود.
\n\nظهور یک بیماری واگیردار بالقوه کشندهی جدید، همهی ما را وادار میکند تا دربارهی چگونگی ارتباط خود با خطر فکر کنیم. چه چیزی ارزش این را دارد که زندگیمان را برایش به خطر بیندازیم؟
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2020/03/18/5.jpg\")
\nاکثر ما با تأمل نتیجه میگیریم که -باوجود برابر بودن چیزهای دیگر- ادامهی نقشمان در سرمایهداری ارزش این را ندارد که به خاطر آن زندگیمان را به خطر بیندازیم. از سوی دیگر، ممکن است بیارزد که جان خود را برای محافظت از یکدیگر، مراقبت از یکدیگر، دفاع از آزادی و امکان زندگی در جامعهای برابریخواه، به خطر اندازیم.
\n\nهمانگونه که انزوای کامل برای سالخوردگان ایمنتر نیست، تلاش برای اجتناب تمام و کمال از خطر نمیتواند ما را ایمن نگه دارد. اگر خودمان را اکیداً از دیگران دور کنیم درحالیکه عزیزانمان بیمار میشوند، همسایگانمان میمیرند و پلیس دولتی آخرین ذرات خودآیینی ما را میگیرد، ایمنتر نخواهیم بود. انواع بسیار مختلفی از خطر وجود دارد. احتمالاً زمان آن فرارسیده است که مجبور شویم دراینباره بازاندیشی کنیم که آمادهایم چه خطری را برای زندگی باعزت به جان بخریم.
\n\nاین مسئله ما را به این پرسش میرساند که چگونه میتوانیم از تمام تراژدیهای بیدلیلی که حکومتها و اقتصاد جهانی در بستر بیماری عالمگیر بر سر ما میریزند، جان سالم به در ببریم – فارغ از همهی تراژدیهای غیرضروری که از پیش میآفریدند. خوشبختانه، همان ساختارهایی که میتوانند ما را به زنده ماندن از ویروس در کنار هم قادر سازند، همچنین میتوانند ما را به ایستادگی در برابر آنها [دولت و سرمایهداری] مجهز کنند.
\n\nبیایید رک باشیم: تمامیتخواهی دیگر تهدیدی واقع در آینده نیست. اقداماتی که در سراسر جهان انجام میشوند، تمامیتخواه به تمام معانی کلمه هستند. ما مصوبات یکجانبهی دولت برای اِعمال ممنوعیت کامل سفر، منع رفتوآمد 24 ساعته، حکومتنظامی واقعی و سایر اقدامات دیکتاتوری را میبینیم.
\n\nاین گفته بدان معنا نیست که ما نباید اقدامات لازم را برای محافظت از یکدیگر در برابر انتشار ویروس انجام دهیم. بلکه صرفاً به معنای تصدیق این است که اقداماتی که دولتهای مختلف اجرا میکنند، مبتنی بر وسایل اقتدارگرا و منطق اقتدارگرا است. به این فکر کنید که چگونه منابع بسیار بیشتری به ارتش، پلیس، بانکها و بازار بورس نسبت به بهداشت عمومی و منابع کمک به مردم برای زنده ماندن از این بحران اختصاص مییابد. همچنان دستگیر شدن برای پلکیدن در خیابان آسانتر از آزمایش دادن برای ویروس است.
\n\nهمانطور که ویروس حقیقت را دراینباره به ما نشان میدهد که از پیش چگونه زندگی میکردیم -دربارهی روابط و خانههایمان- همچنین نشانمان میدهد که از پیش در جامعهای اقتدارگرا زندگی میکردیم. فرارسیدن بیماری عالمگیر فقط به آن رسمیت میبخشد. فرانسه 100هزار نیروی پلیس را در خیابانها مستقر کرده است، 20هزار نفر بیشتر از تعدادی که در نقطهی اوج اعتراضات جلیقهزردها قشونکشی کرده بودند. مهاجران محتاج پناهگاه در امتداد مرز بین ایالاتمتحده و مکزیک و مرز بین ترکیه و یونان پسزده میشوند. در ایتالیا و اسپانیا، دارودستههای پلیس به دوندهها در خیابانهای خالی حمله میکنند.
\n\nدر آلمان، پلیس در هامبورگ از این موقعیت سوءاستفاده کرده است تا یک خیمهی پناهندگی خود-سازمانیافته را که به مدت چندین سال برپا بود، تخلیه کند. علیرغم قرنطینه، پلیس برلین همچنان یک میکدهی جمعی آنارشیستی را تهدید به تخلیه میکند. در جاهای دیگر، پلیس ملبس به سازوبرگ کامل گروه ضربت بیماری، به یک مرکز پناهندگان یورش بردند.
\n\nبدتر از همه اینکه تمام اینها با رضایت ضمنی عموم مردم اتفاق میافتند. مقامات میتوانند عملاً هر کاری را به نام حفاظت از سلامتی ما انجام دهند – حتی تا حد کشتن ما.
\n\nبا وخیم شدن اوضاع، احتمالاً پلیس و ارتش را خواهیم دید که از نیروی بیشازپیش کشندهای استفاده میکنند. در بسیاری از نقاط دنیا، آنها تنها کسانی هستند که قادرند آزادانه در تعداد زیاد گرد هم بیایند. وقتی پلیس متشکل از تنها بدنهی اجتماعی است که میتواند بهصورت گسترده جمع شود، هیچ کلمهای غیر از «دولت پلیسی» برای توصیف شکل جامعهای که در آن زندگی میکنیم وجود ندارد.
\n\nبرای دههها نشانههایی وجود داشت که اوضاع دارد به این سمت میرود. سرمایهداری سابقاً به حفظ تعداد زیادی از کارگران قابلدسترس برای انجام کار صنعتی وابسته بود – به همین دلیل، ممکن نبود جان مردم به بیارزشی امروز تلقی شود. ازآنجاکه جهانیشدن سرمایهداری و اتوماسیون از وابستگی به کارگران کاسته است، نیروی کار جهانی بهطور پیوسته به بخش خدمات منتقلشده و کاری را انجام میدهند که برای کارکرد اقتصاد ضروری نیست و بنابراین کمتر ایمن و با دستمزد بالا هستند، درحالیکه دولتها بهطور فزاینده به نظامیسازی خشونت پلیس برای کنترل ناآرامی و عصبانیت وابسته شدهاند.
\n\nاگر این بیماری عالمگیر بهاندازهی کافی طولانی شود، احتمالاً شاهد اتوماسیون بیشتری خواهیم بود -اتومبیلهای خودران، تهدید ابتلای کمتری نسبت به رانندگان اوبر (https://pecritique.com/2020/04/08/%d8%b1%d8%a7%d9%87%d9%86%d9%85%d8%a7%db%8c-%d8%a2%d9%86%d8%a7%d8%b1%d8%b4%db%8c%d8%b3%d8%aa%db%8c-%d8%ac%d8%a7%d9%86-%d8%a8%d9%87%e2%80%8c%d8%af%d8%b1-%d8%a8%d8%b1%d8%af%d9%86-%d8%a7%d8%b2-%d9%88/#_ftn5)برای بورژوازی ایجاد میکنند- و کارگران آواره نیز بین صنایع سرکوب (پلیس، ارتش، امنیت خصوصی، پیمانکاران نظامی خصوصی) تقسیم میشوند و کارگران بیثباتی که مجبور میشوند خطر بزرگی را برای کسب اندکی پول بپذیرند. ما به سمت آیندهای میشتابیم که در آن طبقهی ممتازی با ارتباطات دیجیتال، کار مجازی را در انزوا انجام میدهد، درحالیکه دولت عظیم پلیسی از آنها در برابر طبقهی محروم بیمصرفی که بیشتر خطرات را میپذیرد، محافظت میکند.
\n\nجف بزوسِ میلیاردر از پیش 100هزار شغل به آمازون اضافه کرده است و پیشبینی میکند که شرکت وی فروشگاههای محلی را در همهجا از کاروکاسبی بیندازد. همچنین بزوس به کارمندان بخش غذاییاش باوجود خطر دائمی که آنها در بخش خدمات با آن مواجه هستند، مرخصی با حقوق نخواهد داد؛ البته در ماه آوریل 2 دلار افزایش حقوق به آنان میدهد. سخن کوتاه اینکه او همچنان زندگی آنان را بیارزش در نظر میگیرد ولی تصدیق میکند که برای مرگ آنان باید پول بیشتری بپردازد.
\n\nدر چنین زمینهای لاجرم باید شورش شود. بهاحتمالزیاد، شاهد برخی اصلاحات اجتماعی خواهیم بود که با هدف دلجویی از جمعیت انجام میشوند -حداقل موقتاً برای کاهش تأثیر بیمار عالمگیر- اما آنها با خشونت فزایندهی دولت همراه خواهند بود؛ دولتی که هیچکس نمیتواند نبود آن را تصور کند زیرا بهعنوان حافظ سلامت ما سوءفهم میشود.
\n\n[https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2020/03/18/7.jpg]]
\n\nدرواقع، خود دولت برای ما خطرناکترین چیز است، چراکه توزیع بهشدت نامتوازن منابع را به اجرا درمیآورد و ما را مجبور میکند تا با چنین توزیع نامتعادلی از خطر روبرو شویم. اگر میخواهیم زنده بمانیم، نمیتوانیم فقط سیاستهای منصفانهتری را مطالبه کنیم؛ ما همچنین باید قدرت دولت را مشروعیتزدایی و تضعیف کنیم.
\n\nبرای آن هدف، ما بحث خود را با چند استراتژی برای مقاومت که در حال آغاز و پیشرفت هستند، خاتمه خواهیم داد.
\n\nدر سانفرانسیسکو، جماعت مسکن ایستگاه 40 با اعلام یکجانبهی اعتصاب اجارهبها در واکنش به بحران، راه را باز کرده است:
\n\n\n\n\nضرورت این لحظه، کنش قاطع و جمعی میطلبد. ما این کار را میکنیم تا از خودمان و اجتماعمان محافظت و مراقبت کنیم. اکنون بیشتر از هرزمان دیگری، ما از بدهی امتناع میکنیم و از استثمار شدن سر باز میزنیم. ما این بار را برای سرمایهداران متحمل نخواهیم شد. پنج سال پیش، ما تلاش صاحبخانهمان را برای بیرون انداختنمان شکست دادیم. ما به خاطر همبستگی همسایههایمان و دوستانمان در سراسر جهان پیروز شدیم. ما یکبار دیگر آن شبکه را فرامیخوانیم. جماعت ما احساس میکند برای پناهگاهی که از نیمهشب در سراسر منطقهی خلیج آغاز میشود، آماده است. معنادارترین اقدام همبستگی برای ما در این لحظه این است که همه با هم اعتصاب کنند. ما بهمحض اینکه بدانیم شما پشتیبان ما هستید، پشتیبان شما خواهیم بود. به استراحت بپردازید، دعا کنید و مراقب یکدیگر باشید.
\n
![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2020/03/18/7.jpg\")
\nبرای میلیونها نفر که قادر به پرداخت قبضهای خود نخواهند بود، این امر توفیقی اجباری است. میلیونها نفر بیشماری که هشتشان گرو نهشان است، از پیش شغل و درآمدشان را ازدستدادهاند و راهی برای پرداخت اجارهبهای آوریل ندارند. بهترین راه برای حمایت از آنها اعتصاب همهی ماست، که باعث میشود مقامات نتوانند هرکسی را که اجاره نمیپردازد، هدف قرار دهند. اگر امکانی برای کسب درآمد وجود ندارد، بانکها و صاحبخانهها نیز نباید بتوانند به کسب سود از رانت و اقساط وام ادامه دهند. عقل سلیم همین را میگوید.
\n\nاین ایده از پیش به اشکال بسیار متفاوتی در حال گردش بوده است. در ملبورنِ استرالیا، شاخهی محلی کارگران صنعتی جهان پیمان اعتصاب اجارهی کووید-19 را ترویج میدهد. انجمن گل سرخ خواستار آن است که مردم اجاره، وام و پرداخت هزینههای خدمات را در طی شیوع به حالت تعلیق درآورند. در ایالت واشنگتن، اعتصاب اجارهبهای سیاتل فراخوان مشابهی داده است. مستأجران شیکاگو بههمراه مردم آستین، سنتلوئیس و تگزاس، تهدید به اعتصاب اجارهبها میکنند. در کانادا، سازماندهی در تورنتو، کینگستون و مونترال وجود دارد. دیگران اسنادی را منتشر کردهاند که خواستار اعتصاب اجاره و وام میشود.
\n\nبرای موفقیت در اعتصاب اجارهبها در سطح کشور، حداقل یکی از این پیشگامان باید دستاورد کافی به دست آورد تا تعداد زیادی از مردم مطمئن باشند که اگر متعهد به مشارکت شوند، آلاخونوالاخون نخواهند ماند. باوجوداین بهجای اینکه منتظر سازمان تودهای واحدی برای هماهنگی اعتصاب گسترده از بالا باشید، بهتر است این تلاشها در سطح مردمی آغاز شود. سازمانهای متمرکز اغلب در مراحل اولیهی فرایند مبارزه به خطر میافتند و زیر پای تلاشهای خودآیین را که قدرت به چنین جنبشهایی میبخشد، خالی میکنند. بهترین کاری که میتوانیم انجام دهیم تا از این تجربه قویتر بیرون بیاییم، ساختن شبکههایی است که بتوانند بیتوجه به تصمیمات از بالا از خود دفاع کنند.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2020/03/18/4.jpg\")
\nصدها کارگر در کارخانهی کشتیسازی آتلانتیک در سنتنزر اعتصاب کردند. در فنلاند، رانندگان اتوبوس برای افزایش ایمنی خود در برابر آلودگی و اعتراض علیه خطراتی که در معرض آن هستند، از دریافت وجه از مسافران خودداری کردند و در این فرایند نشان دادند که حملونقل عمومی میتواند رایگان باشد.
\n\nزمان موعود برای طبقهی کارگر تحتفشار و بیثبات فرارسیده است که قدرت خود را از طریق اعتصابات و توقف کار نشان دهد. برای اولین بار، بیشتر جمعیت عمومی همدل خواهند بود، زیرا قطع روال عادی امور میتواند خطر انتشار ویروس را نیز کاهش دهد. بهجای اینکه به دنبال بهبود شرایط فردی کارمندان خاص از طریق افزایش دستمزدها باشیم، معتقدیم مهمترین کار ساختن شبکههایی است که بتوانند روال عادی امور را منقطع سازند، سیستم را در کل متلاشی کنند و به سمت برقراری انقلابی راههای بدیل زندگی و رابطه رهنمون شوند. در این مرحله، تصور برچیدن سرمایهداری آسانتر از تصور این است که حتی در این شرایط بتوان آن را بهگونهای اصلاح کرد که بتواند تمام نیازهای ما را به طریقی عادلانه و منصفانه برآورده کند.
\n\nشورشهایی در زندانهای برزیل و ایتالیا تابهحال منجر به فرارهای متعددی ازجمله فرارهای دستهجمعی شدهاند. شجاعت این زندانیان باید همهی جمعیتهای هدفی را به ما یادآوری کند که از نگاه عمومی دور نگهداشته شدهاند، کسانی که در فجایعی مانند این بیشترین رنج را متحمل میشوند.
\n\nاین شورشها همچنین میتوانند الهامبخش ما باشند: بهجای پیروی از دستورات و پنهان ماندن درحالیکه تمام دنیا به ماتریسی از سلولهای زندان تبدیل میشود، میتوانیم بهصورت جمعی عمل کنیم تا از مهلکه بگریزیم.
\n\n" }, { "id": "https://crimethinc.com/2018/05/29/dwlt-nqlby-twhmy-bysh-nyst-jmh-tbqty-b-hych-dwlty-nbwd-nmyshwd", "url": "https://crimethinc.com/2018/05/29/dwlt-nqlby-twhmy-bysh-nyst-jmh-tbqty-b-hych-dwlty-nbwd-nmyshwd", "title": "دولت انقلابی توهمی بیش نیست : جامعه طبقاتی با هیچ دولتی نابود نمیشود؟", "summary": "You can’t abolish class society without abolishing the asymmetry between ruler and ruled. That means abolishing the state.", "image": "https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2018/05/29/header.jpg", "banner_image": "https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2018/05/29/header.jpg", "date_published": "2018-05-29T15:55:00Z", "date_modified": "2025-12-02T03:08:51Z", "tags": [ "anarchism", "state communism" ], "content_html": "امما گلدمن میدانست و میخائیل باکونین ربع سده پیش از انقلاب ۱۹۱۷ روسیه پیشبینی کرده بود. مبارزان قدیمی Black Panther Party و Black Liberation Army Ashanti Alston و نیز Kuwasi Balagoon به همان نتیجه رسیده بودند: دولت انقلابی وجود ندارد. شما نمیتوانید از ابزار دولتی برای برچیدن سرکوب استفاده کنید.
\n\nآنارشیستها از اواسط سدهی نوزدهم میلادی همواره اعلام میکنند که تصاحب قدرت رهاییبخش نیست، بلکه با برچیدن دولت آزادی به دست میآید. از آن پس تاکنون، از پاریس تا سنپترسبورگ و از بارسلون تا پکن، چندین نسل از انقلابیان همین واقعیت را با پوست و گوشت خود لمس کردند. تعویض سیاستمداران نیز کارساز نیست، چرا که ساختارهای قدرت از قبیل پلیس، ارتش، دادگاهها، زندانها و بوروکراسی دست نخورده باقی میمانند. این ساختارها را چه یک شاه یا دیکتاتور و چه یک مجلس رهبری کنند، تفاوتی در اصل قضیه پدید نمیآید و در وضعیت حکومتشوندگان تغییر محسوسی حاصل نمیشود.
\n\nسرنوشت انقلاب مصر ۲۰۱۳ – ۲۰۱۲، انقلاب روسیه ۱۹۲۱ – ۱۹۱۷ و انقلاب ۱۸۵۱ – ۱۸۴۸ فرانسه همین واقعیت را نشان میدهد. همین که افراد شرکتکننده در تکتک این انقلابها از ایجاد تغییرات به شیوهای بیواسطه چشم بربستند و به نمایندگانی امیدوار گشتند، استبداد جدیدی حاکم شد. هیچ فرقی هم نمیکرد که خودکامگان جدید از ارتش، از اشرافیت یا از طبقهی کارگر آمده باشند یا قول استقرار دوبارهی آرامش یا نمایندگی قدرت پرولتاریا را داده باشند، نتیجه نهایی تقریباً مشابه شد.
\n\nدولت در ذات خود پیوندی طبقاتیست نمیتوان ادعا کرد که جامعه طبقاتی برچیده خواهد شد بی آن که دوگانه حاکم و حکومتشونده نابود نشود. اقتصاد فقط یکی از عرصههاییست که تفاوت قدرتهای قانونمند را به واسطه ساختارهای اجتماعی نشان میدهد، سیاست عرصهی دیگریست. نسبت مالکیت خصوصی سرمایه با اقتصاد همانند نسبت قدرت دولتی با سیاست است.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2018/05/29/4.jpg\")
\nمارکس و لنین سردرگمی بزرگی به وجود آوردند هنگامی که قول دادند دولت میتواند برای پایان جامعه طبقاتی عمل کند و سپس خودش زوال یابد. به عبارت دیگر آنان معتقد بودند که «زحمتکشان» – یا بهتر است گفته شود حزبی که آنان را نمایندگی میکند مانند بقیه احزابی که قدرت را میگیرند – پلیس، ارتش، دادگاهها، زندانها، بوروکراسی و دیگر شاخ و برگهای دولت را به دست میگیرند و معجزهوار برابری را مستقر میکنند. امّا پرسش این است: دولت چیست؟ دولت همانا تمرکز مشروعیت سیاسی در نهادهای ویژه است تا بتوان بر مردم حکومت کرد. این دقیقاً تعریف نابرابریست، چرا که این نهادها امتیاز اعمال قدرت را بر همگان در دستهای خود نگه میدارند. مارکسیستها و لنینیستها موفق شدند پس از دهها انقلاب قدرت را به دست بگیرند، امّا هیچ کجا نتوانستند جامعه طبقاتی را از میان برچینند. نه فقط دولتهایشان زوال نیافتند، بلکه همه جا عظیمتر و خفقانآورتر شدند. همانگونه که در بخشنامه سونویلیه* آمد:«چگونه ما میتوانیم انتظار داشته باشیم که جامعهای برابر و آزاد از بطن سازمانی زورگو زاده گردد؟»
\n\nهنگامی که انقلابیان تلاش میکنند نابرابریهای طبقاتی را با سپردن مالکیت خصوصی سرمایه به دست کنترل کامل دولت بزدایند، طبقهی حاکم که قدرت سیاسی را قبضه کرده است خود به یک طبقهی سرمایهدار تبدیل میگردد. واژهای که میتوان برای چنین وضعیتی برگزید به جز سرمایهداری دولتی نیست. هر جا که شما نمایندگی سیاسی و مدیریت بوروکراتیک میبینید همان جا جامعهای طبقاتی هم میبینید. یگانه راهی که به برچیدن نابرابریهای اقتصادی و سیاسی میرسد راهیست که مکانیزمهای اختلافات قدرت را جارو میکند. ساختارهای دولتی جایی در این راه ندارند. ایجاد شبکههای افقی خودمدیریتی و دفاع جمعی موجب میشوند که امتیازات دولتی ناممکن گردند و جایی برای نخبگان اقتصادی و سیاسی نماند. این خلاف تسخیر قدرت است.
\n\nهمه دولتها در مقابل چنین روشی میایستاند. نخستین شرطی که به یک دولت اجازه میدهد تا قدرت را حفظ کند، نگه داشتن انحصار نیروی سرکوبگر است. خودکامان فاشیست، دیکتاتورهای کمونیست و دمکراسیهای لیبرال دراین نقطه با هم اشتراک دارند. اگر احزابشان بسیار رادیکال هم باشند برای حفظ انحصار سرکوب با دیگر بخشهای قدرت زدوبند میکنند. مگر بلشویکها از افسران تزاریست بهره نبردند تا قیامها را در نطفه خفه کنند؟ مگر از خردهبورژوازی علیه آنارشیستها ابتداء در روسیه و سپس اسپانیا پشتیبانی نکردند؟ مسئله با بلشویسم این نبود که از قهر وحشیانه استفاده کرد تا برنامههای انقلابی را به پیش برد، آنان خشونت به کار بردند تا انقلابیان را نابود کنند.
\n\nکمتر کسی شهامت بازگویی این واقعیات را دارد. نسلی که پس از فروپاشی شوروی به میدان آمده است هنوز گمان میکند که اگر افراد شایستهای در دولت برگمارده شوند، مشکلات حل میشوند. اما مداحان لنین و استالین همچون مدافعان سرمایهداری استدلال میکنند و در نظر نمیگیرند که میلیونها نفر استثمار شدند و برای دفاع از آزادی یا به زندان افتادند یا کشته شدند.
\n\nبه هر حال بازگشت به سوسیالیسم دولتی سده بیستم غیرممکن است. مردم بلوک شرق در لطیفهای میگفتند: سوسیالیسم گذار دردآوری از سرمایهداری به سرمایهداریست! ما میتوانیم از این نظر بگوییم که عروج سوسیالیسم دولتی سده بیستم، پیشروی تاریخی نبود که مارکس پیشبینی کرده بود، بلکه دوران گذاری برای تحکیم و توسعه سرمایهداری بود. «سوسیالیسم واقعاً موجود» چیزی به جز صنعتیسازی اقتصادهای پسافئودالی برای ورود به بازار جهانی نبود و همچون فوردیسم در غرب، نگرانی زحمتکشان را تقلیل داد و موقعیتشان را تثبیت کرد. سوسیالیسم دولتی در شرق و فوردیسم در غرب دو بال توقف موقت تضاد کار و سرمایه بود که اکنون جهانیسازی نئولیبرالی بیش از همیشه تشدید کرده است.
\n\nامروز دیگر اقتصاد بازار آزاد تمام دستآوردهای سوسیال-دمکرات را در سوئد و فرانسه بلعیده است. هر جا که احزاب چپ با قول اصلاح کاپیتالیسم قدرت را به دست گرفتند، شدیدترین اقدامات نئولیبرالی و حتا سرکوبگرانه را به عمل آوردند. قدرتگیری سوسیال-دمکراسی جنبشهای اجتماعی پایهای را خواباند و با ژستی ترقیخواهانه ستایش مرتجعترین نیروهای راست را برانگیخت و آنها را در برابر شورش مردم بیمه کرد. آیا در برزیل با لولاداسیلوا و حزبش، در یونان با تسیپراس و سیریزا و در نیکاراگوئه با اورتگا و دارودستهاش چنین نشد؟
\n\nدیگر الگویی برای دولت «انقلابی» به جز سرمایهداری دولتی چین نمانده است. کارگران در چین همانقدر استثمار میشوند که در ایالات متحده تا مشتی ثروتاندوزی کنند. چین مثال زندهایست تا نشان داده شود، که همچون اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی، با اداره دولتی اقتصاد گامی هر چند کوچک به سوی برابریطلبی برداشته نمیشود.
\n\nآینده شاید مجموعهای از مناطق فقیرشده با نئولیبرالیسم، مناطقی ناسیونالیست، منطقههایی با اقتصاد اقتدارگرا و مناطقی با لغو آنارشیستی مالکیت خصوصی باشد، اما دیگر نمیتوان تصور کرد که دولتی بتواند مسائل کاپیتالیسم را به نفع مشتی و علیه تمام زحمتکشان حل و فصل کند. فاشیستها و حتا ناسیونالیستها میخواهند از وضعیت موجود سوءاستفاده کنند و چنین القاء میکنند که گویا دولتهایی که آنان اداره میکنند توانایی حل مسائل را دارند، اما ما باید لاینقطع با این توهم نیز مبارزه کنیم.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2018/05/29/7.jpg\")
\nبرخی بر این باوراند که ما باید موقتاً کشمکشهایمان را با هواداران کمونیسم اقتدارگرا کنار بگذاریم تا با تهدیدات فوریتر همچون فاشیسم برزمیم. اما آیا همین فاشیستها نبودند که توانستند با افراختن ترس از توتالیتاریسم چپ بسیاری را گرد خود آورند؟ هنوز بسیارند زنان و مردانی که اردوی خود را برای تغییرات اجتماعی انتخاب نکردهاند و برماست تا در دل و روح آنان، با موضعگیری علیه اقتدارگرایی راست و چپ، رخنه کنیم.
\n\nما در مبارزات مردمی علیه کاپیتالیسم، خشونت دولتی و فاشیسم شرکت میکنیم و همزمان نظر مستقل خود را علیه هر نوع اقتدارگرایی ترویج میکنیم. اگر چنین نکنیم، پیشاپیش خود را محکوم به خردشدن استخوانها زیر یکی از آنها خواهیم کرد. آنارشیستها، منشویکها و سوسیالیستهای انقلابی خود را برای سرکوبهای پس از ۱۹۱۷ آماده نکردند و دیدیم چگونه از میان برده شدند.
\n\nدیگر قرار نیست که جنبشهای انقلابی به دست کسانی چون بلشویکها سرکوب شوند. راه دیگری وجود دارد.
\n\nما باید فضاهایی را برای خودگردانی، که پاسخگوی نیازها باشند، باز کنیم و مشروعیت دولتی را برچینیم و این ربطی به گرفتن قدرت دولتی ندارد. ما میتوانیم با ایجاد شبکههای ریزومی در سطح جهان از خود دفاع کنیم بی آن که نیازی به دیکتاتوری و ارتش باشد. انجمنهایی که پایهاشان بر تعاون داوطلبانه و همیاری متقابل است به مراتب از نمایندگانی که یک بار پس از انتخاب به هیچ کس حساب پس نمیدهند، مشکلگشاترند. ایجاد کمونهای افقی بیش از هر دولتی قادرند اقتصاد را اداره کنند. این آلترناتیوی بود که میتوانست در سالهای ۱۹۳۰ در اسپانیا کامیاب گردد، اگر زیر یورشهای فرانکو از سویی و استالین از سوی دیگر قرار نمیگرفت. الگوهای آنارشیستی در سه دهه اخیر در چیاپاس، بلادالقبائل، آتن و روژآوا در بوتهی عمل قرار گرفتند.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2018/05/29/2.jpg\")
\nمبلغان راهحلهای دولتی مدعیاند که بیش از دیگران کارآمد هستند. اما پرسش این است: در چه؟ میانبری به سوی آزادی نیست و آزادی از بالا به دست نمیآید. ما خواهان برابری واقعی هستیم. ما نمیتوانیم به برابری برسیم در صورتی که شکل سازماندهیامان آن را منعکس نکند. به همین جهت ما خواهان عدم تمرکز هر چه بیشتر قدرت هستیم و با هر گونه سلسله مراتب مخالفیم. ما میتوانیم در سطح محلی پروژههایی را راهاندازی کنیم که با عمل مستقیم و همبستگی به نیازهای فوری پاسخ دهند و آنها را در سطح جهانی بسط دهیم. این راهیست به سوی شرایطی که به هیچ کس جرأت حکمفرمایی بر ما را ندهد. گمان نکنید که الگوی انقلابی که ما مروجش هستیم یک شبه پیروز خواهد شد، خیر، این انقلابیست دائمی که میخواهد بنیانهای متمرکز قدرت را از کانون خانوادگی تا کاخ سفید از بن و ریشه برافکند.
\n\nروشن است که هر روز بحرانهای عصر ما ژرفتر میشوند و بدیهیست که مبارزات انقلابی اوج خواهند گرفت. آنارشیسم یگانه راه تغییرات انقلابیست که در دریایی از خون تیره و تار نمیشود. ما باید این راه را برای هزاره جدید به روز کنیم، وگرنه محکوم به تکرار گذشته خواهیم بود.
\n\n*بخشنامه سونویلیه: سونویلیه شهریست در سوئیس. روز ۱۲ نوامبر ۱۸۷۱ شانزده نفر از اعضای فدراسیون ژوراسی انجمن بینالمللی زحمتکشان (انترناسیونال اول) با امضای بخشنامه و با تأکید بر مفاد اساسنامهای خواهان فراخوان کنگرهای شدند. خواست آنان به این خاطر صورت گرفت که شورای عمومی لندن که زیر نفوذ مارکس بود بیش از پیش انجمن را به سوی اقتدارگرایی میبرد. امضاکنندگان بر این باور بودند که رهایی کارگران فقط به دست خودشان امکانپذیر است و نه آن گونه که هواداران مشی مارکس میگفتند با گرفتن قدرت سیاسی. این بخشنامه به جایی نرسید و مارکس توانست سال ۱۸۷۲ در کنگره لاهه گرایش آنارشیست را از انترناسیونال اخراج کند. گرایش آنارشیست انترناسیونال از انقلاب اجتماعی لااقل در سطح اروپا دفاع میکرد اما مارکس باقیمانده انترناسیونال را به شرکت در مبارزه سیاسی پارلمانتاریستی در سطح ملی قانع کرد. (توضیح مترجم)
\n\nبرگردان از: نادر تیف – فروردین ۱۳۹۹ – آوریل ۲۰۲۰
\n\n" }, { "id": "https://crimethinc.com/2017/02/06/grwhhy-hmbstgy-sng-bny-bnydyn-szmn-anrshysty", "url": "https://crimethinc.com/2017/02/06/grwhhy-hmbstgy-sng-bny-bnydyn-szmn-anrshysty", "title": "گروههای همبستگی : سنگ بنای بنیادین سازمان آنارشیستی", "summary": "You and your friends already constitute an affinity group, the fundamental building block of anarchist organization. Here’s how affinity groups work and the advantages they offer.", "image": "https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2017/02/06/header.jpg", "banner_image": "https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2017/02/06/header.jpg", "date_published": "2017-02-06T19:00:00Z", "date_modified": "2025-03-02T20:38:54Z", "tags": [ "adventure", "analysis" ], "content_html": "دوران متلاطمی پیش روی ماست. در حال حاضر محاصرهها، راهپیماییهای اعتراضی، شورشها و درگیریها مرتباً اتفاق میافتند. زمان سازمانیابیِ گسترده برای تحولات پیشرو گذشته است.
\n\nاما سازمانیابی لزوما بهمعنای پیوستن به نهادی ازپیشموجود و گرفتن دستورات نیست؛ اصلا این مفهوم نباید به ازدستدادن عاملیت و هوش برای تبدیلشدن به چرخدندهی یک ماشین بزرگتر معنا شود. از منظر آنارشیستی، ساختار سازمانی باید هم آزادی فردی و هم همکاری داوطلبانه را در تمامی مقیاسها حداکثری کند: از کوچکترین گروهها گرفته تا جامعه بهمثابهی یک کل.
\n\nشما و دوستانتان در حال حاضر یک گروه همبستگی، که سنگ بنای اساسی یک نمونه از سازمانهای آنارشیستی است، تأسیس کردهاید. گروه همبستگی، متشکل از حلقهای از دوستان است که خود را بهمثابهی یک نیروی سیاسی خودآیین درک میکنند. ایده این است: افرادی که یکدیگر را میشناسند و به هم اعتماد دارند باید با یکدیگر کار کنند؛ بهمنظور واکنشدهی سریع و هوشمندانه و منعطف در وضعیتهای اضطراری.
\n\nاین ساختارِ بدون رهبر که نتیجهبخشی خود را در طی هر نوعی از فعالیتهای پارتیزانی ثابت کرده است و همان طور که در آنچه شرکت تحقیق و توسعه آن را تاکتیکهای «ازدحامی» مینامد، گروههای غیرقابلپیشبینیِ خودآیین یک رقیب متمرکز را در هم میشکنند. شما باید در هر تظاهرات با یک گروه همبستگی، با درک مشابهی از اهداف و قابلیتهایتان شرکت کنید. اگر در یک گروه همبستگی هستید که تجربهی دست به عمل زدن با هم را دارد، خیلی بهتر برای مواجهه با شرایط اضطراری آماده خواهید بود و بیشترین بهره را از فرصتهای غیرمنتظره خواهید برد.
\n\nبهنسبت اندازهی کوچکشان، گروههای همبستگی میتوانند ضربهای که بهطور نامتناسبی قوی است وارد کنند. بر خلاف ساختارهای بالا به پایین سنتی، آنها برای سازگاری با هر موقعیتی آزاد هستند، آنها نیاز ندارند که تصمیماتشان را از خلال پروسهی پیچیدهی تصویبشدن بگذرانند، و تمام مشارکتکنندگان میتوانند فوراً کنش و واکنش نشان دهند بدون اینکه منتظر دستورات بمانند؛ البته با داشتن تصوری واضح از آنچه که از یکدیگر انتظار دارند. تحسین و الهام متقابل که بر پایهی آن تشکل یافتهاند، تضعیف آنان را دشوار میکند. در تضادی قاطع با ساختارهای کاپیتالیست، فاشیست و سوسیالیست، آنها بدون نیاز به سلسلهمراتب یا اجبار کارایی دارند. مشارکت در یک گروه همبستگی میتواند رضایتبخش و مفرح و در عین حال نتیجهبخش باشد.
\n\nمهمتر از همه، گروههای همبستگی بهوسیلهی امیال مشترک و وفاداری برانگیخته میشوند تا سود یا وظیفه یا هر نوع دیگری از پاداش یا چیزهای انتزاعی. بنابراین تعجبی ندارد که جوخههای پلیس ضدشورش را گروههای همبستگیای دور نگه میدارند که فقط به قوطیهای گاز اشکآوری که بهسمت آنها پرتاب شده مسلح هستند.
\n\nبعضی از گروههای همبستگی رسمی و همهجانبهاند: مشارکتکنندگان با یکدیگر زندگی میکنند و همهچیز را مشترکاً با هم تقسیم میکنند. ولی نیازی نیست که گروه همبستگی تمهیدی دائمی باشد؛ میتواند بهعنوان ساختاری آسوده کار کند که از اتحاد افراد علاقهمند و معتمد در طول یک پروژهی مشخص تشکیل شده است.
\n\nیک تیم مشخص میتواند بارها و بارها بهعنوان یک گروه همبستگی با یکدیگر کنش انجام دهند، ولی اعضا میتوانند به گروههای کوچکتر از گروه همبستگی تقسیم شوند؛ در دیگر گروههای همبستگی مشارکت کنند یا خارج از ساختار گروه همبستگی کنش داشته باشند. آزادی مشارکت و سازمانیابی همان طور که هر شخص مناسب میداند یک اصل آنارشیستی بنیادین است؛ این اصل، فراوانی را گسترش میدهد: پس هیچکس یا هیچ گروهی برای کارکرد کل حیاتی نیست و گروههای متفاوت میتوانند در صورت نیاز دوباره پیکربندی شوند.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2017/02/06/stretching.jpg\")
گروه همبستگی قالبی انعطافپذیر است.
\nگروه همبستگی میتواند با توجه به اهدافتان از دو تا شاید پانزده فرد گستره داشته باشد. با این حال هیچ گروهی نباید آنقدر پرتعداد باشد که مکالمهای غیررسمی دربارهی موضوعات فوری ناممکن شوند. همیشه میتوانید در صورت نیاز به دو یا چند گروه تقسیم شوید. در کنشهایی که نیاز به رانندگی دارند، آسانترین سیستم اغلب آن است که هر گروه همبستگی یک وسیلهی نقلیه داشته باشد.
\n\nنقاط قوت، شکنندگیها و پیشزمینههای یکدیگر را بشناسید تا بدانید برای چه چیزهایی میتوانید روی یکدیگر حساب باز کنید. تحلیل خود از موقعیتی که به آن وارد میشوید و چیزی که ارزش بهدستآوردن دارد را به بحث بگذارید؛ مشخص کنید که کجا آنها تطابق دارند، کجا مکمل هستند و کجا تفاوت دارند، تا برای در لحظه تصمیمگرفتن آماده باشید.
\n\nیک راه توسعهی صمیمیت سیاسی، خواندن متون و بحثکردن راجع به آنها با یکدیگر است؛ هرچند هیچچیز جای تجربهی میدانی را نمیگیرد. همین الان بهآرامی آغاز کنید تا بیش از اندازه تحت فشار قرار نگیرید. تنها زمانی که زبانی مشترک و دینامیک درونی سالمی وضع کردید آمادهی شناسایی اهدافی که میخواهید به دست بیاورید، تهیهی نقشه و انجام عملیات میدانی هستید.
\n\nگروههای همبستگی نسبت به نفوذ مقاومند؛ زیرا همهی اعضا، گذشتهای مشترک و صمیمیت دارند و نیازی نیست هیچکس در خارج از گروه از برنامهها و اهداف آنان آگاه شود.
\n\nبهمحض شکلگیری گروه همبستگی، این گروه باید یک سری از فعالیتهای امنیتی را وضع کند و به آنها پایبند بماند. در بعضی از موارد شما میتوانید فعالیتهای شفاف و عمومی داشته باشید. در موارد دیگر، نباید از چیزهایی که درون گروه در جریان است در بیرون از آن صحبتی شود؛ حتی پس از اینکه تمام فعالیتهای آن مدتها پیش تکمیل شدهاند. در برخی موارد هیچکس جز مشارکتکنندگان نباید از وجود گروه خبر داشته باشند. شما و رفقایتان میتوانید کنشهایی را به بحث بگذارید و برای آنها آماده شوید، بدون اینکه با بیگانگان حرفی از تشکیل گروه همبستگی بزنید. به خاطر داشته باشید که حرکتکردن از وضعیتی امن بهسوی وضعیتی ناامن سادهتر است، در نسبت با عکس آن.
\n\nگروههای همبستگی عموماً از طریق تصمیمگیری اجماعی عمل میکنند: تصمیمات بهطور جمعی بر اساس نیازها و امیال هر فرد درگیر گرفته میشوند. رأیگیریهای دموکراتیک که در آن اکثریت راه خود را میروند و اقلیت باید زبان به دهان بگیرند، مورد لعن و نفرین گروههای همبستگیاند؛ چراکه اگر گروهی بخواهد بیمشکل، کارایی داشته باشد و زیر استرس فرو نپاشد، تمام افراد درگیر باید رضایت داشته باشند. قبل از هر اقدامی، اعضای یک گروه باید با یکدیگر اولاً اهداف فردی و جمعی خود، ثانیاً ریسکهایی که مشکلی با پذیرفتن آن ندارند و در نهایت انتظارات خود را از یکدیگر وضع کنند. این موضوعات مشخصشده میتوانند یک نقشه را فرمولبندی کنند.
\n\nاز آنجایی که موقعیتهای کنش همیشه غیرقابلپیشبینیاند و نقشهها بهندرت طبق انتظار پیش میروند، بهکارگرفتن رویکردی دوگانه برای آمادهسازی ممکن است کمک کند. از طرفی میتوانید برای سناریوهای مختلف برنامه بچینید: اگر الف اتفاق افتاد ما به وسیلهی X به یکدیگر خبر میدهیم و از نقشهی جایگزین استفاده میکنیم؛ اگر ابزار ارتباطی برای X غیرممکن بود، ما در مکان Z در ساعت Q دوباره گرد هم میآییم. از طرف دیگر میتوانید ساختارهایی را پیاده کنید که حتی اگر چیزی خلاف سناریوهایی که تصور کردهاید رخ دهد، مفید خواهند بود. این میتواند بهمنزلهی آمادهسازی منابع (مثل پرچمها، تجهیزات پزشکی یا سازوبرگ تهاجمی)، تقسیم نقشهای داخلی (برای مثال دیدهبانی، ارتباطات، پزشک، رابط رسانه)، وضعکردن سیستمهای ارتباطی (مثل تلفنهای برنر یا عبارات رمزگذاریشده که میتوانند برای انتقال اطلاعات بهشکل امن فریاد زده شوند)، آمادهسازی استراتژیهای کلی (برای مثال برای زیر نظر نگهداشتن یکدیگر در محیطهای گیجکننده)، طرحریزی مسیرهای فرار اضطراری یا آمادهکردن حمایت قانونی در حالتی که کسی دستگیر شده است باشد.
\n\n![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2017/02/06/running.jpg\")
در محیطهای اعتراضی پرهرجومرج امنتر است در قالب یک گروه همبستگی صمیمی فعالیت کنید.
\nگروه همبستگی تنها در مقابل خود پاسخگو است و این یکی از قوتهای آن است. گروههای همبستگی بار تشریفات آییننامهای سازمانهای دیگر، دشواریهای رسیدن به توافق با غریبهها یا محدودیتهای پاسخ به بدنهای که بهشکل فوری در کنش درگیر نیستند را بر دوش نمیکشند.
\n\nدر عین حال تنها به این دلیل که اعضای یک گروه همبستگی برای وفاق با یکدیگر تلاش میکنند، هر عضو گروه همبستگی باید برای رابطهی توأم با مراعات مشابه با دیگر افراد تلاش کند؛ یا حداقل رویکردهای دیگران را کامل کند، حتی اگر دیگران ارزش این همکاری را درک نکنند. در حالت ایدهآل، بیشتر مردم باید از مشارکت و مداخلهی گروه همبستگی خرسند باشند، نه اینکه از شما برنجند یا بترسند. آنها باید ارزش الگوی گروه همبستگی را درک کنند، تا بعد از دیدن موفقیت آن و نفعبردن از موفقیت آن، خودشان نیز آن را به کار بگیرند.
\n\nیک گروه همبستگی میتواند با دیگر گروههای همبستگی در چیزی که بعضاً خوشه نامیده میشود، همکاری کند. تشکل خوشهای گروه بزرگتری از افراد را قادر میسازد که با مزیتهایی که یک گروه همبستگی بهتنهایی دارد عمل کنند. اگر نیاز به سرعت و امنیت باشد، نمایندگان هر گروه بهجای تمام اعضا هرچه سریعتر ملاقات میکنند؛ اگر هماهنگی حیاتی است، گروهها یا نمایندگانشان میتوانند رویههایی برای ارتباط در گرماگرم کنش ترتیب دهند. در طول سالهای همکاری با یکدیگر، گروههای همبستگی مختلف میتوانند یکدیگر را به همان خوبی که خودشان را میشناسند، بشناسند و در نتیجه با یکدیگر راحتتر و کارآمدتر باشند.
\n\nزمانی که چندین خوشه از گروههای همبستگی نیاز به همکاری در کنشهای کلان دارند، برای مثال پیش از یک تظاهرات، میتوانند یک جلسهی انجمن سخنگویان برگزار کنند که در آن گروههای همبستگی و خوشههای مختلف میتوانند به یکدیگر قصدهایشان را اطلاع دهند (تا هر حدی که خردمندانه است). انجمن سخنگویان بهندرت همرأییِ یکپارچه تولید میکند، ولی میتوانند مشارکتکنندگان با امیال و منظرگاههای گوناگون را که داخل بازی هستند، در جریان بگذارند. خودانگیختگی و استقلالی که تمرکززدایی آن را تأمین میکند، بزرگترین نقاط قوت ما در مبارزه با رقیب مجهزتر از خودمان است.
\n\nبرای اینکه گروههای همبستگی و ساختارهای بزرگتر مبتنی بر اجماع و همکاری کارایی داشته باشند، حیاتی است که همهی کسانی که درگیر هستند بتوانند به یکدیگر تکیه کنند تا تعهدات خود را با موفقیت محقق کنند. زمانی که بر سر یک برنامه توافق شد، هر فرد در گروه و هر گروه در خوشه باید یک یا چند جنبهی انتقادی آمادهسازی و اجرای برنامه انتخاب کند و پیشنهاد کند که ضمیمه شوند. ضمیمهی تأمین یک منبع یا تکمیل یک پروژه بهمعنای تضمین این است که هر اتفاقی هم که بیفتد، هدف بهنحوی محقق خواهد شد. اگر شما خط ویژهای برای گروهتان در طول یک تظاهرات راه میاندازید، شما این دِین را به آنها دارید که آن را انجام دهید حتی اگر بیمار شوید؛ اگر گروه شما قول میدهد که پرچمهایی برای یک کنش آماده کند، اطمینان حاصل کنید که پرچمها آماده هستند؛ حتی اگر بهمعنی بیدار ماندن در طول شب قبل بهدلیل حضور نیافتن بقیهی اعضای گروه همبستگیتان است. در طول زمان، یاد خواهید گرفت که چگونه بحرانها را مدیریت کنید و اینکه روی چه کسانی میتوانید حساب باز کنید.
\n\nدست از پرسیدن اینکه چه خواهد شد یا اینکه چرا اتفاقی نمیافتد، بردارید. با دوستانتان دور هم جمع شوید و شروع کنید به تصمیمگرفتن دراینباره که چه خواهد شد. زندگی را در حالت ناظر منفعلی نگذرانید که منتظر است به او بگویند چه کاری انجام دهد. عادت کنید به بحث دربارهی آنچه که دوست دارید وقوعش را ببینید و آن ایدهها را به واقعیت تبدیل کنید.
\n\nبدون ساختاری که ایدهها را بهسمت عملی شدن هل دهد، بدون رفقایی که با آنها طوفان فکری کنید و برای توسعهی ایدههایتان به نقاط مختلف سفر کنید و ابتکار عمل ایجاد کنید، محتمل است که از کار بیفتید و از بسیاری از پتانسیلهای خود محروم شوید؛ اما در کنار آنها پتانسیلها ده یا هزاران برابر میشود. مارگارت مید میگوید: «هرگز شک نکن که گروه کوچکی از افراد اندیشمند و متعهد بتوانند دنیا را تغییر دهند». او چنین ادامه میدهد: «این تنها چیزی است که تاکنون این کار را کرده است». او چه اطلاع داشت چه نه، داشت به گروههای همبستگی اشاره میکرد. اگر هر فرد در هر عمل علیه دولت و وضع موجود بهعنوان بخشی از یک گروه صمیمی و فداکار همبستگی مشارکت میکرد، انقلاب در چند سال کوتاه محقق میشد.
\n\nگروه همبستگی میتواند حلقهی دوختودوز یا جمع خدمات تعمیر و نگهداری باشد، میتواند برای هدف تأمین یک وعدهی غذایی در تسخیر یا اجبار شرکت چندملیتی به خروج از تجارت از طریق یک برنامهی بادقت هماهنگشدهی خرابکاری گرد هم آیند. گروههای همبستگی باغ اجتماعهایی کاشتهاند و از آنها حمایت کردهاند، ساختمانهایی ساختهاند و تسخیر کردهاند و سوزاندهاند، برنامههای مراقبت از کودکان محله و اعتصابات وایلدکت را سازماندهی کردهاند، گروههای همبستگی فردی معمولا انقلابهایی در هنرهای بصری و موسیقی عامهپسند بنیان نهادند. گروه موسیقی موردعلاقهی شما یک گروه همبستگی است. گروه همبستگی هواپیما اختراع کرده است. گروه همبستگی دیگری این وبسایت را میگرداند.
\n\n\n\n\nبگذارید ۵ نفر که با آذرخش کنش مصمم شدهاند نه تکاپوی بقا، با یکدیگر ملاقات کنند: از آن لحظه اندوه پایان مییابد و تاکتیکها آغاز میشود.
\n
![](\"https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2017/02/06/all-power-to-the-affinity-groups.jpg\")
\nاین روزها، جدا این از پرسش که آیا شما در یک فعالیت غیرقانونی شرکت دارید یا نه، این مسأله خیلی مهم است که از امنیت خود هنگام شرکت در اعتراضات عمومی محافظت کنید. نهادهای دولتی و کشوریِ مجری قانون، فایلهایی مفصل از تمام کسانی که مشکوک میدانند تهیه میکند؛ اگر نمیخواهید آنها به حریم شخصیتان تجاوز کنند، بهتر است درعینِ استفاده از حق خود برای آزادی بیان، تلاش کنید ناشناس باقی بمانید.
\n\nآیا میخواهید بجای چرخی بیچهره درون یک چرخدندهی بزرگ، فردی خودمختار باشید؟ عالی است! همین است، البته جدا از زمانی که درحال راهپیمایی در یک تظاهرات هستید – جایی که انطباق و همسانی با باقی افراد سلاحی است برای در هم شکستن خود دستگاه!
\n\nهدف از اجرای این تاکتیک موسوم به بلوک سیاه (Black Bloc) این است که با پوشیدن لباسهای سراسر مشکی همه تا جای ممکن مثل هم باشند، به این ترتیب در حالت ایدئال، هیچ فردی در تودهی افراد ناشناس قابل شناسایی نخواهد بود. این به حفظ امنیت همه کمک میکند. اگر تنها عدهای از افراد درون بلوک این توصیهها را عملی کنند، پلیس به سادگی میتواند افراد و گروهها را هدف قرار دهد، و نتیجه برای همه خطرآفرین خواهد بود. کسانی که تلاش میکنند ناشناس باقی بمانند توجهات را به خود جلب میکنند و باقی افراد نیز به آسانی شناسایی میشوند و به اهدافی آسان برای حمله تبدیل میشوند. هیچیک از این شرایط مطلوب نیست.
\n\nاین مسائل را جدی بگیرید! اگر برای انجام عملی مخاطرهآمیز برنامهریزی میکنید، عمل به این توصیهها حیاتی است. اگر نه، میتوانید به محافظت از همقطارانتان کمک کنید و خودتان را در معرض آماج حملات قرار ندهید.
\n\nدستگیر نشوید! مراقب خودتان باشید و حکومت را متلاشی کنید!
\n\n" }, { "id": "https://crimethinc.com/2004/11/01/frhng-mnyt", "url": "https://crimethinc.com/2004/11/01/frhng-mnyt", "title": "فرهنگ امنیت چیست؟", "summary": "", "image": "https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2004/11/01/header.jpg", "banner_image": "https://cdn.crimethinc.com/assets/articles/2004/11/01/header.jpg", "date_published": "2004-11-01T19:00:00Z", "date_modified": "2025-11-12T04:04:26Z", "tags": [], "content_html": "فرهنگ امنیت یکسری از عادات مشترک بین افراد یک اجتماع است که اعضای آن ممکن است تحت نظر حکومت باشند. این عادات برای به حداقل رساندن خطر طراحی شدهاند. در کار بودن یک فرهنگ امنیت، افراد را از درگیری مداوم و پایهای با نکات امنیتی رها میکند؛ و میتواند از شکاکبودن و وحشتزده شدن در موقعیتهای پراسترس جلوگیری کند، مهمتر از همه میتواند مانع به زندان افتادنتان شود! تفاوت بین پروتکل و فرهنگ این است که فرهنگ ناخودآگاه، غریزی و نتیجتاً بدون زحمت است؛ به محض این که امنترین رفتار ممکن برای همه در حلقههایی که درون آن از جایی به جایی دیگر میروید، تبدیل به عادت شود، میتوانید وقت و انرژی کمتری برای تاکید بر لزوم آن صرف کنید؛ در خطر نتایج حاصل از رعایت نکردن آن نباشید، یا نگران میزان خطری نباشید که متوجهتان است، چرا که همگی هرآنچه که برای مراقبت در توان دارید انجام میدهید. اگر شما عادت کنید که چیز حساسی را دربارهی خودتان فاش نکنید، میتوانید بدون دغدغۀ این که دیگران اطلاعاتی هستند یا نه، با آنها همکاری کنید؛ اگه همه بدانند که پشت خط تلفن دربارهی چه چیزهایی صحبت نکنند، دشمنان شما هرچقدر که استراق سمع کنند به جایی نمیرسند.
\n\nهرچه تعداد اشخاصی که چیزی را میدانند که میتواند افراد یا پروژهها را در معرض خطر قرار دهد بیشتر باشد – خواه این که آن چیز هویت اشخاصی باشد که کنشی غیرقانونی انجام دادهاند، محل یک جلسهی خصوصی یا برنامهای برای فعالیتی در آینده – احتمال بیشتری وجود دارد که اطلاعات به دست افراد غلطی بیفتد. به اشتراکگذاری چنین اطلاعاتی با کسانی که به آن اطلاعات نیاز ندارند به همان میزان که افراد درگیر را در معرض خطر قرار میدهد، به خود آن افراد نیز زیان میرساند: آنها در موقعیت دردناکی قرار میدهد که ممکن است زندگی دیگران را با یک قدم اشتباه به هم بریزند. برای مثال، اگر بازجویی شوند مجبورند پنهانکاری کنند تا این که صادقانه ادعای بیاطلاعی کنند.
\n\nاز دیگران دربارهی اطلاعات محرمانهای که نیاز ندارید بدانید، چیزی نپرسید. دربارهی کارهای غیرقانونی که خودتان یا دیگران انجام دادهاید فخرفروشی نکنید، به وقایعی که اتفاق خواهند افتاد یا شاید اتفاق بیفتند اشاره نکنید، یا حتی به علاقهی شخص دیگری مبنی بر شرکت در چنین فعالیتهایی اشاره نکنید. هنگام صحبتکردن هشیار باشید؛ مراقب باشید بیفکر و اتفاقی به چیزی اشاره نکنید!
\n\nبه سوالاتی که نمیخواهید پاسخ ندهید – نه فقط در رابطه با افسران پلیس، بلکه همچنین با دیگر فعالین و حتی دوستان نزدیک: اگر چیزی هست که دربارهی به اشتراکگذاری آن احساس امنیت نمیکنید در مورد آن صحبت نکنید. این به معنی به دل نگرفتن از کسانی است که به پرسش شما پاسخ نمیدهند: اگر مکالمهای هست که میخواهند بین خودشان نگه دارند، یا از شما میخواهند که درون یک جلسه یا پروژه نباشید، نباید به خودتان بگیرید – به نفع همه است که برای چنین کاری آزاد باشند. به همین شکل، در هر پروژهای که دربارهی آن حس خوبی ندارید شرکت نکنید، یا با کسی که کنار او احساس راحتی ندارید همکاری نکنید، یا حس ششم خود را همیشه نادیده نگیرید؛ اگه چیزی اشتباه پیش برود و دچار دردسر شوید، حداقل پشیمان نخواهید بود. شما مسئولید که نگذارید کسی شما را مجبور به پذیرش خطری کند که آمادگی آن را ندارید.
\n\nاگر دستگیر شدید، به هیچوجه هیچگونه اطلاعاتی را که فرد دیگری را در معرض خطر قرار دهد درز ندهید. برخی توصیه میکنند که همهی فعالان گروه کنشِ مستقیم سوگند صریحی یاد کنند: در آن صورت همه، در بدترین شرایط، زمانی که زیر فشار، تمایز بین درزدادن جزئیات کماهمیت و لودادن همهچیز دشوار است، به یاد خواهند آورد که دقیقا چه تعهداتی به یکدیگر دارند.
\n\nدر روشهایی که به کار میگیرید، اهدافی که انتخاب میکنید و انتخاب زمان و مکان ملاقات برای همفکری بیش از حد پیشبینیپذیر نباشید. در مظاهر عمومی نزاعی که در آن حوزه جدیترین فعالیت اصلی خود را انجام میدهید خیلی مقابل چشم نباشید: نام خود را از رسانه و لیستهای ایمیل دور نگه دارید، شاید بهتر باشد از همکاری با سازمانها و کمپینهای غیرزیرزمینی کلا خودداری کنید. زمانیکه درگیر فعالیتهای به جد سری با چند نفر از رفقا هستید، شاید بهتر باشد که معاشرت خود را مقابل عموم محدود کنید؛ اگر از باهمدیگر دیده شدن کاملاً اجتناب نمیکنید. نهادهای امنیتی(فدرال) میتوانند به راحتی به شماره تماسهایی که از تلفن شما با آنها تماس گرفته شده است دسترسی پیدا کنند و از چنین لیستهایی برای پیبردن به شبکۀ افراد مرتبط به شما استفاده کنند؛ مشابه این اتفاق برای ایمیل شما، کتابهایی که از کتابخانهها امانت میگیرید و به ویژه سایت شبکههای اجتماعی مثل Myspace خواهد افتاد.
\n\nردی به جا نگذارید: استفاده از کارت اعتباری، کارت سوخت و تماسهای تلفنی همه مدرکی از تحرکات، خریدها و ارتباطات شما به جا میگذارد. اگر احتمال میدهید لازمتان شود، داستانی که توسط ادلۀ قابل اثبات تایید میشود، برای لاپوشانی کردن وقایع، آماده داشته باشید. مراقب چیزی که زبالهی شما ممکن است دربارهی شما فاش کند باشید – فقط دورریزها نیستند که به زبالهدان میروند! حساب هر سند مکتوب و فتوکپی دال بر اتهام را در ذهن نگه دارید – همه را در یک مکان نگه دارید، تا تصادفا یکی را فراموش نکنید – و به محض این که دیگر به آنها نیازی نداشتید آنها را نابود کنید. در وهلهی اول هر چه کمتر باشند، بهتر است؛ به استفاده از حافظهتان عادت کنید. اطمینان حاصل کنید نوشتههایتان روی سطوحی که بر آن مینویسید، خواه میز چوبی یا دفترچههای کاغذی، ردی باقی نگذارد. در نظر داشته باشید که هر استفادهای از کامپیوتر نیز ردی به جا میگذارد.
\n\nبرای پیشنهاد یک ایده صبر کنید تا گروهی از افراد را گرد هم آورید که انتظار میرود مشتاق امتحان کردن آن ایده باشند؛ استثنا کمپین خودمانی با کسانی است با آنها طوفان فکری راه میاندازید یا سر جزئیات با آنان به توافق میرسید – البته، در امنیت خارج از خانهتان و دور از جمع غیریکدست. ایدهتان را تا زمان درست برای امتحان کردن آن، مطرح نکنید. تنها کسانی را دعوت کنید که مطمئن هستید میخواهند به شما بپیوندند – هرکسی که دعوت میکنید اما نهایتا مشارکت نمیکند، یک ریسک امنیتی غیرضروری است، و این میتواند به شکلی مضاعف پروبلماتیک شود اگر طوری شود که که آنها احساس کنند فعالیت پیشنهادی شما به شکل خندهداری احمقانه یا به لحاظ اخلاقی اشتباه است. تنها کسانی را دعوت کنید که میتوانند رازدار باشد – این بسیار حیاتی است، چه افراد تصمیم به مشارکت بگیرند، یا نه.
\n\nمهم است که روشی برای ارتباط محرمانه با دوستان مورد اعتمادتان دربارهی مشکلات امنیتی و سطوح امنیت در موقعیتهای عمومی، مثل ملاقاتی برای بحث دربارهی کنش مستقیم احتمالی، بیاندیشید. دانستن نحوهی سنجش احساسات یکدیگر بدون این که دیگران بتوانند بگویند به این و اون اشاره میکنید، شما را از دردسر تلاش برای حدس افکار یکدیگر دربارهی یک موقعیت یا فرد خلاص میکند و به شما کمک میکند که از رفتار عجیب زمانی که نمیتوانید دوستتان را کنار بکشید و راجع به چیزهایی که متوجه شدید بحث کنید، پرهیز کنید. زمانی که گروه بزرگتری را برای پیشنهاد برنامهی کنش گرد هم آوردهاید، شما و دوستانتان باید در رابطه با نیاتتان، تمایل برای پذیرش ریسک، سطوح تعهد و نظرات دیگران شفاف باشید تا در زمان صرفهجویی کنید و از ابهام بیمورد اجتناب کنید. اگر تا به حال جزو حلقهی کنش مستقیم نبودهاید، تعجب خواهید کرد که تا چه اندازه چیزها میتوانند پیچیده و غامض شوند حتی زمانی که همه آماده حاضر میشوند.
\n\nرویهی سریعی که میتوانید در آغاز یک جلسهی بزرگتر که در آن همه با یکدیگر آشنا نیستند اجرا کنید، بازی «ضمانت برای» است: هرکسی که خود را معرفی میکند، تمام کسانی که میتوانند ضمانت او را بکنند دستهایشان را بالا ببرند. تنها برای کسانی ضمانت کنید که یقین دارید لایق اعتماد شما هستند. خوشبختانه، هرکس توسط پیوندهایی به دیگران در زنجیره وصل است؛ در غیر این صورت، حداقل همه میدانند که روال کار چگونه است. کنشگری که اهمیت امنیت خوب را میداند در موقعیتی که هیچیک از افراد حاضر نمیتواند ضمانت او را بکند و دیگران از او میخواهند که برود، احساس توهین نخواهد کرد.
\n\nجایی که بتوانند آن را رصد کنند مناسب نیست(مثل سکونتگاه شخصی)، جایی که بشود همهی شما را باهم آنجا مشاهده کرد (مثل پارکی در نزدیکی جایی که قرار است فعالیتی در آن انجام دهید) مناسب نیست، جایی که ورود و خروج شما در آن قابل رویت است مناسب نیست یا جایی که کسی میتواند به شکل غیرمنتظره وارد آن شود. دیدهبانی کنید، به محض شروع شدن داستان در را قفل کنید، مراقب چیزهای مشکوک باشید. گروههای کوچک میتوانند قدم بزنند و صحبت کنند؛ گروههای بزرگتر میتوانند در موقعیتهای ساکت بیرون از خانه ملاقات کنند – اگر زمان دارند به کوهنوردی و کمپ بروند – یا از اتاقهای خصوصی در ساختمانهای عمومی، مثل اتاقهای مطالعه در کتابخانهها و کلاسهای خالی استفاده کنند. بهترین موقعیت برای شما این است: با وجود این که پیرمرد صاحب کافه نمیداند شما در یک کنش مستقیم مشارکت میکنید، چون دوست نزدیک او هستید مشکلی ندارد که اتاق پشتی کافه اش در جنوب شهر را برای یک بعد از ظهر برای یک دورهمی خصوصی در اختیارتان قرار دهد. البته بدون این که سوالی بپرسد.
\n\nدر خصوص مدتی که افراد را میشناسید، قدمت مشارکت آنان در اجتماع شما و زندگی قابل ردیابیشان خارج از جمع و تجربیات دیگران با آنان هشیار باشید. دوستانی که با آنان بزرگ شدهاید، اگر هنوز در زندگیتان حضور دارند، میتوانند بهترین همراهان شما در کنش مستقیم باشند، چون شما با نقاط قوت و ضعف آنان و شیوهای که آنان فشار را مدیریت میکنند آشنا هستید – و مطمئنید که آنان همانی هستند که میگویند. اطمینان حاصل کنید که تنها به رفقایی دربارهی امنیت خودتان پروژههایتان اعتماد کنید که پروژهها و تعهدات یکسانی با شما دارند و اساساً نیازی به ثابت کردن خود به یکدیگر ندارید. در بلند مدت، تلاش کنید که اجتماعی از افراد با دوستیهای طولانیمدت و تجربهی مشترک کنش بسازید که با دیگر اجتماعات این چنینی هم، پیوند داشته باشد.
\n\nانرژیتان را تلف نکنید و نسبت به هرفرد که ملاقات میکنید شکاک نباشید و از او گریزان نشوید. اگر همهی اطلاعات حساس را در حلقهی افراد مربوطه نگه دارید، تنها با دوستان معتمد و باتجربهای که میتوانید سوابقشان را تأیید کنید همکاری کنید و چیزی دربارهی فعالیتهای خصوصیتان درز ندهید، مأمورین و مخبرین پلیس در جمعآوری مدارک علیه شما ناتوان خواهند بود. یک فرهنگ امنیت خوب باید عملا این را که چنین حشرات موذیای در اجتماع شما فعال هستند یا نه، بیاهمیت کند. مسئلهی مهم این نیست که آیا کسی با پلیس همکاری میکند یا نه، بلکه این است که آیا ریسک امنیتی ایجاد میکند یا نه، اگر نامطمئن به نظر میرسد (به هر دو معنی)، نباید اجازه داده شود که به موقعیتی برسد که امنیت کسی به او وابسته باشد.
\n\nبرای همکاری با دیگران، باید مطمئن شوید که آنها با شما راحت هستند؛ حتی اگر با آنان همکاری نمیکنید، نباید بهشان احساس ناخوشایندی بدهید یا به خطری که بهتر از شما درک میکنند کمتوجهی کنید. زمانی که وقت برنامهریزی برای کنش مستقیم است، سرباززدن از فرهنگ امنیت مورد توافق در اجتماع، نه تنها میتواند شانس شما را برای همکاری با دیگران خراب کند، بلکه اساساً امکان عملیشدن پروژه را نیز ممکن است به خطر بیاندازد. برای مثال، اگر شما ایدهای را که همه مایل به امتحانکردن آن بودهاند در موقعیتی مطرح کنید که دیگران آن را ناامن میدانند، ممکن است مجبور شوند به همین دلیل برنامه را لغو کنند. از افراد بخواهید که خطوط کلی نیازهای خاص امنیتی خود را پیش از مطرح کردن موضوع کنش مستقیم مشخص کنند.
\n\nدرکنار پایبندی به انتظارات دیگران باید عمل به انتظارات خود را هم برای آنها آسان کنید. در آغاز هر رابطهای که در آن ممکن است زندگی شخصی سیاسی شما را به خطر بیفتد، تأکید کنید که جزئیاتی هست که مایلید برای خود نگه دارید. این میتواند شما را از ماجراهای بسیاری در موقعیتهایی که به اندازهی کافی استرسزا هستند نجات دهد؛ آخرین چیزی که بعد از برگشت از مأموریتی مخفی که طبق برنامه پیش نرفته نیاز دارید مشاجره با معشوقتان است: «ولی اگر تو به من اعتماد داشتی، راجع به این به من میگفتی! من از کجا بدانم که در حال خیانت کردن با فلانی نیستی…!» مسئله اعتماد نیست – اطلاعات حساس جایزهای نیست که کسب شود یا فرد لیاقت آن را به دست آورد.
\n\nصراحتاً به اطرافیانتان بگویید که با حضورتان یا با اقداماتی که برنامهریزی کردهاید، چه ریسکهایی را برای آنان ایجاد میکنید، حداقل به آن اندازه که بدون تخطی از دیگر قواعد فرهنگ امنیت قادر به آن هستید. به آنها بگویید که تا چه اندازه قادر به پذیرش چه ریسکهایی هستید: برای مثال، این که آیا میتوانید دستگیری را تحمل کنید (اگر احکام در حال بررسی دارید، اگر مهاجر بدون مدارک هستید، و غیره)، چه مسئولیتهایی بر عهده دارید، این که آیا آلرژی خاصی دارید یا نه. دیگران را با تصمیمات خود تحتتأثیر قرار ندهید، خصوصاً اگر در صورتی که آنها بهخاطر رفتار شما دستگیر یا متهم شوند، قادر نیستید حمایت ملموسی از آنها بکنید. اگر شخص دیگری در منطقهای بلافاصله بعد از آتشی که شما برافروختهاید اعلامیهای نصب کند، پلیس ممکن است او را به آتشسوزی هم متهم کند. حتی اگر اتهامات نتواند ثابت شوند، شما نباید آنها را به خطر بیندازید، یا به طور تصادفی مسیر فرار برنامهریزیشدهی آنها را مسدود کنید. اگر به انشعاب راهپیمایی که منطقهی مجاز را ترک میکند کمک کردید، سعی کنید بدن خود را بین پلیس و سایر افرادی که حضور یافتهاند اما لزوماً خطرات موجود را درک نمیکنند، قرار دهید. اگر با تخریب اموال، به راهپیمایی مستقلی دامن میزنید، اطمینان حاصل کنید که وقتی پلیس در صحنه حاضر میشود، افرادی که آمادگی این اتفاق را نداشتند هنوز گیج و سرگردان نیستند. پروژههای پرخطر را که به عهده میگیرید، مطمئن شوید که آمادهی انجام هوشمندانه آنها هستید. شخص دیگری نباید برای جمع کردن اشتباه شما دچار خطرات غیرمنتظرهای شود.
\n\nنگرانیهای امنیتی هرگز نباید بهانهای برای ایجاد احساس حذفشدن یا تحقیرشدن در دیگران باشد - گرچه برای جلوگیری از این احساسات ممکن است ظرافت لازم باشد! - همانطور که هیچکس نباید فکر کند «حق» دارد در کارهای خصوصی دیگران دخالت کند. کسانی که فرهنگ امنیتی اجتماعات خود را نقض میکنند در اولین بار نباید خیلی سخت مورد سرزنش قرار بگیرند -مسئله این نیست که به اندازه کافی آداب کنشگری آموخته باشید تا بتوانید به گروه کنشگری بپیوندید، بلکه باید انتظاراتی جمعی ایجاد کنید و به آرامی به همه کمک کنید تا اهمیت فرهنگ امنیت را درک کنند؛ بعلاوه، وقتی افراد در حالت دفاعی قرار می گیرند، حداقل توانایی را در جذب انتقاد سازنده دارند. با این وجود، همیشه باید بلافاصله به چنین افرادی گفته شود که چگونه دیگران را در معرض خطر قرار میدهند و ادامه دادن کارشان چه عواقبی خواهد داشت. کسانی که نمیتوانند این مسئله را درک کنند باید با درایت اما به طور موثر از همه شرایط حساس خارج شوند.
\n\nفرسوده میشوید اگر انرژی زیادی را صرف این نگرانی کنید که تحت چه نظارتی هستید یا دائما دربارهی اعتبار رفقای بالقوهتان تردید کنید. بهتر است همان انرژی را صرف کمکردن خطرات جدی کنید. یک فرهنگ امنیت خوب باید باعث شود همه احساس آرامش و اعتماد به نفس بیشتری داشته باشند، نه کمتر. در همین حال، به همان اندازه غیر مولد است اگر کسی را که به معیارهای امنیتی سختتری نسبت به شما پایبند است، به پارانویید بودن متهم کنید. به یاد داشته باشید که دشمنان در کمین ما هستند.
\n\nاگر دشمنانتان نتوانند رازهای شما را بفهمند، تلاش خواهند کرد شما را علیه یکدیگر تحریک کنند. ماموران مخفی میتوانند برای ایجاد اختلاف، بیاعتمادی و کینه در درون یا بین گروهها شایعه پخش کنند یا اتهام بزنند. ممکن است نامهها را تحریف کنند یا اقدامات مشابهی را برای جهت دادن به فعالیتهای شما پیش بگیرند. رسانههای جریان اصلی به اشکال مختلفی این کار را میکنند:\n با پخش گزارشهایی دروغین مبنی بر این که در گروه خبرچین وجود دارد؛ یا بازنمایی غلط سیاستورزی و سوابق یک فرد یا گروه برای دشمن کردن آنها و متحدان احتمالیشان. یا تاکید و تکرار بر نزاع داخلی بین دو جریان جنبش تا جایی که واقعا به یکدیگر بیاعتماد شوند. همان طور که گفته شد، یک فرهنگ امنیتی هوشمندانه که سطح بالایی از اعتماد و اطمینان را ایجاد میکند، باید چنین تحریکاتی را در سطح شخصی تقریباً غیرممکن سازد. وقتی صحبت از روابط بین طرفداران تاکتیکهای مختلف و سازمانهای مختلف میشود، اهمیت همبستگی و تنوع تاکتیکها را بخاطر بسپارید و به دیگران نیز اعتماد کنید، حتی اگر گزارشهای رسانهای چیز دیگری را بیان کنند. شایعات یا گزارشها را به عنوان واقعیت قبول نکنید: هر بار برای تأیید به منابع اصلی رجوع کنید، و در رابطه با آنها سیاسی برخورد کنید.
\n\nتوجه و نظارت پلیس لزوماً نشاندهندهی این نیست که آنها از برنامهها یا فعالیتهای شما چیز خاصی میدانند: اتقاقاً این رفتارشان نشان میدهد که چیزی نمیدانند و سعی در ترساندن شما از ادامهی فعالیتتان دارند. شم خود را تقویت کنید تا متوجه شوید که چه زمانی واقعا پوشش شما از بین رفته و چه زمانی دشمنانتان سعی دارند با آشفته کردنتان کاری کنند که خودتان را لو بدهید و کار خودشان را راحت کنند.
\n\nحتی وقتی تمام کارهایی که انجام میدهید کاملاً قانونی باشند، اگر سازمانهای اطلاعاتی احساس کنند که برای اربابانشان مزاحمت ایجاد میکنید، ممکن است آزار و اذیتتان کنند. از بعضی نظرها، این می تواند بهترین چیز باشد. هرچه بیشتر آنها مجبور به نظارت باشند، انرژی آنها بیشتر پخش میشود و تشخیص دقیق و خنثی کردن براندازان برای آنها دشوارتر است. در عین حال، دچار هیجان تحت نظارت بودن نشوید و تصور نکنید که هرچه مقامات بیشتر به شما توجه کنند، گویای این است که برای آنها خطرناکتر هستید - آنها خیلی باهوش نیستند. آنها معمولاً مشغول سازمانهای مقاومتی هستند که بیشترین شباهت را به رویکردهای خودشان دارد؛ از این استفاده کنید. بهترین تاکتیکها آنهایی هستند که به راحتی در دسترس همه باشند، نتیجه بگیرند و فشار بیاورند ولی حداقل تا زمانی که لازم است هم در رادار قدرتها ظاهر نشوند. در حالت ایدهآل فعالیتهای شما باید برای همه شناخته شده باشد، جز مقامات.
\n\nداستانهای سواستفادههای جسورانهی ما در مبارزه با سرمایهداری باید به نوعی بیان شود، تا همه بدانند مقاومت یک امکان واقعی است که توسط افراد واقعی عملی میشود. باید تحریکات آشکار برای شورش انجام شود، تا انقلابیون بتوانند یکدیگر را پیدا کنند و احساسات انقلابی مدفون در قلب تودهها به بیرون راه پیدا کند. یک فرهنگ امنیتی مناسب باید همان اندازه که برای امنیت افراد در فعالیتهای زیرزمینیشان لازم است مخفیانه باشد و در عین حال دیدگاههای رادیکال را نیز جلوی چشم همه بگذارد. امروزه بیشتر سنتهای امنیتی موجود در محیط کنشگری نشأت گرفته از کنشهای سی سال گذشتهی محیط زیستی و حقوق حیوانات است. به همین دلیل، کاملاً برای نیازهای گروههای کوچکی که کنشهای غیرقانونی ایزوله انجام میدهند مناسب است، اما همیشه برای فعالیتهای آشکار با هدف تشویق به سرکشی عمومی مناسب نیست. در برخی موارد معقول است که آشکارا قانونشکنی کنید تا مشارکت گروه بزرگی را برانگیزید که میتواند امنیت افراد متعددی را تأمین کند.
\n\nدر دراز مدت، دیگر رازنگهداری به تنهایی نمیتواند از ما محافظت کند. دیر یا زود آن ها قرار است همه ما را شناسایی کنند و اگر هیچکس از کاری که میکنیم و یا چیزی که میخواهیم، خبر نداشته باشد، آنها میتوانند با مجازاتهایشان نابودمان کنند. فقط قدرت عمومی و جامعهای مطلع و دلسوز( و اگر خوششانس باشیم، جامعهای مجهز شبیه به ما) میتواند کمکمان کند. همیشه باید راهی برای ورود به اجتماعاتی که قابلیت کنش مستقیم را دارند، وجود داشته باشد تا افراد بیشتری بتوانند به ما ملحق شوند. مسلماً افرادی که خواهان انجام کارهای مهمتری هستند باید این موضوع را بین خود نگه دارند، ولی هر اجتماعی باید یک یا چند نفر برای تشویق و آموزش دادن کنشهای مستقیم داشته باشد و با احتیاط ، افرادی مبتدی ولی مطمئن را به بقیه وصل کند.
\n\nتوانایی حدس زدن میزان خطرات یک فعالیت یا موقعیت و واکنش دادن به آن، تنها برای دور ماندن از زندان حیاتی نیست، بلکه به ما کمک می کند چیزهایی که نباید نگرانشان باشیم را پیدا کنیم و در نتیجه از تدابیر امنیتی بیجا و سنگین دوری کنیم. فراموش نشود که هر کنشی قسمتهای مختلفی دارد که نیاز به درجات متفاوتی از امنیت دارند. مطمئن شوید که این موارد را به وضوح متوجه شده اید.
\n\nاین هم نمونهای از یک نظام امنیتی و سطوح مختلف آن:
\n\nبرای مثال امنیت سطح اول مناسب گروهی است که برای زدن بمب آتشزا برنامهریزی میکنند، در حالی که سطح دوم برای کسانی مناسب است که کنشهای کوچکتری از تخریب اموال، مثل نقاشی با اسپری در دست دارند. سطح 3 یا 4 میتواند مناسب فراخواندن سخنرانان پس از تاکتیک ‘بلوک سیاه’ درون یک تظاهرات بزرگ باشد یا مناسب گروهی که برای بستهبندی روزنامهها برنامهریزی میکند(بسته به میزان ریسک و نیاز به تعداد بیشتر). سطح 5 برای زدن جرقهی یک راهپیمایی بدون مجوز غافل گیر کننده مناسب است: برای مثال، همه از قبل میشنوند که اجرای آنی دیفرانکو قرار است به یک راهپیمایی ضدجنگ «خودجوش» ختم شود، تا مردم بتوانند به طور مناسبی آماده شوند، ولی از آنجایی که هیچکس نمیداند این ایدهی کیست، هیچکس نمیتواند به عنوان سازماندهنده هدف قرار گیرد. سطح 6 برای خبررسانی یک دوچرخهسواری کریتیکالمث: اعلانها به دستههای دوچرخههای شهروندان بسته میشود، ولی هیچ اطلاعی به رسانهها فرستاده نمیشود، تا پلیس از آغاز ماجرا که توده هنوز شکننده است آنجا نباشد. سطح 7 برای راهپیمایی ضدجنگ مجوزدار یا ضبط ویدئوی رسانه مستقل مناسب است، مگر این که آنقدر به طور ناکارآمدی پارانوئید باشید که حتی بخواهید پروژههای گستردهتان را مخفی نگه دارید.
\n\nمعقول است که ابزار ارتباطی را انتخاب کنید که بر اساس سطح امنیت لازم از آن استفاده خواهید کرد. اینجا مثالی از سطوح مختلف امنیت ارتباطات مطابق سیستمی که در بالا ترسیم شد، آورده میشود:
\n\nاگر اطلاعات مخاطرهبرانگیز منتشر نشوند و در هرپروژهای که برعهده میگیرید معیارهای امنیت مناسب را دنبال کنید، شما به خوبی در راه تحقق آنچه پیشتر مأمور کرایمثینک، اَبی هافمن، به عنوان اولین وظیفهی فرد انقلابی توصیف کرد، خواهید بود: دستگیر نشدن. به امید موفقیت در ماجراجوییها و مخاطرات، و به یاد داشته باشد که چیزی از ما نشنیدید!
\n\n" } ] }